Climax (2018)

0.5. Ik hou er niet van dat mensen geld verdienen door alleen maar te provoceren. Schrijvers, schilders... je vindt ze overal. Want provoceren is gemakkelijk!

Alweer een tijdje niet gezien, maar vanavond weer wat key scenes herzien.

Maar dit blijft een grote kanshebber voor de beste film van 2019 voor mij.

Wauw, wat een tripperige film weer van Noé. Lekker verknipt en theatraal ook. Ook voordat de stemming begint om te slaan en de film een grote nachtmerrie wordt heeft de film al een bepaalde energie. Deels komt dat door de geweldige soundtrack, en de camera die zo fraai in vaak ononderbroken shots tussen de vele personages op het feestje heen fladdert. Ik hou daar altijd wel van. Het geeft een film iets levendigs.

Met Noé aan het roer weer je ook dat het er allemaal prachtig uitziet. Zelfs technieken die ik vaker niet dan wel kan waarderen zoals dutch angles en de shaky cam konden me nu wel bekoren. De dansscènes zijn ook geweldig. Wel moet gezegd dat zo'n beetje iedere scène echt wat te lang wordt uitgerekt. Dat maakt vooral het middenstuk van de film onnodig langdradig. 3.5*.

Gister nog eens herzien. Blijft een heerlijke ride met fantastisch camerawerk. Maar zo indrukwekkend als de eerste keer op het gigantische doek van Pathe 1 zal het helaas nooit meer worden. Vind het dan ook lastig om te kiezen wat ik de veste film van 2019 vond. Nuestro Tiempo en Once upon a Time in Hollywood zijn de andere kandidaten. Drie totaal verschillende films.

Wat deze wel lekker maakt is de speelduur. De 96 minuten vliegen voorbij en het geeft de film een hoge herzieningswaarde.

Blijft top!

Iets met ‘pot verwijt de ketel’.....

Haha, geld verdienen. Iemand die jong is en geld wil verdienen die denkt natuurlijk aan provoceren in de kunstwereld. Het is heel moeilijk om je geld te verdienen op deze manier!

Tja lekkere muziek hoor dat is wel fijn om te luisteren. Eigenlijk is het zonde dat deze verpest wordt door het beeldmateriaal dat er terwijl op je wordt afgevuurd. Dat mensen dit soort bad trips leuk vindt om te kijken, ik kan er wel mee leven maar echt begrijpen zal ik het nooit. Ik zou echter liever niet hebben dat deze films als horror worden geklasseerd maar ja wie ben ik om daar over te oordelen. Neen, dit vond ik gewoon saaie boel, veel gepraat, dansen en de climax is vooral veel getrek en geduw en typische camera en lichtspel alsof de crew ook lustig meedoet. Braaf en saai. Dit soort films werd al in de jaren 50 en 60 gemaakt meestal zonder kleur en naarmate de tijd vorderde met meer naakt en seks. Toen was er kennelijk niet echt een publiek voor gezien veel films belanden in de vergetelheid al was er (gelukkig) wel Something Weird Video die ervoor zorgde dat de meest obscure films werden "gered".

Er zal toen ongetwijfeld wel een fanbase zijn geweest maar die hadden natuurlijk nog geen internet om hun loftrompet te blazen zoals nu. Blijft toch vooral voor een nichepubliek denk ik, al doet het gemiddelde iets heel anders vermoeden.

Braaf en saai. Typische jaren 50/60 film ook inderdaad..

Ik kan bij iedere zin die ik schrijf erbij zetten naar mijn mening maar dacht dat je dat wel door had...

Het tweede is geen mening, maar een stelling. Zie graag voorbeelden van films met dit soort choreografieën en camerawerk. Neem aan dat je meerdere tips voor ons hebt, aangezien het zo typerend was voor die periode.

Ik heb de film gekeken in het kader van de horrordraft. Met die choregrafie en camerawerk waren er denk ik destijds geen films wel van feestjes die uit de hand liepen en waardoor de beelden psychedelisch aanvoelden.

En verder ga ik er niet meer over uitweiden.

Tja.... films over feestjes. Dat is natuurlijk niet bepaald de usp van deze film...

Met Enter the Void kon ik destijds wel iets, maar Climax werd het toch niet helemaal. Het was opnieuw een visueel spektakel, maar door net iets te opzichtig te willen shockeren ging de film zich tegen zich zelf keren. De uitwerking van de LSD bij verschillende mensen tonen is op zich interessant, maar de primitieve reacties overheersen nogal. Daar moest ik voor mijn gevoel toch iets te lang naar kijken.

Dus dan klopt deze plotomschrijving niet volgens jou?

