Pet Sematary (2019)

Meh.

Ik heb het origineel wel oooooooit gezien, maar kan me nauwelijks herinneren wat ik daarvan vond, dus ik stond (zonder herziening) meer dan open voor een moderne King-verfilming, aangezien die de laatste jaren wat beter van de band rollen dan 3 decennia geleden. Toch weet deze remake weinig indruk te maken, terwijl het bronmateriaal best wat potentieel bevat. Het komt er gewoon te weinig uit.

Het gegeven is simpel, en het leed dat het verlies van een kind teweegbrengt zou genoeg voedingsbodem kunnen zijn voor emotioneel betrokken horror. Hartverscheurend en daarom best te begrijpen dat je er alles voor over hebt, tot alles bereid bent, om je kind terug te krijgen. Om het geloofwaardig te maken dat een vader zijn dode dochter opgraaft, zeg maar. De film slaagt er alleen niet in om ons te betrekken; het gezinnetje blijft wat grijs en anoniem, het verloop is voorspelbaar en geen greintje menselijke emotie overtuigt, of dat nu door matige vertolkingen komt of bad scripting. En dus pakt het totaal niet.

Slechte aanloop, met veel te veel tijd voor het verhaal met de kat, waardoor het tweede deel al als een herhaling voelt. Het verloop kent wel-wat creepy momenten, maar bestaat vooral uit cheap jumpscare werk, een slecht verwerkt Wicker-Man-sausje en bovendien duurt het veel te lang. 2* voor wat charmante decors en handvol momentjes maar een vervelende spanningsboog haalt teveel van de sfeer weg.

Pet Sematary vond ik een vermakelijke Kingverfilming. Het origineel heb ik niet gezien maar dat ga ik ongetwijfeld wel eens doen, want dit lag me wel. Ik vind Jason Clarke wel een prima acteur voor horrorfilms. In Winchester was ie ook best goed. Ik weet niet wat het is maar misschien komt hij met zijn gezicht daar beter tot zijn recht. De film kent de nodige dosis drama en horror zonder dat het van beide teveel wordt. Op een bepaald moment is het ook wat mysterieus. Mooie cinematografie, de film voelt nergens goedkoop aan. Het einde is dan ook nog eens gedurfd, al weet ik dus niet of dat in het origineel ook zo was. Het ging plots wel iets te snel vond ik. Op basis van mijn kijkervaring vind ik een 3.5* wel op zijn plaats.

Als Stephen King zegt dat een verfilming van zijn boek goed is, dan weet je dat het niet goed zal zijn. De originele verfilming moest het stellen met een kleiner budget en voelt ietwat cheesy aan. Nochtans was het ook niet zo slecht. Het verhaal kwam mooi tot haar recht en het resultaat mocht er op zich wel zijn.

Deze remake uit 2019 oogt alvast professioneler. De sfeer wordt opgebouwd en we krijgen enkele schrikmomenten. Maar de makers hebben volgens mij het boek niet gelezen, want het verhaal zelf komt minder tot haar recht. Met wat sfeer alleen kom je er niet, zo zijn er wel meer. De cast is te grijs. Later in de film is de jonge Ellie nog het beste. De remake voelt dan ook even goed of even slecht aan als het origineel. Voor alles wat verbeterd werd, is er wel iets dat een stuk saaier geworden is.

Best een eng filmpje. Ik heb het origineel niet gezien dus kan niet vergelijken. Weet ook niet of de wijziging die in deze versie werd aangebracht veel uitmaakt, of niet. Het meningsverschil tussen de vader en de moeder over leven na de dood en hoe ze hun dochter daarover willen inlichten, is wel interessant. John Lithgow is zoals altijd goed bezig. Ook Jason Clarke als de getormenteerde vader zet zijn rol wel realistisch neer. Ik ken hem van de film Terminator Genisys (2015), waarin ik hem absoluut niet zo goed vind als hier. Jeté Laurence als dochter Ellie ziet er nogal creepy uit met haar halfgesloten oog. Maar de kat is het engste, wat kan die een boos gezicht maken, zeg!

