Dragged across Concrete (2018)

En ja, deze tweede keer viel de film beter en kon het langzame tempo en de introductie van de karakters me meer bekoren. Het duo Anthony en Ridgeman was al sterk maar vond ik nu nog beter. Wat een scherpe opmerkingen en sarcasme naar elkaar, heerlijk. Het beeld rond nivellering en het grijze gebied tussen goed en kwaad is nog steeds van kracht want waar ligt de scheidslijn en voor wie moet je sympathie voelen in deze film? De momenten van snoeiharde en brute actie maakt het af samen met Zahlers fraaie oog voor settings en belichting in specifieke kleuren. Half punt erbij.

Goed.

Stevige, trage misdaadfilm zoals ik het graag zie. Visueel uiterst verzorgd. Sober, maar er valt toch wat te zien. Dat past ook perfect bij de teneur van het verhaal. Enkel grijze tinten had nogal cliché geweest. Mel Gibson met z'n doorrookte kop is een gemakkelijke casting voor dit genre. De combo met Vince Vaughn is oké, maar men doet alsof Vaughn een jongere, ietwat onervaren partner is. Vaughn is toch ook de 50 gepasseerd? Beetje rare kronkel, maar niet onoverkomelijk.

Het trage tempo is een voorbode voor enkele hardere actiescènes. Daarin stelt de film niet teleur. Het geweld is niet gratuit, maar op een spatje bloed wordt niet gekeken. Enige spijtige is dat de Mexican stand-off niet gerespecteerd wordt. De film leent zich m.i. perfect voor een totale shoot-out waarin geen enkele partij er goed, laat staan levend, uitkomt. Dat had ook verhalend de juiste keuze geweest. Klein minpuntje in een verder solide film.

3,5

Geen vervelende film ondanks de trage opbouw.Uiteindelijk wordt het wachten op de climax beloond.3 stars.

Ik zat ff te kijken op wikipedia. Voor het maakbudget van slechts $15 miljoen heeft de film $660 miljoen binnengeharkt. Zo'n kosten vs opbrengst verhouding zie je zelden.

Geweldig en geweldadig. Fantastisch. Rauw.. Maar ook de vraag of het moreel wel klopt om niets te doen en zelf voor het geld te gaan. En Mel Gibson in een geweldige rol.

In de VPRO-gids kreeg deze film 5 sterren. De volle mep. Nou, dat wil ik dan weleens zien. De geneuzelfilms van Tolkien kregen ook vaak 5 sterren, maar die vind ik het aankijken niet waard. Smaak? Afijn, Mel Gibson blinkt evenmin uit in filmkeuzes en acteerwerk, maar één uitzondering was Pay Back. Inmiddels op leeftijd en met vette snor begint hij meer en meet op Clooney te lijken.

Bij de openingsscène dacht ik even; hmm, wtf, een inkijkje in de menselijke ziel van een ex-gedetineerde die de fysieke sensatie langere tijd node moet hebben gemist? Hoezo dan? Na afloop dringt de diepere betekenis pas echt door. Veel later in de film, raakte ik in een zelfde soort verwarring bij de baby-scene. Goede films doen dat met de kijker. Waar zit ik nou weer naar te kijken? En dan, aha. Tuurlijk. Het klopt wel. Dat had ik niet verwacht.

Het einde is helemaal in lijn met de traagheid, het gevoel voor timing, het oog voor detail en ... weldoordachte realiteitszin, misschien zelfs wel een getuigenis van een diepzinnig inzicht: geen sushi laten brengen, maar zelf koken en ... samen een oud video-game spelen.

Mooi wel , hoe Gibson alsnog in een meesterwerk verzeilde.

De vraag die bij mij opkomt is: waar heb ik in godsnaam naar zitten kijken? Ik kon er geen touw aan vast knopen. Traag is helemaal geen probleem, maar dit leidde nergens toe. Wel lekker droog en humoristisch maar verder snapte ik er maar weinig van allemaal. Die Vaughn vind ik ook echt een doodsaai acteur die niet echt in dit soort rollen past naar mijn mening (en waarom geen echte Italiaan pakken voor zijn rol?). Een soort Tarantino onder invloed van lsd, zo kwam ie op mij over.