In het jaar 1996 verzamelen twintig dansers zich tijdens een drie dagen durende repetitie op een afgelegen plek voor een laatste choreografie, gevolgd door een feest.

Misschien waren ze met meer dan 20 ik heb ze niet geteld, maar ze dansten en dronken en maakten plezier. Dat lijkt mij toch de definitie van een feestje. Door het drinken van sangria met LSD loopt het uit de hand. Wat was dan wel het uitgangspunt volgens jou?

Bij een film draait het helemaal niet om het plot, maar om de manier waarop het verteld wordt.

Romeo and Juliet (1968) - MovieMeter.nl en Romeo + Juliet (1996) - MovieMeter.nl vertelkrn hetzelfde verhaal, maar zijn totaal verschillende films.

De usp van deze film is de manier waarop het verteld wordt. De montage en het camerawerk zijn wat deze film bijzonder maakt. En als je dus al wil schrijven dat het eerder gedaan is, vind ik het raat dat je dan verwijst naar films met eenzelfde onderwerp ipv films met eenzelfde stijl.

Dus eigenlijk heb ik en al de andere mensen die deze film niet konden waarderen de film op een verkeerde manier bekeken?

Ik heb her en der wel gelezen dat het gaat over kritiek op de Franse maatschappij die naar de kl... is aan het gaan, maar dat lijkt me weer eerder een interpretatie.

Ik vind het raar dat jij ervan uitgaat dat iedereen jouw zienswijze gaat volgen hoe de film ervaren moet worden en voor waar moet aangenomen worden. Ik zag gewoon wat er zou kunnen gebeuren als feestende mensen teveel drugs nemen. Of dat nu rechtlijning is gefilmd, met de camera op zijn kop, met of zonder kleur of wat op dat moment de trend is, dat maakt me niet uit. Ik vond het langdradig, tam en saai.

Bij elke film of specifiek deze film? Ik kan me niet voorstellen dat iedereen die films kijkt het verhaal niet belangrijk vindt en enkel naar de manier waarop het is gefilmd zou kijken.

Klinkt trouwens paradoxaal hoe je het zegt. Verhaal (plot) niet belangrijk. Hoe het wordt verteld wel, maar dat verhaal is toch niet belangrijk. Verhaal is niet nodig dan, wat vertel je dan? Dat klinkt wellicht nu heel autistisch van mij maarja ben dan ook een autist.

Drugsfeestjes zijn al eerder gefilmd ja en die psychedelische stijl ook wel. Niet dat ik er veel belang aan hecht of het al eerder is gedaan. Ik vond het gewoon niet boeiend gedaan. Misschien moest de film dan komen met een disclaimer "style over substance"?

Ik heb de wijsheid niet in pacht over film, maar ik dacht altijd dat iedereen vrij was om het op zn eigen manier te ervaren en te bekritiseren. De dag dat er een handleiding nodig is hoe een film te kijken dan hoeft het voor mij niet meer.

Je mag m natuurlijk op je eigen manier bekijken. Maar stellen dat dit een typische jaren 50/60 film is omdat ze toen ook wel eens een filmpje maakten over een feestje dat uit de hand loopt en dat je de uitgesproken stijl van Noe dan voor het gemak maar even laat voor wat het is, vind ik heel vreemd. Style over substance banner is op zich een goed idee. Zou voor mij een aanbeveling zijn.

Verder is plot natuurlijk niet onbelangrijk, maar wel ondergeschikt wat mij betreft.. Wat geef mij (of Johan Nijhuis) het script van Indiana Jones (of enkel het plot) en 1.000.000 euro en je krijgt een hele andere film dan wanneer Spielberg m maakt. Kortom, het gaat om de uitvoering en de (inhoudelijke) richting die de regisseur er aan geeft. Dat is uiteindelijk wat je TE ZIEN krijgt. Het zijn de visuals die het overbrengen.

Dus ja, ik vind vorm veel belangrijker dan plot. Zelfs een film met een fantastisch plot kan in de uitvoering verknald worden en de meest simpele verhaaltjes kunnen tot geweldige films leiden als de uitvoering bijzonder (goed) is.

Hoop dat het zo helder is.

De nieuwste van Gaspar Noé, dus altijd wat afwachten wat het nu weer ging zijn. Dit keer viel de film me toch wel tegen. Toch wel een erg mager verhaal, die dan nog eens lang leek te duren. De film moet het meer van de sfeer hebben, maar dit sprak me ook niet zo aan.

De cast zelf was ook niet zo bijzonder, dus hier kan ik ook niet super enthousiast over zijn.

Toch blij dat ik deze eens heb gezien, maar hoef deze niet meer terug te zien.

