Climax (2018)

Heb ik vandaag de zelfde climax gezien die op MM een 3.87 krijgt?
Ben bang van wel. Met veel moeite afgekeken. Ik vond het alleen wel tof dat die Duitse griezel toch de aanstichter was van het hele gebeuren

Lekker goor feestje. Ja, o.a. Giorgio Moroder en Gary Numan - qua muziek gelukkig in ieder geval een paar artiesten waar ik vrolijk van wordt. 'Climax' begint verder voor mij wat oninteressant, dan doel ik vooral op de dansjes (hoe knap ook - het deed me gewoon niks) en het oeverloze slappe geneuzel van die lui.

Vreesde voor de rest. Maar goed, Noé herpakt zich gelukkig rap, want ik zat lekker snel in een heerlijke bad trip. Fantastisch gefilmd door Debie, heerlijk geregisseerd verder met alle kleuren, rare taferelen, tracking shots, noem 't maar op. Noé werkt inderdaad naar een prima climax. Geen EtV, maar best aardig.

4 maanden na bioscooprelease, dat is toch de standaard tegenwoordig?

Hij draait in Nederland nog geen maand.

Met de nadruk op "in Nederland". De Benelux is nog vaak een nakomertje.

De blu-ray die de bij de mensen hier in de bus geploft is komt uit het VK, daar is de film in oktober uitgekomen.

In de VK-releaselijst voor deze maand zie ik Burning en Mektoub My Love staan en voor maart Foxtrot, Everybody Knows en Under The Silver Lake. Die zijn hier allemaal al zo lang geleden in de bioscoop uitgebracht dat ze ook al op home video verkrijgbaar zijn.

Ik denk dat Periscoop voor de release van Climax specifiek wachtte op het IFFR.

Het blijft natuurlijk wel een punt dat Europa door de consument van home cinema al lang als één markt gezien wordt, maar door de distrubiteurs nog niet.

Ikzelf was zeker nog een 3e (en 4e?) keer naar Climax in de bios gegaan, als ik nog 3 maanden op de blu ray zou moeten wachten.

Zeer benieuwd wat de Brexit voor effect heeft, als hoop ik eigenlijk dat die gewoon niet door gaat.

Ziet de consument dat wel zo? Hoeveel mensen kopen nu een buitenlandse Blu-Ray?

Een derde keer gaan zou ik ook wel overwegen, maar ik vraag me af of de film over zo'n twee weken nog wel ergens te zien is. Verder onafhankelijk van het wel of niet verkrijgbaar zijn van een Blu-Ray.

Misschien eerder de liefhebber dan de consument. Die laatste is inmiddels overgestapt op Netflix.

Bij mij komt 90% uit het buitenland.

Ik denk dat de liefhebbers juist meer blu-rays importeren dan in NL kopen, juist bij regisseurs als Noé die een eigen merk zijn. Al is het maar omdat hier nauwelijks meer iets te krijgen is en je anders de hoofdprijs betaalt.

Wat betreft de liefhebbers zeker wel. Maar ik kan me niet voorstellen dat dat echt veel mensen zijn. Vooral als ik zie dat uitgaven die gelimiteerd zijn tot een paar duizend exemplaren er alsnog jaren over doen om uit te verkopen.

Climax

Gaspar Noé is in topvorm. Chaotisch, expliciet, confronterend en compromisloos, Climax is een film die je niet snel zal vergeten. Een groep dansers komt samen in een verlaten gebouw om te oefenen en feest te vieren, maar door een collectieve LSD-trip verandert de sfeer al snel.

