Climax (2018)

Climax 2x achter elkaar mee gepakt in het lux (nijmegen). Eerste x niet zo een succes vanwege 4 dames ,die niet goed wisten aan wat voor film zij begonnen waren en continu moest lachen, gieren brullen, om de seksueel getinte dialogen en dans scenes. 2e keer zat ik alleen met mijn vriendin in de zaal en beviel de film mij perfect. De opbouw is traag maar wordt voor mij nergens saai, en is een goeie introductie voor de verschillende karakters die voorbij komen in de film. Ik vond alleen de van boven af gefilmde dans scene net iets te lang door gaan.

De soundtrack is heerlijk en sluit perfect aan bij de gekte van de film. Als dan eindelijk de boel ontspoort komt de film ook echt los en pakt noé het visueel prachtig aan. Hele mooie longtakes, ik had soms het idee dat sommige scenes wel 15 minuten achter elkaar door gingen, en hoe de camera dan losjes mee swiert en de acteurs hier op inspelen is fenomenaal. Enige puntje van kritiek: het had van mij nog wel net iets gekker gemogen en niet iets meer mogen ontsporen richting het einde. 4,5.

Edit: het upside down shot aan het einde van de film is trouwens ook een visueel hoogtepuntje!

Ik stond van tevoren wat in dubio over de film; de trailer en de korte beschrijvingen die ik had gelezen trokken me totaal niet. Aan de andere kant, het is een film van Gaspar Noé die ik redelijk hoog heb zitten, en bovendien zie ik hier ook een hoop goede tot jubelende beoordelingen van mensen wiens filmsmaak ik vaak wel aardig kan volgen. Helaas blijkt na afloop het eerste gevoel toch wat te overheersen - ik vond Climax eigenlijk niet zo interessant.

Zo aan de oppervlakte gaat Climax over een groep dansers die na een aantal dagen repeteren een feestje viert, onbewust gedrogeerd wordt, waarna alles snoeihard escaleert. Dit zal vast bedoeld zijn als allegorie over dat beschaving een dun laagje is, waaronder de barbarij wacht om los te barsten. Een beetje El Angel Exterminador, maar dan niet met een groepje bourgeoisie, hier zien we min of meer het plebs, 'het hedendaagse Frankrijk'. Of zo. Ik vond het een niet bijster interessant groepje dansers, vrij vervelend zelfs, wat zeker in de lange stukken gesprekken in de eerste helft nogal vermoeiend is. Een beetje niveau Temptation Island. Zodra de trip begint wordt het gelukkig wel wat interessanter, als de LSD-sangria leidt tot een groep mensen die alle schroom van zich afgooien en hun meest basale gevoelens de vrije loop laten. En dat is niet altijd even fraai, maar ook zelden echt interessant. Een hele realistische LSD-trip is dit ook niet, maar dat is verder ook niet zo heel relevant - het is vooral een excuus om de escalatie te tonen.

Qua verhaal, boodschap, karakters, dat soort zaken, vond ik Climax maar een beetje een niemendalletje. Gelukkig is Gaspar Noé (en collega's) wel iemand die een visueel indrukwekkende film neer kan zetten. Ook bij de wat meer rechttoe rechtaan eerste helft, en ook voor iemand als ik die geen affiniteit heeft met dansen, zijn de lange tracking shots behoorlijk de moeite waard en ook de choreografie was zeker niet verkeerd. De shots in de bad trip van de tweede helft zijn nog een stuk sterker, waarin de manie van de escalerende LSD-trip goed terugkomt. De scenes van geweld en zelfverminking hakken er hierdoor ook best wel in. De muziek vond ik zelf niet zo heel bijzonder, maar paste wel prima bij de sfeer. Toch kon ik me niet aan het gevoel onttrekken van een film die een boodschap wil hebben maar waar Noé eigenlijk niks zinnigs te melden heeft, en die hard probeert te choqueren maar waar ook dat gezocht overkomt. Een beetje een lege huls. Een zeer fraai gefilmde lege huls, dat dan wel weer, maar ik had toch meer verwacht.

Weer een bijzonder werkje van regisseur Gaspar Noé, vooral geslaagd door de aparte cameravoering en de langzaam escalerende verstikkende sfeer. Mooie lange takes, met een aantal geweldige dansroutines, ondersteund door een imposante soundtrack. Het akteerwerk is niet overal even geslaagd, maar de paniek en paranoia die langzaam ontstaat binnen het dansgezelschap komt zeer overtuigend over. Iets te langdradig hier en daar, maar al met al een memorabele, verontrustende film.