Geschift bad trip met fantastische soundtrack.

Verhaal is simpel: feestje loopt uit de hand maar uitwerking is indrukwekkend.

Vind het choqueren top omdat het niet gratuit is.

Deze film zal wel voor een klein publiek zijn maar voor cult liefhebber top.

Heb hem nog eens herzien en viel helaas wel wat tegen. De vijf sterren blijven wel staan maar vervang hem in m’n top 10 met Irreversible, aangezien ik die indrukwekkender vond en ook meer inhoud en boodschap te vertellen heeft, terwijl Climax vooral meer ‘fun’ en een hogere herkijkwaarde biedt.

Viel me trouwens op dat tijdens de eerste dansscene Psyche pas halverwege meedoet. Zou ze daarvoor stiekem de sangria aan het vergiftigen zijn?

Film herzien want dit bleef gewoon nazinderen. Ik ben wel wat vertrouwd (vanuit de zijlijn) met dansers en het is dan ook mooi om te zien hoe ze vol passie alles geven. Voor velen in een wereld waarin dans centraal staat en ze daarvoor alles willen opgeven. Maar ook een kunstbeleving waarin veel persoonlijke uiting zit die niet met woorden mee te geven is. Dat heb je ook bij andere kunstvormen als beeldende kunst, maar bij dans is dat toch vooral extrovert.

Eens de drugs haar effect heeft, zien we delen van dat dansen terug, maar nu is dat zonder gecontroleerde passie. Het is niet zomaar weergeven wat de danser wil, maar eerder een uiting van instincten. Waarmee het verschil tussen de roes van het dansen en de roes van drugs duidelijk wordt. Zowel het dansen als de dansers onder drugs, zijn als het waren een rollercoaster. Toch zie je duidelijk een verschil in de trip die ze maken.

Visueel is dit heerlijk om zien. Prachtige choreografie in het begin waarbij je snel ziet dat topdansers aan het werk zijn. Vol passie met een eigen insteek en in het begin dankzij de choreografie toch ook een geheel. Dat is ook de bedoeling, want ze werken zogezegd aan een nieuw project. Dat verandert als het feestje begint in de film en de dansers ook meer vrij werden gelaten zodat het individueler wordt. Onder invloed van drugs lijkt het nog een 3e manier van dansen. Het filmen volgt ook dat traject, de camera lijkt mee onder invloed van drugs te zijn.

Veel respect voor de acteurs die niet snel zullen schitteren met grote dialogen, maar hier wel alles geven. Gaspar Noé doet waar hij goed in is. De film blijft ook nu weer nazinderen, zeer indrukwekkende film. Dit is niet bepaald de gezellige popcornfilm, maar daar is ander materiaal voor.

Bijzondere film. Het dansen had ik op een gegeven moment wel gezien, maar de bizarre nacht was behoorlijk intens.

Climax is een visuele trip, inclusief veelvuldig psychedelisch kleurgebruik, met een enorm intense tweede helft. Het liet me met een fucked up gevoel achter. In de eerste veertig minuten zat ik er nog niet echt in; de sfeer wordt gezet en het is al een plaatje om naar te kijken, maar die lange dansscènes waren, wel ja, te lang. De relatief inwisselbare personages blijven ook iets te lang praten over wie ze willen doen, etc. Wanneer de sfeer dan gradueel omslaat en al snel uitmondt in een vreselijke nachtmerrie is het echt genieten; al dat hysterische geschreeuw, de kolkende camerabewegingen, de fucked up handelingen van zowat elk personage, ja, dat is Noé op z'n best. De nachtmerrieachtige sfeer zindert lang na. Schitterende ervaringscinema.

Gevoelsmatig neigt het naar een 4*, maar daar was de eerste helft wel net iets te zwak voor. Wie weet bij een herkijkbeurt.

Gisteravond eens aangezet en er met 0 verwachtingen ingestapt. Jeetje, wat een heerlijke film. Film begint traag en trekt je langzaam helemaal in het verhaal. Gaaf om te zien hoe iedereen in de film wordt gevolgd met zijn of haar visie van de trip. Camera technisch al de moeite waard om eens te bekijken. Sfeer en acteerwerk zijn dik in orde, om kippenvel van te krijgen.

Tripyyyyyy!

Uhm, ja....

Wat moet je hier van vinden?

van te voren wist ik dat je wel iets aparts moest verwachten bij het bekijken van deze film. Dat was het ook zeker.

Ergens heeft de film wel iets maar om te zeggen dat ik het vond,nee.

Audio/visueel is de film inderdaad best oké en denk ik dat dit vooral het gene is waar de meeste zo positief over zijn. Dat kan ik ergens wel begrijpen.

