Climax (2018)

Climax had ik blind besteld. Heb irr op dvd staan thuis.

Ga hem binnenkort nog een keer bekijken op het grote scherm!

LSD wordt gemaakt op basis van het gif van een graanschimmel. In de middeleeuwen en vroege moderne tijd werd vanwege die graanschimmel nog wel eens vergiftigd tarwebrood op de markt gebracht waardoor hele dorpen opeens krankzinnig werden, welke vergiftiging men ergotisme noemt. Zelfs in 1951 veroorzaakte een uitbraak van ergotisme in een Frans dorpje nog 7 doden en 50 mensen die in een psychiatrische instelling werden opgenomen. Het is zeer goed denkbaar dat ergotisme een bron is van vermeende ‘beheksing’ (waarvoor 'heksen' werden vervolgd) waarvan een Amsterdams weeshuis in 1566 een bekend voorbeeld is: zo’n 70 weeshuiskinderen raakten opeens buiten zichzelf en vertoonden vreemd gedrag zoals het trekken van grimassen en het tegen de muren omhoog klauteren. Het bloed zou van hun lijven druipen en de kinderen zouden opeens uitheemse talen spreken. Meer gewoon was het middeleeuwse fenomeen dat bij vergiftiging massa’s mensen gingen dansen en niet meer konden stoppen met dansen waardoor een aantal mensen na dagen dansen stierf van uitputting (dit zijn de 'middeleeuwse rave parties')…

Bij deze film – die volgens de film zelf ook op een echte gebeurtenis zou zijn gebaseerd – is de volgorde andersom: eerst zien we mensen dansen en daarna breekt de hel los omdat er LSD in hun drankje zat. Ikzelf heb lang geleden wel eens LSD gebruikt maar een LSD-ervaring is zo intens dat je zo’n ervaring nooit meer vergeet zodat ik kort het LSD-effect zal proberen te beschrijven om daarna op grond hiervan de film te evalueren.

De kern van het LSD-effect is m.i. dat het de ervaring oneindig intensiveert: alleen al alles wat je ziet is zo intens dat je als het ware de neiging hebt om zelfs ’s nachts een zonnebril op te zetten. De naam van de psychedelische rockband The Doors verwijst naar het idee dat psychedelica de deuren van de waarneming geheel open zetten waardoor alles zeer intens binnenkomt. LSD geeft geen echte hallucinaties maar alles begint als het ware te leven: vaak is het eerste verschijnsel waardoor je merkt dat de LSD is begonnen te werken dat de muren golven of dat alle objecten gaan ademen. Alles gaat zo ook visueel vervormen en barst als het ware van aanwezigheid. Daarmee wordt alles als het ware nieuw: je ziet alles in een nieuw licht. LSD geeft dus geen hallucinaties maar is wel zeer krachtig in betekenisgeving: alles krijgt een nieuwe of heldere betekenis, niets is meer gewoontjes. Daarom kan iemand onder LSD bv. urenlang een boom knuffelen, want die boom heeft een geheel nieuwe en intense betekenis gekregen als het mooiste of belangrijkste object in de kosmos. Doordat alles er anders en zo intens uitziet en nieuwe betekenissen krijgt heet een LSD-ervaring een ‘trip’: je reist als het ware door eindeloos veel nieuwe werelden. Daarom kun je onder invloed van LSD je doorgaans nergens meer op concentreren omdat zowel je binnen- als buitenwereld exploderen: het is één grote overprikkeling van zintuigen en denken. Maar in essentie levert LSD juist een hyperconcentratie omdat je alles zo intens ervaart: je raakt van alles wat je ziet, voelt of denkt volledig gefascineerd en in de ban. Mensen kunnen onder invloed van LSD niet eens meer hun eigen naam opschrijven, omdat ze zo gebiologeerd raken van het schrijven of van de eerste geschreven letter dat ze minutenlang met de eerste letter bezig blijven en simpelweg niet verder komen. Een gesprek voeren kun je ook vergeten. Mensen zouden ook ‘pijnloos’ kunnen worden geopereerd met LSD in plaats van narcose: LSD is geen pijnstiller maar kan de aandacht van de patiënt volledig wegvoeren van de pijn (en een angst die ik wel had was dat ik vreesde dat ik bv. mijn vingers zou opeten onder invloed van LSD). Tot slot nog even dit typisch effect: het eerste wat je lichamelijk voelt als je LSD hebt genomen is dat je sterft (je voelt als het ware de krachten uit je lichaam stromen) maar dat je snel daarna opeens ontwaakt in een nieuwe intense hyperwereld (de ‘trip’) en tijdens die trip blijft je lichaam in een soort kramptoestand maar dan ritmisch, alsof elke cel van je lichaam is gaan samentrekken en ontspannen en in welk ritme de hele wereld meedanst in een orgie van samentrekking, ademing of deining. Alles golft (dat doen met name The Beatles goed na in hun psychedelische songs). Die kramptoestand veroorzaakt ook lachkrampen (en ik neem aan de grimassen van de weeskinderen) en een zeker euforisch, bijna orgastisch gevoel in je hele lichaam.