Die Zahler is wel echt een held hoor. Derde voltreffer op rij. De totale speelduur is inderdaad écht wat lang, maar de lang uitgesponnen scènes winnen stuk voor stuk aan kracht vanwege de opbouw en het langzame tempo.

660.000 dollar helaas maar, niet miljoen

had er veel meer van verwacht mede door de hoge waardering.

weinig actie , duurde veel en veel te lang.

was een slecht verhaaltje en vooral allemaal erg traag

heb 'm ondanks alles toch afgekeken in de hoop dat t nog iets zal worden.

maar nee ,helaas

It's like cotton candy..... eigenlijk dekt dit de lading in dit goed vormgegeven lekker traag drama. Als een kluwen waarin Ridgeman door zijn verleden in gevangen zit en zijn 20 jaar jongere partner Lurasetti zich elke keer op t randje van beslissen bevindt, blijkt dat ieder leven zijn eigen ups en downs heeft en elke keuze die je maakt bepalend kan zijn voor de volgende stap. Dit afgezet tegen de moderne samenleving is Ridgeman een dinosaurus met een old school hart op de goede plek, doch door diezelfde moderne samenleving komt hij op t pad terecht wat uiteindelijk resulteert in.... Goede boodschap: Filmen van straatgebeurtenissen en openbaar maken licht een tip van de sluier op, de achterliggende reden van een actie komt zelden aan bod..een maatschappij verslaafd aan nieuws met een spanningsboog van hooguit 1 minuut. Lof voor de uitrol van t verhaal, verveelt geen moment.

"I'm not racist. Every Martin Luther King Day, I order a cup of dark roast."

Deze uitstekende Actie / Misdaad film werd me getipt door mijn broer die hem gezien had op Prime Video en eigenlijk is het vreemd dat ik hem nog niet gezien heb, want de film is nota bene van regisseur S. Craig Zahler van de uitstekende films "Bone Tomahawk (2015)" en "Brawl in Cell Block 99 (2017)". En in die laatste film had Vince Vaughn de hoofdrol en Don Johnson een bijrol en beiden zijn nu weer te zien in "Dragged across Concrete".

In dit verhaal draait het om de oude / racistische rot Brett Ridgeman (Mel Gibson) en de jongere Anthony Lurasetti (Vince Vaughn), die al jaren werken als trouwe rechercheurs in het kleine stadje Bulwark. Ze dragen hun badge met trots en proberen steeds het goede te doen, al loopt dat niet steeds van een leien dakje. Wanneer de arrestatie van Vasquez (Noel Gugliemi) net iets te gewelddadig verloopt en er videomateriaal opduikt, worden de twee tijdelijk op non-actief gezet door hun baas Lt. G. Calvert (Don Johnson).

Op dat moment breekt er iets bij Ridgeman, hij voelt dat het tijd is om zijn rechtvaardigheidsgevoel voor even aan de kant te zetten en even aan zichzelf te denken en dat mede door zijn thuissituatie, waarbij zijn vrouw Melanie (Laurie Holden) ziek en werkeloos is en zijn jonge dochter Sara (Jordyn Ashley Olson) geplaagd wordt op straat. Nadat hij op de hoogte wordt gesteld van een mogelijke bankoverval door een bekende crimineel, te weten Friedrich (Udo Kier), schakelt hij Anthony in om samen met hem een deel van de buit te kapen. De twee politiemannen moeten daarom hun plicht voor één keer verzuimen en echt alleen aan zichzelf denken. Het idee is er, maar zal de uitvoering ook zonder problemen verlopen?

Parallel aan hun verhaal leren we Henry Johns (Tory Kittles) kennen, een net vrijgelaten ex-gedetineerde die terugkeert naar zijn armoedige buurt. Hij wil zijn moeder Jennifer (Vanessa Bell Calloway) en invalide broertje Ethan (Myles Truitt) helpen, maar ziet weinig legale mogelijkheden om dat te doen. Henry raakt betrokken bij een groep gewelddadige overvallers onder leiding van Lorentz Vogelmann (Thomas Kretschmann) die een bankoverval plannen.