Dat we hier te maken hebben met een remake van een Stephen King-verfilming, het origineel stamt uit 1989, is ook te merken aan de titelsong, want die wordt niet meer uitgevoerd door de bekende punkband "Ramones" (die mogen ze van mij ook uit hun graf laten herrijzen ), maar door de onbekende rockband "Starcrawler" en je hoort het ook pas op het einde als de aftiteling begint.

In deze remake verhuist dokter Louis Creed (Jason Clarke) met zijn gezin, bestaande uit moeder Rachel (Amy Seimetz), jonge dochter Elie (Jeté Laurence) en zoontje Gage (tweeling Hugo Lavoie en Lucas Lavoie), van de Boston naar een enorme villa in een afgelegen bos. Als hun huiskat Church wordt aangereden, vertelt buurman Judd Crandall (John Lithgow) hem over een geheime begraafplaats voor dieren, waar de doden herrijzen. Als de kat zich ogenschijnlijk kerngezond een dag later weer meldt, blijkt er veel meer aan de hand te zijn en zeker als de kat zich steeds agressiever en vreemder begint te gedragen.

Deze verfilming is vooral een lange aaneenschakeling van schrikmomenten (o.a. door vrachtauto's die op de weg naast het huis met torenhoge snelheid voorbijrazen), maar voegt inhoudelijk weinig tot niets toe aan de clichés van het genre. Bovendien belooft het veel meer (o.a. het bosmonster Wendigo en de enge plattelandskinderen met hun dierenmaskers) dan het inlost. Ook wordt keer op keer uitgelegd waarom bepaalde personages toch iets doen, terwijl ze weten (en de kijker weet het ook) dat er alleen maar narigheid van kan komen.

Wel wordt de spanning langzaam opgebouwd en we brengen net genoeg tijd door met de personages om mee te leven met hun traumatische ervaringen (met name die van moeder Rachel, welke ook een aantal voorspelbare schrikmomenten oplevert). Ook de locaties en de dierenbegraafplaats zelf komen goed uit de verf en dat dankzij sfeervolle directie en overzichtelijk camerawerk. Verder speelt Jeté Laurence best sterk en overtuigend en is ze op een gegeven moment ook lekker creepy (o.a. als ze uit de dood herrijst en in bad zit en haar vader dan haar haren kamt met een borstel).

De overige rolverdeling is echter zwak, want Jason Clarke weet niet te overtuigen als een normale man die langzaam zijn gezond verstand verliest door rouw en verlies (van zijn jonge dochter Elie, die omkomt door een vrachtauto ongeluk) en daarnaast is John Lithgow, ondanks zijn immer sympathieke aanwezigheid, net iets te verfijnd voor de rol van een verweerde boerenkinkel. De scène waar Elie zijn achillespees opensnijdt met een chirurgenmes, mocht er overigens best wezen en zag er ook wel goor uit.

Op zijn best is "Pet Sematary" een effectieve horrorfilm, maar het lukt de regisseurs Kevin Kölsch en Dennis Widmyer niet om de diepere gedachten en de existentiële angst die aan het hart liggen van dit verhaal recht te doen. Vooral het hectische einde gooit de thema's waar de hele film naar opbouwt overboord voor goedkope bangmakerij.

Deze vernieuwde Pet Sematary is helemaal zo slecht nog niet, maar aangezien ik de oude recent had bekeken is het meer dezelfde film gebleven in een nieuw jasje. Nieuwe elementen zien we nauwelijks in deze eigentijdse Pet Sematary. Dat had zeker gekund en vond het ook jammer dat we de processieleden later niet meer in beeld zagen. Zodoende blijft de film veilig en zien we veel terug met andere acteurs en wat mooiere plaatjes zeker op 4K oogstrelend mooi. Eng of luguber is de film vooral in het tweede deel. En gezien de extra's had daar zelfs nog meer in gezeten. De bekende soep had wat extra ingrediënten nodig, maar die zien we maar mondjesmaat. Het eind is goed, maar misschien is het alternatieve einde wel beter.

