The Irishman (2019)

Of Goodfellas-scenes bekijken!

Ik ga morgen ben zeer benieuwd

Leek wel een Sopranos reünie af en toe

Heb genoten van deze ietwat trage maar toch wel mooi uitgesponnen misdaadfilm. Oude heren zijn goed op dreef al ben ik het met bovenstaande eens dat je bij De Niro toch wel duidelijk ziet dat je altijd naar een oude man zit te kijken ipv het 30 of 40-jarige karakter wat hij moet voorstellen.

Speelduur is iets te lang wat mij betreft.

Briljant in momenten, onevenwichtig als geheel.

Scorsese bewijst toch maar de allergrootste onder de levende regisseurs te zijn. Onder de jongelingen zijn er heus wat talentjes te bespeuren - Safdie Brothers, Noah Baumbach - maar geen van allen durven tegenwoordig zich nog aan een script dat zo groot in opzet is, te wagen. Dat doet Marty wel, en wie er in geïnteresseerd is, maakt in The Irishman kennis met de gehele Amerikaanse geschiedenis vanaf de Tweede Wereldoorlog. Lardeer dat met een schare topacteurs van wie de ouderdom misschien vat heeft op de gladheid van hun huid, maar toch zeker niet op het natuurtalent dat zij bezitten, dan kom je bij voorbaat op een 7 uit. Iconische scenes ontbreken ook niet, en daardoor herbergt deze prent alle ingrediënten in zich om een absolute vijfklapper te worden.

Maar, dat is het niet geworden vanwege de simpele reden dat in die 210 lange minuten - op zichzelf is die lengte voor een epos als deze prima - geen evenwicht wordt gevonden. Het middenstuk behoort volledig aan Pacino toe, en dat is prima, maar dit gaat ten koste van de rol van De Niro, die aan het slot van de film weer de prominentie krijgt die Pacino hem had afgenomen. Ook Pesci - waar ik het meest van onder de indruk was - , die Frank Sheeran toch gedurende het eerste gedeelte van de film begeleid naar het hoogste podium van de misdaad, raakt gaandeweg op de achtergrond, terwijl zijn personage zoveel gelaagdheid bevat dat je hem gedurende de hele film centraal had kunnen laten staan. Wanneer Pacino zich aan jolige dansjes gaat wagen, wensen we al snel weer de prominentie van het evenwichtige maffiakopstuk terug. En dan wil Scorsese ook nog een tragische verhaal van een gefnuikte vader-dochterrelatie inbouwen, en dit alles tegen de achtergrond van de tand des tijds en de voelbare nabijheid van de dood.

Maar goed, graaf ik nu in mijn geheugen terug op zoek naar scenes die mij zijn bijgebleven van gisteravond, dan vermoed dat ze ook over een aantal maanden nog wel standvastig in mijn herinnering zullen staan, want aan afzonderlijke pronkstukjes van de regisseur heeft deze film geen gebrek. Ik ben niet puberaal genoeg om Frank Sheeran die de hand van een van zijn dochters belagers verbrijzelt als voorbeeld van iconische momenten te noemen, dus noem ik maar de voor het verhaal allesbepalende dialoog tussen Pesci en Pacino - moraal: de ouderdom vreet aan alles, maar niet aan het monument van cinematografisch en acteertalent dat Scorsese, De Niro, Pacino, Pesci en Keitel ons hebben nagelaten.

Je wilt toch niet zeggen dat deze, wiens hoogste stemmenaantal uit een film uit de negentiger jaren 59 bedraagt, al sedert vele decennia het vlaggenschip van de Amerikaanse renaissancevloot aanvoert?

Een 50 jarige met een carriere van bijna 25 jaar is nog een jongeling.

Dat geeft hoop op je 44e.

