Pet Sematary (2019)

"Sometimes dead is better."

Met het origineel ben ik niet bekend, maar deze remake leek mij wel interessant.

Van wat ik heb begrepen zijn er bepaalde plotpunten gewijzigd, maar de basis van een gezin dat verhuist naar een landelijk huis, met op hun grond een dierenbegraafplaats is hetzelfde gebleven. De bedoeling van hen is om de rust op te zoeken, al wil dat niet lukken met al die voorbij razende vrachtwagens. Het duurt dan ook niet lang voordat het eerste ongeval plaatsvindt in de vorm van de kat die wordt aangereden. Op advies van de buurman wordt deze begraven op een mysterieus kerkhof en dan begint het onheil pas echt.

De film neemt rustig de tijd om alles op te bouwen en weet de personages goed neer te zetten. Dat is met name te danken aan het sterke spel van solide acteurs als: Jason Clarke, Amy Seimetz en oude rot in het vak John Lithgow. De traumatische jeugdervaring van de moeder des huizes neemt alleen wel iets te veel tijd in beslag, hoewel het niet storend is.

Er wordt een lekker onheilspellend sfeertje gecreëerd, gesteund door een aantal geslaagde jump scares. Het fijne is dat men er niet voor terugdeinst om enkele gestoorde momenten goed in beeld te brengen, waardoor de akeligheid eraf druipt. Helaas kan de spanning niet vastgehouden worden, omdat 'Pet Sematary' iets te lang van stof is. De laatste akte waar de ene rare wending na de andere volgt helpt niet mee.

Al met al een aardige remake, maar hier had voor mijn gevoel toch meer in gezeten.

Kleine 3,0 sterren.

De psychologische factor begon pas echt mooi in het begin naar voren te komen. Kort gezegd, ik vond de speelduur echt te kort. Hierdoor was het begin erg vluchtig en kon je niet echt een mooie connectie maken met de karakters. In het boek zaten ze op dat punt echt goed.

Dan, naar het acteerwerk, wat alleen bij Ellie een beetje tegenviel. Jud was in het boek een grote rol, maar hier kwam hij naar mijn mening niet helemaal tot zijn recht. Louis daarentegen bracht een geweldige performance naar voren en is met recht de ster van de film te noemen.

Dan, de special effects, die ook niet tegenvielen. Zelda zag er voor een keer ook echt realistisch uit en bezorgde de mensen in de zaal de grootste schrik. Ik vond haar een leuke toevoeging, maar telkens kwam ze op dezelfde manier naar voren, wat ze hadden moeten afwisselen. Verder zag de opmaak van Pascow er mooi uit, beter dan in het origineel.

Ik kan maar een ding zeggen. De film was te kort.

De beste horrorfilm die ik in de bioscoop heb gezien sinds Paranormal Activity (2007) is een meesterlijke verfilming van het gelijknamige literaire meesterwerk van Stephen King. Twintig jaar na de wisselend ontvangen eerste filmversie , blaast een ijzersterke en uniform geweldig spelende cast dit verhaal over religie, de dood, rouw en diepgewortelde schuldgevoelens nieuw leven in. Er zijn geen nep-schrikeffecten, geen hyperactieve montagetechnieken en er is zelfs geen gegil! Wél is er een uitstekende bewerking waarin de karakters flink worden uitgediept, uiterst effectieve make-up en een fantastische score van horrorveteraan (en mijn favoriete nog levende filmcomponist) Christopher Young. Regisseurs Kevin Kölsch en Dennis Widmyer weten al die ingrediënten te gebruiken om te komen tot een aangename cocktail van familiedrama en suspense, waarbij de spanning vaak om te snijden is. De sequentie direct nadat vader Louis [Jason Clarke] zijn dochter [Jeté Laurence, in een perfecte dubbelrol] heeft begraven is een perfect staaltje suspense en brengt ons naar de werkelijk zenuwslopende finale. Het scenario van Jeff Buhler neemt zelfs de moeite om te spelen met de verwachtingen van diegenen die zich de eerste verfilming nog kunnen herinneren. Een perfecte horrorfilm.

Ik had het idee dat de film 2,5 uur duurde en ik heb weinig met acteur Jason Clarke. En toch is dit best een geslaagde remake en ik merk dat ze er hun best op gedaan hebben. Wellicht soms te veel hun best. Bijvoorbeeld op de letterlijk en figuurlijk duistere begraafplaats onweert het. Tenzij de plaats zo akelig is dat het zelfs kan spelen met de natuurwetten? Ach, het draagt bij aan de sfeer hè.

Pet Sematary is vrijwel humorloos en een moordlustig kind is altijd net even ongemakkelijker/enger dan een killer met een gek masker. Persoonlijk vind ik dat het net even te lang duurt voordat het zo ver is. (de dood van Ellie). En naast horror zou het genre drama niet misstaan. De film zit een beetje op het niveau van Hereditary wat horror/drama betreft.