De acteurs doen hun best en het valt vaak op dat de nevenacteurs het beter doen. Vader en moeder zijn okay. De kleine uk weet niet beter, maar de rol van Sonia Maria Chirila als Rachel is subliem gespeeld. Ze speelt trouwens ook in IT 2 dus ik ben benieuwd naar haar. Haar mismaakte zus speelt ook weer een geweldige rol hetzij hier ook weer een kleine rol heeft. De buurman is net als in de oude versie een sterke rol.

Als ik deze Pet Semataries bekijk vind ik het alleen wat jammer dat er zo weinig is gedaan met de heilige oude plek. Dit had ik wel meer centraal in de film willen zien. Het thema de dood weer tot leven brengen is interessant en na het zien van deze films dus geen aanrader

Film 3.0

Beeld 4K 4.5

Geluid 4.0

Extra's 4.0

I don't want to be buried in a pet cemetery

Allereerst; wat een toffe track is de cover 'Pet Sematary' van Starcrawler. Het origineel kwam mij ook niet bekend voor, maar de cover vind ik eigenlijk nog lekkerder. Dat gezegd hebbende is dit ook mijn eerste kennismaking met het verhaal waar deze track speciaal voor geschreven is. Zowel de film uit 1989 als het boek heb ik nooit gezien/gelezen, wat ik overigens wel moet doen als ik de kritieken zo lees. Zalig ben ik namelijk als onwetende. Omdat ik niet bekend ben met het bronmateriaal kijk ik met hele andere ogen naar dit Stephen King verhaal en liggen mijn eisen een stuk minder hoog.

In mijn ogen is dit namelijk een hele degelijke horror. Met momenten erg goedkoop (zoals de indianenbegraafplaats, de dode jongen die steeds opduikt en het vrachtwagen ongeluk) maar ook met een aantal goede jumpscares, en oprecht scary momenten. Een aantal daarvan zijn zelfs weggelegd voor een kat acteur, die voor bijzonder ongemakkelijke momenten zorgde. Erg goed gedaan.

Ik hoor her en der terug dat deze remake teveel een focus heeft op goedkoop schrikbejag en dat de emotionele component, die het originele verhaal wel bevat, teveel op de achtergrond blijft. Ik kan beamen dat het drama element hier nagenoeg volledig afwezig was, al moet ik wel zeggen dat ik dat op zijn tijd best aangenaam vind. Een simpel griezelverhaal zonder al te veel poespas, maar die tamelijk goed in elkaar zit. Al had ik mij wellicht meer gestoord wanneer ik ook bekend was geweest met het bronmateriaal. Het originele verhaal schijnt namelijk meer diepgang en daarnaast ook veel meer menselijk drama te bevatten.

Nu stoorde ik mij bijvoorbeeld helemaal niet aan het einde wat schijnbaar afwijkt van het originele verhaal. Ik vond deze juist erg duister en creepy, waardoor ik met een naar gevoel achterbleef. Dan heb je naar mijn weten toch iets weten te bereiken als horrorregisseurs. Toch heeft de kritiek mij wel geprikkeld om op zijn minst het boek ook maar eens te gaan lezen. Volgens mij kan het dan alleen maar nog beter worden.

3,5*

Nice Kitty

Een minder cijfer dan de eerste en dat terwijl de '89 versie wel een beetje b-film kenmerken had. Desondanks toch maar geprobeerd omdat ik King verhalen leuk vind, me toch prima vermaakt met deze redelijke horrorfilm mede of ondanks het feit dat ik me nagenoeg niets meer van het boek kan herinneren.

Degelijk wordt het gezin vormgegeven rond een prima acterende Clarke. De kinderen doen het ook goed en Lithgow is nog aardig te benoemen. Weinig introductie krijgt het geheel niet met de eerste keer dat er gebruik gemaakt wordt van Pet Sematary. Het duurt echter wel lang tot de volgende gelegenheid. Iets dat opzicht niet echt storend is omdat er prima gespeeld wordt met de persoonlijke trauma's en schrikbeelden van de aanwezigen. Dit heeft niet veel te maken met Pet Sematary en ik kan me dus ook niet herinneren of dit in het boek wel zo was. De finale gaat overigens erg snel en als er dan iets is dat slecht te noemen is geld dit wel voor het incident met de los schietende tankwagen. Man...wat ziet dat er dramatisch uit

