Climax (2018)

Kennelijk heb je een vrij belerkt beeld van wat dans kan zijn. Daarbij vond ik de (bad) tripeffecten juist erg herkenbaar. Dus ieder zijn eigen ervaring op dat gebied.

Verder is het natuurlijk ook bovenal een geweldige sfeerschepping, waarbij plot en logica (voor zo ver die er nog is onder invloed) van ondergeschikt belang zijn voor mij.

En Mondragon, waarom zou dit niets met dansen te maken hebben? Afgezien van dat jij het niet mooi vindt.

Ook zo’n irrelevant gegeven of de werking van LSD realistisch is of niet. (Ook al denk ik dat onvrijwillig toegediende LSD, gemengd met veel onderlinge (negatieve?) spanningen en bovendien alcohol en andere drugs, best een aggressieve sfeer zoals deze teweeg kan brengen) Natúúrlijk is het een kapstok voor “alleen maar chaos”. Die film wilde Noé juist maken. Al vinden jullie waarschijnlijk dat dat niks met filmmaken van doen heeft.

Omdat ze gewoon wild met armen en benen om zich heen slaan, dat kan ik ook. En om daar nu meer dan 25 minuten (!!), zo lang duurde die dans scenes in totaal, naar te moeten kijken was veel te lang. En zou de regisseur in de gaten hebben dat de camera op zijn kop hing op het eind?

Over smaal valt niet te twisten, je houd er van of niet. Ik bij deze film dus niet, terwijl je denkt dat je naar iets geniaals gaat kijken gezien de score. Wil je een toffe drugs film zien ga dan Fear and Loathing in Las Vegas of zo kijken. Daar wordt wel gewoon goed in geacteerd.

Nee, ik denk het niet.

Dat zijn van die beginnersfouten hé. Moet je een beetje doorheen kijken.

Ik wil het je wel eens zien doen

Mondragon heeft natuurlijk wel een punt. Echt dansen doe je zo.

The Greatest Dancer: Oti Mabuse's Dance Masterclasses - YouTube - m.youtube.com

Inderdaad: dit is van de buitencategorie. Daar kunnen die wannabe dansertjes uit Climax niet aan tippen, eerlijk is eerlijk

Heerlijke Noe, maar niet zo sterk als Seul Contre Tous en Irreversible. Hieronder mijn beargumentatie daarvoor.

Climax | The Cult Corner - thecultcorner.com

Halfje erbij.

Het zat me toch dwars. Uiteindelijk doorslaggevend is dat Noé’s zelfplagiaat natuurlijk alleen als zodanig beschouwd kan worden als je eerst zijn eerdere werk gezien hebt. Was Climax mijn eerste kennismaking geweest, had ie die 4,5* gewoon gekregen. Bij dezen dus.

Fijn dat hij met Climax ook een film heeft gemaakt die je met gemak nog eens opzoekt, gezien de korte speelduur en relatief lichte punch. Irréversible en Enter The Void staan toch op een rantsoen van eens per vijf jaar max.

Tweede keer nóg meer respect voor het verbluffende camerawerk. Het lijkt wel alsof de camera als een ballon aan een touwtje doorheen de ruimte beweegt. Naast de grote bewegingen nu ook meer aandacht gehad voor de subtiele kantelingen en timing van kadreringen. Afgezet tegen Irréversible en Enter The Void ook gecontroleerder, elegant haast. Heerlijk om naar te kijken.

Moet zeggen dat ik de tweede keer ook meer geduld had voor de eerste helft, en de randomness van de gebeurtenissen minder storend vond. Echter, wil iemand zijn gedachten delen over waarom die zwangere, ongedrogeerde meid zichzelf begon te snijden en stompen? De groepsdruk was voelbaar, maar toch een vreemde scene vond ik.

Ultiem was het moment dat de politie binnenkwam. Fel wit licht door de deur en silhouetten van agenten en hond afgetekend in roodverlichte kamer ondersteboven met wat comateuze lui en een wazig dansende Psyche op het plafond. Vind Angie wat te mainstream voor het moment maar verder echt een kippenvelscene.

Punten voor persoonlijke groei scoort ie er nauwelijks mee, maar zelfs als vingeroefening zet Noé met Climax weer iets uitzonderlijks neer. Volgende project graag iets meer uit de comfort zone maar verder is dit gewoon een goede 4,5*

En toen moest ik lachen. Over boutfilms gesproken......