Wat ik niet helemaal snap... Hoe kan het dat Louis meteen in contact komt met de jonge man die in het begin van de film sterft? En waarom? De jongen in kwestie schijnt Victor Pascow te heten en zegt zoiets als ''de barrière is verbroken''. Ik weet het niet meer...

Wederom een erg goede verfilming van het boek.

Het oorspronkelijke boek heb ik meerdere keren gelezen, en de film uit 89 was vroeger één van mijn favorieten. Nog steeds krijg ik de rillingen als ik aan dit nare verhaal denk, en dan vooral die mismaakte zus Zelda. Een klein jeugdtrauma.... Dus ik was erg benieuwd naar deze nieuwe verfilming.

De film begint erg sterk met een vooruitzicht op wat er komen gaat: een openstaande deur, bloed en vieze voetstappen. Iedereen die bekend is met het origineel weet wat dit gezin te wachten staat. De bossen worden mooi in beeld gebracht, en direct voelde ik weer die onheilspellende sfeer, die ook in de vorige versie voelbaar is. Deze donkere wouden hebben veel geheimen te verbergen lijkt de film te willen zeggen.

Hoewel Louis duidelijk het hoofdpersonage is, krijgt ook dochter Ellie veel tijd om haar karakter te laten zien. Complimenten voor het acteerwerk, want ze komt over als een echt mens, en niet als de zoveelste Hollywood-wijsneus. We maken verder kennis met de buurman, en zien Louis zijn werk als dokter doen op de lokale highschool, voordat alle horror begint.

Het personage van Jud uit de 89 versie is toch wel iconisch te noemen. Moeilijk te evenaren dus. Toch beviel deze nieuwe versie me wel. De creepyness is wat minder, maar we snappen wel meer van de beweegredenen van hem om Louis de begraafplaats te tonen. Minpunt is het zijverhaal omtrent zijn overleden vrouw, wat later nog eens terugkomt, dat voegt weinig toe aan deze film.

Wat ik positief vond was dat Louis echt met zijn herboren dochter samen wilde leven, en ondanks zijn afschuw voor haar, toch haar haar wast, verzorgt en troost. Het rouwproces dat hij doorloopt wordt letterlijk in beeld gebracht, met twijfels tussen liefde en afschuw en de naderende wanhoop. Zijn vrouw ziet het echter allemaal wat helderder, en walgt direct van dit wezen. De moordneigingen die Ellie krijgt ten aanzien van haar moeder zijn dan ook logisch, ze komen simpelweg voort uit de behoefte om te willen blijven leven.

De film ademt veel retro horror-sfeer uit: kerkhoven, mist, volle maan, donkere bossen... Erg mooie beelden die meteen de toon goed neerzetten. Deze familie is duidelijk gevangen in een omgeving veel ouder en gevaarlijker dan zij beseffen, en krijgen te maken met krachten die hun verstand te boven gaan.

Een minpunt vind ik dat de film richting het einde eindigt als een wat goedkope slasher, waarbij in korte tijd meerdere personages op bloedige wijze de dood vinden. Voor mij doet dit wat af aan de sfeervolle opbouw van het verhaal, en je voelt de spanning bijna wegvloeien.
Ook vind ik de rol van Pascow nog altijd wat merkwaardig. Hij treedt op als beschermengel, maar hoe is onduidelijk. Het oude kerkhof is duidelijk slecht, welke kracht stuurt Pascow dan met zijn advies naar Louis? Net als in de vorige film blijft deze vraag onbeantwoord.

De nachtmerries die het gezin krijgt van deze plek zijn goed in beeld gebracht: van Louis nachtelijke wandelingen tot Rachel’s bijzonder verontrustende terugkerende trauma over haar mismaakte overleden zus.

Maar ook de echte nachtmerrie in deze film is duidelijk voelbaar. Het verlies van een kind, een gezin dat verscheurd wordt, schuldgevoelens omtrent verloren geliefden... dit zijn heel menselijke emoties, die iedereen kan begrijpen en mee kan voelen. De film werkt in dat opzicht als psychologisch drama misschien nog wel beter dan als zombie-horror.
En voor mijn persoonlijk schuilt in dat verhaal de ware horror van Pet Sematary: we weten niet wat de dood is, en of er na dit leven iets is. En zo ja, of het wel iets goeds is.

3,5*

Sometimes a remake is better.

Ik vind het een goede zaak, die remakes van Stephen King verfilmingen. Zijn verhalen zijn vaak interessant, maar de verfilmingen zijn over het algemeen genomen nogal matig geweest; een enkele uitzondering daargelaten. Het perfecte materiaal dus om een nieuwe versie van te maken en inmiddels lijken de verfilmingen van King weer populair. Nu is het de beurt aan Pet Sematary. Ik was lange tijd van mening dat de 1989 versie van Mary Lambert een enorm sterke film was, maar terugkijkend blijkt dat behoorlijk tegen te vallen. Het is qua King films wellicht één van de betere (en hoogstaand vergeleken met Pet Sematary 2), maar er was veel mis aan die film.