Onderlinge vetes komen aan de oppervlakte, vooroordelen worden uitvergroot, en totale anarchie en gekte is het gevolg. Er zit een minutenlang durende scene in waar Sofia Boutella helemaal losgaat, en het is een scene die nu al op de nominatielijst kan voor beste scene van het jaar. Het kleurengebruik doet soms pijn aan de ogen, maar het past precies bij de groezelige en hypnotiserende sfeer die Noé wil creëren. Het duizelingwekkende camerawerk helpt daar ook bij. Met films als Suspiria, Possession, Taxi Driver en Eraserhead in het begin in beeld is duidelijk waar Noé zijn inspiratie vandaan heeft gehaald.

Toch wel opmerkelijk hoe Noé zijn film welhaast als een antropologische studie in de steigers zet.

Het feest, en de dans als onderdeel daarvan, schijnt zijn oorsprong te hebben in oeroude rituelen, bedoeld om een altijd dreigende interne crisis te bezweren, om bestaande spanningen binnen een groep, een samenleving, in goede banen te leiden. Al of niet middels het offeren van een zondebok, als ‘schuldige’ voor het uitbreken van de crisis.

Mogelijk waren die rituelen gestileerde uitbeeldingen van eerdere, ‘echte’ crises. Het gevaar van zulke rituelen zou zijn, dat ze niet té veel op de uitgebeelde crisis moesten gaan lijken, omdat het dan juist… een nieuwe crisis zou veroorzaken.

In dat licht bezien is de dans oorspronkelijk dus niet zomaar een vorm van zelfexpressie, maar een gestileerde uitbeelding van de razernij en het geweld zoals dat in een ‘echte’ crisis plaatsvond.

En hier zien we de botsende ambities, de rivaliteit, de onderhuidse irritaties en spanningen, in een schijnbaar hechte groep die uiteindelijk in onderling geweld en chaos ten ondergaat.

Een desintegrerende microkosmos, die model kan staan voor een samenleving. Elke menselijke samenleving, in feite. Een samenleving, altijd pogend het interne geweld buiten de deur te houden, naar buiten te richten, of uit te drijven middels willekeurige slachtoffers. Om de saamhorigheid in stand te houden.

Wat dat betreft: de Franse vlag, het verlangen om als groep die Amerikanen eens wat te laten zien, en – in de euforie meteen na het afsluiten van de repetitie – zelfs het idee dat ‘God met ons’ is: Noé windt er niet echt doekjes om.

Maar goed, het is even de vraag of deze film overeind blijft staan, als je die antropologische steigers weghaalt. Daar ben ik, na één keer kijken, nog niet van overtuigd.

Ik heb het gevoel dat er wat mankeert aan het ritme en de opbouw. Episodes houden te lang aan, worden opgerekt, zo lijkt het, waardoor de spanningsboog herhaaldelijk breekt. Zo kun je een film van anderhalf uur toch nog als te lang ervaren.

Verder lijkt me het perspectief van waaruit de gebeurtenissen voorgeschoteld worden, een tikkeltje te ‘realistisch’, te objectiverend, om als toeschouwer, al is het maar een beetje, deelgenoot te worden van zulke per definitie subjectieve ervaringen.

We blijven buitenstaanders op dit feestje. We zien de personages steeds agressiever, geiler en hysterischer doen, maar we blijven aan de ‘goede’ kant van de camera. Alsof we achter glas naar een experiment in een laboratorium kijken.

Dan maakt het niet uit of die camera loodrecht naar beneden gericht aan het plafond hangt (overigens op zichzelf wel een fraaie scène, dat), lekker trackend achter de personages aan sjouwt, of zelfs ondersteboven gaat.

Wel mooi dat hier de LSD als een soort deus ex machina fungeert, die comfortabel afleidt van de iets dieper liggende oorzaken, net zoals de kwestie wíe er dan suiker in de erwtensoep gedaan heeft op dit uit de hand gelopen partijtje. Je ziet als het ware een mythe ontstaan die het kwaad van ‘buiten’ laat komen.

De ‘suiker’, niet meer dan het lont in het kruitvat, is op zichzelf niet interessant. Het feit dat er een kruitvat ís, dat wel eens zou kunnen ontploffen: daar gaat het om, denk ik.