Nee, dat is een andere! Hij ligt uiteindelijk toch in foetushouding in de sneeuw? Alhoewel, nou je het zegt. Hij was wel de enige met zo’n trainingspak aan, of niet? Continuïteitsfout?

Dat van die zelfmutilatie houd ik maar op een zware psychische crisis versterkt door de vijandige sfeer en prenatale stress. Maar dat slaat waarschijnlijk nergens op.

Dat Omar ook zo wild danste ondanks dat hij niet van de sangria gesnoept had vond ik minder vreemd, ook zonder drugs kun je in een trance raken. Zelf had ik na de film ook enigszins gespannen kaken. Fantoomkaken ofzo.

Net herzien!

Filmervaring was nog beter doordat deze keer niet in een kleine zaal zat maar in een grote zaal. Het geluid was 2x zo hard en zat dichter op het scherm dus viel er nog meer te genieten. Het personeel van de cinecitta vond het volgensmij leuk dat zo'n jong iemand zoals ik naar hun bioscoop kwam. Er waren namelijk grotendeels ouderen. Ook geen problemen gehad met de leeftijdsclassificatie die verhoogd is naar 16, ik mocht gewoon naar binnen. Na de film nog een aantal mensen gesproken. Ook grappig dat ik heel veel wtf's hoorde tijdens de film. Veel mensen na de film hoorde ik verbaasd zeggen: ik dacht dat dit een gewone dansfilm zou worden. Genieten was het!

Ja mooi! Ik zat naast een cultureel stel op leeftijd, onbekend met Noé.

Zij: Wij zijn uw buren voor vanavond.

Ik: Gezellig.

Zij: Dat moeten we nog maar bezien he.

Ik: Nou, aan mij zal het niet liggen; ik heb er zin in.

Zij (lachend): Oh nee, aan ons ook niet hoor. Maar wij zijn niet zo goed met *ahum* narigheid. Maar valt wel mee hier, is een dansfilm toch?

Ik twijfelde tussen de schijn hoog houden of waarschuwen.

Haha mooi!

Heerlijke film.
In de bios lekker ontspannen in de stoel gezeten en genoten van deze draaikolk van geweld, angst, seks, paranoïde en muziek.

Sommige momenten waren best wel heftig, maar deze was lang niet zo heftig als Irrevisible, dat was misschien wel de meest intense film ooit. Het ergste vond ik nog wel het jochie die tijdens een bad trip opgesloten zat. De mooiste scene was de upside down scene, net een attractie, geweldig!

5,0

Ben ik vanzelf erg benieuwd wat ze er van vonden

De even grensverleggende als controversiële Franse regisseur Gaspar Noé weet je bijna anderhalf uur mee te laten slepen in de wereld van een aantal ambitieuze, jonge dansers die zich in een leeg schoolgebouw voorbereiden op een niet nader gedefinieerd optreden. De repetitiedag wordt afgesloten met een feest, waarin deze jongeren lekker los mogen gaan op de muziek van DJ Daddy onder het genot van een hapje en een (non-alcoholisch) drankje. Maar blijkt dat iemand LSD heeft toegevoegd aan de punch die iedereen heeft gedronken, verandert de sfeer radicaal. De schuldige is snel aangewezen en buiten gewerkt, maar dat is het begin van een werkelijk waanzinnige trip. Ruim 15 jaar na zijn veelbesproken "Irreversible" weet Noë opnieuw een film af te leveren die werkelijk weet te schokken, met één belangrijk verschil: deze keer maken de schokken deel uit van een narratief dat gezien kan worden als een analyse van de Franse samenleving - zeker wanneer Noë in de slotscène onthuilt wie de veroorzaker is van alle ellende. Die lijkt namelijk nogal sprekend op een bekend Frans persoon! Het is jammer dat Noé in de laatste 10 minuten zijn hand overspeelt en toch (weer) vervalt in effectbejag, maar dat is de enige reden om deze film geen 5 sterren te geven. De soundtrack is fantastisch en de danssequenties - waaronder een geniale update van de filmstijl van Busby Berkeley - een lust voor oor en oog.

Oh de rating is eindelijk aangepast!

Dit, ja...

Vond het ook wel lullig ja, de eerste wat leuk plaat en dan begint iedereen over overheen te mekkeren. Anderzijds, ouwelullenplaatje van 30 jaar geleden, Noé mag wel wat meer mee met z'n tijd wat mij betreft.

Film speelt zich af in 1996 dus dat zal wel de voornaamste reden geweest zijn om die plaat te gebruiken.