Dat het met mij en Noé nooit wat worden gaat, dat was al bekend. Maarja, ik laat me dan toch weer overhalen om deze te gaan zien. En ja, ik moet zeggen, de scenes op de dansvloer zijn hier en daar wel erg leuk. Jammer dat er van het echt leuke beeld maar zo kort gebruik gemaakt wordt. Een cinematografisch genie kan ik er ook niet echt in zien - ik zie er dan eerder in dat Debie met nieuwe spullen aan het spelen is en een leuk trucje ontdekt heeft, het komt niet heel beredeneerd op me over.

Narratief wellicht een van de zwakkere films van Noé tot dusver - ik zie altijd van die opmerkingen dat Noé niet aan narratief doet, maar daar kan ik niet zoveel mee - er is toch heel duidelijk een verhaal, en in deze film is dat nogal dun en het wordt ook behoorlijk uitleggerig ingewreven, vond ik. Tegelijkertijd is het geheel wel weer enorm langdradig, dus wellicht dat daar het idee uit ontstaat. Vorm over inhoud, of vorm zonder inhoud wellicht zelfs. De ledigheid van het bestaan, maar dan op de dansvloer, en met weinig meer inhoud dan een goeie avond in de stad.

Inhoudelijk lijkt het er op dat Noé sinds Love weer wat kwijt geraakt is. In twee richtingen - hij valt zijn publiek tenminste hier wat minder lastig met zijn eigen ego, maar, aan de andere kant, hij vindt het wel weer nodig om het geduld ver over de grens van het redelijke op te rekken. Gelukkig had ik m'n tablet bij me, dat maakte de eerste minuut of 10-15 toch een stuk minder dodelijk. Of wellicht is het ook de regie die hij kwijt is - leuk om vooral met onbekende acteurs te willen werken, maar ik vond het ook weinig overtuigend. Ook van de nog wel ietwat bekende namen - en zo slecht is Boutella nou ook weer niet, dat je dit als haar normale baseline prestatie zou moeten zien.

Dus nee, Noé heeft me nog steeds niet overtuigd. Verre van.

Als introductie zien we een groep dansers en danseressen in casting video-tapes, pleidooi houden om mee te doen met de dansvoorstelling. Een stapel dvd’s en filmliteratuur flankeert de antieke tv waarop de interviews worden afgespeeld. Hierna krijgen we een dansje, gevolgd door een gezellig feestje. Er wordt dan ook heel wat afgekletst. De dames en heren, dikwijls twee aan twee, lullen aan één stuk over seksuele grootspraak. De conversaties verveelde snel! Het was voor mij gevoel een eeuwigheid wachten tot ze er klaar mee waren. Binding kreeg ik niet echt met de personages. Waarvan ook duidelijk de meeste nog geen eerdere acteerprestaties hadden opgedaan. Op Sofia Boutella na, waren ze vooral van het type; irritant en vervelend. Na 48 minuten komt er een soort ‘midden-titeling’ waarvan ik hoopte dat die de gekte liet losbarstten. Helaas moest ik nogmaals een dansje doorstaan. Om vervolgens erachter te komen dat de beloofde hel, erg braaf was. Het was vooral een gemis van een euh.. tja een climax. De camera laat enkel flitsen zien of zit staat in een ongewone hoek zodat veel niet te zien is. Wat rest zijn een paar visueel erg mooie beelden, wat gegoochel met soorten licht en donker en een leuke choreografie van de dansjes. Ik heb er niet veel mee en de verveling sloeg dan ook algauw toe!

Met vriendin in de bioscoop gekeken, wij bleken de enigen in de zaal te zijn. Enerzijds fijn om het rijk alleen te hebben, anderzijds jammer dat de film blijkbaar niet heel veel aandacht krijgt, want het was zoals wel vaker bij Noé weer een geweldige ervaring.

De film moet duidelijk op gang komen, want we krijgen eerst een behoorlijk statische scène voorgeschoteld waarin de dansers geïnterviewd worden. Ook nog eens een scherm dat gefilmd wordt, dus dubbel zo saai. Daarna komt er een behoorlijk uitzinnige dansscène, waar al naar gerefereerd werd in de reviews die ik van te voren gelezen had. Het ziet er boeiend uit, maar ik had hier eigenlijk iets meer van verwacht. De stijl is street, maar ik had het idee dat er meer cohesie in de choreografie had kunnen zitten. Het is meer dat iedereen om de beurt zijn of haar ding doet.

