menu

Climax (2018)

mijn stem
3,52 (389)
389 stemmen

Frankrijk / België
Drama / Thriller
96 minuten

geregisseerd door Gaspar Noé
met Sofia Boutella, Thea Carla Schott en Ashley Biscette

In het jaar 1996 verzamelen twintig dansers zich tijdens een drie dagen durende repetitie op een afgelegen plek voor een laatste choreografie, gevolgd door een feest. Met behulp van een sangria vermengd met LSD verandert stilaan de sfeer en heerst er een zekere razernij die de dansers de hele nacht in zijn greep houdt. Er is een zekere spanning merkbaar in de kamer en terwijl sommigen zich in het paradijs wanen komen de meesten in de hel terecht.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=fO1ie2liabw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Frank.
3,5
Hele intense bad trip.

Gezien tijdens de persvoorstelling op Film Fest Gent. Camerawerk was buitengewoon. Een paar heerlijke longtakes. Acteerwerk van de meeste ook dik in orde. Personages soms wat onsympathiek maar dat was natuurlijk de bedoeling. Vond de sequentie waarin enkel gepraat werd wat lang duren en niet altijd even interessant. Ook de onthulling van de dader op het einde was wat flauw.

Al met al wel een hele goede film die veel indruk maakt.

avatar van maxcomthrilla
4,5
Bergafwaarts met Noe!

Wie heeft er met de sangria zitten klooien? Verwacht geen typische Who Dunnit volgens het boekje, dan ben je beter af bij zijn jeugdhelden zoals bv. Argento, die net als andere persoonlijk favoriete films een postuum eerbetoon krijgt in de film. Noe heeft niet veel nodig om van een handvol script een machtige film in elkaar te draaien met zijn voorliefde voor uitgerekte scenes en hel en verdoemenis.

De dansscènes zijn frivool en eclatant, zetten vrij snel de toon. Het gaat een hele gave trip worden. Zag ik Enter the Void nog in mijn eentje in een bios, tijdens de premiere op het filmfestival van Gent zat de zaal gewoon vol. Leuk om de beste man van zo dichtbij gezien te hebben. 75% van de soundtrack komt uit de hoed van Noe, veelal muziek uit zijn jeugd/waar hij graag op mag dansen. Met mijn voorliefde voor disco, kon de openingstrack van Cerrone dan ook niet meer stuk.

De muziek behelst een groot deel van de film, tijdens het chaotische tweede deel is het vooral de scene dat Selva de danszaal betreedt terwijl Rollin & Scratchin van Daft Punk hevig aan het climaxen is en iedereen niet meer in staat is om contact met elkaar te maken geniaal. De bijna eindsequentie met een prominente rol voor het briljante camerawerk en de kleuren rood en zwart is benauwend mooi en intens! Cinematografisch sowieso geweldige shots gezien, ik miste alleen iets meer jus in de vorm van de editing, waar nog wat meer mee gedaan had kunnen worden. Draai je verdomme een plaat van Lil Louis en laat je hem komen tot dat gehijg om de personages vervolgens alleen wat over sex te laten reppen.

Wederom een unieke belevenis, volgende keer graag een volbloed horror Mister Noe! 4,5*

avatar van Doc 660
4,0
Ik las ergens de omschrijving 'horror musical', maar dat doet de film tekort. Het is allemaal behoorlijk naar, maar het is geen volbloed horror, er wordt gedanst, maar het is geen volbloed musical. 'Een choquerend, modern techno ballet', dat was 't eerste wat ik kon bedenken toen iemand me vroeg de film te omschrijven.

Misschien komt het doordat er niet één (zorgvuldig op het narratief geselecteerd- ) stuk muziek in de film zit dat hier niet in de platenkast staat (van Giorgio Moroder tot Dopplereffekt, van Suburban Knight tot Cerrone), maar ik was flink onder de indruk. Cinematografisch en choreografisch zeer de moeite waard, en voor wie is opgegroeid in de techno scene van eind jaren 90 nog een beetje herkenbaar ook. Hoe gek dat ook moge klinken...

avatar van Fisico
3,5
Climax was een erg bevreemdende ervaring. Eentje die je ook beter ervaart op het grote doek tenzij je met de simulatie thuis dezelfde effecten genereert. Een relatief korte film ook en in dat opzicht zeker een pluspunt. Want van een echt plot is nauwelijks sprake. De film begint met enkele onhandige interviews van jonge mensen die hun ervaringen delen rond drugs, dans en muziek. Daarna zie je de protagonisten zich in het zweet werken tijdens een feestje.

En in het zweet wordt er gewerkt. Op een werkelijk sublieme manier geeft elke danser zich over aan de opdwepende muziek van stevige technobeats. Alle remmen gaan los en je komt ogen tekort om de volledige choreografie van de danser en omstaanders te vatten. Je wordt haast letterlijk van je sokken geblazen door de snel bewegende ledematen, het gevoel voor ritme, de beats, het op en neerveren van lenige lichamen, enz. En dan moet het bekertje sangria nog zijn uitwerking krijgen. Dat beloofde dus!

Noé koppelt deze zondvloed van prikkels die op de kijker afkomt aan een sublieme camerahantering. Ronddraaiende beelden, helikoptervisie, ondersteboven, close-ups, ... en ga zo maar door. Ook het gebruik van kleuren, licht en schaduwen gaf een bevreemdend claustrofobisch en zelfs beangstigend effect. Alsof je je in de gangen van Saw of Hostel waande. De vreemde gillende geluiden krijg je eveneens nog te verwerken. Het hoeft niet gezegd dat er heel wat op je afkomt als kijker wetende dat "de climax" nog moest komen.

Stilaan krijgt de drug de bovenhand en merk je hoe eenieder hierop reageert. Het zien van wanen, paranoïde gedrag, achterdocht en jaloezie nemen de bovenhand. De één is euforisch, de ander is suf en nog anderen zijn angstig en gedesillusioneerd. Ook de kracht van de groep haalt het slechte van mensen naar boven en komt tot uiting in de film. Pure chaos dus en echt wel eens de moeite om te aanschouwen. De boodschap is helder en ook achterliggend begrijp ik de regisseur. Zeer knap overigens hoe hij alles in goede banen heeft geleid, maar als verhaal verwacht ik toch meer. Dialogen zijn - hoe kan het ook anders - aburd, maar de choreografie, camerawerk en sterke acteerprestaties doen de rest. De plasscène vond ik overigens één van de mindere puntjes. Het kwam nogal stuntelig over en het leek erop dat er achter de rug duidelijk met een waterpistool gespoten werd. Dan deed Regan het in The exorcist toch beter...

avatar van remorz
4,5
Hels feest der herkenning.

