Mother! (2017)

Haha, wat kan de marketing toch misleidend zijn. De grootste boosdoener zal de trailer zijn, die een relatief straight forward psychologische thriller/horror pretendeert te zijn.
Voor iedereen die een hapklare film wilt en verwacht. GA NIET NAAR MOTHER! toe. Tijdens de voorstellingen liepen er 3 mensen de zaal uit.

En o, wat heb ik genoten van de film. Ik ben gedurende de film van de ene in de andere verbazing gevallen. De ene keer was het spannend, de andere keer gewoon hilarisch. De cameravoering werkt perfect in de film, het maakt de film erg intensief en tijd om adem te halen krijg je daardoor amper. De totaal hilarische sociale ongemakken (die twee jongeren die het huis verven, het zitten op de gootsteen, de moeilijke vragen van Pfeifer, de 2 broers, het moment van totale anarchie in de laatste 25 minuten waarbij er van alles gebeurt, waardoor je weet dat het niet meer echt kan zijn.) doen de mond open doen van verbazing en veel mensen zullen vast aanstoot nemen tegen de (op het oog) onzin die op het beeld getoverd werd.

Soms vind ik het jammer dat veel mensen niet verder kunnen kijken dan hun neus lang is en dan ook hapklare films willen zien en niets anders. Gelukkig draait Bella Donna's nog voor deze mensen. Aan de andere kant neem ik het ook niet kwalijk dat mensen het als pretentieuze onzin zien, zolang ze maar hun best willen doen voor een film. Dat mis ik ook in de groep met wie ik vandaag de film heb gekeken. Ook ik had geen flauw idee tijdens de film, maar ik geniet ervan wanneer een film mij overrompelt en mij totaal ontredderd in een stoel achterlaat. Laat een filmervaring een keer anders zijn en probeer je aan te passen wanneer een film niet voldoet aan je verwachtingen.

Ik heb er even over nagedacht en ik ben tot het volgende gekomen:
Javier Bardem is in dit geval een metafoor voor god en Jennifer Lawrence is moeder aarde (mother!), die op de aarde (het huis) past. Mother! is een aanklacht tegen de maatschappij, waarbij de totale vreemden het huis betreden en alles tot complete chaos en anarchie leidt, waarbij het huis gesloopt wordt, al dan niet omdat het huis ook prop en prop vol zit in het laatste gedeelte van de film.
Dit zie ik als de kwesties van overbevolking en dat de mensheid geen respect voor de aarde heeft. Er komt van alles voorbij; bommen, politiemensen, SWAT lui.......het laat ook de chaos van de mensheid in dit geval zien.
Moeder aarde geeft continu signalen dat het zo niet verder kan met de aarde, maar God lijkt niet te luisteren (kritiek op God?). Dit leidt dus tot al het bovenstaande. Maar God is wel erg vergevingsgezind en geeft iedereen een kans, wat Bardem's gedrag ook verklaart. Ondanks dat de mensheid de boel aan gorten slaat, vergeeft hij het ze telkens weer.
Op een gegeven moment gaat de aarde dood (het hart van het huis klopt niet meer), waardoor er eigenlijk weer plaats is voor wederopbouw(misschien ook symboliek voor de geschiedenis van onze aarde?). Het doodgaan van Lawrence, het nieuwe kristal dat eruit voortkomt en vervolgens weer een nieuwe moeder aarde die op hetzelfde moment wakker wordt als Jennifer Lawrence aan het begin van de film.

Mijn theorie is vast niet sluitend en ik zal vast het een en andere nog vergeten zijn om te vermelden, maar dit is wat ik er op dit moment van maak. Het doet mij in ieder geval wel de film begrijpen. En nu ik zo achter ook hoor dat Aronofsky dit in 5 dagen heeft geschreven omdat ie alle ellende op tv zag ben ik er haast van overtuigd dat ik hiermee wel in de goede richting zit.

Ik heb ervan genoten, ik laat het nog even lang sudderen. Wat Aronofsky in ieder geval heeft gedaan, is een film maken waarover gepraat wordt. Of het nou positief of negatief is. Het maakt veel los bij mensen. En dat is precies waar hij op gemikt heeft. Er gebeuren veel dingen in deze film die mensen pissig zullen maken, maar dat is precies het doel van de film. Het gaat er daarna om hoe je ermee omgaat.


4,5*

De extreme close-ups, Lawrence vertolking en de omstandigheden maken de innerlijke onrust meer dan voldoende duidelijk. De nerveuze camera-bewegingen zijn dus overbodig en daarom zinloos (want irritant). Ik heb sowieso een gruwelijk hekel aan nerveuze camera-bewegingen, die moet je zeer beperkt gebruiken. Het ziet er amateuristisch uit en zorgt er alleen maar voor dat de kijker niet eens kan zien wat er gebeurt, laat staat dat die het kan volgen.