Wat de film in ieder geval goed doet is dat het mijn herinnering aan de LSD-ervaringen weer levendig heeft gemaakt waardoor ik bovenstaand stukje direct kon opschrijven. In feite raakte ik halverwege de film al in een soort trance vanwege al dat dansen en dansritmes waarmee de eerste helft is gevuld: LSD heeft ook zo’n hypnotiserend effect. En natuurlijk is de film best intens in z’n kleuren en acties, hetgeen in die zin ook een beetje LSD-achtig is. Maar als een substituut voor LSD komt de film natuurlijk niet in de buurt van de heftigheid van ‘the real thing’: alleen LSD kan de deuren echt openzetten en een ervaring geven die je nooit meer vergeet.

Ook qua realisme is de film m.i. deels geslaagd: ten dele gedragen mensen onder invloed zich zoals in de film. Dat men bv. het ene moment in paniek raakt omdat Tito dood is en na een paar seconden dat alweer is vergeten omdat iets anders de aandacht opeist is herkenbaar, zoals ook de intense interesse in de meest banale dingen waaronder je lichaam. Maar in het algemeen kunnen mensen op een trip geen seks hebben, want of ze raken volledig gebiologeerd door één aspect van het liefdesspel of lichaam en vergeten dan de voortgang van de seks (zoals men ook de eigen naam niet kan opschrijven omdat men blijft hangen op de eerste letter) of ze raken afgeleid door iets heel anders en komen niet eens aan een begin van seks toe. Gebruikelijk gedrag is dat je je over alles verbaast en/of – vanwege de lachkramp c.q. euforie – intens geniet. Ik miste de verwondering en plezier in de film, maar normaliter trip je ook in een rustige en veilige omgeving. In de film reageerde men niet met verwondering of angst (ik geloof dat dieren die LSD krijgen vooral heel angstig worden), maar met agressie en een zoektocht naar de dader. Ik weet niet of dat realistisch is. Wel is het zeker dat er soms moorden zijn gepleegd onder invloed van LSD waarvan de sekte van Charles Manson een beroemd voorbeeld is (en de swastika op het voorhoofd van een van de jongens leek me een verwijzing naar die Helter Skelter van Charles Manson). Ik heb echter geen idee hoe zoiets werkt, al versterkt LSD alles tot in het oneindige dus ook je woede of haat. Het kan wel bijzonder moeilijk zijn om onder invloed van LSD een gedachte of emotie langer dan een paar seconden vast te houden vanwege de overprikkeling die van alle kanten komt, maar met veel focus kun je onder invloed van LSD alsmaar dieper in een gedachte of emotie komen, zoals je steeds dieper in een object kunt kijken tot je meent de atomen ervan te kunnen zien, en zo dus qua emotie alle trappen omhoog naar de hemel en alle trappen omlaag naar de hel kunt klimmen.

Maar het overweldigende van LSD is bovenal dat je daar zelf geen controle op hebt: de LSD berooft de gebruiker van zijn autonomie dus eigen wil (waarin een belangrijke overeenkomst met hypnose ligt). Je weet niet wat er gaat gebeuren. Dat is zowel het beangstigende als het geruststellende van LSD. Geruststellend omdat – en dat maakt LSD-gebruik tot een soort religieuze oefening – juist als je je overgeeft aan de LSD-trip (en verzet heeft geen zin) je gered zult worden want juist als je durft los te laten dan is er slechts de fantastische reis en geen neerwaartse spiraal naar een psychose. Ook onder invloed van LSD besef je dat je onder invloed bent en dat je dus over een paar uur weer ‘normaal’ bent. Zo plotseling als de trip begint met een ontwaken uit de dood, zo langzaam neemt het effect na een paar uur af waardoor de wereld weer koud, grijs en doods wordt. Je bent dan moe en wellicht wat gedeprimeerd maar je ligt niet uitgeteld op de grond zoals in de film…