En de remake van de heren Kölsch en Widmyer doet het op een paar vlakken toch duidelijk beter. Zo is vooropgesteld het acteerwerk in deze enorm beter. Ik had eigenlijk niets met Jason Clarke, vond ‘m meestal maar een saaie verschijning, maar ik moet zeggen; hij speelt hier een erg sterke rol. Uiteraard beter dan Dale Midkiff uit de 1989 versie, maar dat is niet heel lastig. Maar Clarke doet het goed. Verder bewijst John Lithgow voor de zoveelste keer dat hij een enorm sterk acteur is. Tuurlijk, hij kan erg komisch zijn, maar serieuze rollen gaan hem keer op keer ook erg goed af. Hij doet gelukkig geen Fred Gwynne imitatie, maar maakt er een eigen personage van en speelt Judd als een geloofwaardig, sympathiek figuur. De rest van de cast is ook prima, er wordt over de gehele linie uitstekend geacteerd. En dat is een hele vooruitgang.

Ook inhoudelijk zitten er verbeteringingen in de film. Zo wordt in de 1989 versie maar een matige uitleg gegeven waarom Jud besluit om Louis te wijzen naar de mysterieuze plek achter de dierenbegraafplaats en het hele verhaal in beweging wordt gezet. Hier wordt dat veel duidelijker gedaan, er is sprake van een bovennatuurlijk aantrekkingskracht. Simpel gegeven, maar het maakt veel duidelijk. Ook de rol van Pascow is een flinke verbetering. Het is ten eerste ditmaal ook echt een tiener en niet een vent van 40 jaar. Daarnaast is zijn verschijning veel meer toonvast, de film wordt niet ineens luchtig. Pet Sematary is een duistere film, zonder meer één van Kings meest grimmige verhalen. En uiteraard is Zelda van de partij, in de eerste film nog het creepy hoogtepunt. Grote verschil is dat Zelda ditmaal ook echt een gespeeld wordt door een meisje en niet door een dunne vent van 30.

Maar goed, vergeleken met de 1989 versie mag Pet Sematary 2019 wellicht een verbetering zijn, alsnog is het geen perfecte film. Het is en blijft een nogal clichématige opzet; gezin komt in een nieuw huis in het bos, met allerlei spooky shit als gevolg. En ook de aanpak van de spanningsopbouw is vermoeiend cliché, met een hoop scènes van personages die heel langzaam voortbewegen in een donkere ruimte met krakende vloer, met telkens een jumpscare als finale. De film bevat erg weinig creativiteit in de scares en dat wordt heel snel vervelend. Verder is de climax van Pet Sematary niet erg sterk. Waar de versie van dertig jaar geleden juist tijdens de climax op z’n sterkst was, daar zakt deze film juist in. Het gegeven dat ditmaal juist het oudere dochtertje sterft in plaats van Cage zorgt voor wat verrassingen - en is voor de makers ook een heel stuk praktischer - maar het jochie van amper drie jaar aan het moorden is wat mij betreft veel interessanter. Dat deed 1989 dan toch beter.

3,5 sterren.

Ik ben niet bekend met het boek of de oude films, dus ik ben vrij blanco naar de film gegaan. Uiteraard wel een beetje in verdiept, maar de film was toch nog wel een paar keer verrassend voor me. En belangrijker, ik vond het een meer dan behoorlijke horrorfilm die absoluut de moeite van een bezoek aan de bios waard is. Daarvoor zit er toch wel genoeg spanning en ongemakkelijke momenten in het verhaal.

De film gaat nooit heel diep in op achtergronden, maar de personages krijgen genoeg verhaal mee om interessant te zijn. Het vroegere trauma van moeder Rachel, het verlies van de vrouw van Jud, de kinderen die dol op hun kat zijn. Het hoeft allemaal niet razend complex te zijn om toch te boeien. Leuk om John Lithgow trouwens weer te zien, altijd een hele fijne acteur waar ik op ben gesteld. Zijn rol vond ik ook wel erg boeiend. Even dacht ik dat hij kwaadaardige bedoelingen had, maar dat zakt weer snel weg. De film teert gelukkig niet op een lading makkelijke schrikmomenten, maar als ze komen zijn ze best wel geslaagd. Een simpel schrikmoment zoals met de vrachtwagen die aan het begin voorbij raast of later met de tot leven gekomen kat vond ik goed genoeg. Maar er hangt vooral na een tijdje een ongemakkelijke spanning die richting het einde steeds sterker wordt.

De rouwverwerking of juist alles eraan willen doen om de dood te ontlopen vond ik sterk uitgewerkt. Na de tragische dood zijn zijn dochter graaft hij haar op en na haar te begraven op de dierenbegraafplaats komt ze weer tot leven en ondanks dat Louis weet dat het niet pluis is blijft hij daar behandelen als zijn liefdevolle dochter. Daarna volgen toch wel een paar toffe stukken, al is het wel jammer dat het vanaf dat moment een beetje een slasher aan het worden is. Al is de laatste confrontatie op de begraafplaats wel weer sterk. Ik zag ook niet aankomen dat ze allemaal dood gingen, in dit soort films loopt het meestal goed af. Al had een film als The Mist dat ook gebaseerd is op werk van Stephen King ook al zo'n rauw en pijnlijk einde. Daar scoort een film bij mij wel pluspunten mee moet ik zeggen.

