Mother! (2017)

Dat heeft grotendeels te maken met de recente anti-Trump opmerkingen van Lawrence. Die zichzelf in een interview volledig voor schut zette. Balen voor Aronofsky, maar ze is geen goede reclame op dit moment...

Is anti-Trump zijn niet juist een pro-argument tegenwoordig? Gisteravond bij de Emmy-uitreikingen leek elke Hollywoodbewoner wel tegen The Donald (terecht overigens, mafkees dat 'ie is).

Nee, integendeel. Hollywood heeft het financieel gevoeld dit jaar. Dat komt -believe it or not- onder andere door die onbegrijpelijke bemoeienis van omhoog gevallen sterretjes die denken dat ze wat zinnigs hebben te melden over de politiek (oftewel: kritiek op hoe jan modaal stemt). Wie de media een beetje volgt (en dan niet alleen het linkse CNN), weet dat de ''stille meerderheid'' er onderhand klaar mee is. Een boycot is al in volle gang.

Hier een link voor wie het niet mee heeft gekregen.

Ik denk dat hij vooral blij is met het feit dat ze aandacht genereert. En hij heeft er nog een trophy wife aan overgehouden ook (of was dat net andersom?).

Op zich heb ik ook niks met die omhooggevallen sterretjes die denken dat ze de wereld kunnen veranderen met hun meningen, maar volgens mij hangt er een redelijke anti-Trump sfeer in de Amerikaanse media en vermoedelijk ook onder de bevolking. Daar sluit de Hollywood-mening toch op aan zou je dan stellen. Het lijkt me wat lastig te geloven dat deze film Mother daar onder heeft te leiden. Is Jennifer Lawrence sowieso niet redelijk invloedrijk in Hollywood?

Zal je link morgen eens bekijken

Dat is ook zeker waar!

Ik denk dat het er niet mee te maken heeft. Je haalt meer uit die Tweet dan degene bedoelt. De film zorgt gewoon voor een gigantische tweedeling onder het filmpubliek, net zoals de (uitslag van de) Amerikaanse verkiezingen. Vind het wel een leuke vergelijking zonder dat je er al te diep op in hoeft te gaan, de tweet rept (no pun intended) nergens over Lawrence verder.

De grootste filmcriticasters van Trump zijn mensen als Robert De Niro, Meryl Streep, George Clooney, Johnny Depp, Stephen King, Bryan Cranston, Jack Black, Samuel L Jackson, Schwarzenegger etc. Zeker geen 'omhooggevallen sterretjes'

(overigens hebben ze doorgaans inhoudelijk ook volkomen gelijk)

Je quote wel een verkeerde post van me

Maar ik ben ook tegen Trump hoor, dus die mensen die je noemt zitten zeker niet fout. Ik had het meer over dat Hollywood zichzelf wel altijd graag hoort praten over alles. Al zitten daar genoeg intelligente namen die zinnige dingen zeggen. Zeker Schwarzenegger heeft altijd sterke teksten over bv Trump.

Inhoudelijk gelijk? Ideologisch gelijk bedoel je.

Er is een pijnlijke backlash voor een film als een betrokkene zich over bepaalde onderwerpen uitspreekt (linksom of rechtsom). Dat 'fenomeen' speelt hier ook, meer dan men denkt. Dat was eigenlijk alles wat ik wilde zeggen

Dat dit een hate it/love it film is, is wel duidelijk.

Die verdeling zou je dus ook wel hebben zonder Trump of welke politieke invloed dan ook, al is het feit dat de scheiding zo extreem is (zijn er soortgelijke gevallen) wel opvallend. Maar allicht vlakt dat ook nog wel wat af wanneer er veel meer mensen gestemd hebben. Mogelijk is het ook gewoon dat er wat gecompenseerd wordt, aan beide kanten dan. Dat zou ook niet de eerste keer zijn op IMDb.

Anderzijds is wat Jeroentje beschrijft ook niet meteen uit de lucht gegrepen. De drammerige en over-linkse Amerikaanse media en hun moraliserende invloed (vooral online) komt sommigen daar serieus hun strot uit. Of The Daily Caller daar nu zo'n geweldig goeie bron voor is, is een andere vraag. En hoe hard die negatieve sfeer zich uiteindelijk vertaalt naar boycots is volgens mij ook niet echt duidelijk, maar dat het in de stemmingmakerij rond een film een rol zou kunnen spelen is niet zo'n héél gek idee.

Als fan kan je er eigenlijk alleen maar blij mee zijn. Dit soort controverses en extreme visies draagt alleen maar bij aan de uiteindelijke cultstatus van een film. Stuff of legends enzo.