Al kan dat niet gezegd worden van het wat ongebruikelijke eerste half uur. Vrij staccato introductie van dansers die (net als de latere focus op dialoog) wat lang duurt. Dat de tv waarop ze geïntroduceerd worden, omringd is door boeken en films die verwijzingen dan wel inspiratiebronnen van Climax vormen, is net zo weinig subtiel als de leuzen die doorheen de film gemonteerd zitten - in dat inmiddels zo kenmerkende lettertype.

Net als die weinig filosofische wijsheden in blokkerige kapitalen, herbergt Climax meerdere van Noé’s handelskenmerken, of worden trucjes herhaald om ze daartoe te verheffen: de aftiteling aan het begin, de titel die pas aan het eind verschijnt en de openingcredits die haast identiek zijn aan die van ETV (zij het monochroom en ergens op eenderde van de film gemoffeld). Veel longtakes, pompende clubmuziek, akelige angstkreten als auditief behang en onheilspellende filters en flikkerend licht in smalle tunnelachtige hallways; het is allemaal heel erg herkenbaar.

Toch vindt de film een intrigerende cadans in zijn neerwaarts spiralende dansers. Noé volgt ze op de voet en haakt constant in waar op dat moment iets (interessanters) gebeurt, telkens iets vreemder dan het vorige, of waar het feest weer iets verder afglijdt. Het feest eindigt in een upside-down herbeleving van The Rectum; een roodgefilterd, haast abstract slagveld van kronkelende lijven waar waanzin, gruwel en extase afgewisseld worden. Subliem.

Wetende dat de acteurs veel vrijheid kregen om het plot en hun personages richting te geven, verklaart dat vele voorvallen zich tot het oppervlakkige beperken en dat ze zich al even willekeurig en kortstondig voltrekken als dat de camera ze meanderend registreert. Ach, voor diepgang hebben we nooit bij Noé hoeven aankloppen.

Noé doet met zijn viscerale bewegingstheater van primaire instincten waar hij goed in is, maar het is ook een verbastering van wat we eerder gezien hebben. Het maakt nieuwsgierig naar wat er zou gebeuren, moest hij zich op een volwaardig narratief toeleggen; het is een van de weinige aspecten in zijn werk die achterblijft bij de rest en het lijkt alsof hij moeite heeft nieuwe middelen te vinden om dat hiaat te vullen. 4*

avatar van Pomodorini
5,0
Wat een film.

Deze film moet je zeker op het witte doek zien. Het is een bizarre film met prachtig camerawerk vooral de openingsscene die in 1 shot gefilmd is. De film voelt werkelijk als een anderhalfuur durende bad trip. Echt een aanrader van regisseur Gaspar Noe.

avatar van nathaniel177
5,0
Wowwwwww! Dit was een vette en gekke trip zeg, zeker in de bioscoop. Ik was helemaal hyped over deze film en terecht het is gewoon een top film! De kleuren, de muziek en de manier waarop het gefilmd is is gewoon geweldig. De manier waarop de acteurs en actrices acteren is erg indrukwekkend. De film laat volgensmij (niet dat ik dit zelf ooit meegemaakt heb) een heel realistisch beeld zien van de gevolgen van lsd gebruik, op school wel is drugsvoorlichting gekregen en er werden effecten genoemd die ik in de film herkende. Denk dat ik deze nog een 2de keer in de bioscoop ga zien. Dit is echt een ervaring die je moet meemaken in je leven, ga hem zien in de bioscoop!

3,5
LSD wordt gemaakt op basis van het gif van een graanschimmel. In de middeleeuwen en vroege moderne tijd werd vanwege die graanschimmel nog wel eens vergiftigd tarwebrood op de markt gebracht waardoor hele dorpen opeens krankzinnig werden, welke vergiftiging men ergotisme noemt. Zelfs in 1951 veroorzaakte een uitbraak van ergotisme in een Frans dorpje nog 7 doden en 50 mensen die in een psychiatrische instelling werden opgenomen. Het is zeer goed denkbaar dat ergotisme een bron is van vermeende ‘beheksing’ (waarvoor 'heksen' werden vervolgd) waarvan een Amsterdams weeshuis in 1566 een bekend voorbeeld is: zo’n 70 weeshuiskinderen raakten opeens buiten zichzelf en vertoonden vreemd gedrag zoals het trekken van grimassen en het tegen de muren omhoog klauteren. Het bloed zou van hun lijven druipen en de kinderen zouden opeens uitheemse talen spreken. Meer gewoon was het middeleeuwse fenomeen dat bij vergiftiging massa’s mensen gingen dansen en niet meer konden stoppen met dansen waardoor een aantal mensen na dagen dansen stierf van uitputting (dit zijn de 'middeleeuwse rave parties')…

Bij deze film – die volgens de film zelf ook op een echte gebeurtenis zou zijn gebaseerd – is de volgorde andersom: eerst zien we mensen dansen en daarna breekt de hel los omdat er LSD in hun drankje zat. Ikzelf heb lang geleden wel eens LSD gebruikt maar een LSD-ervaring is zo intens dat je zo’n ervaring nooit meer vergeet zodat ik kort het LSD-effect zal proberen te beschrijven om daarna op grond hiervan de film te evalueren.