Maar serieus: Op basis van de Moviemeterstemmen misschien niet (al is 59 echt niet zo weinig), maar Kicking and Screaming geldt in de VS wel degelijk als een indieclassic die destijds veel in jaarlijstjes opdook en veel prijzen won en ook nu nog veel aandacht krijgt. Dat is, zoals eigenlijk altijd bij Baumbach, wel meer een VS-ding. Films van hem worden in Europa vrijwel zonder uitzondering minder goed ontvangen en krijgen veel minder aandacht (Frankrijk is wellicht een uitzondering). In de VS werd The Squid and the Whale destijds ook duidelijk als een comeback gezien.

Baumbach zit in ongeveer dezelfde fase van zijn carriere als Scorsese eind jaren '80.

Hij heeft al wat films op zijn naam staan, dat klopt, maar het aura van zijn oeuvre ademt toch vernieuwing en jeugdigheid, het voelt niet aan als Tarantino die zichzelf is gaan herhalen etc. Mag dat?

Bejaardensoap

Scorsese heeft de steadycam ingeruild voor een rolator en verveelt ons op z’n gemakje met een slap aftreksel van Goodfellas en Casino.

Eerste uur na de pauze is best sterk en het is allemaal goed gespeeld, maar man wat neemt die z’n tijd.... dat laatste half uur trok de film bijna een vol punt naar beneden.

Verder zag je de 160 mjn er nergens aan af. Die verjongings cgi zal erg prijzig zijn geweest. Werkte ook niet altijd even goed. De jongere Pesci deed me wat aan Thanos denken met z’n dikke bruine kop.

Had hier toch echt veel meer van verwacht.

Krappe 3*

'Bejaardensoap'

Grapjes, leg mij maar eens uit hoe je die film associeert met soap en/of bejaarden?

En ga deze film eerst maar eens zelf kijken, voordat je in het verweer schiet.

Basto kunnen we stellen dat je het momenteel voor een kleine 60% eens bent met de keuzes van marty scorsese??

Hij heeft ook zeker zijn missers. Age of Innocence, ook een veel te saai gebeuren.

MIsdaadfilm XL
Harvey Keitel (1939), Al Pacino (geb: 1940), Robert de Niro (geb: 1943) en Joe Pesci (1943). Heb ik ze allen genoemd? De grote namen uit films als Scarface, Goodfellas, Reservoir Dogs, zijn allemaal te zien in deze lange film. Hé is dat heb ik meer gezien? Is dit een knipoog naar....euh...? De vis in de auto doet denken aan a Royal with cheese. De stoere praat is niet van de lucht. Prachtige rollen. Ze dreigen terwijl ze bedreigd worden. Patsers, blaaskaken, waar de grimeuze haar handen aan vol moet hebben gehad. Er klinken zo nu en dan rake klappen, schoten. En.. ach...een vrouw in de sixties (!) met een gerenoveerde duckface (Kathrine "Sopranos" Narducci, geb: 1965, ja heus). Maar met name: stoere oude mannen. Die eervol met elkaar omgaan. Ahum. De "omerta" natuurlijk. Voorspelbaar, maar om dat thema kan je niet heen. De film is groter langer en er worden aardig wat afrekeningen in beeld gebracht, met humor, flashbacks en een kort bijschrift over ieders einde . Dat laatste waar hebben we dat eerder gezien? Een rivier vol wapens.

Heldenverering
We vergeten dat we -in real life- walgen van de de liquidaties door de Mocromaffia. Maar dit is niet echt, vermakelijk en bekend...en dus leuk, voor velen: een afgeladen bioscoop. Een hommage aan de generatie. Met aan het eind dan toch met heel veel moeite berouw ...net echt. We hadden zelf al jaren eerder berouw gekregen. We vereren de held, al heeft ie echt bestaan (bv. Escobar) of is ie totaal verknipt (Joker). Niets nieuws? Ja toch wel de hommage aan de topacteurs. Per slot van rekening eindigt de film met een feest voor held Frank. Hoe duidelijk wil je de knipoog hebben van Martin Scorcese?

