Climax (2018)

Ik ben 38. En ik heb een erg goed geheugen; weet bijvoorbeeld uit welk jaar een lied komt dat jij noemt.

Zelf kocht ik pas een mobieltje toen er meer mensen mee liepen, in 1999.

Mijn eerste tel was een sony ericsson met een dikke antenne, kijk maar eens naar t jaartal. Daarna was t jarenlang nokia. In 99 waren ze allemaal blauw of geel en een stukkie kleiner. ?

Een vriend van mij had destijds bijvoorveeld een nokia 2110. Ik vroeg altijd of ie een cola uit zn telefoon wilde halen, aangezien het ding niet al te klein was. ?

Ja, maar over welk jaar heb je het nu? Niet in 1996 iig. Niet gek ook dat Noé voor dat jaartal heeft gekozen.

Ik had mijn eerste mobiele telefoon in 1994, was nog zo’n dik ding met een grote accu. Geen idee hoe het er in 96 voor stond. Zag dan Ben in 99 begon, toen was het al behoorlijk mainstream.

Maar zou kunnen dat het in Frankrijk later op gang kwam en dancers zullen ook niet de eerste gebruikers zijn geweest. Dus zou kunnen.

Dan zal t 97 zijn geweest. Het is in ieder geval net voor de tijd van de nokia 3210 uit 1998 met al zn frontjes en de uitklapbare telefoontjes. Al zijn die paar jaar natuurlijk peanuts. We zitten in 2019, de tijd vliegt...

Toen hadden rijke lui en wat nerds zo'n ding met een accu.

Toen was het net mainstream en begon het pas écht mainstream te worden. Mede door Ben en Nokia.

Je zal het o.a. over dit filmpje hebben, uit 1999:

Zo dacht men in 1999 over mobiele telefoons | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Zijn over het algemeen wat oudere mensen, maar het zegt natuurlijk wel iets.

Nu weer terug naar Climax.

Ja, dat is hem. Zat ik daar iig een jaar naast. Blijft echter overeind dat ik ook een telefoon met accu heb gehad (sony ericsson) en ik geen zakenman was maar gewoon een scholier die met andere scholieren omging. Ik weet ook nog dat we jort kelder destijds als hopeloze oude lul zagen aangezien wij al 'jarenlang' (paar jaar) aan t sms'en waren en tetris zaten te spelen. ?

Herzien, dit keer in Pathé City, prima beeld maar het geluid mocht nog wel een tikkeltje harder. Maar goed, de soundtrack blijft fenomenaal, sowieso een genre dat me wel ligt. Windowlicker, Rollin & Scratchin, Voices, Sangria, Superior Race, What to Do, The World’s, Dickmatized, en Trois Gymnopedies zijn echt geweldige nummers die overigens ook in mijn alledaagse Spotify-playlistjes zijn toegevoegd.

Herziening had ook wel een meerwaarde, er vielen me dingen op die ik de eerste keer niet had opgemerkt. Meestal is dit iets wat zich op de achtergrond afspeelt, of je focust je net wat meer op een ander personage. Zoals David die door heeft dat Tito aan de Sangria zit maar niks doet en het lachend tegen de moeder zegt.

En dan nog de subtiele humor, vooral het personage van Dj Daddy is lollig, hij lijkt soms wel letterlijk de vader te zijn van de dansgroep . De praatscène zat ik ook weer met een grijns op m’n gezicht te bekijken. Verder nog wat leuke momentjes zoals: ‘I don’t wanna end up like Christiane F you know..’, het meisje dat panisch water over d’r brandwond gooit, of selva die schrikt als ze in de spiegel kijkt.

Het camerawerk blijft ook niet normaal sterk en erg dynamisch. Het is haast een betere 3D-film dan een letterlijke 3D-film. De tweede helft lijkt wel in one take geschoten te zijn. De dansscène van bovenaf blijft één van de betere scènes. Fantastisch hoe het langzamerhand steeds chaotischer wordt, de omstanders steeds actiever worden, meer mensen gaan dansen en klooien met elkaar, en er even later een paar liggen te spacen op de grond.

Wat een geweldige trip. Een plot dat me op papier enorm aanspreekt en ook nog eens fantastisch is uitgewerkt door m'n favoriete regisseur. Waarbij ik de eerste keer de introductie te lang vond, was dat nu niet meer het geval. Gelukkig laat de Blu-Ray niet lang meer op zich wachten. Voordeel is dat de film een hoog tempo heeft waardoor je hem makkelijk nog eens kan opzetten.