Ik denk dat de film deze lange uiteenzetting over LSD rechtvaardigt: de film gaat er immers geheel over. Verder is er dan ook niet veel over de film te zeggen; het verhaal heeft weinig om het lijf en de teksten die soms opeens in beeld kwamen (‘Het leven is een illusie’; ‘het leven is een collectieve onmogelijkheid’; ‘Sterven is een buitengewone ervaring’) zeggen mij niet zo veel en lijken slechts te verwijzen naar de LSD-ervaring van een ontwaken uit de dood. Ik denk wel dat zo’n feest van dansers een geschikt decor is voor een horrorfeestje, zoals we al leerden van Suspiria en andere films: dansgroepen lijken een garantie te zijn voor ultieme verderf want dansers gaan met iedereen naar bed, gebruiken veel drugs en zitten ook vol rancune naar elkaar toe of zo zodat de duivel er graag op bezoek komt. Het bijzondere van deze film is dat het de hel brengt in de vorm van een LSD-drankje in plaats van de duivel, daarmee eigenlijk terugkerend naar de geloofwaardige oorsprong van 'beheksing'. Maar afgezien daarvan vind ik de film een soort [Rec] (2007) - MovieMeter.nl die met z’n constante beweging van camera en lichaam de kijker hypnotiseert en in een zekere verwarring brengt, gelijk de personages. Dat maakt de film redelijk intens en zeker apart en een belevenis maar niet perse goed of verpletterend. Daarvoor kun je beter zelf LSD nemen.

Aha, de Toren van Babel en een parabel over de multiculti. De CIA zou hebben geëxperimenteerd met LSD als 'waarheidsserum'... Maar juist die omslag in de film van vriendschappen en harmonie naar vijandschappen en geweld als gevolg van LSD vond ik zo ongeloofwaardig: zie mijn ervaring met LSD hierboven. Daarbij komt dat de dansers ervaring leken te hebben met drugs en zelfs met LSD, dus zouden ze hebben moeten weten dat LSD een serieuze zaak is waar verantwoordelijk op moet worden gereageerd: LSD is als het ware een proef van God die leidt tot redding of vernietiging, zoals ik beschreef. Maar goed, ik geloof best dat dat af en toe mis gaat en dat de film in dat opzicht een echte gebeurtenis weergeeft. En dat dat ook mede wordt veroorzaakt doordat we niet meer in de flower power-tijd leven maar in een tijd vol haat en asociaal gedrag.

En ik vond het eerste deel juist saai, want ik hou niet van dansen of van dansmuziek. En dat standaardgeklets zoals je dat op alle feestjes hoort en dat inderdaad lang doorging in de film kan me ook gestolen worden. Toen de LSD begon te werken werd het iets leuker maar eigenlijk heb ik daarbij een echte climax in de film node gemist.

Deze LSD trip werkte nog lang op me door. Zelfs toen ik sliep. Maar wat zou deze hallucinerende film Van Noé zijn zonder die geweldige soundtrack. Voor mij zou die in ieder geval een stuk minder geweest zijn. Nummers van Cerrone (Supernature) en Giorgio Moroder (Utopia) gaven deze film voor mij een enorm impact. Zijn ook dansnummers om echt high op te worden.

De film zelf begon op zijn Gaspar Noé's. Beginnen met de aftiteling. Zoiets kun je alleen maar van deze regisseur verwachten. Daarna werden de dansers geïntroduceerd. Nu niet bepaald interessant en die scène had voor mij ook rustig overgeslagen mogen worden, maar daarna gaan alle remmen los met een geweldige opzwepende dansscène op het nummer Supernature van Cerrone. Voor mij trouwens ook de beste scène van de hele film. Het slap geouwehoer wat hierna kwam vond ik daarentegen het zwakste deel van de film. Daarna kwam de sangria en verloor iedereen de tegenwoordigheid van geest. Chaos troef en dit o.a. op het schitterende dansnummer Utopia van Georgio Moroder dat je ondanks het geschreeuw van de volledig doorgedraaide dansers toch duidelijk kon herkennen. De wereld werd op zijn kop gezet, letterlijk vanuit het oogpunt van de schitterende beelden die Noé je voorschotelde. Neen, Noé heeft mij weer niet teleurgesteld met deze LSD trip en ik vond deze film toch enigszins beter dan zijn voorlaatste film "Love".