De kern van het LSD-effect is m.i. dat het de ervaring oneindig intensiveert: alleen al alles wat je ziet is zo intens dat je als het ware de neiging hebt om zelfs ’s nachts een zonnebril op te zetten. De naam van de psychedelische rockband The Doors verwijst naar het idee dat psychedelica de deuren van de waarneming geheel open zetten waardoor alles zeer intens binnenkomt. LSD geeft geen echte hallucinaties maar alles begint als het ware te leven: vaak is het eerste verschijnsel waardoor je merkt dat de LSD is begonnen te werken dat de muren golven of dat alle objecten gaan ademen. Alles gaat zo ook visueel vervormen en barst als het ware van aanwezigheid. Daarmee wordt alles als het ware nieuw: je ziet alles in een nieuw licht. LSD geeft dus geen hallucinaties maar is wel zeer krachtig in betekenisgeving: alles krijgt een nieuwe of heldere betekenis, niets is meer gewoontjes. Daarom kan iemand onder LSD bv. urenlang een boom knuffelen, want die boom heeft een geheel nieuwe en intense betekenis gekregen als het mooiste of belangrijkste object in de kosmos. Doordat alles er anders en zo intens uitziet en nieuwe betekenissen krijgt heet een LSD-ervaring een ‘trip’: je reist als het ware door eindeloos veel nieuwe werelden. Daarom kun je onder invloed van LSD je doorgaans nergens meer op concentreren omdat zowel je binnen- als buitenwereld exploderen: het is één grote overprikkeling van zintuigen en denken. Maar in essentie levert LSD juist een hyperconcentratie omdat je alles zo intens ervaart: je raakt van alles wat je ziet, voelt of denkt volledig gefascineerd en in de ban. Mensen kunnen onder invloed van LSD niet eens meer hun eigen naam opschrijven, omdat ze zo gebiologeerd raken van het schrijven of van de eerste geschreven letter dat ze minutenlang met de eerste letter bezig blijven en simpelweg niet verder komen. Een gesprek voeren kun je ook vergeten. Mensen zouden ook ‘pijnloos’ kunnen worden geopereerd met LSD in plaats van narcose: LSD is geen pijnstiller maar kan de aandacht van de patiënt volledig wegvoeren van de pijn (en een angst die ik wel had was dat ik vreesde dat ik bv. mijn vingers zou opeten onder invloed van LSD). Tot slot nog even dit typisch effect: het eerste wat je lichamelijk voelt als je LSD hebt genomen is dat je sterft (je voelt als het ware de krachten uit je lichaam stromen) maar dat je snel daarna opeens ontwaakt in een nieuwe intense hyperwereld (de ‘trip’) en tijdens die trip blijft je lichaam in een soort kramptoestand maar dan ritmisch, alsof elke cel van je lichaam is gaan samentrekken en ontspannen en in welk ritme de hele wereld meedanst in een orgie van samentrekking, ademing of deining. Alles golft (dat doen met name The Beatles goed na in hun psychedelische songs). Die kramptoestand veroorzaakt ook lachkrampen (en ik neem aan de grimassen van de weeskinderen) en een zeker euforisch, bijna orgastisch gevoel in je hele lichaam.

Wat de film in ieder geval goed doet is dat het mijn herinnering aan de LSD-ervaringen weer levendig heeft gemaakt waardoor ik bovenstaand stukje direct kon opschrijven. In feite raakte ik halverwege de film al in een soort trance vanwege al dat dansen en dansritmes waarmee de eerste helft is gevuld: LSD heeft ook zo’n hypnotiserend effect. En natuurlijk is de film best intens in z’n kleuren en acties, hetgeen in die zin ook een beetje LSD-achtig is. Maar als een substituut voor LSD komt de film natuurlijk niet in de buurt van de heftigheid van ‘the real thing’: alleen LSD kan de deuren echt openzetten en een ervaring geven die je nooit meer vergeet.

Ook qua realisme is de film m.i. deels geslaagd: ten dele gedragen mensen onder invloed zich zoals in de film. Dat men bv. het ene moment in paniek raakt omdat Tito dood is en na een paar seconden dat alweer is vergeten omdat iets anders de aandacht opeist is herkenbaar, zoals ook de intense interesse in de meest banale dingen waaronder je lichaam. Maar in het algemeen kunnen mensen op een trip geen seks hebben, want of ze raken volledig gebiologeerd door één aspect van het liefdesspel of lichaam en vergeten dan de voortgang van de seks (zoals men ook de eigen naam niet kan opschrijven omdat men blijft hangen op de eerste letter) of ze raken afgeleid door iets heel anders en komen niet eens aan een begin van seks toe. Gebruikelijk gedrag is dat je je over alles verbaast en/of – vanwege de lachkramp c.q. euforie – intens geniet. Ik miste de verwondering en plezier in de film, maar normaliter trip je ook in een rustige en veilige omgeving. In de film reageerde men niet met verwondering of angst (ik geloof dat dieren die LSD krijgen vooral heel angstig worden), maar met agressie en een zoektocht naar de dader. Ik weet niet of dat realistisch is. Wel is het zeker dat er soms moorden zijn gepleegd onder invloed van LSD waarvan de sekte van Charles Manson een beroemd voorbeeld is (en de swastika op het voorhoofd van een van de jongens leek me een verwijzing naar die Helter Skelter van Charles Manson). Ik heb echter geen idee hoe zoiets werkt, al versterkt LSD alles tot in het oneindige dus ook je woede of haat. Het kan wel bijzonder moeilijk zijn om onder invloed van LSD een gedachte of emotie langer dan een paar seconden vast te houden vanwege de overprikkeling die van alle kanten komt, maar met veel focus kun je onder invloed van LSD alsmaar dieper in een gedachte of emotie komen, zoals je steeds dieper in een object kunt kijken tot je meent de atomen ervan te kunnen zien, en zo dus qua emotie alle trappen omhoog naar de hemel en alle trappen omlaag naar de hel kunt klimmen.

Maar het overweldigende van LSD is bovenal dat je daar zelf geen controle op hebt: de LSD berooft de gebruiker van zijn autonomie dus eigen wil (waarin een belangrijke overeenkomst met hypnose ligt). Je weet niet wat er gaat gebeuren. Dat is zowel het beangstigende als het geruststellende van LSD. Geruststellend omdat – en dat maakt LSD-gebruik tot een soort religieuze oefening – juist als je je overgeeft aan de LSD-trip (en verzet heeft geen zin) je gered zult worden want juist als je durft los te laten dan is er slechts de fantastische reis en geen neerwaartse spiraal naar een psychose. Ook onder invloed van LSD besef je dat je onder invloed bent en dat je dus over een paar uur weer ‘normaal’ bent. Zo plotseling als de trip begint met een ontwaken uit de dood, zo langzaam neemt het effect na een paar uur af waardoor de wereld weer koud, grijs en doods wordt. Je bent dan moe en wellicht wat gedeprimeerd maar je ligt niet uitgeteld op de grond zoals in de film…

Ik denk dat de film deze lange uiteenzetting over LSD rechtvaardigt: de film gaat er immers geheel over. Verder is er dan ook niet veel over de film te zeggen; het verhaal heeft weinig om het lijf en de teksten die soms opeens in beeld kwamen (‘Het leven is een illusie’; ‘het leven is een collectieve onmogelijkheid’; ‘Sterven is een buitengewone ervaring’) zeggen mij niet zo veel en lijken slechts te verwijzen naar de LSD-ervaring van een ontwaken uit de dood. Ik denk wel dat zo’n feest van dansers een geschikt decor is voor een horrorfeestje, zoals we al leerden van Suspiria en andere films: dansgroepen lijken een garantie te zijn voor ultieme verderf want dansers gaan met iedereen naar bed, gebruiken veel drugs en zitten ook vol rancune naar elkaar toe of zo zodat de duivel er graag op bezoek komt. Het bijzondere van deze film is dat het de hel brengt in de vorm van een LSD-drankje in plaats van de duivel, daarmee eigenlijk terugkerend naar de geloofwaardige oorsprong van 'beheksing'. Maar afgezien daarvan vind ik de film een soort [Rec] (2007) - MovieMeter.nl die met z’n constante beweging van camera en lichaam de kijker hypnotiseert en in een zekere verwarring brengt, gelijk de personages. Dat maakt de film redelijk intens en zeker apart en een belevenis maar niet perse goed of verpletterend. Daarvoor kun je beter zelf LSD nemen.