Ik kan weinig negatiefs over Pet Sematary zeggen. Het is geen klassieker geworden, maar wel een prima toevoeging aan het horrorgenre waar dit jaar diverse leuke titels in de bioscoop van zijn gekomen.

3,5*

De film is één lange reeks bekende horrorclichés (gestommel op zolder, lampen die gaan flikkeren, nachtmerries met dode mensen erin, flashbacks naar traumatische jeugdherinneringen, berichten van gene zijde, etcetera) en zit vol geforceerde schrikmomenten, maar de film brengt dit alles wel goed en is daarin effectief eng en spannend. Als horrorpulp is het wel goede horrorpulp.

Zoals je kunt verwachten van een auteur als Stephen King verheft het verhaal zich ook wel boven de horrorpulp doordat het echte gruwelen of angsten uitbeeldt (hier: het niet kunnen loslaten van een overledene en wensen dat die weer terugkomt) – hetgeen het kenmerk is van kwaliteitshorror – en de personages ook psychologisch interessant zijn (zoals dat de rationele Louis die het leven na de dood ontkende er toch gretig in gelooft om Ellie terug te krijgen terwijl de meer gelovige Rachel zich verzet tegen de terugkeer van haar dochter). De dode Ellie brengt bovendien op intrigerende wijze de juiste macabere sfeer in de film.

Maar uiteindelijk storen de ongeloofwaardige en over-the-top-clichés (zoals dat dode mensen die tot leven worden gewekt om een onverklaarde reden bovennatuurlijk sterk blijken) net iets te veel, waarbij het clichéslot van een totaalgevecht op leven en dood te veel een slapstick wordt (welke slapstick anders dan in Us (2019) - MovieMeter.nl hier onbedoeld is), waardoor de film de vier sterren toch net niet haalt.

Het blijkt toch wel erg lastig een echt goede horror te maken die niet continue terugvalt op het ene voorspelbare cliché na de andere. Ook hier is het niet gelukt dit te omzeilen. Dat hoeft op zich niet erg te zijn, maar als de rest ook niet goed is dan worden de cliché's extra storend. Dit was nachtmerrie galore, ingebeelde geluiden in huis, en oh ja, ook nog een bijna auto-ongeluk zodat er ook nog wat te schrikken valt.

De kinderen met maskers die een dood dier naar de begraafplaats brengen, de jongen die naar het ziekenhuis werd gebracht en daar overleed, om vervolgens bij de familie te gaan spoken. Het is allemaal prima voor een goede sfeer, maar voor het verhaal nauwelijks relevant.

Wat nog wel een glimlach bij mij veroorzaakte van de opmerking van John Lithgow die na de uitleg van Ellie waar de naam "Church" voor de kat vandaan kwam zei: "Ik weet wel wie Winston Churchill is." (Wetende dat hij deze rol zeer goed vertolkte in de serie The Crown)

Op zich vermakelijk, maar in het geheel toch een tegenvaller.

Njah.

Beetje doelloze remake dit. Op zich kon de oude bewerking wel een likje verf gebruiken, Kölsch & Widmyer zijn ook twee regisseurs die in vorige films een hoop potentieel toonden. Er waren dus wel enige verwachtingen bij deze film. Jammer genoeg kan je die best meteen weer opbergen.

Het is vooral dat Kölsch & Widmyer zichzelf wat verloren zijn in deze film. Deze 2019 versie is op zich een aardige remake van het origineel, maar daar blijft het dan ook bij. Er zijn amper minpunten te vinden, maar anderzijds ook weinig positieve punten. Het blijft allemaal erg op de vlakte, zonder pieken of dalen.

Wat aanpassingen aan het plot voegen ook niet veel toe. Er hangt er redelijk sfeertje, maar echt duister of dreigend wordt het niet. De uitwerking is ook braaf volgens de regels, maar daardoor wat te vertrouwd en dus saai. Acteerwerk voor een horrortje niet slecht, maar opvallend is het ook niet echt. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Achteraf een film waarbij ik me afvroeg "waarom". Leuk voor mensen die het origineel nooit gezien of gelezen hebben, maar verder is het maar een makke bedoening. Hier had men zeker meer mee kunnen doen.

2.5*

ik heb deze afgelopen weekend gezien (gelukkig samen met vriend naast me, brr).

Als Stephen King fan moest ik wel naar deze film. Het horror genre in films is verder totaal niet aan mij besteed, dus speciaal een uitstapje gemaakt.

De vorige film heb ik ooit gezien, aangezien ik toen 2 jaar oud was.

- Acteerwerk sterk en overtuigend.

- Goede schrikmomenten.

