Dragged across Concrete (2018)

“Criminals don't stop doing what they do just 'cause two cops get benched. And we don't do what we do just for the paycheck.”

Ik stuitte eigenlijk per toeval op ‘Dragged Across Concrete’, een toch vrij zware misdaad film die ook nog eens per toeval op Netflix verscheen. En nu we toch vakantie hebben met deze sfeervolle kerstdagen achja, waarom dan dat ik hem dan niet gelijk aan zet. De trailer zette een aardige verwachtingspatroon neer, iets wat Zahler er voor mijn gevoel niet altijd even goed uit wist te halen. De film is erg rauw, en zeker niet voor de beginnende kijkers bestemd. Het kan soms een aardig lange zit worden en met zijn twee en een half uur speelduur heeft Zahler er zeker de tijd voor genomen een uitwerking er van te maken, en die kwam er. Dialogen zijn erg lang, met soms aardig wat nutteloze informatie.

Maar toch weet de film je de gedurende 159 minuten constant wel weer mee te krijgen, de film zakt te vaak weg waardoor het wat saai word en vooral stil maar, daarna gebeurt er altijd wel iets waardoor de film een oppepper krijgt. Het is dan ook wel waar dat je dat laatste 45 minuten wel even constante spanning over je heen krijgt, daarvoor is het voornamelijk het trage gebeuren. We maken groot kennis met de acteurs, hun familie en hun gehele leven.

Mel Gibson speelt zijn rol echt goed, en hij blinkt er toch wel ver boven uit. Gibson speelt de film samen met zijn partner Vince Vaughn die ik blijkbaar nou bijna elk jaar in de laatste dagen van het jaar zie in een film, daarbuiten is hij vaak niet veel te vinden op mijn scherm: wel geinig. Beiden heren werken voor de politie (nu ben ik even kwijt welke stad het was) en na een vrij ruwe aanhouding zijn de twee op non-actief gesteld. Toch heeft Gibson bepaalde informatie van een crimineel en ze besluiten deze te gaan observeren. Het blijken geen nieuwelingen te zijn en met een zwaar bepantserde wagen word er een bank overvallen en een hoeveelheid goud gestolen. De gedurende periode worden de overvallers gevolgd door de agenten, en worden ze verraden door hun eigen helpers. Het laatste half uur word dan vrij spectaculair als de drie groepen het min of meer met elkaar moeten uitvechten.

Zahler weet echter wel hoe hij een film goed moet aankleden. De overvallers zien er oprecht erg vet en zelfs een beetje eng uit. Met hun lasbrillen helemaal in het zwart en vij zware wapens overvallen ze de bank waar op dat moment Kelly weer word ontvangen na een verlofperiode omdat ze een kind kreeg. En ook Kelly is een personage waar Zahler een erg lange, saaie introducite noch dialoog aan vast knoopt die er helemaal niet hoefde te zijn. Kelly heeft namelijk een kindje gekregen en wou daarna niet meer naar haar werk. Met een bepaalde angst stapte ze niet in de bus, en keerde ze terug naar de woning waar haar man, vriend of wat dan ook haar niet naar binnen laat: ze moest wel. Toch wou ze het kind zo nodig nog zien en voelen en veel gehuil kwam er bij te pas. Tijdens de overval moet ze haar collega’s vast binden als ze van één van hun een mail moet versturen, ze weigert dit en de man wou dit zelf doen. Ze wil hem helpen en vervolgens schieten de overvallers haar hand en vingers er af, en word daarna geëxecuteerd. Het einde maakte veel goed.

En dat is wel iets wat Zahler redt in deze film. De lange en soms saaie dialogen met veel gepraat en observatie worden rijkelijk beloond met grove actie. Zahler is duidelijk niet bang bloed te gebruiken en gruwelijke beelden te vertonen, iets wat voor mij snel pluspunten scoort. De overvallers zijn echt harde jongens, en geen verwijfde gasten die niemand neer durven te schieten. Zo is ook het eind gevecht (de laatste 30 minuten) erg wreed. Ook hier worden handen afgeschoten, snijden ze in het lichaam van hun bestuurder om zo de sleutel uit zijn maag te halen en word de gijzelaar in het gezicht geschoten waarna haar kaak weg geblazen word.