Ondanks dat ik zijn eerdere films nooit als meesterwerken heb bestempeld, kijk ik toch altijd wel weer uit naar nieuw materiaal van Gaspar Noé. Op audiovisueel vlak zijn eerdere films als Irréversible en Enter te Void een intense en bijzondere beleving, inhoudelijk schort er voor mij nog wel eens wat aan. Des te verwachtingsvoller was ik op voorhand toen ik hoorde dat Climax nauwelijks een coherent verhaal probeert te vertellen.

Climax doet haast enigszins geïmproviseerd aan en dat bevalt mij uitstekend. De grootste attracties van deze film zitten ‘m wederom in de stijl. Het camerawerk is onnavolgbaar (geniale, one / long takes door donkere gangen etc.) en staat volledig in dienst van de staat waarin de hoofdpersonen zich bevinden, wat ook nog eens resulteert in een claustrofobische kijkervaring voor de bioscoopbezoeker. Evenals de heerlijke belichtingstechnieken in deze film.

Ik begreep dat de acteurs professionele dansers zijn en weinig filmervaring hebben? Des te knapper hoe met name sommigen van het gezelschap hun ‘bad’ trip vertolken. Niet te geloven eigenlijk…

Met andere Noé-trucjes heb ik dan weer wat minder. Beginnen met de slotscene, de aftiteling direct tonen, de in grote neonletters voorbij komende muzikale artiestennamen halverwege.. Het zal allemaal wel. Over die muziek gesproken trouwens: ik heb veel herkenbare, heerlijke nummertjes voorbij horen komen, maar af en toe had dit best wat meer op de voorgrond mogen staan. In de filmzaal waarin ik Climax keek (Lux, Nijmegen), kwamen de decibellen althans niet helemaal tot hun recht.

Verder heeft Noé ook wel de neiging om scenes, met hoofdzakelijk inhoudsloos geneuzel, te lang uit te rekken. Neem bijvoorbeeld de interviews vooraf, of de lege gesprekken voordat de hel losbarst. Het, in dit geval aantrekkelijke, venijn zit hem duidelijk in de staart van de film.

Al met al kan ik hier wel 4* aan kwijt, maar door mijn voorliefde voor elektronische muziek en underground feestjes gooi ik er nog een halfje bovenop. Ik heb simpelweg te veel genoten van deze hallucinerende kijkervaring.

Kijk m nu voor de 3e keer en het valt me op dat de film dezelfde opzet heeft als The Godfather en The Deerhunter. Tijdens een feest leren we een voor een de personages kennen en wat er speelt in de groep. Vanaf daar gaat het natuurlijk zijn eigen weg. Al is wat volgt ook een soort warzone, vallen er natuurlijk wel de nodige slachtoffers en spelen familiebanden een rol.

Een feest, gevolgd door een spiraal van geweld. Is dit een moderne Godfatherfilm?

Je hebt een rijke fantasie Basto

Amen, fantastische recensie Ferdydurke!

Aardig filmpje van Noé weer, maar zeker geen meesterwerk. Leuk uitgangspunt dat de dansgroep symbool staat voor (de diversiteit van) de Franse samenleving, maar vervolgens komt er vooral een herhaling van zetten en een toch ook wel vrij voorspelbare ontsporing die nergens écht interessant wordt. Het dunne laagje beschaving dat het gezelschap vreedzaam bij elkaar hield verdwijnt wat mij betreft ook wel iets te snel, waardoor de geloofwaardigheid en interesse van mijn kant als toeschouwer grotendeels wegvalt. Het gaat er bij mij bijvoorbeeld niet in dat men binnen een uur na het inslaan van het ‘lont in het kruidvat’ iemand collectief aanmoedigt om zelfmoord te plegen. Wat een interessante psychologische studie had kunnen worden ontaart in vrij lege body horror. Visueel is het soms wel weer even ouderwets smullen, zoals de op zijn kop gefilmde scène waarin de politie de volgende ochtend de deur in komt trappen met de waakhonden.