Boeiend en vermoeiend
Ik heb er nog geen ei over gelegd: voegt de film zo veel meer toe, of ben ik licht teleurgesteld in de lange stroom aan plotwendingen, tijdsprongen, plichtplegingen en gesprekken. En dat allemaal in de derde fillm in de triologie de Monumentale grafzerk gemaakt door Scorsese (geb: 1942) en zijn vrienden.

Een herhaling van zetten die toch zeker een half uur te lang duurt. Erg mediocore.

3*

Klassieker met een top al pacino.

Trouwens erg benieuwd hoe deze het zal doen bij de Oscars. Het is een soort film die doorgaans erg goed ligt bij de Academy, maar zullen ze dit Jaar wel voor Netflix kiezen. De Joker zal er wel met de hoofdrol vandoor gaan, want Phoenix ‘had it coming’. Zal vooral voor z’n hele oeuvre zijn. En DeNiro of DiCaprio hebben er al een. En de rol van DeNiro heeft gewoon te weinig range.

Vond Pacino wel geweldig. Die bijrol Oscar zie ik hem wel pakken. Al is het bij hem ook een beetje een greatest hits performance met z’n welbekende maniertjes. Ik had daarom wel constant het idee naar Pacino te zitten kijken en nooit naar Hoffa.

Verder: Montage, Make up, Adapted script... Kom op 7 nominaties. Misschien nog art direction, maar dat beeldje gaat naar OUATIH, die er van mij met alle hoofdprijzen vandoor mag gaan.

Het wordt in ieder geval dringen dit jaar.

Puur genot, pure klasse. Helaas worden er nog maar weinig films zo gemaakt. Ik ben een blij persoon. 210 minuten vliegen voorbij. Pesci, Pacino, De Niro zijn top!

Mooie film, toch wat te traag op sommige momenten. Alhoewel ik het ook wel erg fijn vond dat de film aan het eind niet afgeraffeld werd. Het kabbelt zo wel mooi uit.

Erg gelachen om Pacino, en vond ook Pesci een genot om naar te kijken. Sws alle bekende koppen die voorbij kwamen waren leuk, met als surprise nog eens Steven van Zandt als zanger. Wat wel erg fake overkwam btw ?

Al met al een meer dan prima film, maar een kunstwerk als meerdere voorgangers van Scorcese? Nee dat niet, maar wellicht moet ik het daarvoor nog eens kijken op netflix.

In een interview met de BBC gaf Scorcese zelf al toe dat de pogingen om zijn acteurs er jonger uit te laten zien niet helemaal uit de verf kwamen. Je kunt de gezichten wel verjongen - en dat is hier vrij goed gelukt - maar niet het lichaam. Dat laatste is op sommige momenten pijnlijk duidelijk, bijvoorbeeld wanneer Robert DeNiro een slager op straat mishandelt. Fans van Harvey Keitel zullen ook teleurgesteld zijn dat zijn bijdrage zeer beperkt is, maar dat neemt niet weg dat Scorcese er opnieuw in geslaagd is om een dimensie toe te voegen aan een genre waarvan hij zelf het grootste nog levende icoon is: de misdaadfilm.

"The Irishman" is duidelijk een film gemaakt door een oudere man en niet alleen vanwege het feit dat hoofdrolspelers Robert DeNiro, Joe Pesci en Al Pacino ongeveer even oud zijn als Scorcese. "The Irishman" wordt gepresenteerd als een biecht van Frank "The Irishman" Sheeran [Robert DeNiro] die als hoogbejaarde en laatste overlevende het verhaal van zijn misdaadverleden vertelt vanuit een rolstoel in een verzorgingshuis. Het verhaal bestrijkt zo'n 45 jaar en begint in de jaren '50 wanneer vrachtwagenchauffeur en trouw vakbondsman Frank met pech bij een benzinestation staat en daar hulp krijgt van Russ Bufalino [Joe Pesci]. Die ontmoeting komt hem later van pas wanneer hij zijn eerste stappen in de misdaad heeft gezet door fraude te plegen met het vlees dat hij vervoert. Russ blijkt een topspeler te zijn in de georganiseerde misdaad en het wederzijds vertrouwen tussen Russ en Frank is zo groot dat Frank een steeds belangrijkere, maar bovenal alom gerespecteerde en geliefde speler wordt in de misdaadwereld. Frank raakt ook bevriend met vakbondsleider Jimmy Hoffa [Al Pacino], een man wiens medewerking van cruciaal belang is voor de Italiaanse maffia. Maar wanneer Hoffa steeds meer zijn eigen plan trekt in het leiden van 'zijn' vakbond, komt Frank in een lastige positie en probeert hij alles om te voorkomen dat het uitloopt op een conflict.

