The Irishman (2019)

Als het op een minder saaie manier gebracht werd wellicht. Ik heb ook niet zoveel problemen met de premisse, maar met de uitvoering. En daarom heb ik die vergelijking met Goodfellas getrokken, om zo haarfijn aan te tonen wat ik dan precies concreet er slecht aan vond.

Zou leuk zijn dat je daar op in zou gaan in plaats van al deze algemeenheden, anders komt het eerder over aan een gebrek aan argumenten. En bovendien was jij degene die vond dat iets onderbouwd moest worden. Maar dan mag dat schijnbaar alleen met films die jij voor ogen hebt. Bizarre manier van discussiëren over films...

Ik vind dat eigenlijk helemaal niet zo interessant, zo'n Hoffa is een veel interessanter karakter. Ik ga binnenkort die film over hem uit 1992 maar eens kijken.

Toen ik vroeg om een onderbouwing, had jij jouw recensie nog niet geschreven. Dat is nu wel het geval, dus die aantijging is niet langer van kracht.

Bovendien is of je de manier waarop het werd gebracht saai of interessant vond, een tamelijk subjectieve aangelegenheid. Maar goed om, nog een nadere onderbouwing te geven: de droge, ongeïnspireerd aandoende manier waarop Sheeran zijn verhaal vertelde vond ik nu juist bij het personage en diens levensloop passen. Wanneer dat in elkaar grijpt, ben je in mijn opinie een talentvolle regisseur. Dat geldt overigens ook voor Goodfellas, wat persoonlijk niet mijn lievelings-Scorsese is, maar waarvan ik niettemin erken dat de voice-over van Liotta bij de film én zijn personage hoorde. Vandaar dat ik die film dan ook niet lager dan 4* geef en niet meteen op Onderhondesque wijze met onvoldoendes ga strooien omdat het niet helemáál naar mijn gading is.

27 ... toch wel tijd dat je het naïeve geloof in objectiviteit weet te doorbreken.

?

Ach, iedere user heeft een andere manier van raten. Maar het is flauw om andermans ratings niet serieus te nemen omdat het jou toevallig niet aanstaat. Onderhond is een van de weinige users hier die zijn ratings altijd goed onderbouwt.

Als jij nu meent dat álles 'zomaar' subjectief is, heeft het ook geen zin om door te discussiëren. Dus nee, ik heb geen naïef geloof in objectiviteit, maar vind wel dat je moet proberen je subjectieve noties aan zelfreflectie bloot te stellen (om vervolgens toegankelijk te maken voor anderen). En dan gaat het er in een discussie niet om dat jij aan het eind van de rit helemaal vindt wat ik vind of ik helemaal vind wat jij vindt, maar dat ik inzicht krijg in jouw smaak: als je er dan lukraak een 0,5 tegenaan gooit komt dat over 'dit is mijn mening, en nu maak ik me uit de voeten'. Beetje kinderachtig.

Die goede onderbouwing vind ik niet altijd gelden voor de films die hij door de mangel haalt. Kijk naar wat hij hier over Taxi Driver zegt:

Effectbejag, leuk doen. Want waarom zou het niet kunnen dat iemand er moe uitziet en daar ook nog iets over te vertellen heeft?

Dat doe ik echt wel ja ...

"Het is niet aan jou om te zeggen wie gelijk heeft."

Wel aan mij? De laatste heeft gelijk namelijk.

De 5 likes voor je recensie tonen je gelijk aan.

De meerderheid heeft nooit gelijk, want zij heeft de intelligentie niet aan haar zijde!

Een opvallend kenmerk van iemand die zich in een discussie in het nauw voelt gedreven - dikwijls omdat zijn eigen argumenten tekortschieten - is dat hij zich beroept op vrijheid van meningsuiting. Daar heeft hij ongetwijfeld gelijk in, net zozeer ik er gelijk in heb dat een filmdiscussie niet om gelijk behalen maar om het nader specificeren van je intuïties gaat. Met andere woorden, ik hekel niet dat jouw intuïties anders is dan die van mij, maar vraag je wel met alle vriendelijkheid van de wereld of jij deze nog nader kunt omschrijven.