Het mag dus zo zijn dat de aankleding, het toch wel interessante en leuke verhaal, de goede sterke acteurs en de harde scenes de film weten te redden. De inkakkers weerhouden mij er echter van om de film echt een maximum score te geven, puur omdat alles zo lang moet duren. Wel degelijk een aanrader van de misdaad-fans, en actie is er vaak genoeg te vinden.

4.0*

Heerlijke misdaadfilm waar ik per ongeluk op stuite..

Alles verloopt zeer traag wat zeker niet mijn voorkeur heeft in films.

Maar door de sterke dialogen en onverwachte wendingen toch blijven kijken.

Een aarader voor de filmliefhebber!

Heerlijk brute scenes en geen happy end! Love it.

Van dit soort films worden er maar weinig gemaakt.

Degelijke actiefilm die pas in het tweede deel echt van de grond komt. In het begin moet je toch wat geduld oefenen voor het plot echt van de grond komt. In de plaats hiervan kan je al kijken naar een goede Mel Gibson en Vince Vaughn. Zahler zet met hen uitstekende karakters neer met de nodige diepgang en goede dialogen.

De vele actie is hard en explodeert naar het einde toe. het bloed wordt alvast niet gemeden. Maar echt wild werd ik er allemaal niet van. Degelijk, dat zeker, maar ik had geen wowgevoel zoals sommigen anderen hier. Bij momenten toch net iets te lang uitgesponnen thriller. Een half uurtje minder had de film deugd gedaan, want niet alles was even relevant.

Toch maar eens achter het andere werk van Zahler aan gaan, dit beviel me beter dan verwacht. Lekker hard, grimmig en kil. Constant neerslachtig zonder zwaarmoedig of zeurderig aan te voelen. Gibson en Vaugh heb ik nog nooit zo sterk zien acteren als hier.

Met de speelduur had ik uiteindelijk niet zo'n probleem, wel met het in verhouding toch wat mindere einde. Gezien de toon/sfeer had het de film toch gesierd om voor een wat gedurfder einde te gaan, dit was een nogal flauwe poging om de kijker nog even wat closure te willen geven. Maar een goeie 3,5*.

Cynische film,die de draak steekt met de huidige maatschappij,echter prachtig vertolkt door de hoofdacteurs,gewoon klasse,niet door iedereen te begrijpen!

Ik ben na deze film echt fan van S. Craig Zahler ,.

De traagheid , en de lengte van zijn films , je moet je er op instellen .

Er aan over geven , want het is een unieke stijl .

De je beloond met een extreem heftige finale .

Mel Gibson’s rol is zijn beste in jaren , en vaughn lijkt zich helemaal te vinden in Zahler zijn stijl ,vooral in de tweede , cellblock 99.

Maar hier ook .

Als je voor snelle actie in een film gaat moet je deze vooral niet kijken. Het gaat allemaal behoorlijk slow

hier en dit blijft de hele speelduur het geval, ik kon het wel waarderen en vond het lekker laidback. De hoofdrolspelers worden duidelijk geïntroduceerd en gaandeweg ontvouwt zich het verhaal. Er zit ook hele droge humor in en het acteerwerk is over de hele linie goed te noemen. Het is een lange zit maar het blijft tot het eind onderhoudend. Dit is misschien wel de beste film die ik dit jaar tot nu toe heb gezien.

Mijn tweede Zahler.

Na zijn debuutfilm Bone Tomahawk uit 2015 te hebben gezien, liet Zahler een sterke indruk op me achter. Niet omdat die film goed was maar omdat hij de vaardigheden heeft om een topregisseur te worden. In Bone Tomahawk zitten er ondanks het goede verhaal en het mooie camerawerk best veel verbeterpunten. Het tempo was niet hoog, de dialogen waren soms niet goed georganiseerd en sommige scènes waren niet eens nodig. Toch wist de film me net op het randje te boeien. Ik hoopte daarom dat Zahler zich op zijn zwakke punten zou richten in zijn volgende films.

Helaas is dat niet gebeurd bij Dragged across Concrete. Bijna elke dialoog begint ijzersterk maar door de eigenzinnigheid van Zahler slaat het meestal nergens meer op. Je ziet wel dat hij het blijft proberen maar hierin is hij tot nu toe niet geslaagd. Het introduceren van de personages is wel goed gedaan. De finale is leuk bedacht maar door het trage verloop van het verhaal raak je na twee uur eigenlijk al uitgekeken. Het maakt je dan niets meer uit hoe het eindigt. Erg jammer.

