Climax (2018)

Ik heb het dus even voor je nagevraagd, de release is zeker niet geschrapt!

De releasedatum is nog steeds 10 januari.

Waarom het er niet meer bijstaat bij IMDb is ook hun een raadsel.

Ah top, dat is een hele geruststelling! Bedankt voor het navragen!

Hele intense bad trip.

Gezien tijdens de persvoorstelling op Film Fest Gent. Camerawerk was buitengewoon. Een paar heerlijke longtakes. Acteerwerk van de meeste ook dik in orde. Personages soms wat onsympathiek maar dat was natuurlijk de bedoeling. Vond de sequentie waarin enkel gepraat werd wat lang duren en niet altijd even interessant. Ook de onthulling van de dader op het einde was wat flauw.

Al met al wel een hele goede film die veel indruk maakt.

Twijfelde tussen 3,5* en 4*, zal bij een herziening eventueel aanpassen.

Vanavond gezien, ook in Gent. Ergens tussen de 3.5* en 4* sluit ik me bij aan. Bijzonder filmpje weer hoor

Achteraf nog een Q&A met Noe, wel lachen. Toch een wat vreemde kerel met een raar gevoel voor humor. Zaal kon het wel smaken, zaten ook vooral echte fans ook vermoed ik.

Bergafwaarts met Noe!

Wie heeft er met de sangria zitten klooien? Verwacht geen typische Who Dunnit volgens het boekje, dan ben je beter af bij zijn jeugdhelden zoals bv. Argento, die net als andere persoonlijk favoriete films een postuum eerbetoon krijgt in de film. Noe heeft niet veel nodig om van een handvol script een machtige film in elkaar te draaien met zijn voorliefde voor uitgerekte scenes en hel en verdoemenis.

De dansscènes zijn frivool en eclatant, zetten vrij snel de toon. Het gaat een hele gave trip worden. Zag ik Enter the Void nog in mijn eentje in een bios, tijdens de premiere op het filmfestival van Gent zat de zaal gewoon vol. Leuk om de beste man van zo dichtbij gezien te hebben. 75% van de soundtrack komt uit de hoed van Noe, veelal muziek uit zijn jeugd/waar hij graag op mag dansen. Met mijn voorliefde voor disco, kon de openingstrack van Cerrone dan ook niet meer stuk.

De muziek behelst een groot deel van de film, tijdens het chaotische tweede deel is het vooral de scene dat Selva de danszaal betreedt terwijl Rollin & Scratchin van Daft Punk hevig aan het climaxen is en iedereen niet meer in staat is om contact met elkaar te maken geniaal. De bijna eindsequentie met een prominente rol voor het briljante camerawerk en de kleuren rood en zwart is benauwend mooi en intens! Cinematografisch sowieso geweldige shots gezien, ik miste alleen iets meer jus in de vorm van de editing, waar nog wat meer mee gedaan had kunnen worden. Draai je verdomme een plaat van Lil Louis en laat je hem komen tot dat gehijg om de personages vervolgens alleen wat over sex te laten reppen.

Wederom een unieke belevenis, volgende keer graag een volbloed horror Mister Noe! 4,5*

geen voordeel voor de twijfel!

Ik las ergens de omschrijving 'horror musical', maar dat doet de film tekort. Het is allemaal behoorlijk naar, maar het is geen volbloed horror, er wordt gedanst, maar het is geen volbloed musical. 'Een choquerend, modern techno ballet', dat was 't eerste wat ik kon bedenken toen iemand me vroeg de film te omschrijven.

Misschien komt het doordat er niet één (zorgvuldig op het narratief geselecteerd- ) stuk muziek in de film zit dat hier niet in de platenkast staat (van Giorgio Moroder tot Dopplereffekt, van Suburban Knight tot Cerrone), maar ik was flink onder de indruk. Cinematografisch en choreografisch zeer de moeite waard, en voor wie is opgegroeid in de techno scene van eind jaren 90 nog een beetje herkenbaar ook. Hoe gek dat ook moge klinken...

Ben benieuwd want ook weer met Benoît Debie

Wat klinkt dit tof! :O

Volgens de website www.cinenews.be zou deze vanaf woensdag (21/11) te zien zijn in de Belgische zalen.

Het gaat wel enkel om de kleinere zalen, o.m. Cartoons Antwerpen en Studio Skoop Gent.

Geen idee of Climax (later) ook in de grotere bioscoopcomplexen UGC en Kinepolis op de programmatie zal staan.

Morgenavond is er een avant-première in Cinema Palace Brussel in aanwezigheid van de heer Noe himself.

Wat is het toch een briljant cineast.

Geen idee wat ik er morgen van kan verwachen behoudens een mix van opgefokte technobeats, dansende lijven en een briljant(e) camerawerk/cinematografie. Het contrast met Shoplifters waarvan ik eindgeneriek een half uur eerder zal aanschouwen, kan niet groter zijn ...

De recensies zijn alvast veelbelovend!