Intense film die saai en stroef op gang kwam, maar uiteindelijk steeds verder ontspoorde op een voor de kijker positieve manier. Audiovisueel erg sterk, goede soundtrack met een aantal lekkere technoplaten. Ik snap wel dat mensen gingen meetikken, iPim.

Fijn om deze nog in de bioscoop te hebben meegepakt. Ik moet er wel bij zeggen dat ik geen andere films van Noé of andere tripfilms als Requiem for a Dream heb gezien, dus vergelijken kan ik niet. Daar hoop ik binnenkort verandering in te brengen.

Dan het grootste minpunt aan de vertoning: de Nederlandse ondertiteling. Dit is toch wel de slechtste ondertiteling die ik de afgelopen tijd heb gezien, bijna nog slechter dan die onder Glass.

Periscoop laat de vertaling doorgaans doen door Subs Media, maar die spreken kennelijk geen Frans, dus zijn ze naar Eclair Media gestapt, een Frans bedrijf dat de Franse ondertitelstijl in alle talen erdoorheen drukt. Maar wat wil nu het geval, de Franse stijl lijkt in de verste verte niet op de Nederlandse stijl, dus het was weer afzien; zinnen over 6 titels verdeeld, allemaal korte titels achter elkaar met 1 of 2 woorden die minder dan een seconde in beeld staan, telegramstijl, uitroeptekens, geen puntjes, willekeurige woorden die in beeld flitsen terwijl de acteur aan de lopende band door praat waardoor je de helft mist... Misschien was het idee om de kijker ook op het vlak van ondertitels een bad trip te laten geven. Hoe dan ook schandalig slecht en storend, een belediging voor de film.

Climax 2x achter elkaar mee gepakt in het lux (nijmegen). Eerste x niet zo een succes vanwege 4 dames ,die niet goed wisten aan wat voor film zij begonnen waren en continu moest lachen, gieren brullen, om de seksueel getinte dialogen en dans scenes. 2e keer zat ik alleen met mijn vriendin in de zaal en beviel de film mij perfect. De opbouw is traag maar wordt voor mij nergens saai, en is een goeie introductie voor de verschillende karakters die voorbij komen in de film. Ik vond alleen de van boven af gefilmde dans scene net iets te lang door gaan.

De soundtrack is heerlijk en sluit perfect aan bij de gekte van de film. Als dan eindelijk de boel ontspoort komt de film ook echt los en pakt noé het visueel prachtig aan. Hele mooie longtakes, ik had soms het idee dat sommige scenes wel 15 minuten achter elkaar door gingen, en hoe de camera dan losjes mee swiert en de acteurs hier op inspelen is fenomenaal. Enige puntje van kritiek: het had van mij nog wel net iets gekker gemogen en niet iets meer mogen ontsporen richting het einde. 4,5.

Edit: het upside down shot aan het einde van de film is trouwens ook een visueel hoogtepuntje!

Ik stond van tevoren wat in dubio over de film; de trailer en de korte beschrijvingen die ik had gelezen trokken me totaal niet. Aan de andere kant, het is een film van Gaspar Noé die ik redelijk hoog heb zitten, en bovendien zie ik hier ook een hoop goede tot jubelende beoordelingen van mensen wiens filmsmaak ik vaak wel aardig kan volgen. Helaas blijkt na afloop het eerste gevoel toch wat te overheersen - ik vond Climax eigenlijk niet zo interessant.