4,0*

Zelf vind ik die omslag juist sterk. Elke LSD trip voelt zelden identiek aan als een vorige/andermans trip, zo spelen de setting, de sfeer en de personen waarmee je het doet een aanzienlijk grote rol hierin. Bij het feestgesprek waar ze met elkaar roddelen en hun verlangens en emoties uitspreken merk je al dat de sfeer minder wordt (de manier waarop ze dansen spreekt ook hun gemoedsstand uit, vaak seksueel en agressief). De sfeer neemt hierbij voor sommige al af en de groep lijkt ineens een stuk minder gezellig te zijn dan voorheen. Daarbij worden ze gedrogeerd met LSD, hun gemoedsstand en de sfeer van het feesten worden uitvergroot en versterkt. Lang niet iedereen zal er ervaring meehebben, alhoewel enkele dat dan weer wel hebben. Zo komt de drugs nogal onverwachts en onplezierig opzetten. Sommige zullen zich dan ook tegen de trip verzetten, wanneer je eenmaal in een badtrip terecht komt gaat dit als neerwaartse spiraal verder, het is moeilijk om hieruit te komen. De gehele sfeer wordt zo aangetast dat ze elkaar ook niet meer gaan helpen. Door de jaloezie, verlangens, afgunst en groepsdruk worden ze zwaar egocentrisch en komt er vijandig gedrag te ontstaan.

Een bedwelmende en ontregelende filmervaring, die blijft nazinderen. Frankrijk, 1995: een groep jonge mannen en vrouwen met danstalent viert feest in een afgelegen ruimte na enkele dagen te hebben gerepeteerd. Er heerst een uitgelaten sfeer, de energie golft door de lijven van de dansers en de ruimte, versterkt door de pompende elektronische klanken van Daft Punk, Cerrone, Aphex Twin, Giorgio Moroder en vele andere bekende artiesten uit die tijd, die er mede aan hebben bijdragen dat ik nog steeds met weemoed terugdenk aan de legendarische housescene uit de jaren '90. Dat levert prachtig geschoten scenes op, waarin de dansers hun kunsten laten zien; met name de van bovenaf gefilmde dansscene is een kunstwerk op zich, waar ik met een grote glimlach naar zat te kijken. Alles is nog oké, de jonge dansers wanen zich onaantastbaar en onoverwinnelijk en de sangria vloeit rijkelijk.

Tussendoor rollen in dikke neonletters de namen van de acteurs en muziekartiesten over het scherm, een typisch Noé grapje, terwijl de heimelijk in de sangria gestopte LSD zijn werk doet. De sfeer slaat langzaam maar zeker om: de toon van de opgewonden jonge dansers wordt directer, agressiever en remmingen vallen weg. De toch al grote ego's komen nog meer op de voorgrond te staan en er ontstaat verwarring en lichtelijke paniek: "Wie heeft ons gedrogeerd?". Waar de film in de eerste helft nog vrolijk uitgelaten was, is de tweede helft vooral een duistere achtbaan, vol van agressie, achterdocht, angst en paniek. Noé weet die op een treffende manier in beeld te vangen door de bijzondere cameravoering, waarbij de ruimte waarin de dansers zich bevinden verwordt tot een labyrintisch doolhof waaruit geen ontsnapping mogelijk is. Het licht en de vervormde geluiden van de muziek en het geschreeuw van verschillende 'verdwaalde' dansers op de achtergrond versterkt dit nog eens. Ondertussen lopen de eerste argeloze mede filmkijkers weg uit de zaal, verlossing zoekend, waar die voor de dansers in de film nog lange tijd op zich zal laten wachten.

Op de klanken van 'Angie' van de Rolling Stones (een prachtig tegenwicht na al het housegeweld) wordt bij het ochtendgloren de schade duidelijk. Van het energieke en bruisende danscollectief aan het begin van de film is niet veel meer over dan stuiptrekkende, verdwaasde en verdwaalde individuen, die de LSD helletocht hebben overleefd. Laat de film een boodschap zijn voor een ieder die lichtvoetig denkt over het gebruik van drugs, al was dat misschien niet eens wat Noé per se beoogde met deze film. Daarvoor is hij te veel een rebel.