Poh, wat is Nederland hier weer eens traag in. Volgens Amazon is de UK blu-ray eerder beschikbaar dan de bioscooprelease hier.. Laat staan dat ie inmiddels al bij de buurlanden in de bios heeft gedraaid.

Ik dacht eerst dat je dat gekscherend bedoelde maar zie inderdaad dat de blu-ray gewoon letterlijk eerder te koop is . Pittig waardeloos weer.

Climax was een erg bevreemdende ervaring. Eentje die je ook beter ervaart op het grote doek tenzij je met de simulatie thuis dezelfde effecten genereert. Een relatief korte film ook en in dat opzicht zeker een pluspunt. Want van een echt plot is nauwelijks sprake. De film begint met enkele onhandige interviews van jonge mensen die hun ervaringen delen rond drugs, dans en muziek. Daarna zie je de protagonisten zich in het zweet werken tijdens een feestje.

En in het zweet wordt er gewerkt. Op een werkelijk sublieme manier geeft elke danser zich over aan de opdwepende muziek van stevige technobeats. Alle remmen gaan los en je komt ogen tekort om de volledige choreografie van de danser en omstaanders te vatten. Je wordt haast letterlijk van je sokken geblazen door de snel bewegende ledematen, het gevoel voor ritme, de beats, het op en neerveren van lenige lichamen, enz. En dan moet het bekertje sangria nog zijn uitwerking krijgen. Dat beloofde dus!

Noé koppelt deze zondvloed van prikkels die op de kijker afkomt aan een sublieme camerahantering. Ronddraaiende beelden, helikoptervisie, ondersteboven, close-ups, ... en ga zo maar door. Ook het gebruik van kleuren, licht en schaduwen gaf een bevreemdend claustrofobisch en zelfs beangstigend effect. Alsof je je in de gangen van Saw of Hostel waande. De vreemde gillende geluiden krijg je eveneens nog te verwerken. Het hoeft niet gezegd dat er heel wat op je afkomt als kijker wetende dat "de climax" nog moest komen.

Stilaan krijgt de drug de bovenhand en merk je hoe eenieder hierop reageert. Het zien van wanen, paranoïde gedrag, achterdocht en jaloezie nemen de bovenhand. De één is euforisch, de ander is suf en nog anderen zijn angstig en gedesillusioneerd. Ook de kracht van de groep haalt het slechte van mensen naar boven en komt tot uiting in de film. Pure chaos dus en echt wel eens de moeite om te aanschouwen. De boodschap is helder en ook achterliggend begrijp ik de regisseur. Zeer knap overigens hoe hij alles in goede banen heeft geleid, maar als verhaal verwacht ik toch meer. Dialogen zijn - hoe kan het ook anders - aburd, maar de choreografie, camerawerk en sterke acteerprestaties doen de rest. De plasscène vond ik overigens één van de mindere puntjes. Het kwam nogal stuntelig over en het leek erop dat er achter de rug duidelijk met een waterpistool gespoten werd. Dan deed Regan het in The exorcist toch beter...

Ik ben benieuwd! Ik ga er op de première naar toe met nathaniel177

Erg veel zin in! Ga naar de premiere van climax in de cinecitta Tilburg met Pomodorini.

Wat een waste...

eerste kwart is goed met krumping dansscene.

dan wordt t een parabel over het mislukte multiculti frankrijk: alle donkere dansers en danseressen zijn erg gewelddadig en grof tegen de blanken en tegen elkaar, zoals in het echte harde frankrijk van nu zeg maar.

Hij zegt zelf ook in een interview:

Noe: "It’s all about people creating something together, and failing in the second half. It’s like the Tower of Babel."

Het gif van de imam in de haatmoskeeen in de echte wereld is in de film vervangen door de lsd in de sangria, (logisch anders is t geen arti parabel).

Voor een fransoos misschien logisch na alle wrede aanslagen en rellen in buitenwjken. Voor ons in NL nog wat kort door de bocht.

Ik raad aan m over te slaan als je politiek correct ben ingesteld.

Dan blijft zijn debuut Seul contre tous toch zijn beste.

Een eigenzinnige werkwijze en een handvol intrigerende citaten in dit interview met Noé in De Volkskrant.

Noé flikt het weer hoor.

Een feestje dat door drogering uitloopt op een badtrip. De één gaat lekker en de ander komt vast te zitten in een badtrip. Sterk acteerwerk om mee te beginnen, de personages lijken oprecht high te zijn. Perfecte keus ook om te kiezen voor dansers in plaats van acteurs. De dansscènes werken behoorlijk hypnotiserend. De personages uiten zich door het dansen, het is vaak seksueel geladen en komt erg agressief over.

Cameravoering is zoals je kan verwachten van Noé fantastisch en speelt weer in op de sfeer van het feest. Vooral veel longtakes die je meesleuren in de trip en een 3D-effect toevoegen. Wanneer de LSD begint in te kicken merk je dit ook aan de cameravoering. Op het einde gaat de camera weer helemaal los in de zwartrode hel zoals dat in Rectum ook het geval was.