Om even een ander paadje in te slaan: Lawrence toont zich in dit interview vooral een feministe en in verband met de film zegt ze onder andere: "overal en altijd hebben mannen de Aarde behandeld zoals ze vrouwen behandelen". Nu is dat al een belangrijk punt in 'De Tweede Sekse' van Simone de Beauvoir: volgens De Beauvoir hebben inderdaad mannen altijd de vrouw geassocieerd met de natuur. Immers, net als de natuur brengt de vrouw leven voort. En in de seksuele hartstocht weet de vrouw de man in totale vervoering te brengen en verliest de man als het ware zichzelf. En de natuur c.q. de vrouw brengt zo ook de dood. Kortom, de vrouw is in de ervaring van de man een formidabele macht: de vrouw is een godin die de man vrees inboezemt. En daarom is de man erop gericht de vrouw te overmeesteren om zo de macht bij zichzelf te houden. En zo is ook inderdaad de houding tegenover de natuur geweest: zij moet worden overmeesterd zodat de man/mens haar beheerst in plaats van dat zij de man/mens beheerst.

Filmstudio reageert op gemengde reacties rond film mother! | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl Hoezo alles of niets . Wel een goede reactie van de studio.

Wel fijn dat een grote studio als Paramount achter de film blijft staan. Dat een film als Mother! gemaakt is in het hollywood studio systeem en met dit budget is al een mirakel op zich en is iets dat echt nooit mag stoppen, of de film je nu beviel of niet. En ergens hebben ze wel gelijk, in tijden van supereldenfilms en remakes smeken de mensen toch om iets unieks te zien. Maar dan krijgen ze iets ongezien als Mother! voorgeschoteld, en dan is het onzin voor het grote publiek omdat ze het niet begrijpen. Tja.. De aanhaling van Netflix is wel vreemd, want zulke originele dingen doet Netflix toch totaal niet.

Wat Paramount vindt en wat Paramount naar buiten brengt zijn twee verschillende dingen natuurlijk. Zo'n persbericht is ten alle tijde strategisch, we zullen zien of ze zulke films blijven maken na Mother! Zou mij niet verbazen als het momenteel gewoon damage control is.

Verder denk ik niet dat het grote publiek nu zo geweldig hard zit te wachten op "originaliteit". Recensenten en filmfans, die wel. En die klagen ook steen en been overal, maar uiteindelijk zijn het toch de grote blockbusters die het meeste volk blijven trekken. Omdat mensen weten wat ze kunnen verwachten (en het risico dus klein is) en omdat de meesten de cinema ook gewoon zien als een rustig avondje uit.

Echt super origineel is dit filmpje dan ook weer niet . Ik schaar Mother! (2017) vooral onder de categorie Lars von Trier . Maar met 1 groot verschil , namelijk dat de film van Aronofsky minder subtiel , veel opdringeriger en audiovisueel veel minder imponerend is dan de ' open ' op exotische locaties geschoten films van Lars von Trier . Ben ook geen liefhebber van Lars von Trier , maar diens films zijn ook veel volwassener van toon ...

*** / *****

Kan iemand mij vertellen wat ik zo shockerend of heftig aan deze film zou moeten vinden dat Paramount zich blijkbaar genoodzaakt voelt een bericht eruit te doen?

Heb echt het idee dat ik bepaalde scenes volledig gemist heb. Laat m'n gehele mening nog even wachten, maar qua horror/shockeren viel er weinig te beleven, niet?

Ze reageren vooral op de "F" quotering die de film kreeg van het bioscooppubliek. Als dit nog maar de 12e film ooit is die zo'n lage quotering krijgt (maar verder alom geprezen wordt door recensenten) dan is het niet zo vreemd dat Paramount de narratief rond deze film een beetje bij wil sturen.

Moest zelf ook erg aan Von Trier denken. Vooral Antichrist (natuurlijk). Unrelated maar toch ook weer related: las ergens dat Aronofsky en de DOP ter voorbereiding het hele huis op de vloer van een warehouse in Brooklyn hebben gemarkeerd met tape om zo de choreagrafie te kunnen oefenen. De klinkt wel heel erg Von Trier a la 2003/2005

Die ene "open" en exotische film, toch?

Toch wel een van de meest bizarre films die ik ooit gezien heb. Ik ben er nog niet uit of ik hem goed vond of niet, maar apart is ie in ieder geval wel.

Ik vond de film veel weghebben van High-Rise. Had niemand anders dat?

De poster zou je al doen vermoeden dat het een soort geestenkloon gaat worden. Maar daar steekt Aranofsky een stokje voor... Althans, dat hoef ik niet eens te vertellen als je Aranofsky zelf kent.