Daarna gaat men aan de sangria en gaat bouwt de film langzaam op. Eerst nog een tijd lang onderling geroddel, wat ik opmerkelijk nog redelijk boeiend vond, maar dan slaat de lsd aan, waarna het plot steeds minder van belang is, en de rest van de film vooral gevoelscinema is. Eerst nog een dansscène die op geweldige wijze van boven gefilmd wordt; waarna sommigen in extase blijven dansen, terwijl anderen een serieus slechte trip krijgen.

Veel geweldige lange shots waarin personages afwisselend gevolgd worden en we zien hoe iedereen volledig doordraait. Interessant is dat de cameraman ook steeds meer onder de invloed van de lsd lijkt te raken, zo wild als de camera op het einde rondtolt. Een bewuste stijlkeuze, want we herkennen het van de Rectum scène in Irréversible. Ik ben niet heel erg into electromuziek, dus het boeit mij wat minder dat de soundtrack vooral nummers uit de jaren 90 bevat, maar ik vind het wel een erg effectieve en passende soundtrack. Prima bij de dansen, maar zeker ook bij de climax waar de film naar toe werkt.

De titel Irréversible is al gevallen, en het is ook de film waar deze film het meeste op lijkt. Een stuk nieuwer, maar niet vernieuwend ten opzichte van die film. Ik zit er niet teveel mee, maar ik vind Climax wel wat minder, en niet alleen om het wat saaiere begin. Irréversible is ook gevoelscinema, maar speelt ook nog eens met de verwachtingen van de kijker en met het medium film en heeft daarom juist iets extra’s. Maar Climax kan ik wel wat meer waarderen dan de vorige twee films van Noé, Enter the Void, die ik wat minder evenwichtig vond, en Love wat toch slechts een half geslaagd 3D porno experiment is. Wat Climax ook voor heeft op die andere twee films is het acteerwerk. Alle laatste drie films van Noé hebben een cast die grotendeels uit minder ervaren acteurs dan wel amateurs bestaat, maar alleen in Climax merk ik daar niet veel van.

De film laat een feest zien dat ik zelf niet bij zou willen wonen, maar als toeschouwer is het geweldig om te zien hoe alles naar de klote gaat. 4,5*.

Vreselijk ! Wat voor irritante film is dit ?

Geef een punt voor de muziek en een paar mooie shots, maar voor de rest is dit voor mij een anticlimax want hier had ik toch wel en zeker gezien de goede recensies hier veel meer van verwacht.

De eerste 50 minuten zijn bijna niet door te komen van saaie scènes en idiote dialogen. Daarna hoop je dat het gaat losbarsten, maar buiten de wijze van filmen gebeurt er eigenlijk niet veel. Daarbij komt er ook het moment dat de speciale camerabeelden je werkelijk gaan irriteren en dan denk ik vooral aan de langdurige donkere flitsende shots naar het einde toe op de dansvloer. Neen, maak mij niet uit wie de regisseur ook mag wezen, maar dit vond ik een gedrocht. 2/10

Uitstekende film waarin een feestje van een groep dansers volledig uit de hand loopt. Vooral dankzij het onnavolgbare camerawerk (met veel lange takes) en de pompende soundtrack is de film zeker een trip te noemen. Goed opgebouwd, echter komen de nachtmerrie-achtige scenes tegen het einde toch minder als een mokerslag aan in vergelijking met Irréversible (daarvoor is het wellicht te kunstmatig gebracht). Origineel is het zeker, en Gaspar Noé is niet gemakkelijk in een hokje te duwen.

Ik heb het denk ik een beetje gehad met Noé. Hij is een karikatuur van zichzelf geworden. Alle oude trucjes en plotjes keren terug in Climax, maar het ontbreekt aan ziel en inhoud. Het shockerende van Noé doet me niet zo veel meer. Verder voelt het allemaal wat minder strak dan zijn oudere werk, gezien de matige acteurs, pretentieuze titels, op hol geslagen stabilizer en het nietszeggende plot. Noé scoort nog wel punten voor deze redelijk weg te kijken sfeervertelling, maar ik denk niet dat hij ooit nog een film zal kunnen maken die boven zijn oudere werk uitstijgt. Toch zal ik blijven kijken, want fascinerend blijft ie wel.