Erg gaaf, maar met een maar.

Climax is na Love toch een kleine opluchting. Noé vindt zichzelf niet bepaalde opnieuw uit, maar keert weer terug naar z'n vroegere gekheid. Een lekkere gevoelstrip die niet al te fijne gevoelens oprakelt. Narratief wordt opzij geschoven, terwijl de beleving de volle aandacht krijgt.

Debie verdient ondertussen ook wel een co-director credit wat mij betreft. Zijn inbreng is essentieel in het succes van Noé en ook hier weer is het camerawerk 70% van de algemene appeal. Een aantal geweldige tracking shots (kan Roma nog wat van leren), de dans van bovenaf en al het creepy gedoe in de achtergrond, visueel is het duidelijk genieten.

Over het hele 90s gebeuren en de soundtrack ben ik minder positief. Toffe tracks hoor, het werkt ook echt goed, maar anno 2019 niet écht meer het ultieme wat je van een film als deze zou mogen verwachten. Het helpt ook niet dat de stevigere nummers soms wat naar de achtergrond gedwongen worden.

En dan moet je je toch afvragen of dit het nog verdient om het summum binnen z'n genre te zijn. Ik heb toch meer heb gevoel dat Climax zo geweldig is vanwege gebrek aan directe concurrentie, eerder dan dat het cinema tot het uiterste gedreven is. Volgens mij kan je tegenwoordig gewoon strakker en harder gaan, maar daarvoor moet je uiteraard niet kijken naar een 50-jarige Noé.

Vond het een geweldige film, maar toch met een asteriksje bij. Ik zit eigenlijk een beetje te wachten op een opvolger van Noé. Zolang die er niet is blijven dit soort films erg tof natuurlijk, maar waar blijft die jonge generatie die er nog een paar schepjes bovenop weet te doen.

4.5* en een uitgebreide review

Hoezo niet? Technisch en qua visie alles in huis, zijn eigen keuzes houden zijn ontwikkeling tegen. Maar verschuif de setting- en muziekkeuze naar de moderne tijd, en verruil zelfherhaling voor hernieuwde nieuwsgierigheid en dit was een scherpe en relevante vernieuwing geweest voor zijn oeuvre en in het algemeen. Of zeg jij dat we die, vanwege zijn leeftijd niet meer van hem hoeven te verwachten?

Dat laatste vooral ja. Ik sluit het niet uit natuurlijk, maar ik zet mijn geld toch liever op een jonge regisseur die zichzelf nog volledig te bewijzen heeft. Het zijn inderdaad Noé's eigen keuzes die hem wat tegenhouden, maar hij maakt die keuzes natuurlijk niet zomaar.

Onderhond

Interessant punt. Vermoed ook dat er een nieuw iemand, al dan niet geinspireerd door Noe, moet opstaan, wil je echt iets vernieuwends of ‘level up’ krijgen.

Zou ook zo geen voorbeeld kunnen noemen van een filmmaker (of kunstenaar) doe ooit vernieuwing bracht dat op latere leeftijd nog eens deed. Over het algemeen verfijnd men enkel de eigen stijl of probeert men iets nieuws zonder eerdere successen te evenaren, laat staan te overtreffen. Zie je ook in de muziek.

Mobile phones by year - mobilephonehistory.co.uk

Wat betreft nog werkende regisseurs misschien Harmony Korine (Gummo - Spring Breakers)? Al is het leeftijdsverschil daar niet heel groot. Ik ken ook mensen die Godard zullen roepen. Ligt er ook aan wat je onder vernieuwing verstaat. Je kan het ook zo eng definiëren dat er haast niemand voor in aanmerking komt.

Moodysson?

Je hebt inderdaad wel een paar van die midlife-crisis regisseurs, die na wat inkakken zichzelf weer proberen uitvinden. Moodysson is inderdaad een goed voorbeeld, maar ook een Aronofsky met z'n laatste, een post-crisis Ki-duk of een Suzuki met Pistol Opera. Dat zijn meestal wel toffe films, maar je voelt dat drijfveren daar wat anders zijn dan het maken van iets "nieuws omdat niemand anders maakt wat ze eigenlijk zelf zouden willen zien". Daar zit ik toch iets meer op te wachten.