Doelde op de kwaliteit van de 5 likes, zitten excellente users tussen.

Haha, de brave borst is qua cowboyfilms kennelijk nooit verder gekomen dan Bud Spencer en Terrence Hill. Kun je inderdaad vanaf de eerste alinea al niet meer serieus nemen. Zou graag zijn reactie op El Topo willen lezen.

En anderen doen allerlei wilde aannames en gebruiken drogredeneringen.

De Niro, Pacino, Pesci, Keitel, allen in een nieuwe misdaadfilm van Scorsese, dat kan toch niet misgaan? En nee, dat is zeker niet het geval. Al is de film uiteindelijk wel behoorlijk anders dan ik verwachtte. Het eerste deel van de film ontvouwt zich nog min of meer zoals rise and fall-misdaadklassiekers Goodfellas en Casino. De vertrouwde klasse van meesterverteller Scorsese en de mensen om hem heen voelt als een warm bad. Het camerawerk en de muziek, het gebruik van voice-overs en flashbacks, de montage, de dialogen, enzovoort. Bovenal vond ik het erg fijn om De Niro en Pacino eindelijk weer eens in waardige rollen te zien.

Maar na dat vertrouwd flitsende begin verrast Scorsese door het tempo omlaag te gooien en zijn aandacht vooral te vestigen op het verkennen van de relatie tussen Sheeran, Hoffa en Russell Bufalino, en op wat Sheeran zijn werk in de wereld van de georganiseerde misdaad met hem en de relatie met zijn familie doet. Eigenlijk neemt Scorsese hier gewoon keihard afstand van zijn eerder vertelde rise and fall-misdaadverhalen waarin de misdaadwereld van gangsters en mafia min of meer werden geromantiseerd, door de kijkers althans.

Een bewonderenswaardige keuze die misschien ook zelf-imitatie vermijdt. Al moet ik zeggen dat de film vanaf dit moment, vanaf de introductie van Hoffa eigenlijk, niet altijd meer zo leuk en vlot is als daarvoor. Voor mijn gevoel voelt het haast als een nieuwe film. Russell wordt een tijdje min of meer opzij geschoven. Ook is de film uiteindelijk wel echt wat te lang en soms haast langdradig. Zelfs de soundtrack wordt wat repetitief.

Mijn grootste bezwaar is echter de relatie tussen Sheeran en zijn dochter. Dat is het deel van de film dat de meeste emotionele impact dient te hebben, maar het voelt afgeraffeld en overtuigt niet helemaal. Aan De Niro ligt dat overigens niet. Pacino steelt misschien de show met een meer opvallende rol, De Niro heb ik lang niet zo subtiel gezien. Pesci is overigens de beste allemaal in een zeer solide en verrassend ingetogen rol.

Wat betreft de veelbesproken digitale bewerking van acteurs om ze jonger te doen lijken, soms maakt het best indruk, andere keren ziet het er wel echt wat raar uit. Maar over het algemeen vond ik het best ok. Ik vond de felblauwe ogen van De Niro eigenlijk een stuk meer afleiden in enkele scènes. Op zich is het ook wel raar om acteurs van Italiaanse afkomst te casten om Ieren te spelen. Maar het was het allemaal waard, alleen al om deze acteurs weer een beetje te zien schitteren in een misdaadfilm van Scorsese. 4.0*.

Verheerlijking van een huurmoordenaar. Sheeran was een kakkerlak, een afperser van hardwerkende eerlijke burgers en ondernemers, een moordenaar die zonder enig moreel filter of reflectie bevelen opvolgt, en een lafaard die zich, zoals de meeste kakkerlakken, achter dat eeuwige excuus verschuilt: de mondjes van de vrouw en kinderen thuis voeden.

Ik ben 35 en klink als een ouwe lul. Opgegroeid op de ouwe VHS-meuk van Pacino, deNiro en Scorsese die in m'n vaders kast stond, en heb t lang als leidraad gezien in m'n ontdekking van cinema.