2,5*

De nieuwste van Gaspar Noé, dus altijd wat afwachten wat het nu weer ging zijn. Dit keer viel de film me toch wel tegen. Toch wel een erg mager verhaal, die dan nog eens lang leek te duren. De film moet het meer van de sfeer hebben, maar dit sprak me ook niet zo aan.

De cast zelf was ook niet zo bijzonder, dus hier kan ik ook niet super enthousiast over zijn.

Toch blij dat ik deze eens heb gezien, maar hoef deze niet meer terug te zien.

Film herzien want dit bleef gewoon nazinderen. Ik ben wel wat vertrouwd (vanuit de zijlijn) met dansers en het is dan ook mooi om te zien hoe ze vol passie alles geven. Voor velen in een wereld waarin dans centraal staat en ze daarvoor alles willen opgeven. Maar ook een kunstbeleving waarin veel persoonlijke uiting zit die niet met woorden mee te geven is. Dat heb je ook bij andere kunstvormen als beeldende kunst, maar bij dans is dat toch vooral extrovert.

Eens de drugs haar effect heeft, zien we delen van dat dansen terug, maar nu is dat zonder gecontroleerde passie. Het is niet zomaar weergeven wat de danser wil, maar eerder een uiting van instincten. Waarmee het verschil tussen de roes van het dansen en de roes van drugs duidelijk wordt. Zowel het dansen als de dansers onder drugs, zijn als het waren een rollercoaster. Toch zie je duidelijk een verschil in de trip die ze maken.

Visueel is dit heerlijk om zien. Prachtige choreografie in het begin waarbij je snel ziet dat topdansers aan het werk zijn. Vol passie met een eigen insteek en in het begin dankzij de choreografie toch ook een geheel. Dat is ook de bedoeling, want ze werken zogezegd aan een nieuw project. Dat verandert als het feestje begint in de film en de dansers ook meer vrij werden gelaten zodat het individueler wordt. Onder invloed van drugs lijkt het nog een 3e manier van dansen. Het filmen volgt ook dat traject, de camera lijkt mee onder invloed van drugs te zijn.

Veel respect voor de acteurs die niet snel zullen schitteren met grote dialogen, maar hier wel alles geven. Gaspar Noé doet waar hij goed in is. De film blijft ook nu weer nazinderen, zeer indrukwekkende film. Dit is niet bepaald de gezellige popcornfilm, maar daar is ander materiaal voor.

Climax is een visuele trip, inclusief veelvuldig psychedelisch kleurgebruik, met een enorm intense tweede helft. Het liet me met een fucked up gevoel achter. In de eerste veertig minuten zat ik er nog niet echt in; de sfeer wordt gezet en het is al een plaatje om naar te kijken, maar die lange dansscènes waren, wel ja, te lang. De relatief inwisselbare personages blijven ook iets te lang praten over wie ze willen doen, etc. Wanneer de sfeer dan gradueel omslaat en al snel uitmondt in een vreselijke nachtmerrie is het echt genieten; al dat hysterische geschreeuw, de kolkende camerabewegingen, de fucked up handelingen van zowat elk personage, ja, dat is Noé op z'n best. De nachtmerrieachtige sfeer zindert lang na. Schitterende ervaringscinema.

Gevoelsmatig neigt het naar een 4*, maar daar was de eerste helft wel net iets te zwak voor. Wie weet bij een herkijkbeurt.

Dans naar de afgrond.

Noé doet het alweer met zijn creativiteit. Je zou ook haast denken dat hij met de titel meer van zichzelf blootgeeft. In dit geval is het al overduidelijk dat hij de kijker een toplijstje van zijn favoriete muziek wilt meegeven, geïnspireerd is geraakt door een verdwaalde nieuwsartikel en als hij de kans krijgt in een scene, liggen er natuurlijk weer oude horrorfilms op VHS op tafel en hangen er posters van cultfilms aan de muur.