Verhaaltechnisch is de film van de eerste minuut tot de laatste minuut interessant en het geweld spat er met momenten vanaf. De film mag met momenten misschien ook wel traag zijn, saai wordt het hele gebeuren op geen enkel moment. Daarbij neemt regisseur S. Craig Zahler ook ruim de tijd om zijn personages te introduceren (de film begint met Henry Johns, zijn eerste vrijpartij als hij uit de bak is, en daarna hoe hij weer intrekt bij zijn moeder en invalide broertje) en de spanning op te bouwen tot een typische Zahler climax. De film bevat veel dialogen, waarin kleine details veelzeggend blijken te zijn. En het contrast tussen aandacht voor detail en de brute geweldsscènes is fascinerend. Hypnotiserend bijna, omdat die twee nauwelijks met elkaar te rijmen zijn.

De paden van Brett, Anthony en Henry kruisen elkaar wanneer de keiharde bankoverval plaatsvindt na circa 87 minuten. Wat begint als een simpele observatie van Brett, Anthony, escaleert in een gewelddadige confrontatie waarbij loyaliteit, overlevingsdrang en morele keuzes op de proef worden gesteld. De climax is bloederig en genadeloos, zoals kenmerkend is voor een Zahler film. Geweld wordt niet gestileerd, maar juist rauw en schokkend in beeld gebracht, zoals het op extreme wijze doodschieten van een vrouwelijke bankmedewerkster en het halen van een ingeslikte sleutel uit iemands maag, waarbij o.a. gezegd wordt door de overvallers:

"Remove the stomach, so that the key doesn't fall into his entrails. It's the pale sac in there, the one that looks like... I know which one it is. Careful not to pop his liver. That is the worst smell in the world, black guys especially."

En de film heeft ook een typisch Zahler einde. Aan het eind van "Bone Tomahawk" is namelijk bijna iedereen dood. Aan het eind van "Brawl in Cell Block 99" is ook bijna iedereen dood. En aan het eind van "Dragged Across Concrete" is wederom bijna iedereen dood

Visueel is de film sober maar effectief. Er is weinig gebruik van muziek (die enkel te horen is via radio's) , waardoor elke voetstap, dialoogpauze en kogelinslag harder aankomt. De cinematografie benadrukt grijstinten en een grauwe sfeer, passend bij de moreel vervaagde wereld van de personages.

Wat deze film ook sterk maakt, is de uitstekende cast. Hoofdrolspeler Mel Gibson als Brett Ridgeman speelt een doorgewinterde maar cynische politieagent, die worstelt met geldproblemen en een moeilijke thuissituatie. Hij besluit zijn morele grenzen te verleggen om financieel beter te worden. Mel Gibson zet een ingetogen maar dreigende rol neer, waarbij zijn personage meer denkt dan spreekt. En ook vertoont hij racistische trekjes, waarbij hij regelmatig neerbuigende en stereotyperende opmerkingen maakt over minderheden.

Vince Vaughn als Anthony Lurasetti speelt Ridgemans jongere partner. Hij is Loyaal, maar met zijn eigen ambities, waaronder trouwen met zijn vriendin Denise (Tattiawna Jones). Hij gaat mee in Ridgemans plan, maar betaalt daar uiteindelijk de hoogste prijs voor. Vince Vaughn zijn krakende eetscène in de auto tot irritatie van Mel Gibson was geweldig. Mel Gibson zegt dan ook tegen Vince Vaughn als hij klaar is met eten:

"Amen. I've been listening to and smelling that for the last 98 minutes."

Er is ook een sterke chemie tussen Mel Gibson en Vince Vaughn en dat is mede te danken aan de scherp geschreven droogkomische dialoogvoering tussen beiden.

En Tory Kittles als Henry Johns speelt een net vrijgelaten ex-gevangene die terugkeert naar zijn verslaafde en prostituerende moeder en gehandicapte broer. Hij wil hen helpen, maar belandt in het criminele circuit. Uiteindelijk wordt hij een onverwachte bondgenoot van Brett Ridgeman tijdens de climax van de film. Tory Kittles geeft zijn personage ook warmte en menselijkheid, waardoor je als kijker sympathie voelt voor iemand die moreel ook geen heilige is.