Maar het duur voor mij allemaal te lang voordat er iets gebeurd om een beetje mijn aandacht te pakken.

Dikke 45 minuten aan dans voordat het een beetje loskomt.

Wat je dan te zien krijgt dat iedereen keihard aan het trippen is weet ik ook niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Dus wat ik al zei: het heeft ergens wel iets, maar ik weet ook dat ik hem niet nog een keer zal opzetten.

Dussss wat Mr Mackey hier zou zeggen: Don't take drugs mkay, drugs are bad.... mkay

2,5*

Typisch geval van "de trailer was een stuk beter".

The Performance Bar: the Movie.

Was me aangeraden door een vriendin en ik had Noé op het oog sinds Enter the Void - Irreversible wil ik nog een kans geven maar ik weet niet of ik dat durf. Met een nieuwe - grotere - tv leek me dit een heftige kijkervaring, maar misschien dat het toch nog op bioscoopformaat boeiender was geweest. Of mijn verwachtingen waren te hoog omdat ik me echt heel erg verveelde tijdens dat oeverloze gezwets tijdens die proloog, en dan bedoel ik vooral die gesprekjes - die interviews aan het begin vond ik lollig en gaven een gevoel van realisme, alsof ik naar een documentaire zat te kijken.

Tja, een bijzondere kijkervaring was het absoluut en ik ben blij dat ik 'm gezien heb, ook nu de film toch wat tegenviel en minder indruk maakte dan ik hoopte. Want toch, want toch... Gasar Noé heeft wel durf, heeft een stevige visie en is daar in lekker compromisloos. Zijn films hebben ook altijd wel een eigen smoelwerk en ik ben nu enorm benieuwd naar Love. En toch, nu ik dit bericht aan het schrijven ben... Ja. De film is wat meer ingezonken, en gelukkig staat vooral het tweede gedeelte me nog bij waar ik meer onder de indruk van was.

Daar sta je dan, met je progessieve alles-moet-kunnen instelling, komt er zomaar plotseling een LSD-trip op je af! Goh. Nee, medelijden had ik niet met de jongens en meisjes en ik vond ze stuk voor stuk voor stuk onsympathiek, maar potverdikke wat ziet het er in de regie van Noé toch weer heerlijk krankzinnig uit. Een camera die alle kanten op gaat, net als de personages, net als de kleuren. Misschien had ik nog gehoopt op wat meer, een echt hoogtepunt als bijvoorbeeld de slotscenes van films als Black Swan of 127 Hours waar een climax echt een climax is en waar ik ook door geraakt werd... In Climax ontbrak toch voor mij de Climax. Maar wat ik zei: de man heet durf en zeker de tweede helft boeide me.

Het enige wat ik graag gezien had: uitleg rond het zwangere meisje wiens kind toch behoorlijk werd doodgeschopt en waarom in vredesnaam zou je je kind in een elektriciteitskamer stoppen?

Voor de rest: wat filmfan0511 zegt, woord voor woord mee eens.

3,5*

Dit moest ik nog zeker kijken, tot nu toe nog niet van gekomen. Maar wou dit voor eind mei zien, en Warp herinnerde me er nog eens aan. Noe regisseert geen makkelijke films. Soms moet je erg veel geduld uitoefenen, ook hier is dat het geval met eigenlijk een heel erg lange intro naar verhouding met de speelduur. Maar die was wel nodig, denk ik. Al zijn de scenes vaak erg lang.

Climax doet uiteindelijk wel uiteindelijk wat ik hoopte dat het zou doen. En misschien is het wel Noe's beste film. Het midden en eind is fantastisch. In het begin moest ik er wat inkomen, en dat is ook deel v/d lange opbouw die het midden en eind mogelijk maakten. Noe is een heel aparte regisseur. Zelfs de credits zelf zijn leuk om naar te kijken. Op visueel vlak de beste regisseur die rondloopt, al is dat ook de verdienste van Benoit Debie. Muziek en geluid behoren ook tot de absolute top. Acteerprestaties zijn heel erg naturel en volwassen. Maar een acteur hier moet niet alleen kunnen acteren maar ook dansen en nog eens het verschil kunnen accentueren tussen onder invloed dansen en (relatief) nuchter dit te doen. Qua inhoud is een plot vaak afwezig of minimaal. Maar dat is ook niet nodig, zolang het werkt en goed uitgevoerd wordt. Uiteindelijk komt de spanning er halfweg toch in. Maar zoals gezegd, daar heb je geduld voor nodig.

Enig minpuntje zijn die intertitels die echt iets door uw strot duwen.