Het verhaal van Climax is zo dun als een bierviltje en het script scheen ook slechts vijf pagina's dik te zijn. Maar de openingsscene en die dans doet het hem. Dit is toch wel even andere koek dan de gemiddelde dansfilm. De acteurs zijn vrij onbekend en zijn volgens mij slechts op een Facebook-advertentie afgestapt om in deze film te mogen spelen. Dialogen mochten ze waarschijnlijk ook zelf verzinnen, maar de samenloop staat weer als een huis. Elke personage heeft zo zijn eigen charmes: Dat Berlijnse buitenbeentje, die moeder met dat kind, Selva de hoofdrolspeelster, de gekke DJ, die twee oversekste Afrikanen en wat dies meer zij... Allemaal nemen zij deel aan een feest, waarin ze hun danstechnieken op alle maten kunnen en mogen uitvoeren en ondertussen genieten van de Sangria die wordt opgediend. Maar daar begint de ellende.

Groepsdruk, tragedie, dood, waanzin en verderf zijn hier de legio. Noé weet dit minimalistische script toch nog uit te werken tot zijn stempel en krijgen we hier wederom een claustrofobisch en geflipt product voorgeschoteld. Veelal gevormd in sketches tussen de genodigden, tot de verbluffende danssessies... tot de steeds diepere afdaling naar het onvermijdelijke. De soundtrack is zoals gezegd het ultieme visitekaartje. Enkele leuke artiesten leren kennen.

En ja, wie heeft de LSD in de Sanria gedaan?

De films van Noé moet je sowieso met een bepaalde positie gaan bekijken en zo weet hij met Climax weer een prachtige hallucinante trip af te leveren. Wat ik echter wel een beetje jammer vond is dat je niet echt heel veel van de jaren 90 meekreeg. Muziek kwam bijvoorbeeld veelal uit de jaren 70 en 80.

Al met al heeft Noé weer een buitengewoon project afgeleverd. Hoe lang zal het nu gaan duren tot de volgende?

4,0*

Hedendaagse disco inferno trip.

Kenmerkende film van Gaspar Noe waar ik (extreem) gemengde gevoelens over heb. Zoals vaker brengt Noe de kijker langzaam in een steeds grotere krankzinnigheid. Hierbij ook visueel waarbij het raakvlakken heeft met Enter the Void (Film, 2009). Deze laatste vind ik beter omdat er veel meer diepgang in zit. Noe had 2001: A Space Odyssey (Film, 1968) weer eens in zijn hoofd en wilde de evolutie in Climax omdraaien. Dus van mens naar aap. De gedragingen worden mede door de drugs steeds primitiever.

Climax is echt een visueel festijn. De film begint met lelijk opgenomen saaie interviews met een spuuglelijke achtergrond. Ik weet niet waarom. Daarna komen de eindcredits (???) en daarna komt er een langdurige geweldig mooie choreografische dans op een heerlijke electronische beat. ​Dan wordt er weer wat gepraat, wat veel te lang duurt, om de personages te leren kennen. Helaas blijven deze oppervlakkig en niet zo interessant.

Op een gegeven moment wordt duidelijk dat iemand LSD in de sangria heeft gedaan. Dan begint de trip naar de bodem (gelijkenissen met het begin van Irréversible (Film, 2002) . Het verhaal lijkt dan interessanter te worden, maar dat valt toch tegen.

Al met al zeker de moeite waard door de bijzondere dans en passende muziek (er wordt in de loop van de film ook geïmproviseerd hierin). Maar vooral inhoudelijk is dit weinig vernieuwends van Noe.

De film begon al direct met interviews wat ik al meteen raar vond. Ik dacht van heb ik nu een documentaire opgezet? Nee, dit is toch echt de film Climax. Goed, even verder kijken wat dit gaat worden. Na de credits (?) begon er een interessante dansscène, dan weer dialogen (saai ook al gingen ze over seks, het was gewoon overkill), dan weer dansen maar na dat dansen veranderde het in een psychedelische LSD trip met allemaal manische personen. Zeker het laatste halfuur kon ik volledig niks mee. Ik doe sowieso geen drugs dus ik heb geen flauw idee of dit bij de realiteit zit, wellicht wel.

Het is in ieder geval totaal niet boeiend om naar te kijken. Enkel de dansscènes waren voor mij de moeite, met de rest kon ik helemaal niks. You love it, or you hate it gevalletje. 1*

Heavy shit!

Blijft fantastisch!

Ik ben sprakeloos.

In Climax viert een groep dansers het einde van hun repetities en stomen ze zich klaar om naar Amerika te gaan met hun opvoering. Wanneer ze merken dat de sangria gespiked is met LSD begint een ongemakkelijke, verschrikkelijke en moeilijk te bekijken acid-trip.