Ook de overige cast deed het uitstekend, zoals Michael Jai White als Biscuit, Hij is Henry’s jeugdvriend en partner bij de geplande overval en hij is slim, ervaren, maar ook bereid tot geweld. Zijn loyaliteit heeft grenzen, vooral als het gevaar toeneemt. Jennifer Carpenter als Kelly Summer, die voor het eerst te zien is na circa 80 minuten, speelt een bankmedewerkster die net terug is van zwangerschapsverlof. Haar dood tijdens de bankoverval is één van de meest schokkende momenten in de film. Justine Warrington als Cheryl speelt een korte maar belangrijke rol als één van de bankmedewerkers tijdens de overval die wordt meegenomen door de overvallers. Haar plasscène in het busje van de overvallers, waarbij ze vastgebonden op de buik ligt, was best apart.

De overvallers werden sterk neergezet, waarbij Thomas Kretschmann als Lorentz Vogelmann de Leider IS van de overvallers. Koud, berekenend en uiterst gewelddadig. Hij is verantwoordelijk voor meerdere brute moorden. Primo Allon als Grey Gloves is Vogelmanns zwijgzame / keiharde altijd gemaskerde handlanger met grijze handschoenen. Zijn stille, dreigende aanwezigheid maakt hem nog enger.

En verder wast het leuk dat Don Johnson een klein rolletje heeft als Chief Lt. G. Calvert. Hij is de politiechef die Brett en Anthony schorst na hun gewelddadige arrestatie. Hij vertegenwoordigt het gezag, maar laat ook zien dat corruptie in de politietop niet vreemd is. En ook de bekende Duitse filmacteur Udo Kier is te zien als Friedrich, een louche, rijke zakenman met banden in het criminele milieu. Zijn rol is klein, maar hij geeft de film een extra laag mysterie.

"Dragged Across Concrete" is geen standaard Actie / Misdaad film. Het is eerder een morele karakterstudie met gewelduitbarstingen. Het onderzoekt hoe mensen, onder druk van economische problemen en persoonlijke frustraties, steeds verder over de grens gaan. De film stelt vragen over rechtvaardigheid, plicht en opportunisme, zonder duidelijke antwoorden te geven. Het resultaat is een lange (ruim 2 uur en 30 minuten) maar intrigerende film, die gezien kan worden als een meesterwerk van spanning en karakterontwikkeling, maar door anderen ook gezien kan worden als traag en onnodig langdradig.

Al met al is "Dragged Across Concrete" misdaadcinema zoals het moet, namelijk traag, spannend, diepgaand, sterke acteerprestaties, gelaagde personages, een keiharde finale en vooral niet té actievol. De film is misschien niet voor iedereen geschikt, maar voor liefhebbers van donkere, langzame en moreel complexe verhalen is dit een indrukwekkende ervaring.

Vermakelijk stukje tekst van je om te lezen, maar dit is dus in mijn ogen niet zoals het "moet". Spanning en diepgang heb ik dan ook persoonlijk niet echt kunnen ontdekken. Traag is niets mis mee maar dit is gewoon "te" traag. Gibson acteert altijd wel sterk, dus dat is ook niet zo bijzonder, Vaughn vind ik gewoon een miscast. We hebben duidelijk een andere mening over deze film, maar nogmaals vind ik je stukje wel vermakelijk om te lezen

Voor Vince Vaughn heb ik een zwak (net zoals voor Don Johnson, oftewel mister Miami Vice) en zeker sinds zijn hoofdrol in de keiharde Actie / Misdaad film "Brawl in Cell Block 99 (2017)", waar hij meen ik voor het eerst te zien is in een actie rol i.p.v. een komische rol. In deze film zit hij er eigenlijk wat tussenin. Van mij mag hij vaker te zien zijn in Actie / Misdaad films.

Goed verhaal, dat doodsaai is verfilmd!

De film leunt zwaar op de cynische opmerkingen van de personages en de opbouw naar de climax, maar dan heb je er eigenlijk al geen zin meer in.

Mel is goed in zijn "droge" karakter, maar Vince is eerder irritant met zijn "lollige" uitspraken dan boeiend.

De climax met de "sleutel" is gewoonweg goor en erg "knullig" verzonnen.

Het elkaar aftroeven met kansloze en kinderachtig opmerkingen aan het eind is ook om te huilen.

Ik snap niet helemaal dat sommige critics dit 4 of zelfs 5 sterren geven.