- Niet alles werd uitgelegd. Hoe kon het kleine meisje zo sterk zijn om dode moeder over een houten muur heen te sjouwen?

- Overgang van vader die van wanhoop en missen dode dochter naar opgraven dochter over gaat, te weinig aandacht aan besteed. Had meer mental breakdown willen zien bij vader. de wanhoop die hem drijft tot het begaan van de opgraving. Aangezien vader in wezen een rationele wetenschapper is.

- Van moeder had ik wel kunnen toedoen met iets minder flashback en onverwerkt jeudtrauma overleden zus. Dit droeg bij aan algehele sfeer van film maar niet aan de verhaallijn.

Einde van de film had ik graag hoopvoller willen zien! Maar we worden als kijker niet gespaard..

Al met al spannende film en behoorlijk macaber, zelfs voor Stephen King.

Pet Sematary uit 1989 is toch een klassieker.

Toch moest er een remake van gemaakt worden.

En ik moet zeggen dat ze dat best aardig hebben gedaan.

Karakters krijgen wat meer verdieping, je krijgt meer achtergrond van het verhaal en ja Lithgow is een klasse acteur ook in deze film.

Dat het tegen het einde meer een slasher werd, vond ik geen probleem.

Wat ik jammer vond, als ik het vergelijk met de 89 versie, was dat het kind me niet veel deed.

Gage van de 89 versie vond ik vele malen creepier dan Ellie in de 2019 versie.

O ja en die Jason Clarke, tja het is niet mijn acteur dus dat zorgt ook voor een puntje minder

Al met al een redelijke remake, maar toch is de 89 versie beter.

Zoveelste fantasieloze usa horror met rokende bossen en mensen die domme dingen doen (Kleine kinderen langs een levensgevaarlijke weg laten spelen bijvoorbeeld). Moraal van het verhaal? Een kat wil maar niet eng worden ook al smeer je er gel in? Ondanks de saaie manier waarop haar terugkeer in beeld wordt gebracht (gemiste kans) maakt het meiske de film op 2/3e, tijdens de bedscène, zowaar even wat ongemakkelijk maar die kans wordt evenmin benut (zouden ze het zelf wel in de gaten hebben gehad?). In plaats daarvan volgt het verhaal het geijkte pad met messen etc. en blijft alles slaapverwekkend voorspelbaar. Horror is volgens mij direct na porno sowieso het meest voorspelbare filmgenre. Daarom wil het maar zelden eng worden en des te vaker onsmakelijk.

Deze tweede Stephen King-verfilming van Pet Sematary is zeker wel de moeite waard. De 1989-versie (toch wel wat gedateerd) van Mary Lambert was wel toe aan een vervanging voor een nieuwe generatie. De basis van het verhaal blijft hetzelfde toch weten Kölsch en Widymer zowaar de film een nieuwe draai mee te geven. De film maakt daardoor net iets betere keuzes dan zijn voorganger. Zeker wat he Rachel Creed betreft, zij is hier een veel meer geslaagd personage. Het is dan ook jammer dat de film (te) vaak vertrouwd op de bekende schrikmomenten. De cast is met namen als Clarke en Lithgow prima en de aankleding is overtuigend genoeg. Maar als men net iets meer had geïnvesteerd in uitdieping van de personages (bv. de relatie tussen Louis en merkwaardige buurman) ipv een leuk avondje schrikken was de film zeker de betere van de twee geweest. Nu blijft deze ook niets meer of minder dan een onderhoudende Stephen King-verfilming.

Hier kan ik kort over zijn. Op Lithgow na een zielloze en volstrekt overbodige reboot.

The Shawshank Redemption, The Green Mile, The Mist, Misery en natuurlijk The Shining blijven de beste King verfilmingen.

Deze Pet Sematary haalt nergens dat niveau. Hij komt niet eens in de buurt.

Hier ben ik snel klaar mee: waardeloos, net zoals die twee oude films.

Grotendeels overbodige tweede verfilming van het gelijknamige boek van Stephen King. Niet slecht gedaan, met heel wat effectieve schrikmomenten en gruwelijke toestanden, maar het is allemaal net iets te gewoontjes. Wel leuk is de slimme wending ongeveer halverwege, waarna de film vrij drastisch begint af te wijken van zowel boek als eerdere verfilming. Daardoor heeft deze versie net voldoende bestaansrecht.

Redelijke remake, maar voegt verder niks toe, oftewel een vrij overbodige film. Verder is de uitwerking best aardig. De opbouw is prima en de spanning redelijk voelbaar. Echter het parallel verhaal van moeders voelt wat dwalend aan en is niet goed in de film verwerkt. Verder voelen sommige schrikmomenten wat geforceerd aan en zijn daardoor voorspelbaar. De sfeer is verder goed en visueel ziet de film er best aardig uit, hoewel het moeras wat nep overkomt. Het acteerwerk is okay. 2.5/3.0

Loopt niet lekker.

