The Lodge (2019)

Nice! Alvast eentje om naar uit te kijken in het nieuwe filmjaar.

Klinkt leuk

Lekker hoor!

Ben benieuwd weer

Vanaf 6 februari 2020 in de bioscoop (The Searchers)

Het wordt helaas wat later. Een precieze datum is er nog niet, maar het wordt sowieso 2020. Jammer, want de film speelt zich juist zo lekker af tijdens de donkere dagen voor kerst.

Dit vond ik een hele bijzondere. Ik kan er nog niet echt woorden voor vinden maar verwacht een combinatie van Hereditary en The Shining.

Is de releasedate nou weer uitgesteld? Op de Pathé site staat dat hij 31 december 2020 uitkomt...

31 december 2020 is een default datum. Geen enkele film zal zijn premiere hebben op oudjaarsdag. Laat staan nog een jaar van nu. Naar verwachting komt hij gewoon in Februari.

Ow dan moet ik er wel heen.

Van de regisseur van Goodnight Mommy (!)

Regisseurs(!) van Ich Seh Ich Seh (2014) - MovieMeter.nl dus. Dat lijkt me duidelijker.

Film begint ijzersterk, maar ik vind het halverwege ene beetje terugzakken. En de laatste 15-20 min zijn ook niet echt denderend. De sfeer en het geluid zijn subliem. Verder uitstekend acteer- en prettig camerawerk. Maar na afloop dacht ik oké is alles nu misgegaan vanwege een zieke grap van de kinderen? Dat de nieuwe vriendin van hun vader niet gewenst is begrijp ik best, maar dit vind ik echt een idiote grap. De vrouw in kwestie heeft psychische problemen (zijn ze van op de hoogte) en is afhankelijk van medicatie, maar ze verstoppen het. Zelfs kinderen van deze leeftijd moeten snugger genoeg zijn om geen medicijnen te verstoppen. De vrouw begint de realiteit uit het oog te verliezen en de kids gaan vrolijk door met hun spel.

De vrouw is als jong meisje slachtoffer geworden van een dodelijke sekte en heeft een trauma opgelopen. De kinderen zien haar als een psychopaat, maar uiteindelijk zijn de kinderen de psychopaten. De kinderen gedragen zich verstandig, normaal en soms zelfs bezorgd/betrokken. En dat maakt het in het begin verwarrend. De vrouw raakt compleet van het rechte pad en ze beleefd opnieuw het trauma en deze keer moeten de kinderen het ontgelden!

Goede film, maar de film probeert meer te zijn dan het is.

Spannende, sfeervolle film. De kinderen spelen weergaloos. De film begint met een erg heftige scène. Film was net iets te lang, waardoor mijn aandacht soms wegzakte. In het sfeertje van Hereditary. 4 sterren

Een erg lauwe horror film moet ik zegen, zit op zich best goed in elkaar, maar er gebeurt gewoon weinig tot niets! 2,5* .

Het begin van de film doet sterk aan Hereditary denken. Daarna lijkt de film meer de gebruikelijke, wat clichématige, horrorkant op te gaan maar evengoed blijft de film intelligent met elementen uit verschillende (intelligente) klassiekers als The Shining en The Others (naast Hereditary), hetgeen een verademing is nu horror vaak synoniem is met hersenloze pulp en wansmaak. De film lijkt ook wat op Ich Seh, Ich Seh, hetgeen een eerdere film is van de regisseurs, maar dan met een Hereditary-infuus hetgeen voor mij de kwaliteit heeft verhoogd.

Al met al mengt de film intelligent drama en intelligente horror met horrorclichés, inclusief schrikmomenten, zodat het beide publieken zou kunnen aanspreken (al getuigt de reactie voor de mijne dat de film wellicht eerder tussen wal en schip valt) en ik vond de mix in ieder geval goed werken: de film is daardoor tegelijk realistisch, boeiend, spannend, intens en eng. Waarschijnlijk een van de beste horrorfilms van de laatste 10 jaar.

Beetje een mixed bag.

Keek hier al naar uit sinds de première op Sundance vorig jaar en heb bewust geen trailers gekeken omdat ik er zo blind mogelijk in wilde gaan. Het eerste uur is echt heel sterk en sfeervol en ik had geen idee welke kant het op zou gaan, ik dacht dat dit mijn soort film zou gaan worden omdat hij zo erg onder mijn huid ging zitten en de focus op de personages ligt in plaats van doorsnee schrikmomenten, maar het stortte compleet in na de soort van twist. Het werd voorspelbaar en ze probeerden te veel richtingen op te gaan met een achteraf gezien simpel plot. Het leunt te veel op elementen uit andere arthouse horrorfilms zoals The Shining (1980) en Hereditary (2018) waar verder eigenlijk niks mee gedaan wordt. Een gemiste kans.

Wel een kleine voldoende dankzij de sterke sfeer en omdat ik nog steeds liever dit soort horrorfilms in de bioscoop zie dan de duizendste Conjuring of Annabelle.

Zeer goed geacteerd door hoofdrolspelers Riley Keough, Jaeden Martell en Lia McHugh en voorzien van een kippenvelbezorgende score door Danny Bensi en Saunder Jurriaans. Jammer dat er in het eerste uur - afgezien van een moment dat in ieder geval lichtelijk doet denken aan Damien: Omen II (1978) - niks gebeurd. Bovendien slaat het verhaal helemaal nergens op, maar wie daar niet wakker van ligt zal deze horrorfilm waarschijnlijk aanzienlijk hoger waarderen.