Het werk van Zahler wordt volgens velen vergeleken met de films van Quentin Tarantino. Ik kan dat begrijpen maar wat mij betreft kan Zahler simpelweg niet tippen aan Tarantino. Ik blijf wel geloven dat Zahler in staat is om een meesterwerk te maken. Dit lukt alleen als hij bereid is om aan zijn zwakke punten te werken en in bijna elke scène op het hoogtepunt te laten eindigen.

Hoewel ik blij ben dat veel kijkers Dragged across Concrete een goede film vinden, voor mij is het niet goed genoeg.

2,5*

Als er dan één film is die jij zeker niet moet zien, is het Crash. Op zich is er met 't plot niet heel veel mis, zit eigenlijk best tof in elkaar. Maar het thema ligt er daar wel héél dik bovenop. Racisme is sowieso geen 'hype'. Hoe wil je nou een gebrek aan gelijkheid bestrijden puur door het te verzwijgen?

Over de film: naar. Heel naar. Ik bleef met 'n heel treurig gevoel achter. Maar wat 'n sfeer! Liet me niet los. Ik zou 'm graag nog 'n keer zien. Heel gaaf ook hoe er allemaal miniverhaaltjes werden verteld die uiteindelijk uitmonden in het plot. Dat is me niet zo onbekend, maar meestal kun je de personages die hier worden geïntroduceerd tegelijk leren kennen met de hoofdpersonen. En zij staan hier echt helemaal los van. Denk je. Totdat. Ik bedoel dus die mensen die door Black Gloves en Gray Gloves worden overvallen en vermoord en die bankbediende. Misschien waren er wel meer. Dat werkte echt goed!

Vond deze eigenlijk vrij matig, met een flut verhaal en de lange speelduur, maakt er een boring rit van. Met moeite een actiefilm te noemen.

Had geen verwachtingen. Na een goed uur dacht ik wanneer gaat het los? En toen kwam er echt snelheid in de film. Af en toe was cynisme humor en een aardige chemie tussen Gibson en Vaugn. Wel wat lang naar mijn idee.

Had een lange aanloop nodig waarbij dialogen in eerste instantie een beetje geforceerd casual cool overkwamen. Ondanks de lange film ga je ook niet zo heel veel te weten komen van de twee karakters die door een prima op dreef zijnde Gibson en Vaughn worden gespeeld. Dat muziekje in de rit tegen het eind aan doet teveel denken aan Tarantino's Jackie Brown. En Don Johnson (goeie acteur) als Gibsons baas kwam niet echt uit de verf. Klein bier. Je verveelt je geen mm en wilt weten hoe dit gaat aflopen. Een dikke 3,5*

Wat een vreselijke en vooral langdradige trage film. Ik weet niet hoe ik hem heb uitgezeten, maar wat een saaie bedoeling zeg.

En wat een prutsers vooral.

Zowel die 2 n*gers als die 2 agenten.

En wat was dat met dat wijf en die baby? Zo overbodig. Die hele scène had eruit gekund, net als trouwens 80 van de scènes waarin ze álles uitdiepen.

Tering. Ja nu snap ik wel hoe ze aan 2,5 uur komen. Man man man. Die hele film had ook in 1,5 uur gekund. En dan was ie alsnog slecht, want wat een slecht verhaal.

En wat een einde.

2 en een fuckin halfuur uitgezeten voor zo’n ontzettend kut einde.

Ik heb me nog nooit zo geërgerd aan een film. Dit was echt een marteling.

Fuck.

Het komt zelden voor dat ik een film niet kan aanraden, maar deze staat zeker op de lijst van ZEKER NIET KIJKEN.

En ja, deze tweede keer viel de film beter en kon het langzame tempo en de introductie van de karakters me meer bekoren. Het duo Anthony en Ridgeman was al sterk maar vond ik nu nog beter. Wat een scherpe opmerkingen en sarcasme naar elkaar, heerlijk. Het beeld rond nivellering en het grijze gebied tussen goed en kwaad is nog steeds van kracht want waar ligt de scheidslijn en voor wie moet je sympathie voelen in deze film? De momenten van snoeiharde en brute actie maakt het af samen met Zahlers fraaie oog voor settings en belichting in specifieke kleuren. Half punt erbij.

Goed.