Maar met The Irishman is Scorsese een one-trick pony geworden. Verteller die een gelikte compilatie aan elkaar praat. Zelfde geldt voor de cast, die min of meer doet wat ze altijd doet: deNiro fronst en grimast wat en Pacino neigt tot schreeuwen zoals 'ie de laatste 25 jaar uitsluitend lijkt te doen.

En dan komt toch de vraag: als je als kakkerlak wordt vereerd met een film en vereeuwigd door een vertolking van een van de meest iconische acteurs van Hollywood, is dat dan niet de ultieme vorm van witwassen, van acceptatie door ons, de maatschappij, en misschien zelfs van een obsessie zoals in Mexico het kartelgeweld bezongen wordt?

Hoe goed Scarface ook is, het is dé film waarmee de huidige generatie criminelen is groot geworden. Maar Scarface toont de onvermijdelijke val van een crimineel; The Irishman is een intiem portret van een man die op oude leeftijd worstelt met de gevolgen van t dilemma waar hij voor kwam te staan. En dat is te veel begrip voor een kakkerlak, die best vergeten had mogen worden.

Interessante vraag. Zelf vond ik De Niro en Pesci een zielige bende vertolken, dus ik zag het niet bepaald als een vorm van verheerlijking. De Niro eenzaam hobbelend in zijn kamertje is nog iets anders dan Pacino in Scarface die een soort glorieuze dood sterft.

Wat Scorsese betreft, dacht ik dat hij is opgegroeid met maffiatoestanden en vandaar zijn natuurlijke obsessie met het thema. Ik vind wel dat hij met deze film blijk geeft te evolueren binnen zijn oeuvre. Goodfellas en Casino vind ik wél op de rand van verheerlijking of erover, maar The Irishman Frank Sheeran komt allesbehalve uit de film als een benijdenswaardige man.

Zoals je zelf aangeeft worden de gangsters in The Irishman vertolkt door de grootste iconen uit de laatste decennia film. Maar via welk soort rollen zijn deze heren naar grote roem gekatapulteerd? Ik vrees dat we hiermee in een cirkelredenering terechtkomen. Maar verder alle begrip voor je standpunt.

Absoluut een meesterwerk deze film en dat komt hoofdzakelijk door het spelen van oudgedienden zoals Joe Pesci, Robert de Niro en Al Pacino. Ook Harvey Keitel zien we even. Speelt niet echt een beduidende rol, maar alleen al het zien van die kop van die man is al geweldig. Robert de Niro is altijd goed evenals Joe Pesci, maar als er eentje is die werkelijk de sterren van de hemel speelt en van het scherm spat is het Al Pacino wel. Wat een acteur en zet zijn rol zo overtuigend en geloofwaardig neer als geen ander. De goede man verdient mijns insziens hier zeker een oscarnominatie mee. Natuurlijk gaat alle lof en eer ook uit naar Martin Scorsese, want de man kan als geen ander goede films maken en hoe.

Meesterwerk. Tijd vliegt voorbij. Geweldige cast zorgt ervoor dat je in het verhaal getrokken wordt.

Ik zat de hele tijd te wachten tot Joe Pesci zou ontbranden in vlammen, maar hij speelt echt een hele (goede) ingetogen rol! Wat een cast en regie. Toch "maar" 3,5* omdat ik hem te lang vond, heb de film verdeeld over twee dagen gekeken.

Ik keek erg uit naar de nieuwe Scorsese vanwege het feit dat DeNiro, Pacino, Pesci en Keitel allemaal meewerkten aan de film. Sinds Heat (1995) hebben Pacino en De Niro geen scène meer samen gespeeld. Om de twee dan samen (laat staan Pesci en De Niro en Keitel) samen te zien spelen is wel bijzonder.

Dat gezegd hebbende kan ik niet zeggen dat ik enorm onder de indruk ben van de film. Het is allemaal degelijk gemaakt met een aantal sterke scènes en acteerprestaties, maar verder is het allemaal niet zo heel spannend.