Tegenvaller. De film strand in goede bedoelingen. Wil inderdaad meer zijn dan het is. Veel scenes en wendingen voelen geforceerd aan.


De film wil shockeren op een manier zoals in Hereditary, alleen gebeurde dat nergens echt. En dat poppenhuis is wel heel erg leentjebuur, en ook nog eens misplaatst.

Wat een geweldige film was dit.

De film is ontzettend beklemmend en duister.

Weer een heel ander slag Horror dan al die talloze Slashers en Paranormale Horrors

The Lodge begint sterk, situaties loodsen de hoofdrolspelers naar een soort The Shining-achtige locatie. Het zaaien van verwarring over wie goed of slecht is zagen we deze regisseurs al eerder doen bij Ich Seh Ich Seh. De vaart ebt gaandeweg de film echter wat weg en er gebeurt in het middenstuk van de film weinig, terwijl de acteerprestaties wel steeds goed blijven. In de Euroscoop-zaal waarin ik zat zakte de aandacht wat weg, waardoor het slot niet helemaal binnenkwam. De kracht van Ich Seh Ich Seh vond ik een zwakte bij deze The Lodge. Maar in elk geval wat anders dan de doorsnee horrorfilms. 3 sterren.

Subliem. Franz en Fiala borduren voort op hun eerdere werk, waardoor de vergelijking met Hereditary een beetje flauw voelt. Buiten één opvallende overeenkomst (het metaforische gebruik van een poppenhuis, iets wat in Daniel Isn't Real (2019) ook al terugkwam... opvallend) zou ik niet te zwaar wegen aan vergelijkingen tussen beide films. Het is niet alsof Aster met Hereditary dit 'genre' (laten we het 'artsy met een duidelijke nadruk op het menselijk drama' noemen) heeft (her)uitgevonden. Wel opnieuw gepopulariseerd (maar dan moet Robert Eggers eigenlijk eerst genoemd worden) en dat is exact de reden waarom we dit aan 't grote publiek gepresenteerd zien worden in de bioscoop. Een verademing binnen het huidige genre-klimaat, al gok ik dat het van korte duur is. Het zijn bepaald geen crowd pleasers en bovendien films die vooral excelleren op het gebied van cinematografie. Je verwacht ook niks minder met Bakatakis - vooral bekend van z'n werk voor Yorgos Lanthimos.

Prachtig indringend camerawerk. Dicht op de huid of observerend (het statische dollhouse-effect) en vergezeld door een fenomenale soundtrack. Enkele originele keuzes zoals het stuk met de orgel. Verder heel klinisch en minimalistisch van opzet en met een klassieke touch. Qua stijl/sound ligt het 't dichtste bij The VVitch: A New-England Folktale (2015) , zweverig unheimlich. Erg onder de indruk ook van Riley Keough, die al vaker érg solide rollen neerzette in bovendien interessante films, maar nog nooit zo dragend was. De hele film valt of staat zo'n beetje bij haar rol die continue de kijker op twee, drie of vier gedachtes moet laten hinken. Nu al één van de meest enerverende genrefilms van het jaar. En we zijn pas net onderweg...

Ga je voor het onderdeel horror dan kom je van een koude kermis thuis. Ga je voor het onderdeel drama dan doe je het goed. Het is meer een drama/thriller. Het verhaal is langzaam, maar ik vind het boeiend opgebouwd. Degene die met me mee was vond het "maar een saaie film". Het is piekfijn uitgewerkt: scenario is dik in orde, acteurs zijn goed, camera werk is prachtig en het geluid idem dito. Sommige wendingen zie je al vroeg aankomen en andere weer niet, waardoor het je toch op de verkeerde voet zet en je gaat twijfelen.

Goede 6 en een half, maar dat kan hier niet dus een 7.

Naargeestig, duister. De horror. Om toch dan maar na een poosje fluitend richting thriller te wandelen. Zo is het wel rond.
Riley Keough is best goed, maar vooral de locatie verdient een hoofdrol. Mooi man, sneeuw. Hartstikke goed om daar iets mee te fabriceren. Ijzig en afgeschermd van de rest van de wereld.
De engheid van het schrikelement, wat vooral heel sneaky tussen de regels door gebeurd. Geen daverende opspring-scenes, maar onderhuidse gruwelijkheden. Wat tastbaar wordt in de ogen van Riley's Grace. Is ze echt gek geworden en waardoor komt het?
Na de ontknoping dacht ik : O, ik had eigenlijk niet verwacht dat het de kinderen waren. Ik zat eigenlijk meer in het hoofd van haar te denken. Meer psychologisch dus.

Mooi wel, maar voor nagelbijtende horror kluif ik wel weer m'n eigen vingers af..

Begon sterk, einde was ook verrassend. De film duurde alleen te lang waardoor het moeilijk was de aandacht erbij te houden. Horror, mwah. Eerder een langzaam opbouwende thriller.

Een verfrissende wind in de horror genre die toch op sommige stukjes het een beetje miste

Sfeervolle film die jammer genoeg nooit echt spannend werd. Simpel verhaal met te weinig boeiende gebeurtenissen. De locatie was wel een pluspunt.

'Scary as Hell'

Dat is me net iets overdreven

Ik vond het in het begin tem ruim halverwege wel fijn sfeertje hebben, maar ik miste toch wel spanning in het verder verloop vd film, vond Grace wel nice. Horror vond ik dit allerminst eigenlijk, drama met een zweem van thriller. En bovennatuurlijke kracht, euhm is ze niet gewoon krikri en spelen de kids hiermee. En anders heb ik het totaal gemist Dubbel gevoel hou ik over bij deze film.