4,0
Een bedwelmende en ontregelende filmervaring, die blijft nazinderen. Frankrijk, 1995: een groep jonge mannen en vrouwen met danstalent viert feest in een afgelegen ruimte na enkele dagen te hebben gerepeteerd. Er heerst een uitgelaten sfeer, de energie golft door de lijven van de dansers en de ruimte, versterkt door de pompende elektronische klanken van Daft Punk, Cerrone, Aphex Twin, Giorgio Moroder en vele andere bekende artiesten uit die tijd, die er mede aan hebben bijdragen dat ik nog steeds met weemoed terugdenk aan de legendarische housescene uit de jaren '90. Dat levert prachtig geschoten scenes op, waarin de dansers hun kunsten laten zien; met name de van bovenaf gefilmde dansscene is een kunstwerk op zich, waar ik met een grote glimlach naar zat te kijken. Alles is nog oké, de jonge dansers wanen zich onaantastbaar en onoverwinnelijk en de sangria vloeit rijkelijk.

Tussendoor rollen in dikke neonletters de namen van de acteurs en muziekartiesten over het scherm, een typisch Noé grapje, terwijl de heimelijk in de sangria gestopte LSD zijn werk doet. De sfeer slaat langzaam maar zeker om: de toon van de opgewonden jonge dansers wordt directer, agressiever en remmingen vallen weg. De toch al grote ego's komen nog meer op de voorgrond te staan en er ontstaat verwarring en lichtelijke paniek: "Wie heeft ons gedrogeerd?". Waar de film in de eerste helft nog vrolijk uitgelaten was, is de tweede helft vooral een duistere achtbaan, vol van agressie, achterdocht, angst en paniek. Noé weet die op een treffende manier in beeld te vangen door de bijzondere cameravoering, waarbij de ruimte waarin de dansers zich bevinden verwordt tot een labyrintisch doolhof waaruit geen ontsnapping mogelijk is. Het licht en de vervormde geluiden van de muziek en het geschreeuw van verschillende 'verdwaalde' dansers op de achtergrond versterkt dit nog eens. Ondertussen lopen de eerste argeloze mede filmkijkers weg uit de zaal, verlossing zoekend, waar die voor de dansers in de film nog lange tijd op zich zal laten wachten.

Op de klanken van 'Angie' van de Rolling Stones (een prachtig tegenwicht na al het housegeweld) wordt bij het ochtendgloren de schade duidelijk. Van het energieke en bruisende danscollectief aan het begin van de film is niet veel meer over dan stuiptrekkende, verdwaasde en verdwaalde individuen, die de LSD helletocht hebben overleefd. Laat de film een boodschap zijn voor een ieder die lichtvoetig denkt over het gebruik van drugs, al was dat misschien niet eens wat Noé per se beoogde met deze film. Daarvoor is hij te veel een rebel.

NB. Hebben de mensen die de rating bepalen zitten slapen met hun 12+?

4,5
Als geheel vind ik deze film heel goed, de muziek, montage, gewoon alles klopt. Na een rustig en niet al te spannend begin kom je als kijker langzaam in een wereld van paranoia, agressie en nog meer van die emoties die samenhangen met drugsgebruik en bad trips. Het is heel knap wat de regisseur hier heeft gedaan, hij heeft van allemaal ingrediënten die op zichzelf niet veel bijzonders zijn iets gemaakt wat je meeneemt naar een wereld waar de meeste mensen nooit komen. En daar ligt wat mij betreft ook meteen de zwakte van de film, er is niets wat er echt uitspringt. Alles is al honderd keer gedaan, of een personage begint met iets en het wordt nooit extreem genoeg, iets dat ik dacht zeker wel te zien. Ik had gehoopt op Irreversible, maar dan vijftig keer overtroffen. Ook als ik het vergelijk met een favoriete film van mij over drugsgebruik: Trainspotting, daar zitten genoeg memorabele scenes in, Climax daarentegen heeft er geen een. Dus geweldige film om één keer te kijken en gewoon te genieten, bij de tweede keer zal het effect een stuk minder zijn.

4,5
De première in Lumiere Maastricht, inclusief real-life lsd-danseres voor het scherm, punch vooraf en afterparty mét muziek uit de film was kunst.

avatar van leatherhead
5,0
Had me voorgenomen om niet té veel te verwachten aangezien Love toch een wat meer timide Noé was, maar damn wat was dit weer geniaal. Er zijn toch maar weinig regisseurs die zo'n compromisloze, in-your-face stijl hebben en op meerdere vlakken zo ver durven te gaan. Niet alleen op het gebied van geweld, maar ook qua cinematografie, soundtrack, de lengte van bepaalde scenes. Ik zie een aantal opmerkingen over scenes die onnodig gerekt zouden zijn, maar wat mij betreft draagt dat alleen maar bij aan de totaalervaring. Noé gaat niet vluchtig te werk, maar laat scenes echt wegen op de kijker. Elke scene is op een bepaalde manier memorabel en heeft een zekere impact. Die tweede dansscene bijvoorbeeld zou ingekort nog niet half zo indrukwekkend zijn. Ook het 'slappe geouwehoer' aan het begin van de film heeft absoluut zijn functie, zoals Richardus hierboven al goed verwoorde. Noé zijn films kennen geen 'filler'. Elke scene heeft een duidelijke functie en is wat mij betreft onmisbaar voor het geheel.

Alleen de opbouw is verder al geweldig. Hoe beetje bij beetje de gesprekken grimmiger worden, de dansscenes agressiever en erotischer, de muziek drukkender en de algehele toon van de film steeds naarder om zich vervolgens tot een ware hel te ontvouwen. Qua camerawerk en cinematografie gaat Noé echt weer all out, waarin voornamelijk het laatste kwartier echt een hallucinant en visueel meedogenloos stukje cinema is. Een camera die over de grond rolt, ronddraait en ondersteboven door de lucht zweeft. Hyperventilerende, neukende en zwaar trippende mensen, op de achtergrond het gegil, gekrijs en de soms bijna demonische geluiden die ze produceren. Echt pure filmische waanzin. Allesbehalve subtiel allemaal, maar net daarom des te indrukwekkender. Ook leuk trouwens die verwijzing naar Possession, wist niet dat Noé fan was.