Het camerawerk maakt de omstandigheden alleen maar meer voelbaar. Zijn een uitstekende begeleider. Ik denk niet dat de film hetzelfde koortsachtige effect had bereikt zonder. Sterker nog: het was onmogelijk geweest. Zie ook bijvoorbeeld het einde van Requiem for a Dream.

Dat het amateuristisch overkomt kan zeker het geval zijn maar niet hier. Zie bv ook het camerawerk van Benoit Debie. De een doet maar wat maar de choreografie is hier overduidelijk behendig. Jij scheert alle drukke camerawerk over een kam.

Die onzinnige roep naar eeuwig overzicht en duidelijkheid.

Net het op de huid zitten zorgt ervoor dat je die éne locatie achteraf nog steeds niet helemaal kan vatten. Essentieel in een film als deze, waar realisme niet meteen op nummer 1 staat.

Precies dit.

Ik vermoed dat dat 'koortsachtige effect' één van de (begrijpelijke) redenen is waarom mensen deze film niet eens uit kunnen zitten. En 'Requiem For A Dream' is inderdaad een meesterwerk. Daar kan deze nog niet misschien aan tippen, helaas...

Dan zitten die mensen echt naar de verkeerde film te kijken. Wat research zou wonderen doen, dit is op en top Aronofsky.

De film speelt met je hoofd, maar op een onaangename en onaantrekkelijke manier. Duidelijke metafoor richting god/bijbel. Nergens echt spannend en hanteert een traag tempo. In het begin lijkt het intrigerend, omdat je je blijft afvragen waar de film nou over kan gaan. Op een gegeven moment wordt duidelijk dat alles uit de kast wordt gehaald om de film over de top te tillen en het (letterlijk) in een ravijn te gooien: even kijken of ie kan vliegen. Nou, vliegen kan ie zeker!

Niet echt mijn ding. Echte horror/thriller is het niet, meer een uit de hand gelopen drama. Punten voor de moeite en Jennifer L. en Michelle P: wat een prachtvrouwen acterend en om te zien! Hulde!

De mainstream kan wel wat meer verdeeldheid gebruiken. En dan bedoel ik niet de discussies over het redesign van de light sabers in Star Wars, maar daardwerkelijke opzet en uitwerking van films.

Filmgrootmeesters Hitchcock, Kubrick, Griffith, Chaplin en Frankenheimer hadden dit niet nodig. Ford, Hawks, Vidor, Cukor en Kramer evenmin... en zo kan ik er nog wel een aantal opnoemen. Het is een stijlmiddel dat je in beperkte mate moet gebruiken, anders haken kijkers (zo blijkt wel weer) af.

Ik haak ook af bij de saaie cinematografie van Hitchcock. Althans mentaal, want uit koppigheid kijk ik alles nog wel uit. Wat nu gedaan?

Want cinema kent een paar vaste regels of zo? Wat een onzin dit.

Films waarbij je over de schouder van de hoofdrolspeler meekijkt zorgen in mijn ogen voor een intense ervaring. Waarom is dat slecht? We beleven de film vanuit Lawrence haar ogen, hoe moet je anders de film zo intens vanuit haar ogen beleven? Ik vind dit een fijne manier van filmen. We zien evenveel als haar...Moet je dan een brede shot hebben waarin je alles ziet? Dan verdwijnt het intense gevoel en heb je niet meer het idee dat je het vanuit haar ogen bekijkt.

Laat mrklm maar geen Irreversible of zo kijken

Of Saul Fia (2015), La Casa Muda (2010) etc. Stuk voor stuk goede films waarbij je ook over de schouders meekijkt. Super intensief, maar daardoor beleef je een film wel echt. Alsof je er zelf bij bent.

Mensen haken niet af vanwege het camerastandpunt, maar omdat ze niet begrijpen wat er op het scherm aan de hand is. En niet de moeite willen doen om in de film te investeren. Vooral het grote publiek dat hier een straight forward psychologische thriller verwacht te zien.

Uitzonderingen zijn degenen die dit wel doen en alsnog niks met de film kunnen, maar dit is maar een kleine minderheid.

Aronofsky biedt speciaal voor jou alvast zijn excuses aan dat hij anders dan de overgrote meerderheid is en niet iedereen wilt pleasen.

review.

kan ik hem mooi lezen als ik hem ook gezien heb. Altijd een verbroederend moment als we het weer eens met elkaar eens zijn

(zal je zien dat deze Aronofsky me tegenvalt)

Mulholland Drive en Requiem For A Dream zijn daar goede voorbeelden van. mother! is dat in mijn ogen absoluut niet.