De makers lijken voor baanbehoud te zijn gegaan itt echt iets neer te willen zetten. Het scenario durven ze niet genoeg aan te pakken. De film bestaat vooral uit twee aktes en dat voel je. Eerste deel lekker leventje met de dood als ondertoon en daarna volgt rap het rouwen en het terughalen van het kind als gevolg. Door het kat deel is in dit deel geen enkele spanning meer. De terug keer van de moeder dient alleen voor het einde. Als maker had je veel meer met het scenario moeten spelen. Wat meer visueel moeten uitpakken. Neem de kinderen met de maskers in 1 scene. Daar had je nog iets meer kunnen doen met de wereld van het bos of de bewoners van het dorp. Nu is het een veilige film geworden die je zo weer bent vergeten.

2.5 sterren.

Overbodige remake waarvan het originele ook niet echt indruk wist te maken. Het slot wordt in deze remake ook veel te snel en sfeerloos afgehaspeld. Het originele kreeg nog een zesje, deze film een vijfje.

Enorm op verheugd, maar uiteindelijk een flinke teleurstelling. Eén van de beste boeken van King, zo huiveringwekkend dat zelfs Stephen tijdens het schrijven reële angstgevoelens aangaande zijn blijkbaar erg duistere ziel kreeg. De eerste verfilming van Mary Lambert was verbazingwekkend subtiel en geslaagd(het vervolg van weer Lambert trouwens afschuwelijk slecht), vooral omdat men destijds dit kippenvelverhaal simpel en klein hield. En dat is precies waar de twee nieuwe regisseurs van nu in de fout gaan. Halverwege een fatale, niet erg gemotiveerde stijlbreuk als niet de kleine jongen maar zijn oudere zus om het leven komt. Los van deze bijna heiligschennis, maakt het ook het vervolg van de film op één of andere manier minder eng, eerder belachelijk. De uit de dood herrezen wraakengel krijgt van de scriptschrijvers via belabberd geschreven teksten ook nog karakter en diepgang, wat totaal niet werkt. Over het stupide slot zullen we het verder maar niet hebben. Deze nieuwe Pet Sematary is derhalve een schoolvoorbeeld van hoe een sterk griezelverhaal door een aantal overambitieuze filmmakers welke per se hun eigen handtekening willen zetten, naar de filistijnen wordt geholpen. Jammer voor Lithgow die de cruciale bijrol van iets te behulpzame buurman sterk neerzet, ook meisje Laurence is trouwens prima op dreef en haalt alles uit haar merkwaardige rol. Kan niet gezegd worden van de anonieme Seimetz en de overschatte Clarke(de man kan echt niet goed acteren, onbegrijpelijk dat hij zo veel grote rollen krijgt aangeboden).

Na het zien van het tweede deel was dit gelukkig wel een opluchting, wat een verbetering en zeker weer een sfeermaker als ik eerlijk moet zeggen. Toch kan de film uiteraard nergens tippen aan het origineel en had het allemaal niet gehoeven, als de film er niet was gekomen had ik hem ook niet gemist.. Maar goed, dat is wel gebeurd en ik wou de film heel graag een kans geven, de trailer zag er in ieder geval leuk uit. Het is me toch wat tegen gevallen, het was allemaal wel erg soft en de gang kwam er moeilijk in. Er gebeurde niet veel tot je bij het einde kwam, en toen begon de film een beetje te knallen al lag ik dan al een beetje in te zakken. Creepy was die op sommige momenten zeker maar het was allemaal niet bepaald waanzinnig, een film om tussendoor eens gezien te hebben en meer niet.

Het origneel van 1989 vond ik super. Heb het origineel als 17 jarige gezien met mijn zus en een vriendin van haar. Grappig dat ze tijdens de film wegliepen omdat ze de horror en spanning niet meer aankonden. Deze remake is echter totaal overbodig en voor mij veel minder griezelig dan het origineel. Is pas ook nu jaren later dat ik pas besef hoe onnozel het verhaal was. De remake van IT vond ik top, dit wees voor mij eerder een flop.

Na het boek gelezen te hebben, was ik ook wel benieuwd naar de film. Ik vond het boek fantastisch, maar de film heeft mij ontzettend teleurgesteld. De karakters worden slecht uitgewerkt, er zit weinig diepgang in en het is geen enkel moment echt spannend. Film voelde ontzettend gehaast en belangrijke elementen waar in het boek veel aandacht aan besteed wordt (dragen van het lichaam naar de plek in het bos, en het opgraven van het kind) wordt in de film zeer kort behandeld. De film heeft mij niet kunnen boeien. Jammer, doet het geniale boek van Stephen King geen eer aan....

Storend subplot.

Voor de liefhebbers van de Stephen King verfilmingen zijn er de nodige knipogen naar ander werk als The Shining, Cujo, It, Dreamcatcher en Graveyard Shift. Ook het filmgrapje van John Lithgow over Winston Churchill zal een hoop kijkers niet ontgaan zijn. Maar behalve dit soort verwijzingen voor de serieuze cinefiel of fanboy, heeft deze remake niet zo heel veel te bieden. Het is geen slechte film, maar goed is hij ook niet.