Als ik al één klein minpuntje kan benoemen: de soundtrack, hoe goed die ook is, had van mij soms wel wat luider en nog meer op de voorgrond gemogen. Tijdens die scene waarin Rollin & Scratchin' gedraaid werd hoopte ik dat het volume flink opgeschroefd zou worden, maar dat gebeurt dan nét niet. Iets wat Noé wel zo geweldig deed in Irréversible (Club Rectum scene). Maar slechts een klein smetje op weer een grandioos meesterwerk van deze man.

avatar van Shadowed
3,5
Toch meer van gehoopt.

Dat dit meer iets anders zou worden, had ik natuurlijk meteen verwacht. Maar iets anders is niet meteen een topfilm, want mijn hoge verwachtingen zijn maar voor de helft vervuld. Alhoewel deze film op een hoop vlakken enorm indrukwekkend is, voelde het toch niet compleet aan.

Een soort elastiekje dat tot het uiterste uitgerekt wordt, daarmee wil ik zeggen dat dit op een film van 45 minuten lijkt maar is uitgerekt naar 96. Zo zijn er talloze scenes die net wat te lang doorgaan waardoor ik opeens merkte dat mijn aandacht verslapte.

Daarmee, na de indrukwekkende longtake van 15 minuten, is de film voor 30 minuten lang een heel lang uitgerekte film van praatjes over vieze dingen en dansjes. Hier was niet altijd even makkelijk doorheen te komen, maar de aandacht bleef er genoeg bij om het allemaal nog te volgen.

Dan komt er plots vaart in en zorgt Noé ervoor dat je duizelig wordt met zijn indrukwekkende cameratechnieken, al weet ik wel 100% zeker dat Noé meer in zijn mars heeft dan dit. Het leek alsog hij zich aan het inhouden was. Het had allemaal nog wat uitdagender gemogen van mij.

Al zuigen de laatste 45 minuten je goed naar het scherm toe met goede cameratechnieken, mooie belichtingen, een pakkende soundtrack en indrukwekkende lange takes. Het leek zelfs allemaal 1 take te zijn, misschien was het dat ook wel. Ik was toen al helemaal in het verhaal.

Geen slechte film, helemaal niet zelfs, maar een beetje frustrerend omdat Noé zijn gaspedaal niet in lijkt te willen trappen. Ik wilde helemaal duizelig de zaal uit lopen met een bleek gezicht, maar dat gebeurde daar verre van zelfs. Desondanks is het een vreemde maar best leuke ervaring.

avatar van Macmanus
4,0
Muziek

Blij dat Noe veel liefde krijgt voor deze film. Het is in mijn ogen een wat minder ambitieus project dan Enter the Void en Irréversible. In dat opzicht is het op persoonlijk vlak een lichte tegenvaller. Maar let wel hij moet opboksen tegen 2, 5 sterren films en eentje van 4.5. Love (schaam nog niet gezien)

Allereerst is er genoeg te genieten. Hoewel onervaren cast, doen ze het leuk, de dialogen in het midden van te film werken erg goed door de improvisatie. (hoewel tandje te lang) Ook is de muziek geweldig en het dansen heerlijk aanstekelijk. Lekker energiek. Maar zoals gezegd ietsjes te lang. Gelukkig gaat het uiteindelijk heerlijk los en is het genieten. Maar het is ook een klein beetje zijn stijl herhalen als ik heel kritisch ben. Gelukkig doen weinige het zo goed als hij dus het is altijd welkom. Maar ik kijk ook naar Noe om iets next levels te zien. Dat is dit project niet. Iets veiliger dan hij normaal doet ook, maar gelukkig wel de lof. Dus misschien gaat er weer een deurtje open voor een iets uitdagender project.

Hoewel er toch weer 4 opa's en oma's bij mijn voorstelling de deur uitliepen. En dat is altijd een genot om te zien.

Makkelijk 4 sterren.

avatar van Flavio
4,0
Flavio (moderator)
Heftige trip, misschien niet de klap in het gezicht die Noe altijd wel lijkt te beloven maar wel weer veel beter dan zijn voorlaatste Love. Ik had gezien het thema wel een audiovisueel spektakel verwacht en dat kwam ook uit , al was ik niet bepaald gelukkig toen de film opende met weer eens Satie (in een ander jasje, dat wel). Maar de take van bovenaf die de muziek vergezelde, was meteen wel raak, die lugubere variant op een sneeuwengel.

Als de dansers eenmaal zijn voorgesteld begint het eigenlijk pas echt, met fijne opzwepende muziek en energieke dansers die elkaar proberen af te bluffen als in het bekende clipje van It's Like That van Run DMC - over 90s gesproken. Het kon me niet lang genoeg duren, een toffe soundtrack gecombineerd met de haast hallucinerende beelden, vooral het deel dat van bovenaf is gefilmd. Gaandeweg wordt het een bad trip to hell en wordt je als kijker meegevoerd, waarbij geweldig gebruik wordt gemaakt van de locatie. Perfect gruwelijk einde ook, als iedereen als op een slagveld verspreid over de zaal ligt out te gaan, te slapen, of dood te wezen.

Wel jammer dat het geluid zo zacht stond afgestemd, dit is een film waarbij het volume echt wel voluit mag. Ik had de muziek echt willen voelen, nu hoorde ik af en toe medebezoekers boven de muziek uit, al dachten ze fluisterend commentaar te leveren.

avatar van Baboesjka
4,5
Een geweldige ervaring. Ik heb meer films gezien die je als kijker ook als een trip beleeft, en ik houd daar erg van. Ik vind deze film heel sterk, mede door de muziek en de dans. Het acteerwerk is realistisch en het gebouw met de lange gangen en de gekleurde lichten, past perfect bij de duistere sfeer. Ik vind het knap hoe de film is opgebouwd. De eerste helft dacht ik even: is dit het nou? Ik vond de gesprekken niet bijster interessant, maar het hoort bij de film. Hij laadt geleidelijk op tot de climax. Ik kreeg een beetje hoofdpijn van de harde muziek, de felle kleuren en de beweeglijke beelden, maar ik had 'm echt niet willen missen. Meesterwerk! 4,5*

avatar van mrklm
4,5
De even grensverleggende als controversiële Franse regisseur Gaspar Noé weet je bijna anderhalf uur mee te laten slepen in de wereld van een aantal ambitieuze, jonge dansers die zich in een leeg schoolgebouw voorbereiden op een niet nader gedefinieerd optreden. De repetitiedag wordt afgesloten met een feest, waarin deze jongeren lekker los mogen gaan op de muziek van DJ Daddy onder het genot van een hapje en een (non-alcoholisch) drankje. Maar blijkt dat iemand LSD heeft toegevoegd aan de punch die iedereen heeft gedronken, verandert de sfeer radicaal. De schuldige is snel aangewezen en buiten gewerkt, maar dat is het begin van een werkelijk waanzinnige trip. Ruim 15 jaar na zijn veelbesproken "Irreversible" weet Noë opnieuw een film af te leveren die werkelijk weet te schokken, met één belangrijk verschil: deze keer maken de schokken deel uit van een narratief dat gezien kan worden als een analyse van de Franse samenleving - zeker wanneer Noë in de slotscène onthuilt wie de veroorzaker is van alle ellende. Die lijkt namelijk nogal sprekend op een bekend Frans persoon! Het is jammer dat Noé in de laatste 10 minuten zijn hand overspeelt en toch (weer) vervalt in effectbejag, maar dat is de enige reden om deze film geen 5 sterren te geven. De soundtrack is fantastisch en de danssequenties - waaronder een geniale update van de filmstijl van Busby Berkeley - een lust voor oor en oog.

avatar van Zeriel
2,0
Ik vond het meer een anti-climax. De eerste helft is goed, maar dan gaat het toch vrij voorspelbaar in een rechte lijn richting eindstreep, waardoor het toch een vrij lange zit werd ondanks de bescheiden filmlengte.

