Climax (2018)

Lijkt me dat ze de film in 1996 geplaatst hebben nét om dat soort platen te draaien. Qua setting is het verder redelijk tijdloos, was me zelfs niet eens opgevallen dat het zich niet in het "nu" afspeelde.

Ja, volgens mij is dat ook wel de reden ja. Overigens heeft de gebeurtenis waarop het gebasseerd is zich rond dat jaartal afgespeeld. Misschien dat je het nog een beetje aan de aankleding kan merken, maar verder is de setting inderdaad best tijdloos.

Hij wilde vooral geen mobieltjes, anders zou iedereen meteen vrienden bellen en elkaar minder snel naar het leven staan

Tja, die worden dan maar verplicht afgegeven voor de sessie van 3 dagen. Dat soort excuses slaan echt nergens op natuurlijk

In 96 had je ook al mobieltjes.

Ik vond het meer een anti-climax. De eerste helft is goed, maar dan gaat het toch vrij voorspelbaar in een rechte lijn richting eindstreep, waardoor het toch een vrij lange zit werd ondanks de bescheiden filmlengte.

De genre-aanduiding horror, gaf natuurlijk al te veel weg, toch blijkt het horrorgehalte wel mee te vallen. Op zich wel een goed idee als grondslag van deze film. Maar de camera-man mag geen LSD-punch hebben wat mij betreft, laat staan de regisseur!

Noë houdt krampachtig vast aan de gekozen vorm, waar wel meer regisseurs mee kopje onder gaan. Er is ook nauwelijks verschil qua filmtaal voor en nadat de LSD inwerkt. Alles wordt in feite minder, het dansen, het acteren, het camerawerk, misschien het logische effect van LSD met alcohol, maar voor mij als kijker werd het gewoon saai en vervelend.

Degene die zich het gekste gaat gedragen blijkt juist één van de protagonisten te zijn die niet van de toverdrank genomen heeft. Hoezo? Groepspsychose....., of heeft de LSDader toch ook haar te pakken gekregen andersweegs?

Zijn vorige film kon ik wel waarderen en het concept vind ik hier ook erg goed. Maar ik werd echt helemaal gek (niet zo erg als de karakters). Vond het erg vervelend om naar te kijken. De dans verveelde snel, een aantal van de acteurs (vooral die moeder) vond ik gewoon echt slecht en uiteindelijk werd het mij te rommelig.

2*

Hou van de stijl van Gaspar Noe, waren er trouwens meer mensen die: bij de screening van de dansers aan het begin, alle boeken en VHS banden aan de zijkant van de beeldbuis probeerde te lezen en duiden?

its a ride fantastic

Het zijn niet echt mijn films, al begin ik het wel steeds leuker te vinden. ‘Climax’ is duidelijk een film met zijn eigen blik maar ook met hele diepliggende gedachte. Maar toch met mijn eerste kennismaking met Gaspar Noé ben ik wel degelijk onder de indruk omdat er echt iets gaaf op mijn beeld verscheen, alleen wist ik niet zo goed hoe ik mezelf er soms gemakkelijk bij moest voelen en ook al hoefde dat niet altijd want het aparte tintje was werkelijk vet, het is allemaal soms iets té.

De stijl van Gaspar Noé is zoals ik al zei nog niet echt geïntegreerd bij mij, ik moet wennen. Het is excentriek en zoals ik ook al zei: zo kijk ik zeker niet vaak mijn films. Ook ben ik nooit echt fan geweest van dans-films al vond ik dat hier nog wel mee vallen en vermaakte ik me er nog best mee. Echter vond ik het einde wat saai worden, dat was me wat rommelig en daar kon ik niet echt goed met mijn kop bij blijven.

De film had eigenlijk best hoge verwachtingen, zeker gezien de vele hoge cijfers die waren uitgeschreven voor de film. Het deed mij over duidelijk iets minder, zeker omdat ik een beetje zat te wachten op het moment dat de LSD insloeg en er een iets andere voorstelling bij had. Toch moest ik soms best lachen tijdens de film, en vond ik het zeker geen nare zit. De film vond ik best leuk beginnen met de screening waar we de dansers leerden kennen waar ik ook de namen van de banden en de boeken zat te bestuderen. Na het begin is het best vrolijk allemaal, leuke feestjes en veel plezier. Wanneer de LSD in klapt is het wat psychologische geworden en kun je zelf soms ook behoorlijk gek worden van de film.