"The Irishman" heeft niet de visuele bravoure van Goodfellas (1990) en is minder gewelddadig dan Casino (1995), maar dat is absoluut geen bezwaar. Het is ronduit een verademing om Pesci te zien in een rol die het tegenovergestelde is van Tommy DeVito en zijn spel is foutloos. Ook DeNiro en Pacino zijn in topvorm in een misdaadfilm die voer is voor de liefhebbers van samenzweringsstheorieën. Net als Oliver Stone in JFK (1991) vermengt Scorcese hier feiten (de verkiezing van JFK, de verdwijning van Hoffa) met niet bewezen theorieën. "The Irishman" is weliswaar niet zo overdonderend als Stones meesterwerk, maar het verveelt nooit en is een fantastische showcase voor drie iconen van het misdaadgenre.

Klik

Wat was er dan precies wel geweldig aan, als je zijn maniertjes en de zoveelste opvoering van de Pacino-show hekelt?

Ik vond Pacino zelfs een dissonant, in die mate dat ik begin te begrijpen dat Scorsese niet eerder in zee is gegaan met hem. Pacino heeft te veel préséance om harmonieus in een film te spelen die over meer gaat dan zijn personage. De Niro en Pesci hebben veel meer feeling met het script en hun personages, en wie deze rol van Pesci vergelijkt met die van hem in Goodfellas, beseft met een groot acteur van doen te hebben, terwijl Pacino sinds de negentiger vooral een vermakelijk perfomer is. Nu heb ik zeker geamuseerde waardering voor zijn tirades als in Scent of a Woman, maar als je het puur op acteren betrekt, heeft hij zijn niveau van de jaren zeventig nooit meer gehaald.

Hij was de enige die me wakker hield. I

Ik vind het middenstuk ook het enige sterke stuk van de film. De hele intro (1,5 uur) en outro (dik half uur) konden me gestolen worden. Was het een serie geweest had het eerste deel een 3 geweest, het tweede deel (na de pause) 4-4,5 en het laatste uur een 2-2,5. Zo kom ik ook tot mijn 3.

Maar het hele deel rondom Hoffa was erg sterk.

The Irishman is een typische misdaadfilm zoals alleen Scorsese ze kan maken. Wanneer je eerder al Casino en Goodfellas van je kijklijstje afgevinkt hebt, ga je niet heel erg verrast worden. But who cares - de film blijft het gros van de 3,5 uur meer dan genoeg boeien. Denk dat we ook gezegend mogen zijn dit geroutineerde sterrenensemble van 70-plussers nog één keer in deze samenstelling te mogen aanschouwen. Overigens als vanouds genoten van Pacino zeg.

Ja, zo kun je redeneren, maar m.i. is het gemiddelde der delen nooit gelijk aan het geheel, omdat er ook nog zoiets als onderlinge samenhang tussen die delen bestaat. De delen hebben in een film als functie om het motief van het geheel duidelijk te maken. Goodfellas voelt aan als uit één stuk gehouwen, terwijl deze film het tegenovergestelde doet, en daarom is eerste wat dat betreft superieur aan The Irishman.

Het is ook geen wet van meden en persen, maar ik ging wel van redelijk, naar goed, naar slecht gedurende de 3,5 uur. Soms denk ik, verdient die geen 3,5, maar dat komt omdat je de saaie stukken lijkt te vergeten (vergeven) en de goede bij blijven.