De genre-aanduiding horror, gaf natuurlijk al te veel weg, toch blijkt het horrorgehalte wel mee te vallen. Op zich wel een goed idee als grondslag van deze film. Maar de camera-man mag geen LSD-punch hebben wat mij betreft, laat staan de regisseur!

Noë houdt krampachtig vast aan de gekozen vorm, waar wel meer regisseurs mee kopje onder gaan. Er is ook nauwelijks verschil qua filmtaal voor en nadat de LSD inwerkt. Alles wordt in feite minder, het dansen, het acteren, het camerawerk, misschien het logische effect van LSD met alcohol, maar voor mij als kijker werd het gewoon saai en vervelend.

Degene die zich het gekste gaat gedragen blijkt juist één van de protagonisten te zijn die niet van de toverdrank genomen heeft. Hoezo? Groepspsychose....., of heeft de LSDader toch ook haar te pakken gekregen andersweegs?

avatar van wwelover
2,0
Zijn vorige film kon ik wel waarderen en het concept vind ik hier ook erg goed. Maar ik werd echt helemaal gek (niet zo erg als de karakters). Vond het erg vervelend om naar te kijken. De dans verveelde snel, een aantal van de acteurs (vooral die moeder) vond ik gewoon echt slecht en uiteindelijk werd het mij te rommelig.

2*

avatar van Kondoro0614
3,5
Het zijn niet echt mijn films, al begin ik het wel steeds leuker te vinden. ‘Climax’ is duidelijk een film met zijn eigen blik maar ook met hele diepliggende gedachte. Maar toch met mijn eerste kennismaking met Gaspar Noé ben ik wel degelijk onder de indruk omdat er echt iets gaaf op mijn beeld verscheen, alleen wist ik niet zo goed hoe ik mezelf er soms gemakkelijk bij moest voelen en ook al hoefde dat niet altijd want het aparte tintje was werkelijk vet, het is allemaal soms iets té.

De stijl van Gaspar Noé is zoals ik al zei nog niet echt geïntegreerd bij mij, ik moet wennen. Het is excentriek en zoals ik ook al zei: zo kijk ik zeker niet vaak mijn films. Ook ben ik nooit echt fan geweest van dans-films al vond ik dat hier nog wel mee vallen en vermaakte ik me er nog best mee. Echter vond ik het einde wat saai worden, dat was me wat rommelig en daar kon ik niet echt goed met mijn kop bij blijven.

De film had eigenlijk best hoge verwachtingen, zeker gezien de vele hoge cijfers die waren uitgeschreven voor de film. Het deed mij over duidelijk iets minder, zeker omdat ik een beetje zat te wachten op het moment dat de LSD insloeg en er een iets andere voorstelling bij had. Toch moest ik soms best lachen tijdens de film, en vond ik het zeker geen nare zit. De film vond ik best leuk beginnen met de screening waar we de dansers leerden kennen waar ik ook de namen van de banden en de boeken zat te bestuderen. Na het begin is het best vrolijk allemaal, leuke feestjes en veel plezier. Wanneer de LSD in klapt is het wat psychologische geworden en kun je zelf soms ook behoorlijk gek worden van de film.

De trip door de film is zeker geen ramp, de cast doet het prima en acteerden stuk voor stuk best sterk. Het camerawerk was ook erg strak, en zeker geen ramp om te zien. De korte tijdsduur heeft zo zijn voordeel want wanneer de film voor mij een beetje begon in te kakken (zoals ik al zei was dat aardig op het einde) eindigde de film ook al vrij snel dus ik heb eigenlijk zonder enige moeite de film gekeken. Soms hier en daar wat achter mijn hoofd gekrabd wat er nou precies gebeurde maar het blijft wel een erg leuk werkje. Ik denk echter dat de film me meer zou doen als ik hem op het grote doek had gezien. Misschien moet ik toch wat meer van dit soort films kijken, en had ik iets andere verwachtingen dan hoe de film uitpakte, de zit was best bijzonder en over het algemeen gewoon vermakelijk.

3.5*

avatar van mjk87
3,5
Ik twijfelde wat over mijn stem voor deze film. Als bioscoopervaring telt die wel, op heel veel momenten. Ik ben alleen bang dat er thuis weinig van overblijft. Daarnaast rekt Noé sommige scènes te lang waarbij een versie van misschien 75 a 80 minuten mij wel volledig had meegenomen. Die audities in het begin gaan nog wel, al had dat korter gekund. Maar dat is nog een aanloopje met fijn wat muziek weggemixt op de achtergrond kijkt dat wel lekker weg. Echter na die zalige eerste pompende dans laat Noé allerlei gesprekken plaatsvinden. Dat is an sich goed gedaan, prima gemonteerd en je merkt dat er langzaamaan wat alcohol al bijkomt, maar dat duurde echt te lang. Alles wat die eerste dans had opgebouwd wordt teniet gedaan.

Daarna wordt de film wel stukken beter en verandert de zaal langzaamaan in een hel, ook qua kleuren, een soort omgekeerde Irreversible wat dat betreft. Maar ook hier vond ik sommige scènes te lang. Bijvoorbeeld die dans van bovenaan gefilmd. Dat is leuk gedaan, juist omdat je geen diepte er meer in ziet is dat wat vervreemdend, maar ook dit wordt te veel gerekt. En zo zijn er wat meer momenten. Blijft wel dat het als geheel een geweldige beleving is met heerlijke muziek, overtuigende acteurs, goed gedanst en visueel fraai. Maar uiteindelijk vind ik Irreversible als film wel beduidend beter en die heeft 4*, dus om dat verschil te tonen: 3,5*.

avatar van clockwork72
0,5
Mijn god wat 'n drama deze film. Hele prent heeft 1 grote irritatiefactor om zich heen hangen, het ging voor mijn gevoel ook veelste veel over de top, alsof er een zombie invasie uitbrak. Nee, nee, nee, echt verschrikkelijk, een van de slechtste films die ik ooit gezien heb. Dit is echt typisch zo'n film waar luitjes dan weer een beetje interessant over gaat lopen doen terwijl je geen idee hebt waar je nou naar heb zitten kijken als het ware. Nee, geen aanrader dit, echt overslaan deze bagger.

avatar van Montorsi
4,0
Nog voor de film goed en wel begonnen is dropt Noé al wat inspiratiebronnen, en weet je al een beetje wat je te wachten staat. Wat volgt is -afgezien van een paar wat té lang uitgerekte personageduidingen- een rush naar de ondergang. Erg destructief weer (uiteraard).

avatar van Onderhond
4,5
Erg gaaf, maar met een maar.