Maar die twee films worden ook niet door het brede bioscoop publiek opgepakt. Ligt dat ook aan het camerawerk? Of omdat de films geen hapklare brokken zijn voor mainstream publiek?

Hitchcocks cinematografie saai? Dan heb je zeker 'Juno & the Paycock', 'The Skin Game' en 'Waltzes From Vienna' zitten kijken. Iedere aspirant-filmmaker bestudeert Hitchcock vanwege zijn cinematografie! Ik raad je aan om Hitchcock/Truffaut te lezen of (desnoods) te kijken.

Omdat het op filmscholen door je strot wordt geduwd wil nog niet zeggen dat iedere aspirant filmmaker zijn cinematografie bestudeert, hoe goed ik Hitchcock ook vind. Cinema is nu eenmaal meer dan klassieke- en door critici gelauwerde cinema.

Ik denk overigens niet dat Onderhond je advies zal opvolgen .

Dan neem ik aan dat je het ook prima vindt dat ik niet iedereen probeer te pleasen. Ik beleef een film, analyseer het gevoel dat ik erbij heb. Ik behoor tot een aanzienlijke schare mensen dat dit bagger vindt, ik heb daar mijn argumenten voor aangevoerd. Wat mij betreft houdt de discussie daar dan ook mee op...

Kan, wie verdeeldheid aanmoedigt moet ook kunnen aanvaarden dat er films zijn die hem totaal niet zullen aanspreken. Ik kan ze alle drie waarderen, met een film als Donnie Darko of Oldboy kon ik dan weer weinig. Maar 100 keer liever zo'n films dan de zoveelste afgeborstelde blockbuster die bijgepoetst is op basis van 20 test screenings.

Heb er ondertussen 10 gezien en dat zijn doorgaans z'n grootste en bekendste werken, omdat ik niet zo'n random klassieker-kijker ben. Vind het het schoolvoorbeeld van oersaaie cinema, zowel visueel als qua plotverloop. Ik hoef het verder niet over Hitchcock te hebben, punt is gewoon dat smaken nu eenmaal verschillen en iedereen andere dingen verwacht van een film.

Probleem en reden dat je kritiek krijgt is dat je motivatie bestaat uit regels waaraan cinema zou moeten voldoen en als je je daar niet aan houdt mensen afhaken. Dan vraag je om een stroom aan respons.

goed acteerwerk, ook van die heerlijke Lawrence,prachtig korrelig camerawerk, tot aan de pauze boeiend..daarna ..nou ja het zal wel allemaal...

Ben nog compleet sprakeloos. Wat een fucking meesterwerk.

Aan de ene kant baal ik ervan dat mensen er niet uit konden halen wat ik erin zag... Aan de andere kant ben ik blij voor deze mensen. Heel blij...

Als je in een relatie hebt gezeten of opgevoed bent door een narcist zul je deze film uitstekend snappen denk ik zo. Of in ieder geval denken te snappen. Er zijn misschien meerdere interpretaties mogelijk. Voor mij is dit zo overweldigend dat ik er niets anders uit weet te halen. Misschien zorgt dat wel voor tunnelvisie. Toch heb ik het idee dat ik 'm best behoorlijk begrijp.

Narcisten spelen hele heftige mindgames die ervoor zorgen dat je het allemaal niet meer snapt. Je gaat twijfelen aan je eigen verstand en aan de werkelijkheid. Er wordt continu over je grenzen gegaan maar jij bent zogezegd de partypooper, te emotioneel of onredelijk. Er worden andere mensen ingezet om je te manipuleren of terecht te wijzen of te beschamen. Er zijn daarentegen hints die zo duidelijk zijn dat je ze wel moet zien... Daar kun je niets mee want nog steeds snap je niets van het totale plaatje. Dus wat moet je ermee? Je moffelt het maar weg (onder het tapijt) en gaat verder. Langzaamaan voel je dat het zo erg uit de hand aan het lopen is dat je haast gaat ontploffen. (Al die mensen in je huis en al die loze beloftes, je wordt ook aan je lot overgelaten op hele cruciale momenten). Maar je snapt er nog steeds helemaal niks van. Uiteindelijk bevind je je in een oorlogsgebied waar je nog minder van snapt. En omdat je er niks van begrijpt kun je je ook niet wapenen. Het komt uit alle hoeken. Je kunt niet vluchten want je bent niet meer veilig in je eigen huis en je bent door alles inmiddels super kwetsbaar (zwanger). Pas als echt het diepste van je weggenomen is ga je het zien. Maar dan is het al te laat. Je bent gesloopt en de narcist heeft je helemaal leeggezogen en gaat vrolijk naar het volgende slachtoffer.