Zo aan de oppervlakte gaat Climax over een groep dansers die na een aantal dagen repeteren een feestje viert, onbewust gedrogeerd wordt, waarna alles snoeihard escaleert. Dit zal vast bedoeld zijn als allegorie over dat beschaving een dun laagje is, waaronder de barbarij wacht om los te barsten. Een beetje El Angel Exterminador, maar dan niet met een groepje bourgeoisie, hier zien we min of meer het plebs, 'het hedendaagse Frankrijk'. Of zo. Ik vond het een niet bijster interessant groepje dansers, vrij vervelend zelfs, wat zeker in de lange stukken gesprekken in de eerste helft nogal vermoeiend is. Een beetje niveau Temptation Island. Zodra de trip begint wordt het gelukkig wel wat interessanter, als de LSD-sangria leidt tot een groep mensen die alle schroom van zich afgooien en hun meest basale gevoelens de vrije loop laten. En dat is niet altijd even fraai, maar ook zelden echt interessant. Een hele realistische LSD-trip is dit ook niet, maar dat is verder ook niet zo heel relevant - het is vooral een excuus om de escalatie te tonen.

Qua verhaal, boodschap, karakters, dat soort zaken, vond ik Climax maar een beetje een niemendalletje. Gelukkig is Gaspar Noé (en collega's) wel iemand die een visueel indrukwekkende film neer kan zetten. Ook bij de wat meer rechttoe rechtaan eerste helft, en ook voor iemand als ik die geen affiniteit heeft met dansen, zijn de lange tracking shots behoorlijk de moeite waard en ook de choreografie was zeker niet verkeerd. De shots in de bad trip van de tweede helft zijn nog een stuk sterker, waarin de manie van de escalerende LSD-trip goed terugkomt. De scenes van geweld en zelfverminking hakken er hierdoor ook best wel in. De muziek vond ik zelf niet zo heel bijzonder, maar paste wel prima bij de sfeer. Toch kon ik me niet aan het gevoel onttrekken van een film die een boodschap wil hebben maar waar Noé eigenlijk niks zinnigs te melden heeft, en die hard probeert te choqueren maar waar ook dat gezocht overkomt. Een beetje een lege huls. Een zeer fraai gefilmde lege huls, dat dan wel weer, maar ik had toch meer verwacht.

Deze film wisselde kwalitatief zeer goede scenes met wat zwakkere scenes af. Het camerawerk wekte soms irritatie op, terwijl het op andere momenten echt prachtig was. De cuts waren op sommige momenten ook irritant en de VHS-docu interviews werden verstoord door onnodig matig beeld. Grootste pluspunt is het acteerwerk, knap dat de acteurs en goed acteren en goed dansen. Verder een aantal mooie indringende scenes gezien onder invloed van de LSD. De twee dansscenes waren schitterend, maar dat is natuurlijk meer kunst dan dat het film is (film moet voor mij altijd een verhaal overdragen in de scenes). Al met al gemengde gevoelens. Mogelijk na herziening een hogere uitkomst.

Want film en kunst zijn twee verschillende dingen...?

Heftig maar tof filmpje. Alleen vind ik het jammer dat Noé, ook bij zijn vorige films, te lang doorgaat met sommige scenes, zoals hier het stroeve begin en bij een paar dansscenes.

Maar de sfeer zit er weer goed in, heerlijke deuntjes vliegen om de oren en tuurlijk ook weer uitstekend vastgelegd met camera, de hallucinerende bad-trips werkte goed.

Deze film bracht toch wel herinneringen uit die tijd naar boven.

De film duurde 96 min maar gelukkig zat er een knop op mijn mediaspeler om telkens 30 sec vooruit te spoelen, ik heb dus maar de helft van de film gezien.

Dit was eigenlijk wel genoeg want de regisseur wil je laten zien wat lsd met je doet, en op die manier de wereld uitvergroten. Hoop niet dat veel mensen hier voorbeeld aan nemen want de wereld is al verrot genoeg en kunnen deze lui er echt niet bij gebruiken.

Moet de regisseur wel complimenten geven hoe hij het gefilmd heeft, heeft echt geëxperimenteerd en sommige shots waren wel leuk qua compositie en kleur, maar denk niet dat hij ooit nog ergens een aanbieding krijgt om te regisseren.