Climax is na Love toch een kleine opluchting. Noé vindt zichzelf niet bepaalde opnieuw uit, maar keert weer terug naar z'n vroegere gekheid. Een lekkere gevoelstrip die niet al te fijne gevoelens oprakelt. Narratief wordt opzij geschoven, terwijl de beleving de volle aandacht krijgt.

Debie verdient ondertussen ook wel een co-director credit wat mij betreft. Zijn inbreng is essentieel in het succes van Noé en ook hier weer is het camerawerk 70% van de algemene appeal. Een aantal geweldige tracking shots (kan Roma nog wat van leren), de dans van bovenaf en al het creepy gedoe in de achtergrond, visueel is het duidelijk genieten.

Over het hele 90s gebeuren en de soundtrack ben ik minder positief. Toffe tracks hoor, het werkt ook echt goed, maar anno 2019 niet écht meer het ultieme wat je van een film als deze zou mogen verwachten. Het helpt ook niet dat de stevigere nummers soms wat naar de achtergrond gedwongen worden.

En dan moet je je toch afvragen of dit het nog verdient om het summum binnen z'n genre te zijn. Ik heb toch meer heb gevoel dat Climax zo geweldig is vanwege gebrek aan directe concurrentie, eerder dan dat het cinema tot het uiterste gedreven is. Volgens mij kan je tegenwoordig gewoon strakker en harder gaan, maar daarvoor moet je uiteraard niet kijken naar een 50-jarige Noé.

Vond het een geweldige film, maar toch met een asteriksje bij. Ik zit eigenlijk een beetje te wachten op een opvolger van Noé. Zolang die er niet is blijven dit soort films erg tof natuurlijk, maar waar blijft die jonge generatie die er nog een paar schepjes bovenop weet te doen.

4.5* en een uitgebreide review

avatar van wibro
5,0
Herzien en vond deze pure bad trip nog beter dan de 1e keer met toch wel als hoogtepunt de totale ontsporing vlak voor het einde waarbij alles letterlijk op zijn kop leek te staan en dat onder de muziek van dat geweldige dansnummer Utopia van Georgio Moroder. Die geweldige jaren zeventig dansmuziek speelt voor mij toch ook wel een zeer belangrijke rol voor mijn waardering voor deze film die ik juist door die zeer genietbare muziek met gemak meerdere keren zou kunnen bekijken.
Nu komt voor mij dus de vraag wie die drugs in die sangria heeft gedaan. Als je je goed op de hoofdrol-spelers gefocust hebt lijkt me dat toch wel heel duidelijk. Dat kan alleen maar die lange blonde meid Psyche geweest zijn, die als enige danser op het einde nog recht overeind zijn danspasjes uitvoerde en die vlak voordat de filmtitel op het doek verscheen nog haar ogen druppelde.
Stoorde ik mij bij mijn 1e kijkbeurt nog aan de introductie van de dansers, nu bij herziening is dat toch wel even anders. Je krijgt toch enigszins een goed beeld van de hoofdrolspelers, waaronder ook van die Psyche. Toch niet onbelangrijk die laatste wat later zou blijken.

Waardering: verhoogd naar 5,0*.

avatar van HarmJanStegenga
3,0
Lekker goor feestje. Ja, o.a. Giorgio Moroder en Gary Numan - qua muziek gelukkig in ieder geval een paar artiesten waar ik vrolijk van wordt. 'Climax' begint verder voor mij wat oninteressant, dan doel ik vooral op de dansjes (hoe knap ook - het deed me gewoon niks) en het oeverloze slappe geneuzel van die lui.

Vreesde voor de rest. Maar goed, Noé herpakt zich gelukkig rap, want ik zat lekker snel in een heerlijke bad trip. Fantastisch gefilmd door Debie, heerlijk geregisseerd verder met alle kleuren, rare taferelen, tracking shots, noem 't maar op. Noé werkt inderdaad naar een prima climax. Geen EtV, maar best aardig.

avatar van IH88
4,0
Climax

Gaspar Noé is in topvorm. Chaotisch, expliciet, confronterend en compromisloos, Climax is een film die je niet snel zal vergeten. Een groep dansers komt samen in een verlaten gebouw om te oefenen en feest te vieren, maar door een collectieve LSD-trip verandert de sfeer al snel.

Onderlinge vetes komen aan de oppervlakte, vooroordelen worden uitvergroot, en totale anarchie en gekte is het gevolg. Er zit een minutenlang durende scene in waar Sofia Boutella helemaal losgaat, en het is een scene die nu al op de nominatielijst kan voor beste scene van het jaar. Het kleurengebruik doet soms pijn aan de ogen, maar het past precies bij de groezelige en hypnotiserende sfeer die Noé wil creëren. Het duizelingwekkende camerawerk helpt daar ook bij. Met films als Suspiria, Possession, Taxi Driver en Eraserhead in het begin in beeld is duidelijk waar Noé zijn inspiratie vandaan heeft gehaald.

avatar van Ferdydurke
3,0
Toch wel opmerkelijk hoe Noé zijn film welhaast als een antropologische studie in de steigers zet.

Het feest, en de dans als onderdeel daarvan, schijnt zijn oorsprong te hebben in oeroude rituelen, bedoeld om een altijd dreigende interne crisis te bezweren, om bestaande spanningen binnen een groep, een samenleving, in goede banen te leiden. Al of niet middels het offeren van een zondebok, als ‘schuldige’ voor het uitbreken van de crisis.

Mogelijk waren die rituelen gestileerde uitbeeldingen van eerdere, ‘echte’ crises. Het gevaar van zulke rituelen zou zijn, dat ze niet té veel op de uitgebeelde crisis moesten gaan lijken, omdat het dan juist… een nieuwe crisis zou veroorzaken.

In dat licht bezien is de dans oorspronkelijk dus niet zomaar een vorm van zelfexpressie, maar een gestileerde uitbeelding van de razernij en het geweld zoals dat in een ‘echte’ crisis plaatsvond.