Korine was nog geen 40 toen die Spring Breakers maakte, zelfde geldt voor Aronofsky is iets ouder, maar doet niet iets dat rigoureus anders is dan zijn eerdere werk. Zie biede meer hun stijl en boodschap meer verfijnen. Je bent nu eenmaal wie je bent.

Wat was dit weer een zalig werkje van onze Gaspar ? Na 'Love' dat ik net iets minder vond dan 'Seul Contre Tous', 'Irréverseble' en 'Enter the Void' is dit er terug boenk op, ooh wat hou ik van die man zijn werk. Deze ook weer, een pure bad trip die je tot in de huiskamer (in mijn geval) voelt. Ben sowieso fan van film thuis kijken ipv tussen mensenmassa ? De film begint al lekker, je zintuigen worden meteen lekker aan werk gezet, beetje later ook je geest. Je kan er ook zoveel in voelen, damn. De topper van 2019 en die titel ging bij mij voorlopig naar 'the house that jack built', ach beide van m'n favoriete regisseurs. Gewoon de volle 10/10. Dank U Gaspar Noé!

Herzien en vond deze pure bad trip nog beter dan de 1e keer met toch wel als hoogtepunt de totale ontsporing vlak voor het einde waarbij alles letterlijk op zijn kop leek te staan en dat onder de muziek van dat geweldige dansnummer Utopia van Georgio Moroder. Die geweldige jaren zeventig dansmuziek speelt voor mij toch ook wel een zeer belangrijke rol voor mijn waardering voor deze film die ik juist door die zeer genietbare muziek met gemak meerdere keren zou kunnen bekijken.
Nu komt voor mij dus de vraag wie die drugs in die sangria heeft gedaan. Als je je goed op de hoofdrol-spelers gefocust hebt lijkt me dat toch wel heel duidelijk. Dat kan alleen maar die lange blonde meid Psyche geweest zijn, die als enige danser op het einde nog recht overeind zijn danspasjes uitvoerde en die vlak voordat de filmtitel op het doek verscheen nog haar ogen druppelde.
Stoorde ik mij bij mijn 1e kijkbeurt nog aan de introductie van de dansers, nu bij herziening is dat toch wel even anders. Je krijgt toch enigszins een goed beeld van de hoofdrolspelers, waaronder ook van die Psyche. Toch niet onbelangrijk die laatste wat later zou blijken.

Waardering: verhoogd naar 5,0*.

De hooghartige megalomanie die zij ook soms tentoonspreidt, vooral als iedereen flipt en zij achter Daddy als een boze heks de boel wellustig staat te dirigeren Prachtig, dat soort nuances die je pas bij herziening opvallen.
Zag ik spoken of was het zo dat ieder die een maatje voor de nacht had gevonden, er gelukkig bij lag, en alle eenlingen zacht gezegd niet? Bedoeling?

Zou Noe bewust de Duitser het feest laten verpesten/vergiftigen

The Arrow Video Story

Hij ploft hier net op de mat. Ben heel benieuwd.

Verrek!

Mooie opening van het weekend. ?

Ben hier wel benieuwd naar, na alle berichten.

Helaas draait Pathé hem weer alleen in Amsterdam. Dan kan ik hem net zo goed in een filmhuis kijken; nog goedkoper dan de reiskosten helemaal daarheen.

Gister ontvangen en gekeken. Opvallend dicht op de bios-release uit. Erg mooie uitgave in elk geval.

Zojuist gezien in het Louis Hartlooper Complex in Utrecht. Op vrijdag heb je wel vaker dat de zaal gevuld is met Pathé-publiek, maar dit sloeg echt alles. Tijdens deze film met Disney-lengte en een opkomst van zo'n dertig tot veertig man heb ik zes mensen voortijdig zien vertrekken, zijn er minstens vijftien keer mensen naar de WC geweest, zaten meerdere mensen met felle telefoonschermen op schoot en zaten een hoop mensen op de repetitieve beats mee te tikken. Dat deze film mensen onrustiger maakt dan het recent gehypte The House That Jack Built zegt wat mij betreft een hoop over de regisseur en filmwijze. Zelf werd ik ook aardig misselijk van het vele draaien. Een unieke ervaring, die qua lange shots aan Victoria (wat is dat toch met die foute elektronische muziek?) en qua gestaag toenemende gekte aan Hereditary doet denken. Deze komt wel in het jaarlijstje van 2019 terecht!