Dit is geen film voor mensen met een zwakke maag. Het begint met een minutenlange interviewscène en een vreemd shot in de sneeuw. Vervolgens neemt regisseur Gaspar Noé de tijd voor een grandioze en adembenemende dansscène die maar liefst 10 minuten duurt en in een long take werd opgenomen. Erna volgt wat gekeuvel en worden personages uitgediept. Halverwege neemt de film een neerwaartse spiraal richting waanzin. De technieken die Noé gebruikt om de bad trip te portretteren zijn subliem. Camerawerk, dans, kleur en muziek. Het is een aanval op al je zintuigen.

Dans is een gigantische factor in het verhaal. Het is dan ook passend dat de hele film zo strak is gechoreografeerd. Blijkbaar zou echter bijna alle choreo geïmproviseerd zijn door de dansers zelf. Elk aspect is eigenlijk een grote dans. De camerabewegingen worden naarmate de gekte vordert steeds chaotischer. Op het einde wordt je ook getrakteerd op een misselijkmakende take van maar liefst 42 minuten aan een stuk. Alles aan deze film klopt en is zo uitmuntend uitgevoerd. Jammer dat ik deze film niet opnieuw wil zien want mijn hoofd en maag kan dit niet nog een keer aan.

Ter info: mijn man vond dit een gigantische flutfilm zonder betekenis of nut. Het enige waarvoor het goed zou zijn is een waarschuwingsfilm. naar kinderen om geen drugs te nemen. "En dat met ons belastingsgeld." uitte hij na afloop.

5* van mij.

1* van mijn man.

Zeer teleurstellend.

Met een titel als Climax en een ietwat provocatieve regisseur als Gaspar Noé verwacht je toch iets, maar ik ben eigenlijk een film lang op m'n honger blijven zitten. De trage intro met de kennismaking met de personages blijkt weggesmeten tijd, want wat kunnen die personages nu interesseren? Ik heb na het kijken, op een drietal personages na, geen flauw benul wie wie is.

Verder is het best een suffe film. Ik heb eigenlijk geen moment een beklemmend, ongemakkelijk gevoel gehad, of het moet de upside down camera geweest zijn - dat had ik zelf ook kunnen verzinnen om iets ongemakkelijk in beeld te brengen. Op de soundtrack heb ik werkelijk niets gehoord wat een bepaalde vibe teweeg had kunnen brengen. Qua choreografie bij de dansen blijf ik het ook matig vinden. Niet slecht, maar ook niks hoogstaand of verrassend. Die openingsdans was een voorbode voor meer, dacht ik, maar dat was eigenlijk qua dans al het hoogtepunt.

Echte prikkels blijven uit. Dat het plotsklaps ongemakkelijk wordt door de LSD kan ik best geloven, maar het komt amper over. Ja, er wordt vervelend gedaan, maar tijdens die interviews zijn de personages al vervelend - een groep boerenpummels en roddelende trezebezen bijeen. Wat mij betreft is dat geen climax.

Blijven nog enkele geslaagde tracking shots over. Daar kan ik altijd van genieten en daar straalt het vakmanschap vanaf. Met de juiste regie hadden die shots doorheen fel belichte (of juist donkere) gangen effectief een beklemmend gevoel kunnen geven. Nu dus helaas niet.

1,5

Van Gaspar Noë heb ik destijds Irréversible in de cinema bekeken en nadien nooit meer iets gezien van hem. Dat was een schokkende film en misschien had ik er nadien even genoeg van. Nu dan toch een vervolg met Climax die ik ergens op een lijstje tegenkwam. In die zin heeft het me niet verbaasd wat ik voorgeschoteld kreeg. Een langgerekte LSD trip met occasioneel geweld dus. Noë trekt alle registers open die nuttig zijn voor hem: van de statische docu stijl over dynamische camera bij de dansscene tot het zootje ongeregeld wanneer iedereen van de kaart is. Vormelijk misschien het soort film dat men graag zal analyseren op een filmschool.

Inhoudelijk gaat het om een observatie van wat er gebeurt als de sociale conventies onder invloed van verdovende middelen wegvallen. Bruut geweld, ongebreidelde vervulling van seksuele verlangens, angst, … Met wat goeie wil kan je er een metafoor in zien van een naakte samenleving. Voor de plot moet je het alvast niet bekijken. Toch weer een bijzondere film. Niet dat ik hem heel goed vind, maar ik zal hem ook niet licht vergeten.