De eerste helft is nog best aardig en sfeervol, als de schrikmomenten vooral moeten komen van voorbij razende vrachtwagens. Mede dankzij de geluidsmix. Wanneer deze op een gegeven moment een uithangbord wordt voor de Atmos-laag en er verplicht zaken boven het hoofd gaan afspelen, doet een en ander als een geforceerde gimmick aan. Maar goed, een kniesoor die zich daar aan stoort.

Vanaf het moment dat de moeder het huis verlaat - samen met een storend subplot over een jeugdtrauma waarbij de verplichte dosis geadopteerde Japanse horror om de hoek komt kijken - en vader bij het kampvuur van de buurman aanschuift, zakt de film als een plumpudding in elkaar. De finale blijkt in een te weinig tijdsbestek afgeraffeld te zijn en de (amper aanwezige) angel wordt eruit getrokken.

**½

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Jammer. Starry Eyes (2014) vond ik een veelbelovend debuut van Widmyer en Kölsch. Een verzorgde slow burner die moeiteloos wist te boeien. Gek genoeg weten ze dat hier, ondanks het prima bronmateriaal, niet voor elkaar te krijgen. Ze laten zich lenen voor een zielloze studiofilm. Een remake was absoluut niet overbodig; het origineel is niet heilig. Dan moet je wel iets meer risico's nemen, niet per sé plot technisch, maar ook visueel en qua performances is het erg onopvallend en daar mis je dan toch wat meer inbreng van de regisseur(s). Waarmee ik niet probeer te zeggen dat Widmyer en Kölsch daar niet toe in staat zijn, integendeel, ze hebben er simpelweg niet de kans toe gekregen / niet afgedwongen. Té vroeg zo'n project aangeboden gekregen / aangenomen. Een regisseur zoals Mike Flanagan, toch iets meer bewezen / belangrijker / commercieel succesvoller, had ik hier graag mee aan de slag zien gaan.

A place to bury our pets and remember them.
It might seem scary, but it's not.
It's perfectly natural.

In een ver verleden was ik een fervente lezer en verslond ik turven van boeken bij de vleet. Dat is met de jaren aanzienlijk geminderd. Zo occasioneel grijp ik wel eens naar een leesboek. Maar dat komt over het algemeen alleen maar voor tijdens een welverdiende zomervakantie aan één of andere strand. Het oeuvre van Stephen King heeft me altijd kunnen bekoren. Deze zomervakantie heb ik zijn boek “Elevation” nog in één ruk uitgelezen. Niet dat het hoogstaande literatuur was, maar King is zo’n wonderbaarlijke verteller wiens verhaal je vastgrijpt en niet meer loslaat. En dat geldt eigenlijk voor merendeel van zijn boeken. En vanzelfsprekend zijn er dan ook wel verfilmingen die de moeite zijn. Persoonlijk vind ik “Christine” en “Carrie” films (horror-gerelateerd) waar ik het meeste van genoten heb (maar ik kan er moeiteloos nog wel enkele noemen). En de verfilming “Pet Sematary” uit 1989 mag je ook wel rekenen bij films die een enorme impact hadden op me. De enige vraag die ik me als eerste stelde (en vele anderen ook) was “Is het nu echt noodzakelijk om hier een remake van uit te brengen?”.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik een grondige hekel heb aan remakes, reboots en dies meer. Ik geef toe dat het cinematografisch en op acteergebied hoogstwaarschijnlijk een verbetering zal zijn tegenover het origineel. Maar het uiteindelijk verhaal, de inhoud, de ziel van de film als het ware, zal toch enigszins hetzelfde blijven. En dan vind ik het een te makkelijke opgave. Men zou ook de inhoud of verhaallijn rigoureus kunnen wijzigen. Maar is er dan niet sprake van een geheel andere film? En zou er echt iemand het lef hebben om een filmklassieker grondig te wijzigen? Wel Kelvin Kölsch en Dennis Widmyer durfden het aan en slaagden er wonderwel in om de geest van het verhaal te behouden ondanks de drastische plotwijzigingen. Alleen maakte het niet zo’n indruk op mij als het origineel.

Er zijn enkele elementen die mijn geheugen zijn ontglipt. Zo was er de rol van Zelda (Alyssa Brooke Levine) die ofwel niet zo’n centrale rol kreeg in de eerste film. Ofwel zijn het de jaren die zijn tol beginnen te eisen bij mij. In ieder geval was dit eigenlijk het meest akelige beeld in deze remake. De meest cruciale aanpassing die ze hebben doorgevoerd is de keuze van het slachtoffer. In het origineel kan het jongste zoontje Gage (Hugo/Lucas Lavoie) een aanstormende truck niet ontwijken. Ik herinner me dit feit als enorm choquerend voor mij. Dat lief ogend klein ventje, de neerdwarrelende vlieger en het tuimelend kinderschoentje. Het staat me zo voor ogen. Niet dat de keuze in deze remake minder verschrikkelijk is. Maar toch raakte het me niet zo erg als in de originele film.