NB. Hebben de mensen die de rating bepalen zitten slapen met hun 12+?

Gaspar Noé is meer dan grensverleggend, hij is grenzeloos. Het fascineerde is dat, dat zelfs gewoon wordt. Climax heeft veel gelijkenissen met Noé's eerste twee films Seul Contre Tous en Irréversible. Daarmee grijpt hij, na twee flops, terug op het succes van zijn beginwerken. Climax is daardoor weinig vernieuwend, maar een ontzettende fijne herhaling van zetten.

De relatie met Cabin Fever 2 (Sangria/punch Born To Be Alive) zal wel toevallig zijn

Als geheel vind ik deze film heel goed, de muziek, montage, gewoon alles klopt. Na een rustig en niet al te spannend begin kom je als kijker langzaam in een wereld van paranoia, agressie en nog meer van die emoties die samenhangen met drugsgebruik en bad trips. Het is heel knap wat de regisseur hier heeft gedaan, hij heeft van allemaal ingrediënten die op zichzelf niet veel bijzonders zijn iets gemaakt wat je meeneemt naar een wereld waar de meeste mensen nooit komen. En daar ligt wat mij betreft ook meteen de zwakte van de film, er is niets wat er echt uitspringt. Alles is al honderd keer gedaan, of een personage begint met iets en het wordt nooit extreem genoeg, iets dat ik dacht zeker wel te zien. Ik had gehoopt op Irreversible, maar dan vijftig keer overtroffen. Ook als ik het vergelijk met een favoriete film van mij over drugsgebruik: Trainspotting, daar zitten genoeg memorabele scenes in, Climax daarentegen heeft er geen een. Dus geweldige film om één keer te kijken en gewoon te genieten, bij de tweede keer zal het effect een stuk minder zijn.

De première in Lumiere Maastricht, inclusief real-life lsd-danseres voor het scherm, punch vooraf en afterparty mét muziek uit de film was kunst.

Gaaf zeg!

Dit is niets minder dan heerlijke ervaringscinema waar beeld en geluid op een fantastische manier samenkomen. De dansscènes zijn geweldig, de soundtrack beukt er lekker op los en Benoît Debie laat zich weer eens van zijn beste kant zien met zijn kenmerkende dynamische camerawerk en long takes waar je U tegen zegt. Ondanks dat de film op gegeven moment erg naar van toon wordt blijf je bedwelmd naar het scherm staren alsof je de bad trip zelf ervaart. Net als voor de personages is er geen ontkomen aan. Die momenten waarbij je (al dan niet ondersteboven) achter Selva aan door de gangen van de club struint met op de achtergrond een waas van geschreeuw, hysterie en de doffe dreunen van de dance muziek zijn van een zeldzame klasse.

Dit is zonder meer mijn favoriete Noé, maar toch kan ik niet de volle score geven. Vooral omdat het vaak toch wel weer erg puberaal is. Ik heb Noé's personages nog nooit op interessante dialogen kunnen betrappen. Uiteindelijk gaat altijd weer over niks anders dan seks, drugs en geweld in zijn meest banale vorm. Vooral die fragmenten na de eerste dansscène waren weinig verheffend en haalde het tempo uit de film. Daarnaast vond ik de daadwerkelijke climax net iets te lang teveel van hetzelfde wat ten koste ging van de impact. Desalniettemin gewoon een heerlijk nare film!

Morgen is het eindelijk zo ver, ook ik ga de zaal instappen. Ben benieuwd naar die Noé.

Een 2e keer is ook bijzonder, pijnlijk ook wel; ik zat vanaf "opening" tot eind met een grijns op m'n kop omdat ik wist wat er ging komen. Zeker toen ik mensen de zaal in zag komen voor een leuke dansfilm en zeker wist dat sommigen eerder weg zouden gaan.

Nou ja, de eerste akte krijgen ze dat nog wel; een leuk feestje. Mij vielen nu kleinigheden op; woordjes, posities...hoe het loze geleuter juist alles aanbiedt, op zijn plek zet; onderlinge verhoudingen, dat wat in mensen zit en in de 2e akte allemaal op zijn plek valt en uitbarst.