Toch doet Pet Sematary het best redelijk met zijn sfeertje en opbouw naar leuke schrik momenten. De muziek is ook meer dan aardig, een aantal prima Gore momenten en een fraai verval van huis en omgeving richting het einde. En hoe langer ik er over na denk hoe meer ik me meen te herinneren dat het jongetje begraven wordt in plaats van het meisje, maar dat doet niet veel afbreuk. Nee, een toppertje is dit absoluut niet maar veel minder dan de eerste zal hij toch niet zijn. Daarom gewoon aardig voor een keer.

Ik vond dit een goede horror film. Het gegeven dat je een dode ergens kunt begraven en dat de dode dan weer opstaat is altijd interessant, eng en spannend. Is de dode nog hetzelfde? Heeft de dode nog een ziel? Wordt de dode ook ouder? Al deze dingen worden niet echt uitgewerkt, maar dat hoeft ook niet, want dat gebeurd in het boek ook niet en het is een boekverfilming. Of toch gewoon een 'remake' van de 1989 versie?

Deze remake lijkt sprekend op de oude film. Soms net een andere twist of keuze, maar over het algemeen is het gewoon een kopie, al doet de trailer anders denken. (slechte trailer, vind ik)

Beide versies zijn goed te pruimen. Ga ze kijken zou ik zeggen.

Mwa.

Geen al te bijzondere remake die het origineel helaas niet weet te toppen. Ik had deze film al voor een langere tijd op het oog, en ik wist de memorabele momenten uit het origineel nog best goed voor de geest te halen. Boven sommige sfeervolle horrorscenes uit het origineel komen is moeilijk, en dus was het kijken hoe deze film het zou doen.

In ieder geval is dit een redelijk veilige horrorfilm geworden die best wel op het origineel lijkt, alleen iets moderner en minder effectief. Het acteerwerk is best aardig te noemen, en het regieduo heeft er een paar goede namen bij gehaald. Lithgow en Seimetz spelen allebei erg goed en weten veel uit hun rollen te halen. Clarke doet het ook wel redelijk, maar haalt het niet bij de andere namen. Laurence vond ik helaas een slechte rol spelen.

Visueel ziet de film er op bepaalde momenten best sfeervol uit. Lekker grimmige cinematografie en wat sfeervolle beelden die dankzij het goede gebruik van mistmachines extra versterkt worden. Jammer genoeg weet de film nooit spannend te worden door de beperkte horrorideeën en zwakke schrikmomenten. Scenes die in het origineel nog altijd memorabel blijven worden hier zwakjes uitgevoerd, zoals het auto-ongeluk van Pascow of Zelda.

Het blijft gelukkig wel een makkelijk uit te kijken film die niet al te veel minpunten heeft, maar op z'n beurt ook weinig pluspunten heeft. De finale blijft zwakjes, net als bij het origineel eigenlijk. Als deze film de punten had opgepakt waar het echt op kon scoren was het uiteraard een stukje beter geweest, maar dat doet het niet, en daarom kan het de originele versie niet te boven komen.

Vlotte horrorfilm die op spanning mikt, die er alleen niet echt uitkomt. Dankzij een degelijke sfeerzetting en aardig acteerwerk blijft de film redelijk op de middelmaat hangen, maar het blijft jammer dat dit soort films nooit echt voor de risico's gaan. Iets te veilig gespeeld allemaal, en zeker voor een King-adaptie is dat een slechte keuze. Vermakelijke, maar afstandelijke horrorfilm.

Deze heb ik bekeken bij een vader-dochters momentje. Dat was meteen het beste van de film die ik zelf maar middelmatig vind. Nog net voldoende entertainend maar niet om naar huis over te schrijven. Ik heb het origineel gezien en dan heb ik eigenlijk geen zin in dit soort behandeling van het King verhaal. De finale beviel me maar matig. Als je een typische zombiefilm wil maken, doet het dan ook maar blijf met je fikken van het King verhaal. Los daarvan vond ik het einde dan weer cool.