Mijn grootste issue is dat de film eigenlijk twintig jaar te laat is gemaakt. De digitale technieken die zijn ingezet om De Niro, Pesci en Pacino te verjongen zijn geavanceerd, maar ergens voelt het zelfs anno 2019 uncanny en onnatuurlijk aan. Hun huid oogt vaak te glad (bijna als een wassen beeld), maar met name de ogen en motoriek verklappen uiteindelijk toch iemands werkelijke leeftijd. Dit is goed zichtbaar in een scène waarin je De Niro een groenteboer in elkaar ziet trappen. De Niro speelt iemand van in de 40, maar hij loopt en schopt als een oud opaatje van 76. Dat soort momenten haalden me af en toe uit de film.

Ik heb Hoffa (1992) gezien (met een aardige vertolking van Jack Nicholson) en ondanks dat ik niet echt weg ben van The Irishman, kan ik wel stellen dat laatstgenoemde vele malen beter is. Het is soms zware kost (enige basiskennis is wel zo handig om te hebben van de politieke situatie en werking van de vakbonden in die tijd), maar met de uitstekende rolbezetting was het wel goed te doen. Ik heb me niet verveeld, maar om nu te zeggen dat ik het nog een keer zou opzetten voor de lol, nee. Misschien over een paar jaar nog een herkijk, voor nu een lichte 3,5*.

Geen minuut verveeld met de nieuwe Scorcese, enkel het laatste half uur was zwak. Film duurt lang maar heb hem in 3 delen gezien.
Je moet van het genre houden of het gaat snel vervelen. Na de dood van Hoffa zakt de film voor mij in elkaar en is de swung er uit.
De interactie tussen Sheeran en Hoffa is ook het hoogtepunt van de film.
De verjonging van de personages is goed gedaan, enkel klopt de motoriek niet altijd. Het stoort wel maar je weet waarom.

Omdat Sheehan na zijn dat een biografie heeft laten uitbrengen en dit de enige bron is die direct met de verdwijning te maken heeft gehad en zoals de film liet zien, ook landelijke bekendheid had. Dat Hoffa verdween zou nu gelijk staan aan dat Musk in eens verdwijnt. In de jaren 40,50,60 van Amerika hadden verschillende mafisi publieke functies. (Zoals Colombo die de italian-american civil rights league op richte en voorzitter was.) Er is veel veranderd in de afgelopen jaren qua mafia.

‘The Irishman’ Costume Designers Break Down Dressing 5 Decades of Crime | Vanity Fair - YouTube

'Herhaling van zetten'

Dat is het eerste wat mij te binnenschoot na de eerste 5 minuten.

De VoiceOver met het Italiaanse accent, de toelichting op de mobsters en wat er achter de schermen gebeurd; het verliest zijn charme na keer op keer herhaald te worden.

Ook de oude knarren brengen weinig nieuws. Meest opvallende is nog wellicht dat de Niro ditmaal geen geniaal crimineel brein ten toon spreidt maar een simpele kracht die vanwege zijn doelgerichte en onbevreesde liquiditaties zijn plaats verovert.

Wat over blijft is licht vermaak en wat verbazing over de gerimpelde op leeftijd geraakte old boys en de lichtblauwe ogen van the Irishman die telkens keurig in-gephotoshoped worden.

Matig.

Mooi groepsgesprek van Wisecrack over deze film: The Irishman (2019) – Goodfellas Meets Grumpy Old Men – Show Me the Meaning! LIVE! - YouTube

eerste 1,5 uur miste voor mij urgentie..... veel oude mannetjes met verhalen....

juist in het tweede deel pakte de film mij WEL vooral vanwege het toch wel weer fantastische acteren denk ik....

art design en filmisch verder erg mooi..... in 1 keer de 3,5 uur uitgekeken

uiteindelijk wat mij betreft een goede film maar niet de ultieme topper (Goodfellas anyone?)