De herziening zorgde ook voor minder punch door minder verrassing. Maar dan zie je toch dingen ook helderder; hoe sommige stukken toch onnodig gerekt lijken, hoe de muziek meer op de voorgrond gebruikt had mogen worden. Daar tegenover hoe er een mooie balans is tussen de delen, alles subtiel ontspoort en je toch weer meesleept en verbijstert. En bovenal de geweldige regie, het sterke spel en fabuleuze camerawerk... Al met al krijg ik hem weer net niet naar 5* maar wat een diabolisch goeie exercitie is dit!

Gebeurt het dan nog dat mensen zomaar blind een bioscoopfilm meepikken zonder enige achtergrond? Je zou zomaar op een von Trier kunnen stoten.

En deze Climax is idd geen Dirty dancing. Ik heb me al dikwijls afgevraagd wie altijd vroegtijdig de zaal wenst te verlaten...

Als je bij Climax alleen leest "geweldige choreografie", en de trailer met dansende mensjes ziet zonder je in te lezen en niet bekend bent met Noé (de gemiddelde burger kijkt sws niet naar naam/oeuvre van regisseur maar naar namen van acteur/actrice) ... Tja...

Had me voorgenomen om niet té veel te verwachten aangezien Love toch een wat meer timide Noé was, maar damn wat was dit weer geniaal. Er zijn toch maar weinig regisseurs die zo'n compromisloze, in-your-face stijl hebben en op meerdere vlakken zo ver durven te gaan. Niet alleen op het gebied van geweld, maar ook qua cinematografie, soundtrack, de lengte van bepaalde scenes. Ik zie een aantal opmerkingen over scenes die onnodig gerekt zouden zijn, maar wat mij betreft draagt dat alleen maar bij aan de totaalervaring. Noé gaat niet vluchtig te werk, maar laat scenes echt wegen op de kijker. Elke scene is op een bepaalde manier memorabel en heeft een zekere impact. Die tweede dansscene bijvoorbeeld zou ingekort nog niet half zo indrukwekkend zijn. Ook het 'slappe geouwehoer' aan het begin van de film heeft absoluut zijn functie, zoals Richardus hierboven al goed verwoorde. Noé zijn films kennen geen 'filler'. Elke scene heeft een duidelijke functie en is wat mij betreft onmisbaar voor het geheel.

Alleen de opbouw is verder al geweldig. Hoe beetje bij beetje de gesprekken grimmiger worden, de dansscenes agressiever en erotischer, de muziek drukkender en de algehele toon van de film steeds naarder om zich vervolgens tot een ware hel te ontvouwen. Qua camerawerk en cinematografie gaat Noé echt weer all out, waarin voornamelijk het laatste kwartier echt een hallucinant en visueel meedogenloos stukje cinema is. Een camera die over de grond rolt, ronddraait en ondersteboven door de lucht zweeft. Hyperventilerende, neukende en zwaar trippende mensen, op de achtergrond het gegil, gekrijs en de soms bijna demonische geluiden die ze produceren. Echt pure filmische waanzin. Allesbehalve subtiel allemaal, maar net daarom des te indrukwekkender. Ook leuk trouwens die verwijzing naar Possession, wist niet dat Noé fan was.

Als ik al één klein minpuntje kan benoemen: de soundtrack, hoe goed die ook is, had van mij soms wel wat luider en nog meer op de voorgrond gemogen. Tijdens die scene waarin Rollin & Scratchin' gedraaid werd hoopte ik dat het volume flink opgeschroefd zou worden, maar dat gebeurt dan nét niet. Iets wat Noé wel zo geweldig deed in Irréversible (Club Rectum scene). Maar slechts een klein smetje op weer een grandioos meesterwerk van deze man.

Op IMDB lees ik iets over de vergelijking met A Space Odysee 2001, specifiek de evolutie van aap in mens, die hier in Climax in tegenovergesteld volgorde is gedaan. De wilde aap in de mens die in het feestgedruis boven komt. Daarmee lijkt het ook op El Ángel Exterminador (alhoewel ik die zelf nooit helemaal gezien heb). Bunuel staat ook in de rijtje naast de tv in het begin.

Het verhaal zou zomaar een metafoor voor de multiculturele hel in (o.a) Frankrijk kunnen zijn, alhoewel het de bedoeling is dat men daar anders over denkt. Racistisch, pessimistisch en niet gehinderd door enige politiek correcte censuur. Gaspar Noé en Von Trier bewonderen elkaars werk en dat verbaast niemand.