De trip door de film is zeker geen ramp, de cast doet het prima en acteerden stuk voor stuk best sterk. Het camerawerk was ook erg strak, en zeker geen ramp om te zien. De korte tijdsduur heeft zo zijn voordeel want wanneer de film voor mij een beetje begon in te kakken (zoals ik al zei was dat aardig op het einde) eindigde de film ook al vrij snel dus ik heb eigenlijk zonder enige moeite de film gekeken. Soms hier en daar wat achter mijn hoofd gekrabd wat er nou precies gebeurde maar het blijft wel een erg leuk werkje. Ik denk echter dat de film me meer zou doen als ik hem op het grote doek had gezien. Misschien moet ik toch wat meer van dit soort films kijken, en had ik iets andere verwachtingen dan hoe de film uitpakte, de zit was best bijzonder en over het algemeen gewoon vermakelijk.

3.5*

Ik twijfelde wat over mijn stem voor deze film. Als bioscoopervaring telt die wel, op heel veel momenten. Ik ben alleen bang dat er thuis weinig van overblijft. Daarnaast rekt Noé sommige scènes te lang waarbij een versie van misschien 75 a 80 minuten mij wel volledig had meegenomen. Die audities in het begin gaan nog wel, al had dat korter gekund. Maar dat is nog een aanloopje met fijn wat muziek weggemixt op de achtergrond kijkt dat wel lekker weg. Echter na die zalige eerste pompende dans laat Noé allerlei gesprekken plaatsvinden. Dat is an sich goed gedaan, prima gemonteerd en je merkt dat er langzaamaan wat alcohol al bijkomt, maar dat duurde echt te lang. Alles wat die eerste dans had opgebouwd wordt teniet gedaan.

Daarna wordt de film wel stukken beter en verandert de zaal langzaamaan in een hel, ook qua kleuren, een soort omgekeerde Irreversible wat dat betreft. Maar ook hier vond ik sommige scènes te lang. Bijvoorbeeld die dans van bovenaan gefilmd. Dat is leuk gedaan, juist omdat je geen diepte er meer in ziet is dat wat vervreemdend, maar ook dit wordt te veel gerekt. En zo zijn er wat meer momenten. Blijft wel dat het als geheel een geweldige beleving is met heerlijke muziek, overtuigende acteurs, goed gedanst en visueel fraai. Maar uiteindelijk vind ik Irreversible als film wel beduidend beter en die heeft 4*, dus om dat verschil te tonen: 3,5*.

Dat stuk vond ik juist het mooiste. Met Giorgio Moroder - Utopia Me Giorgio op de achtergrond ?

Net herzien in Kino. Wel wat minder indrukwekkend dan de eerste kijkbeurt in Pathe 1, maar het blijft een fijne film.

Een typische Noé film.

Maar zeker niet zijn beste.

Het ontaardt allemaal in een prachtig cinematografisch gefilmde bad trip.

Grote tegenvaller.

Met Enter the Void in mijn top 10 en voor Irréversible 5* hoge verwachtingen van deze film. Bij het lezen van het scenario erg interessant, maar wat een matige film in mijn beleving. Met enige ervaring met het gebruik van LSD is dit een zwaar overdreven representatie van wat het middel met je doet of kan doen. Alsof iedereen opeens oncontroleerbaar gaat bewegen en half dierlijk wordt. Tuurlijk kan een grote dosis, zeker onverwacht, veel impact hebben, maar hier gebeurden in een korte tijd te veel onrealistische zaken. Meest vervelend vond ik toch het acteerwerk, er wordt bij elke vechtpartij of chaotisch gevoos nog even extra met de armen en benen gezwaaid. Hoe die ene jongen naar buiten werd gewerkt was theatraal en kwam op mij totaal niet over. Ik leefde ook met niemand echt mee, ze waren allemaal al zo druk en opgefokt dat het verschil met de bad trip te klein was.