Stevige, trage misdaadfilm zoals ik het graag zie. Visueel uiterst verzorgd. Sober, maar er valt toch wat te zien. Dat past ook perfect bij de teneur van het verhaal. Enkel grijze tinten had nogal cliché geweest. Mel Gibson met z'n doorrookte kop is een gemakkelijke casting voor dit genre. De combo met Vince Vaughn is oké, maar men doet alsof Vaughn een jongere, ietwat onervaren partner is. Vaughn is toch ook de 50 gepasseerd? Beetje rare kronkel, maar niet onoverkomelijk.

Het trage tempo is een voorbode voor enkele hardere actiescènes. Daarin stelt de film niet teleur. Het geweld is niet gratuit, maar op een spatje bloed wordt niet gekeken. Enige spijtige is dat de Mexican stand-off niet gerespecteerd wordt. De film leent zich m.i. perfect voor een totale shoot-out waarin geen enkele partij er goed, laat staan levend, uitkomt. Dat had ook verhalend de juiste keuze geweest. Klein minpuntje in een verder solide film.

3,5

In de VPRO-gids kreeg deze film 5 sterren. De volle mep. Nou, dat wil ik dan weleens zien. De geneuzelfilms van Tolkien kregen ook vaak 5 sterren, maar die vind ik het aankijken niet waard. Smaak? Afijn, Mel Gibson blinkt evenmin uit in filmkeuzes en acteerwerk, maar één uitzondering was Pay Back. Inmiddels op leeftijd en met vette snor begint hij meer en meet op Clooney te lijken.

Bij de openingsscène dacht ik even; hmm, wtf, een inkijkje in de menselijke ziel van een ex-gedetineerde die de fysieke sensatie langere tijd node moet hebben gemist? Hoezo dan? Na afloop dringt de diepere betekenis pas echt door. Veel later in de film, raakte ik in een zelfde soort verwarring bij de baby-scene. Goede films doen dat met de kijker. Waar zit ik nou weer naar te kijken? En dan, aha. Tuurlijk. Het klopt wel. Dat had ik niet verwacht.

Het einde is helemaal in lijn met de traagheid, het gevoel voor timing, het oog voor detail en ... weldoordachte realiteitszin, misschien zelfs wel een getuigenis van een diepzinnig inzicht: geen sushi laten brengen, maar zelf koken en ... samen een oud video-game spelen.

Mooi wel , hoe Gibson alsnog in een meesterwerk verzeilde.

had er veel meer van verwacht mede door de hoge waardering.

weinig actie , duurde veel en veel te lang.

was een slecht verhaaltje en vooral allemaal erg traag

heb 'm ondanks alles toch afgekeken in de hoop dat t nog iets zal worden.

maar nee ,helaas

It's like cotton candy..... eigenlijk dekt dit de lading in dit goed vormgegeven lekker traag drama. Als een kluwen waarin Ridgeman door zijn verleden in gevangen zit en zijn 20 jaar jongere partner Lurasetti zich elke keer op t randje van beslissen bevindt, blijkt dat ieder leven zijn eigen ups en downs heeft en elke keuze die je maakt bepalend kan zijn voor de volgende stap. Dit afgezet tegen de moderne samenleving is Ridgeman een dinosaurus met een old school hart op de goede plek, doch door diezelfde moderne samenleving komt hij op t pad terecht wat uiteindelijk resulteert in.... Goede boodschap: Filmen van straatgebeurtenissen en openbaar maken licht een tip van de sluier op, de achterliggende reden van een actie komt zelden aan bod..een maatschappij verslaafd aan nieuws met een spanningsboog van hooguit 1 minuut. Lof voor de uitrol van t verhaal, verveelt geen moment.

"I'm not racist. Every Martin Luther King Day, I order a cup of dark roast."

Deze uitstekende Actie / Misdaad film werd me getipt door mijn broer die hem gezien had op Prime Video en eigenlijk is het vreemd dat ik hem nog niet gezien heb, want de film is nota bene van regisseur S. Craig Zahler van de uitstekende films "Bone Tomahawk (2015)" en "Brawl in Cell Block 99 (2017)". En in die laatste film had Vince Vaughn de hoofdrol en Don Johnson een bijrol en beiden zijn nu weer te zien in "Dragged across Concrete".