Nog maar een keer kijken, maar voorlopig

4*

Toch meer van gehoopt.

Dat dit meer iets anders zou worden, had ik natuurlijk meteen verwacht. Maar iets anders is niet meteen een topfilm, want mijn hoge verwachtingen zijn maar voor de helft vervuld. Alhoewel deze film op een hoop vlakken enorm indrukwekkend is, voelde het toch niet compleet aan.

Een soort elastiekje dat tot het uiterste uitgerekt wordt, daarmee wil ik zeggen dat dit op een film van 45 minuten lijkt maar is uitgerekt naar 96. Zo zijn er talloze scenes die net wat te lang doorgaan waardoor ik opeens merkte dat mijn aandacht verslapte.

Daarmee, na de indrukwekkende longtake van 15 minuten, is de film voor 30 minuten lang een heel lang uitgerekte film van praatjes over vieze dingen en dansjes. Hier was niet altijd even makkelijk doorheen te komen, maar de aandacht bleef er genoeg bij om het allemaal nog te volgen.

Dan komt er plots vaart in en zorgt Noé ervoor dat je duizelig wordt met zijn indrukwekkende cameratechnieken, al weet ik wel 100% zeker dat Noé meer in zijn mars heeft dan dit. Het leek alsog hij zich aan het inhouden was. Het had allemaal nog wat uitdagender gemogen van mij.

Al zuigen de laatste 45 minuten je goed naar het scherm toe met goede cameratechnieken, mooie belichtingen, een pakkende soundtrack en indrukwekkende lange takes. Het leek zelfs allemaal 1 take te zijn, misschien was het dat ook wel. Ik was toen al helemaal in het verhaal.

Geen slechte film, helemaal niet zelfs, maar een beetje frustrerend omdat Noé zijn gaspedaal niet in lijkt te willen trappen. Ik wilde helemaal duizelig de zaal uit lopen met een bleek gezicht, maar dat gebeurde daar verre van zelfs. Desondanks is het een vreemde maar best leuke ervaring.

Muziek

Blij dat Noe veel liefde krijgt voor deze film. Het is in mijn ogen een wat minder ambitieus project dan Enter the Void en Irréversible. In dat opzicht is het op persoonlijk vlak een lichte tegenvaller. Maar let wel hij moet opboksen tegen 2, 5 sterren films en eentje van 4.5. Love (schaam nog niet gezien)

Allereerst is er genoeg te genieten. Hoewel onervaren cast, doen ze het leuk, de dialogen in het midden van te film werken erg goed door de improvisatie. (hoewel tandje te lang) Ook is de muziek geweldig en het dansen heerlijk aanstekelijk. Lekker energiek. Maar zoals gezegd ietsjes te lang. Gelukkig gaat het uiteindelijk heerlijk los en is het genieten. Maar het is ook een klein beetje zijn stijl herhalen als ik heel kritisch ben. Gelukkig doen weinige het zo goed als hij dus het is altijd welkom. Maar ik kijk ook naar Noe om iets next levels te zien. Dat is dit project niet. Iets veiliger dan hij normaal doet ook, maar gelukkig wel de lof. Dus misschien gaat er weer een deurtje open voor een iets uitdagender project.

Hoewel er toch weer 4 opa's en oma's bij mijn voorstelling de deur uitliepen. En dat is altijd een genot om te zien.

Makkelijk 4 sterren.

Heftige trip, misschien niet de klap in het gezicht die Noe altijd wel lijkt te beloven maar wel weer veel beter dan zijn voorlaatste Love. Ik had gezien het thema wel een audiovisueel spektakel verwacht en dat kwam ook uit , al was ik niet bepaald gelukkig toen de film opende met weer eens Satie (in een ander jasje, dat wel). Maar de take van bovenaf die de muziek vergezelde, was meteen wel raak, die lugubere variant op een sneeuwengel.