Waar Noé in voorgaande films juist zijn tijd neemt, wordt hier in de introductie in een rap tempo een imago/typetje neergezet, wat vervolgens geen ontwikkeling meer doormaakt. In principe loop je 3 a 4 keer door het gebouw heen en weer en om de doorlopende scenes aan elkaar te kunnen rijgen worden steeds op centrale plekken mensen neergezet (zoals de dansende jongen vlakbij de ingang). Daar gaat dan van alles mis, wat steeds toevallig erg extreem is. Een flinterdun script, weinig variatie in beleving van de trip (waar waren mensen die lekker gingen, rustig bleven, elkaar hielpen?), zeer voorspelbaar camerawerk en een flauwe poging om het interessant te doen lijken middels elke ruimte een ander kleurtje lampen. Juist waar Noé in eerder genoemde films zo subtiel en strak werkte met chaos, herrie en misselijkmakend rondtollend camerawerk, voelt het hier geforceerd en onnodig.

Wel waren er sterke elementen, zoals de credits halverwege en het gebruik van muziek, maar dat heeft het voor mij niet naar een voldoende kunnen tillen. Dikke tegenvaller voor mij helaas, had veel meer ingezeten, denk ik. Wat ik zo vet vond in Enter the Void is dat je een tijdje kon meekijken door zijn ogen, die scene in de spiegel en de DMT-trip. Dat had hier misschien ook goed gewerkt.

Mijn god wat 'n drama deze film. Hele prent heeft 1 grote irritatiefactor om zich heen hangen, het ging voor mijn gevoel ook veelste veel over de top, alsof er een zombie invasie uitbrak. Nee, nee, nee, echt verschrikkelijk, een van de slechtste films die ik ooit gezien heb. Dit is echt typisch zo'n film waar luitjes dan weer een beetje interessant over gaat lopen doen terwijl je geen idee hebt waar je nou naar heb zitten kijken als het ware. Nee, geen aanrader dit, echt overslaan deze bagger.

Vind je dat al over-de-top? Dan kun je beter geen zombie films aanzetten denk ik...

Zo moeilijk is het toch niet. Op een feestje van een dansgezelschap raakt vrijwel iedereen gedrogeerd.

Overigens heeft lang niet iedereen een bad trip, de meesten gaat het prima mee en gaan over tot sex.

Nog voor de film goed en wel begonnen is dropt Noé al wat inspiratiebronnen, en weet je al een beetje wat je te wachten staat. Wat volgt is -afgezien van een paar wat té lang uitgerekte personageduidingen- een rush naar de ondergang. Erg destructief weer (uiteraard).

Ik denk niet dat hij op de moeilijkheidsgraad doelt. In zijn top 10 staan moeilijker films dan deze me lijkt te zijn.

Tja, hij geeft aan geen idee te hebben waar naar hij heeft gekeken? Kennelijk heeft hij daar wel moeite mee.

Dat kun je op verschillende manieren opvatten. Maar hij gaat vast zelf nog uitsluitsel geven.

Ik kan het wel begrijpen, als je geen connectie maakt tussen de muziek en sfeer in de film dan kijk je naar een best groot onzinverhaal.

Ja. 1 op de 100.000 had er toen eentje.

Zul je net zien dat er één van die 100k daar binnen rondliep .

Het zal 96 of 97 zijn geweest toen ik mijn eerste mobieltje kreeg. En met mij de hele klas en al mijn vrienden. Jij was duidelijk geen puber in die tijd. ?

In 1998 (begin) kende ik 1 persoon die een mobieltje had. En dat werd nog gezien als aanstellerig gedrag. Later dat jaar doken er meer van die dingen op en in 1999 begon het pas echt te lopen.

In 1996 (en ook in 1997) liep jouw hele klas niet met zo'n ding, kan nooit.

Zeer zeker wel. Je zou wellicht anders denken wanneer je oude tv fragmenten ziet, zoals oa jort kelder die rond 98 op tv zei dat mobieltjes voor paupers waren, maar het is de waarheid als een koe. Vraag het anders aan generatiegenoten van mij in jouw omgeving. Ik ben inmiddels 36, bijna 37 jaar oud.