Deze keuze heeft niet alleen het geheel een andere wending gegeven, ook de engheid van de film kreeg hierdoor wel een flinke knauw. Ik vond de rol die Gage toebedeelt kreeg in de eerste film meer creepy dan Ellie (Jeté Laurence) hier. Daartegenover ziet de kat Church er onheilspellender en kwaadaardiger uit dan zijn alter ego in de originele film. En ook de verongelukte student Victor Pascow (Obssa Ahmed) kwam wat explicieter in beeld. In grote lijnen blijft de film wel trouw aan het originele idee. Het concept van een allesomvattende liefde van een vader voor zijn kind. En de wil om grenzen te overschrijden om het toegeslagen noodlot te keren. Op dat gebied zijn er geen verassingen. Wat dan weer leidt tot de initiële vraag : “Waarom een remake?”.

2.5*

Aardige film waarin een dokter en zijn gezin verhuist naar een stuk land dat ook gebruikt wordt als dierenbegraafplaats. Het verhaal van Stephen King blijft goed De eerste helft van de film is prima, tijdens de tweede helft zakt het soms wat in (vooral omdat er flink wat horror-clichés bij gehaald worden). De film ziet er verder wel goed uit en is vermakelijk genoeg voor een kleine 3.0 sterren.

Pet Sematary (2019) was voor mij een prima te behappen remake. Ook al blijft alles vrij braaf en is anno 2019 een sfeer vanuit 1989 een geheel ander beleving was hier niets mis mee. De een zal het origineel meer waarderen en een ander de remake. Het zijn slechts details die de doorslag zullen geven. Het is en blijft een prima Stephen King.

God can get his own fucking kid

Om met de deur in huis te vallen: ik ben een grote Stephen King fan en Pet Sematary is naast de Donkere Toren cyclus mijn favoriete werk van hem. Het einde is ijzingwekkend en de laatste regel zindert nog lang door, maar het zijn vooral die typische King beschrijvingen die het boek zijn klasse geven. Zelden zo gegriezeld bij een boek en juist daardoor stond ik een beetje weigerachtig tegenover deze verfilming. IT was echter het bewijs dat de sfeer van de schrijver wel overeind kon blijven staan, dus met een klein hartje aan begonnen.

Dat was echter voor niets nodig, want dit is gewoon een heerlijke film geworden. King wou het boek in de eerste plaats niet uitgeven (wegens contractuele verplichtingen deed hij het wel) en de reden daarvoor was dat hij het een te negatief verhaal vond dat te hard aansloot bij zijn eigen leven. King is namelijk net zoals Louis Creed met zijn gezin verhuisd naar een klein stadje nabij een universiteit en ook zijn huis was gelegen aan een drukke weg en ook de kat van zijn dochter werd omver gereden op Thanksgiving Day en ook zijn huis had een begrafenisplaats voor dieren achter zijn huis waar je enkel geraakte via een klein landweggetje.. Het is te hopen voor hem dat de parallel daar ophoudt maar regisseurs Kevin Kölsch en Dennis Widmyer slagen erin om hun eigen ding ermee te doen. Hier en daar wat veranderingen (filmisch is het vele interessanter om Ellie te laten sterven in plaats van Gage omdat je daar meer mee kunt doen) maar ook verwijzingen naar onder andere Cujo en een goede balans tussen diepgang en toch niet teveel verloren lopen in allerlei zijplotjes maakt dit de moeite waard.

Qua sfeer blijft dit ook goed overeind staan, alleen is het jammer dat alles dat zich achter barrière bevindt er zo fake uitziet. Blijkbaar een artistieke beslissing om alles voor de barrière (dus de woningen van Jud en de Creed clan onder andere) effectief na te bouwen en alles erna digitaal aan te pakken om er een andere vibe aan te geven, maar de overgang stoort te hard. Dat kost de film dan ook wat punten en dat is zonde, want voor de rest is hier eigenlijk weinig op aan te merken. John Litgow (Jud) bewijst keer op keer zijn klasse en dat is hier niets anders terwijl Jason Clarke (Louis) en Amy Seimetz (Rachel) een goede dynamiek met elkaar hebben. En dan heb ik de jonge Jeté Laurence nog niet genoemd die hier met gemak haar plaatsje verdient tussen figureren zoals Damien uit de Omen cyclus en andere kinderen in horrorfilms. Gelukkig ook weinig van die goedkope jumpscares, maar vooral veel en veel sfeer.

Misschien ben ik bevooroordeeld omdat ik het boek zo ken en had ik niet veel nodig om het Zelda segment volledig te vatten, kan me voorstellen dat dat voor iemand die niet bekend is met het verhaal wat uit de lucht komt gevallen, maar dit is gewoon een degelijke verfilming. Het is altijd wat gokken met die King verfilmingen, maar deze komt hoog in het favorietenlijstje te staan alvast. Naar het schijnt zouden Kölsch en Widmyer over een prequel aan het denken zijn.. Laat maar komen zeg ik dan!

4*