Die steen dat was dus hetgeen wat hij al had overgehouden van een vorig lijdend voorwerp dat hij helemaal had uitgemolken tot de laatste druppel. Tot er niets meer over was. Jennifer was niet zijn 1e slachtoffer en dus ook niet zijn laatste. Ook typisch iets wat narcisten doen, move over to the next one nadat er echt niets meer te halen valt omdat er gewoon niets meer over is van het slachtoffer. Vervolgens palmen ze de volgende in. Want dat kunnen ze ook heel goed. Het liefst gevoelige, lieve en ietwat naïeve mensen. (Misschien daarom ook telkens dat leeftijdsverschil). Maar kan ook zijn om weer te geven dat je je ondergeschikt voelt in de relatie met een narcist. Je gaat jezelf klein en dom voelen. Dus misschien dat hij daarom ook telkens zoveel ouder was dan die dames.

Oh en hij gaf haar geen seks. Seks slaat denk ik ook weer niet op 'echte seks' maar meer op intimiteit. Doordat hij geen seks met haar had begon ze aan zichzelf en haar begeerlijkheid te twijfelen. Terwijl er niets mis was met haar. Michelle Pfeiffer insinueerde ook zelfs dat ze wat harder eraan moest werken. Dus dat het aan haar lag.

Dat huis is ook een goede metafoor. Narcisten ontstaan niet zomaar. Vaak komt narcisme ook voort uit een jeugdtrauma. Het is een soort overlevingsmechanisme. Narcisten hebben geen waar zelf. Ze leven puur op adoratie van en het leegtrekken van anderen. Van binnen zijn ze niets. Een groot gapend gat. (Oftewel een afgebrand huis). Ze hebben anderen nodig om het tijdelijk bewoonbaar te maken.

Dat het huis er telkens zo mooi en sprankelend uitziet is dus omdat dat huis gevuld wordt door een slachtoffer waar hij op teert. Zij was dan ook telkens bezig aan dat huis terwijl hij alleen met zijn ego bezig was en niets voor elkaar kreeg. Het huis zag er ook weer fris uit met die laatste dame. Ik denk zelfs dat het metaforisch is dat het zowel begint met een dame die 'wakker wordt' en ook precies zo eindigt. Uiteindelijk worden ze wakker maar dat is een heel pijnlijk proces.

Dat die man adoratie nodig had was ook al een behoorlijke hint btw. Hij stelde dat ook voor alles ook voor haar welzijn.

Die menselijke indringers moet je niet per se zien als werkelijke mensen denk ik. Vooral die tegen het einde aan niet. De baby ook niet. Een baby is iets wat ontstaat uit liefde, puur onschuld. Een baby is je 'alles'. Het zijn middelen om aan te geven hoe het voelt als alles beetje voor beetje van je weggenomen wordt. De ongemakkelijkheid in het begin en de moedeloosheid en wanhoop tegen het einde. Je meest kwetsbare iets wordt gewoon achteloos uit elkaar getrokken. Ik vond dit zo sterk gedaan allemaal.

Vaak wordt alles naar de buitenwereld ook nog eens omgedraaid. Er worden leugens over je verspreidt en je wordt vervolgens overal uitgekotst. Zeker als je uiteindelijk probeert terug te vechten. (The angry mob) Ten minste dat is mijn interpretatie. Sommige dingen twijfel ik ook een beetje aan.

Aan het begin zag je al dat het niet goed met haar ging en dat ze wazig was af en toe.

Ik had aan het begin wel licht een vermoeden dat het thema narcisme zou kunnen zijn. Halverwege de film dacht ik toch echt dat het een andere kant op zou gaan.

Dat is nu juist ook het geniale van de film. Het einde overrompeld je dan ook compleet net zoals iemand die het in het echt ondergaat. Wtf? Waarom? Huh? Dit kan niet meer echt zijn...


Er wordt geniaal geacteerd door iedereen maar dit was wel weer een top prestatie van Jennifer Lawrence. Ik vind haar vooral heel scherp in hysterische rollen.

DarlingDionne

Woow, een compleet andere interpretatie dan ik (en vele anderen). Maar het blijkt wel weer dat de film zoveel meer kan zijn dan dat het op het oog is.

http://www.thefrightfile.com/reviews/m/17_mother.htm

^ erg fijne recensie. Kan nu helemaal niet meer wachten.

Geschreeuw verwijderd.