In dit verhaal draait het om de oude / racistische rot Brett Ridgeman (Mel Gibson) en de jongere Anthony Lurasetti (Vince Vaughn), die al jaren werken als trouwe rechercheurs in het kleine stadje Bulwark. Ze dragen hun badge met trots en proberen steeds het goede te doen, al loopt dat niet steeds van een leien dakje. Wanneer de arrestatie van Vasquez (Noel Gugliemi) net iets te gewelddadig verloopt en er videomateriaal opduikt, worden de twee tijdelijk op non-actief gezet door hun baas Lt. G. Calvert (Don Johnson).

Op dat moment breekt er iets bij Ridgeman, hij voelt dat het tijd is om zijn rechtvaardigheidsgevoel voor even aan de kant te zetten en even aan zichzelf te denken en dat mede door zijn thuissituatie, waarbij zijn vrouw Melanie (Laurie Holden) ziek en werkeloos is en zijn jonge dochter Sara (Jordyn Ashley Olson) geplaagd wordt op straat. Nadat hij op de hoogte wordt gesteld van een mogelijke bankoverval door een bekende crimineel, te weten Friedrich (Udo Kier), schakelt hij Anthony in om samen met hem een deel van de buit te kapen. De twee politiemannen moeten daarom hun plicht voor één keer verzuimen en echt alleen aan zichzelf denken. Het idee is er, maar zal de uitvoering ook zonder problemen verlopen?

Parallel aan hun verhaal leren we Henry Johns (Tory Kittles) kennen, een net vrijgelaten ex-gedetineerde die terugkeert naar zijn armoedige buurt. Hij wil zijn moeder Jennifer (Vanessa Bell Calloway) en invalide broertje Ethan (Myles Truitt) helpen, maar ziet weinig legale mogelijkheden om dat te doen. Henry raakt betrokken bij een groep gewelddadige overvallers onder leiding van Lorentz Vogelmann (Thomas Kretschmann) die een bankoverval plannen.

Verhaaltechnisch is de film van de eerste minuut tot de laatste minuut interessant en het geweld spat er met momenten vanaf. De film mag met momenten misschien ook wel traag zijn, saai wordt het hele gebeuren op geen enkel moment. Daarbij neemt regisseur S. Craig Zahler ook ruim de tijd om zijn personages te introduceren (de film begint met Henry Johns, zijn eerste vrijpartij als hij uit de bak is, en daarna hoe hij weer intrekt bij zijn moeder en invalide broertje) en de spanning op te bouwen tot een typische Zahler climax. De film bevat veel dialogen, waarin kleine details veelzeggend blijken te zijn. En het contrast tussen aandacht voor detail en de brute geweldsscènes is fascinerend. Hypnotiserend bijna, omdat die twee nauwelijks met elkaar te rijmen zijn.

De paden van Brett, Anthony en Henry kruisen elkaar wanneer de keiharde bankoverval plaatsvindt na circa 87 minuten. Wat begint als een simpele observatie van Brett, Anthony, escaleert in een gewelddadige confrontatie waarbij loyaliteit, overlevingsdrang en morele keuzes op de proef worden gesteld. De climax is bloederig en genadeloos, zoals kenmerkend is voor een Zahler film. Geweld wordt niet gestileerd, maar juist rauw en schokkend in beeld gebracht, zoals het op extreme wijze doodschieten van een vrouwelijke bankmedewerkster en het halen van een ingeslikte sleutel uit iemands maag, waarbij o.a. gezegd wordt door de overvallers:

"Remove the stomach, so that the key doesn't fall into his entrails. It's the pale sac in there, the one that looks like... I know which one it is. Careful not to pop his liver. That is the worst smell in the world, black guys especially."

En de film heeft ook een typisch Zahler einde. Aan het eind van "Bone Tomahawk" is namelijk bijna iedereen dood. Aan het eind van "Brawl in Cell Block 99" is ook bijna iedereen dood. En aan het eind van "Dragged Across Concrete" is wederom bijna iedereen dood

Visueel is de film sober maar effectief. Er is weinig gebruik van muziek (die enkel te horen is via radio's) , waardoor elke voetstap, dialoogpauze en kogelinslag harder aankomt. De cinematografie benadrukt grijstinten en een grauwe sfeer, passend bij de moreel vervaagde wereld van de personages.

Wat deze film ook sterk maakt, is de uitstekende cast. Hoofdrolspeler Mel Gibson als Brett Ridgeman speelt een doorgewinterde maar cynische politieagent, die worstelt met geldproblemen en een moeilijke thuissituatie. Hij besluit zijn morele grenzen te verleggen om financieel beter te worden. Mel Gibson zet een ingetogen maar dreigende rol neer, waarbij zijn personage meer denkt dan spreekt. En ook vertoont hij racistische trekjes, waarbij hij regelmatig neerbuigende en stereotyperende opmerkingen maakt over minderheden.