En hier zien we de botsende ambities, de rivaliteit, de onderhuidse irritaties en spanningen, in een schijnbaar hechte groep die uiteindelijk in onderling geweld en chaos ten ondergaat.

Een desintegrerende microkosmos, die model kan staan voor een samenleving. Elke menselijke samenleving, in feite. Een samenleving, altijd pogend het interne geweld buiten de deur te houden, naar buiten te richten, of uit te drijven middels willekeurige slachtoffers. Om de saamhorigheid in stand te houden.

Wat dat betreft: de Franse vlag, het verlangen om als groep die Amerikanen eens wat te laten zien, en – in de euforie meteen na het afsluiten van de repetitie – zelfs het idee dat ‘God met ons’ is: Noé windt er niet echt doekjes om.

Maar goed, het is even de vraag of deze film overeind blijft staan, als je die antropologische steigers weghaalt. Daar ben ik, na één keer kijken, nog niet van overtuigd.

Ik heb het gevoel dat er wat mankeert aan het ritme en de opbouw. Episodes houden te lang aan, worden opgerekt, zo lijkt het, waardoor de spanningsboog herhaaldelijk breekt. Zo kun je een film van anderhalf uur toch nog als te lang ervaren.

Verder lijkt me het perspectief van waaruit de gebeurtenissen voorgeschoteld worden, een tikkeltje te ‘realistisch’, te objectiverend, om als toeschouwer, al is het maar een beetje, deelgenoot te worden van zulke per definitie subjectieve ervaringen.

We blijven buitenstaanders op dit feestje. We zien de personages steeds agressiever, geiler en hysterischer doen, maar we blijven aan de ‘goede’ kant van de camera. Alsof we achter glas naar een experiment in een laboratorium kijken.

Dan maakt het niet uit of die camera loodrecht naar beneden gericht aan het plafond hangt (overigens op zichzelf wel een fraaie scène, dat), lekker trackend achter de personages aan sjouwt, of zelfs ondersteboven gaat.

Wel mooi dat hier de LSD als een soort deus ex machina fungeert, die comfortabel afleidt van de iets dieper liggende oorzaken, net zoals de kwestie wíe er dan suiker in de erwtensoep gedaan heeft op dit uit de hand gelopen partijtje. Je ziet als het ware een mythe ontstaan die het kwaad van ‘buiten’ laat komen.

De ‘suiker’, niet meer dan het lont in het kruitvat, is op zichzelf niet interessant. Het feit dat er een kruitvat ís, dat wel eens zou kunnen ontploffen: daar gaat het om, denk ik.

4,5
Ondanks dat ik zijn eerdere films nooit als meesterwerken heb bestempeld, kijk ik toch altijd wel weer uit naar nieuw materiaal van Gaspar Noé. Op audiovisueel vlak zijn eerdere films als Irréversible en Enter te Void een intense en bijzondere beleving, inhoudelijk schort er voor mij nog wel eens wat aan. Des te verwachtingsvoller was ik op voorhand toen ik hoorde dat Climax nauwelijks een coherent verhaal probeert te vertellen.

Climax doet haast enigszins geïmproviseerd aan en dat bevalt mij uitstekend. De grootste attracties van deze film zitten ‘m wederom in de stijl. Het camerawerk is onnavolgbaar (geniale, one / long takes door donkere gangen etc.) en staat volledig in dienst van de staat waarin de hoofdpersonen zich bevinden, wat ook nog eens resulteert in een claustrofobische kijkervaring voor de bioscoopbezoeker. Evenals de heerlijke belichtingstechnieken in deze film.
Ik begreep dat de acteurs professionele dansers zijn en weinig filmervaring hebben? Des te knapper hoe met name sommigen van het gezelschap hun ‘bad’ trip vertolken. Niet te geloven eigenlijk…

Met andere Noé-trucjes heb ik dan weer wat minder. Beginnen met de slotscene, de aftiteling direct tonen, de in grote neonletters voorbij komende muzikale artiestennamen halverwege.. Het zal allemaal wel. Over die muziek gesproken trouwens: ik heb veel herkenbare, heerlijke nummertjes voorbij horen komen, maar af en toe had dit best wat meer op de voorgrond mogen staan. In de filmzaal waarin ik Climax keek (Lux, Nijmegen), kwamen de decibellen althans niet helemaal tot hun recht.
Verder heeft Noé ook wel de neiging om scenes, met hoofdzakelijk inhoudsloos geneuzel, te lang uit te rekken. Neem bijvoorbeeld de interviews vooraf, of de lege gesprekken voordat de hel losbarst. Het, in dit geval aantrekkelijke, venijn zit hem duidelijk in de staart van de film.

Al met al kan ik hier wel 4* aan kwijt, maar door mijn voorliefde voor elektronische muziek en underground feestjes gooi ik er nog een halfje bovenop. Ik heb simpelweg te veel genoten van deze hallucinerende kijkervaring.

avatar van Flitskikker
3,5
Intense film die saai en stroef op gang kwam, maar uiteindelijk steeds verder ontspoorde op een voor de kijker positieve manier. Audiovisueel erg sterk, goede soundtrack met een aantal lekkere technoplaten. Ik snap wel dat mensen gingen meetikken, iPim.
Fijn om deze nog in de bioscoop te hebben meegepakt. Ik moet er wel bij zeggen dat ik geen andere films van Noé of andere tripfilms als Requiem for a Dream heb gezien, dus vergelijken kan ik niet. Daar hoop ik binnenkort verandering in te brengen.

Dan het grootste minpunt aan de vertoning: de Nederlandse ondertiteling. Dit is toch wel de slechtste ondertiteling die ik de afgelopen tijd heb gezien, bijna nog slechter dan die onder Glass.
Periscoop laat de vertaling doorgaans doen door Subs Media, maar die spreken kennelijk geen Frans, dus zijn ze naar Eclair Media gestapt, een Frans bedrijf dat de Franse ondertitelstijl in alle talen erdoorheen drukt. Maar wat wil nu het geval, de Franse stijl lijkt in de verste verte niet op de Nederlandse stijl, dus het was weer afzien; zinnen over 6 titels verdeeld, allemaal korte titels achter elkaar met 1 of 2 woorden die minder dan een seconde in beeld staan, telegramstijl, uitroeptekens, geen puntjes, willekeurige woorden die in beeld flitsen terwijl de acteur aan de lopende band door praat waardoor je de helft mist... Misschien was het idee om de kijker ook op het vlak van ondertitels een bad trip te laten geven. Hoe dan ook schandalig slecht en storend, een belediging voor de film.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:29 uur

geplaatst: vandaag om 21:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.