Muziek was ook goed gekozen.

Als je van dansen houdt dan is dit ook een aanrader, de hele film is eigenlijk een choreografie.

Als je minder met je mediaspeler had zitten spelen, had je misschien gezien dat de regisseur helemaal niet wilde laten zien vat LSD met je doet, maar juist laat zien DAT de wereld (of eigenlijk Frankrijk) verrot is.

De Dansgroep en hun gedrag is een afspiegeling van de franse maatschappij.

En nee, Noe zal vast nooit meer aan de bak komen. ??????

Gaspar Noé on the Easter eggs hidden in plain sight in Climax

(Hara-Kiri is iets anders dan ik, en waarschijnlijk iedereen hier, dacht.)

In eerste instantie dacht ik al dat dit niet waar zou zijn en ten tweede zou het ook nergens op slaan of nogal een simplistische kijk op symboliek zijn die niet eens echt te begrijpen is. Het zou dus dan ook helemaal niet zo voor de hand liggend zijn dat iemand die de film kijkt denkt dat de regisseur gewoonweg de effecten van LSD wil laten zien. Dus na het lezen van deze opmerking ben ik op zoek gegaan naar een interview van Noe op YouTube. Er zijn er maar 2 te vinden volgens mij en daarin wordt ook deze vraag gesteld. Noe antwoordt dat dat komt door die Franse vlag. Puur die vlag maar dat er verder geen betekenissen aan verbonden zijn. Het komt puur door die vlag....

En die vlag hangt daar ook gewoon vanuit Franse trots en nergens anders voor. Ook de afkomst en huidskleur van de dansers zijn puur toeval... Nu vind ik dit ergens best wel grappig hoe mensen op zoek zijn naar betekenis en hier op MM heb ik vaak het gevoel dat je altijd wel ergens iemand tegenkomt die op zoek is naar betekenissen in films die er gewoonweg niet zijn. Ook heeft Noe en de acteurs naar beelden gekeken van mensen onder invloed van invloed en naar beelden van mensen in psychiatrische ziekenhuisen. Dus eigenlijk wil de regisseur dus wel de effecten van drugs laten zien. Dus er zijn geen diepere betekenissen of een symbolisch effect dat de wereld schijnbaar helemaal verrot is. Het is en blijft interessant dat mensen zo opzoek gaan naar symboliek en betekenis maar dat die er ook soms gewoon niet is. What you see is what you get!

Of Noe die betekenissen er bewust ingestopt heeft (en ontkent) of dat ze er inzitten zonder daar direct op ingezet te hebben doet niet ter zake. Punt is dat die betekenissen en symbolen er wel in zijn geslopen. Dat is juist het mooie van kunst. De interactie met de aanschouwer maakt het tot wat het is. En het is volledig legetiem om er als toeschouwer eigen betekenis aan toe te kennen. (I’ll get what I see.) Rembrandt, Van Gogh of Picasso waren zich ook niet volledig bewust van alle eigenschappen en implicaties van hun werk. De kunstenaar is meer een ‘portal’ dan een alles bepalende grootheid.

De samenstelling en status van de Franse samenleving is te slotte ook gebaseerd op puur toeval.

En die interactie is met iedere aanschouwer anders. Dat Barthes de auteur doodverklaard heeft, maakt het nog geen algemene waarheid. Bovendien lees ik jou hierboven claimen wat de regisseur ons wil laten zien. En dat is - als we zijn eigen woorden mogen geloven - geen parabel over de verrotte Franse maatschappij.

Ok, daar zit op het oog een discrepantie, maar ik denk dat de regisseur zich niet altijd volledig bewust is cq in controle is van hetgeen hij schept.

Ik blijf er bij dat de parabellen voor mij iverduidelijk aanwezig zijn. Of Noe dat nu bedoelde of niet.