Vince Vaughn als Anthony Lurasetti speelt Ridgemans jongere partner. Hij is Loyaal, maar met zijn eigen ambities, waaronder trouwen met zijn vriendin Denise (Tattiawna Jones). Hij gaat mee in Ridgemans plan, maar betaalt daar uiteindelijk de hoogste prijs voor. Vince Vaughn zijn krakende eetscène in de auto tot irritatie van Mel Gibson was geweldig. Mel Gibson zegt dan ook tegen Vince Vaughn als hij klaar is met eten:

"Amen. I've been listening to and smelling that for the last 98 minutes."

Er is ook een sterke chemie tussen Mel Gibson en Vince Vaughn en dat is mede te danken aan de scherp geschreven droogkomische dialoogvoering tussen beiden.

En Tory Kittles als Henry Johns speelt een net vrijgelaten ex-gevangene die terugkeert naar zijn verslaafde en prostituerende moeder en gehandicapte broer. Hij wil hen helpen, maar belandt in het criminele circuit. Uiteindelijk wordt hij een onverwachte bondgenoot van Brett Ridgeman tijdens de climax van de film. Tory Kittles geeft zijn personage ook warmte en menselijkheid, waardoor je als kijker sympathie voelt voor iemand die moreel ook geen heilige is.

Ook de overige cast deed het uitstekend, zoals Michael Jai White als Biscuit, Hij is Henry’s jeugdvriend en partner bij de geplande overval en hij is slim, ervaren, maar ook bereid tot geweld. Zijn loyaliteit heeft grenzen, vooral als het gevaar toeneemt. Jennifer Carpenter als Kelly Summer, die voor het eerst te zien is na circa 80 minuten, speelt een bankmedewerkster die net terug is van zwangerschapsverlof. Haar dood tijdens de bankoverval is één van de meest schokkende momenten in de film. Justine Warrington als Cheryl speelt een korte maar belangrijke rol als één van de bankmedewerkers tijdens de overval die wordt meegenomen door de overvallers. Haar plasscène in het busje van de overvallers, waarbij ze vastgebonden op de buik ligt, was best apart.

De overvallers werden sterk neergezet, waarbij Thomas Kretschmann als Lorentz Vogelmann de Leider IS van de overvallers. Koud, berekenend en uiterst gewelddadig. Hij is verantwoordelijk voor meerdere brute moorden. Primo Allon als Grey Gloves is Vogelmanns zwijgzame / keiharde altijd gemaskerde handlanger met grijze handschoenen. Zijn stille, dreigende aanwezigheid maakt hem nog enger.

En verder wast het leuk dat Don Johnson een klein rolletje heeft als Chief Lt. G. Calvert. Hij is de politiechef die Brett en Anthony schorst na hun gewelddadige arrestatie. Hij vertegenwoordigt het gezag, maar laat ook zien dat corruptie in de politietop niet vreemd is. En ook de bekende Duitse filmacteur Udo Kier is te zien als Friedrich, een louche, rijke zakenman met banden in het criminele milieu. Zijn rol is klein, maar hij geeft de film een extra laag mysterie.

"Dragged Across Concrete" is geen standaard Actie / Misdaad film. Het is eerder een morele karakterstudie met gewelduitbarstingen. Het onderzoekt hoe mensen, onder druk van economische problemen en persoonlijke frustraties, steeds verder over de grens gaan. De film stelt vragen over rechtvaardigheid, plicht en opportunisme, zonder duidelijke antwoorden te geven. Het resultaat is een lange (ruim 2 uur en 30 minuten) maar intrigerende film, die gezien kan worden als een meesterwerk van spanning en karakterontwikkeling, maar door anderen ook gezien kan worden als traag en onnodig langdradig.

Al met al is "Dragged Across Concrete" misdaadcinema zoals het moet, namelijk traag, spannend, diepgaand, sterke acteerprestaties, gelaagde personages, een keiharde finale en vooral niet té actievol. De film is misschien niet voor iedereen geschikt, maar voor liefhebbers van donkere, langzame en moreel complexe verhalen is dit een indrukwekkende ervaring.