Dan is er nog de continuerende soundtrack die perfect aansluit, één van de beste die ik in een film gehoord heb. De ene klapper na de ander krijg je te horen. Zelfs wanneer de stroom uitvalt pakken de jongens de draagbare radio’s erbij en blijft het gewoon doorbeuken. Geweldige techno-en discobeats komen voorbij die de drugssfeer versterken.

Nadelen zijn niet echt te bekennen, misschien alleen de introductie van de personages, die overigens wel origineel was, maar wel wat lang duurde. Je onthoudt ze toch niet allemaal en sommige krijgen daarna nog amper aandacht. Het laat wel zien dat het een erg diverse dansgroep is. Op het eerste gezicht lijkt de groep ook best gezellig te zijn. Maar gedurende het feest komt er afgunst, groepsdruk en jaloezie naar boven.

Wel een tikkeltje softer dan zijn andere films, er zit zelfs wat humor in. Alhoewel Noé zich volgens mij niet expres heeft gefocust om hem softer te maken. Het blijft gevoelscinema. Noé’s handtekening zie je nog steeds duidelijk terug in het audiovisuele aspect, de omgekeerde 2001 Space Odyssey theorie, een originele manier om de credits te tonen en de onsympathieke personages. Alhoewel Selva en de transgender moeder nog wel enigszins sympathiek waren. Maar goed, er gebeuren alsnog wel wat nare dingen en de gehele intoxicated sfeer is ook behoorlijk dreigend. Je wilt op dit feestje dan ook echt niet aanwezig zijn.

Alleen al voor het audiovisuele een bioscoopbezoekje waard. De film is erg druk, er speelt zich veel op het scherm af waardoor ik hem graag nog eens wil herzien. Het is een perfecte gevisualiseerde badtrip, alsof je er zelf tussen staat. Het voelt daadwerkelijk aan als een psychedelische nachtmerrie.

Je omschrijft precies het feestje waar ik me op verheug.

Hels feest der herkenning.

Al kan dat niet gezegd worden van het wat ongebruikelijke eerste half uur. Vrij staccato introductie van dansers die (net als de latere focus op dialoog) wat lang duurt. Dat de tv waarop ze geïntroduceerd worden, omringd is door boeken en films die verwijzingen dan wel inspiratiebronnen van Climax vormen, is net zo weinig subtiel als de leuzen die doorheen de film gemonteerd zitten - in dat inmiddels zo kenmerkende lettertype.

Net als die weinig filosofische wijsheden in blokkerige kapitalen, herbergt Climax meerdere van Noé’s handelskenmerken, of worden trucjes herhaald om ze daartoe te verheffen: de aftiteling aan het begin, de titel die pas aan het eind verschijnt en de openingcredits die haast identiek zijn aan die van ETV (zij het monochroom en ergens op eenderde van de film gemoffeld). Veel longtakes, pompende clubmuziek, akelige angstkreten als auditief behang en onheilspellende filters en flikkerend licht in smalle tunnelachtige hallways; het is allemaal heel erg herkenbaar.

Toch vindt de film een intrigerende cadans in zijn neerwaarts spiralende dansers. Noé volgt ze op de voet en haakt constant in waar op dat moment iets (interessanters) gebeurt, telkens iets vreemder dan het vorige, of waar het feest weer iets verder afglijdt. Het feest eindigt in een upside-down herbeleving van The Rectum; een roodgefilterd, haast abstract slagveld van kronkelende lijven waar waanzin, gruwel en extase afgewisseld worden. Subliem.

Wetende dat de acteurs veel vrijheid kregen om het plot en hun personages richting te geven, verklaart dat vele voorvallen zich tot het oppervlakkige beperken en dat ze zich al even willekeurig en kortstondig voltrekken als dat de camera ze meanderend registreert. Ach, voor diepgang hebben we nooit bij Noé hoeven aankloppen.

Noé doet met zijn viscerale bewegingstheater van primaire instincten waar hij goed in is, maar het is ook een verbastering van wat we eerder gezien hebben. Het maakt nieuwsgierig naar wat er zou gebeuren, moest hij zich op een volwaardig narratief toeleggen; het is een van de weinige aspecten in zijn werk die achterblijft bij de rest en het lijkt alsof hij moeite heeft nieuwe middelen te vinden om dat hiaat te vullen. 4*

Arrow gaat hem uitbrengen!

Hopelijk volgt snel: Irréversible

Oh wat ziet dit er toch verschrikkelijk goed uit!

11 februari al!

En: inderdaad. Wacht er al zo lang op om Irréversible weer te zien.

PS. Hier zit wel iets aan te komen. Gelukkig verkutten de Duitsers ditmaal maar twee letters en een streepje op de e.

Helaas wel Studio Canal, ben daar doorgaans niet zo kapot van. Mijn hoop is nog steeds gevestigd op Criterion!

Ik wil vooral de film weer eens zien. Het maakt me al bijna niet meer uit hoe.

Al zal dit waarschijnlijk wel Frans gesproken met Duitse ondertiteling zijn...