Als de dansers eenmaal zijn voorgesteld begint het eigenlijk pas echt, met fijne opzwepende muziek en energieke dansers die elkaar proberen af te bluffen als in het bekende clipje van It's Like That van Run DMC - over 90s gesproken. Het kon me niet lang genoeg duren, een toffe soundtrack gecombineerd met de haast hallucinerende beelden, vooral het deel dat van bovenaf is gefilmd. Gaandeweg wordt het een bad trip to hell en wordt je als kijker meegevoerd, waarbij geweldig gebruik wordt gemaakt van de locatie. Perfect gruwelijk einde ook, als iedereen als op een slagveld verspreid over de zaal ligt out te gaan, te slapen, of dood te wezen.

Wel jammer dat het geluid zo zacht stond afgestemd, dit is een film waarbij het volume echt wel voluit mag. Ik had de muziek echt willen voelen, nu hoorde ik af en toe medebezoekers boven de muziek uit, al dachten ze fluisterend commentaar te leveren.

Volgens mij is hij inmiddels verhoogd naar 16+

Classificatie - kijkwijzer.nl

Een geweldige ervaring. Ik heb meer films gezien die je als kijker ook als een trip beleeft, en ik houd daar erg van. Ik vind deze film heel sterk, mede door de muziek en de dans. Het acteerwerk is realistisch en het gebouw met de lange gangen en de gekleurde lichten, past perfect bij de duistere sfeer. Ik vind het knap hoe de film is opgebouwd. De eerste helft dacht ik even: is dit het nou? Ik vond de gesprekken niet bijster interessant, maar het hoort bij de film. Hij laadt geleidelijk op tot de climax. Ik kreeg een beetje hoofdpijn van de harde muziek, de felle kleuren en de beweeglijke beelden, maar ik had 'm echt niet willen missen. Meesterwerk! 4,5*

Het camerawerk was grotendeels subliem en er zaten zeker boeiende en intrigerende momenten tussen, maar de dansscènes konden mij niet boeien en verveelden me enorm. Geen trailer gezien dus niet wetende dat ze zo'n enorm deel van de film zouden innemen. Het duurde in het begin ook vrij lang en zo halverwege de film nadat de LSD was gebruikt zat er nog een enorm lange dansroutine in. Daarnaast vond ik het laatste kwartier met het 'upside down effect' ook lastig om te volgen. Sofia Boutella was wel een enorm pluspunt, wat een intrigerende dame is dat. De rest van de cast was niet altijd even overtuigend. Wat mij betreft een veel te hoge rating dus, maar als je een groot uithoudingsvermogen hebt en graag tientallen minuten lang naar vreemd dansende mensen wil kijken kan ik begrijpen dat je hoger uit komt.

2,5*

De dansscènes in het begin en eenmaal de aftakeling begonnen is zijn inderdaad heel onderscheidend en echt geniaal vormgegeven in deze film.

De tweede dansscene van bovenaf geschoten, met die opzwepende techno eronder is één van de hoogtepunten van de film wat mij betreft. Haast hypnotiserend.

Wat een baggerfilm. In het begin zien we vooral vervelende Fransen die als een bezetene om zich heen slaan onder het mom van "dansen". Hier en daar wat oninteressant gezwam over hoe groot iemands lul wel niet is en wie wie geneukt heeft, gepaard met flink wat haantjesgedrag. Als inmiddels de LSD is ingewerkt ontaardt het in een complete chaos. Uit ervaring weet ik dat het gedrag van deze personen onder invloed totaal overtrokken is, het is verre van realistisch. Dat één of twee personen een bad trip krijgen zou kunnen maar zelfs dan lijkt het in de verste verte niet op het geweldadige gedrag en de totale chaos wat hier wordt vertoond. Een zwaar overdreven film, met bloedirritante karakters, waarin het alleen maar draait om de chaos. Van een verhaal is eigenlijk geen sprake, het is dan ook vlees noch vis. Het enige pluspuntje wat ik kan bedenken is de muziek, die is wel erg lekker. Voor de rest heb ik me alleen maar zitten ergeren, er is dan ook weinig dat vervelender is dan te kijken naar ruziënde Fransen. 1 ster voor de muziek.

Ik ga mee met Pazmaster, wat een bocht! Mensen die denk dat dat wild om je heen slaan met je armen en benen iets met dansen te maken heeft. Dan heb je vreselijk vulgair gepraat over droog kontneuken en andere onzin. Gelukkig stond er nog wat house muziek op anders was hij helemaal niet te pruimen. Ik heb in die tijd ook wel eens LSD op met vrienden, maar nooit werd het zoals in deze film. Het lukte nog net om hem uit te kijken.