De poster zal ook wel de reden zijn geweest dat de bioscoopbezoekers irritant begonnen te doen, zaten te giechelen en te grollen of de zaal uitliepen omdat ze natuurlijk weer een film hadden verwacht over spookhuizen, geesten, griezelclowns en ander spul met "van de makers van Paranormal Activity en Indidious"-leuzen. Misschien is dit wel een Love it or hate it-filmpje, maar ook een overduidelijke boodschap dat de mensen nergens meer voor open staan, of misschien krijg je dit soort dingen nou eenmaal als je ze in de derderangs studentenbioscoopjes laat draaien. Ik weet niet of mijn generatiegenoten het liefst willen leven van desinteresse of domheid... Wel de hele tijd blèren dat ze een wandelende bibliotheek zijn door expres dure woorden te gaan gebruiken, maar ohwee als er eens een film tevoorschijn komt waar je echt verder moet denken dan alleen maar de suspense en sensatie.

Maar ik geef toe... Je moet hier van houden, maar als je verwacht dat je zo'n bovengenoemde kloon voor de kiezen krijgt... ga er dan ook niet naartoe. Ik kan me ook echt wel vermaken met Blumhouse-films of zo'n jumpscare-kloon.... Maar toch prefereer ik het liefst horror op psychologisch gebied en met een originele draai. Zo heeft Blumhouse dit jaar op dat vlak de verrassende Get Out uitgebracht... en kan ook deze zich er uitstekend in die categorie aan meten.

Met de creepy trailer in mijn achterhoofd ben ik vol verwachting naar deze film gegaan in Pathe... En inderdaad... Vanaf de eerste seconde wordt je gelijk in de duistere, koortsachtige sfeer gegooid dat aan alle kanten klopt en weet te werken. De soundtracks worden vermeden en de stilte zorgt ervoor dat de film meteen onder je huid gaat zitten. Want... Aranofsky kennende moet dit uitmonden naar iets wat alles behalve prettig is... op misschien nog wel een originele manier. Alles speelt zich af in een oud groot landhuis in een rurale omgeving dat wordt bewoond door een stel zonder namen. Deze worden (ondanks het leeftijdsverschil van 23 jaar) enorm sterk neergezet door Javier Bardem en Jennifer Lawrence... Echter lijkt het erop alsof het leeftijdsverschil juist goed werkt. Javier Bardem speelt een charmante ervaren dichter die alles inmiddels wel gesneden koek vind, terwijl Jennifer Lawerence een opvliegerige, naïeve en argwanend karakter neerzet. In principe gebeurd er niet veel bijzonders, pruttelt de film voort terwijl je je toch altijd wel onbehagelijk blijft voelen en moet het het hebben van de opbouw. Die bloederige gat in de vloer.... waar komt dat vandaan? En wie is dat oudere verdwaalde echtpaar (Ed Harris en Michelle Pfeifer) die plotseling op een avond langskomt? Het gehoest van Ed Harris is al een grote inkopper....

Het onschuldige bezoekje beloofd uiteraard weinig goeds. Zoiets weet je vaak al van tevoren. Uiteindelijk lijkt de film ineens 180 graden gedraaid te zijn. (Metafoor? Tijdsprong? )
Wat ik hier behoorlijk knap vind is dat Aranofsky de situaties zo lang mogelijk onschuldig en braaf mogelijk wil laten ogen... Bardem die ineens beroemd is geworden vanwege een dicht wat hij had geschreven en de honderden fans die hem thuis komen opzoeken. Sommige momenten deden me een beetje aan die café-scene van Calvaire denken en die sardonische sympathie van de gasten leken wel wat op Get Out. Ook de von Trier vergelijking is zeker niet misplaatst. Wanneer de bezoekers echt hinderlijk gaan worden, Lawrence bezwaar begint te maken en Bardem de boel nog steeds door de vingers zit breekt de hel pas echt los.

En ja, wat kan je eraan vastknopen? Nouja, niks meer dan pure woede alias koortsdroom van Aranofsky over het dagelijkse leven: Hoeveel je over hebt voor je idool en voor je fans, wanneer het vader wordt, en wanneer de enthousiasme verstrekkende gevolgen kan hebben... Dan lijkt het erop alsof ik naar een heuse oorlogsfilm zit te kijken, maar dan afspelend in een huis in plaats van in het Midden Oosten... Executies, rellen, massaslachtingen... of de associaties ervan. Dat stukje met die baby was de ultieme knal. Het is Aranofsky gelukt om mij zijn woede te laten voelen.... terwijl ik eerst nog dacht dat ik de ijskoude rillingen over mijn rug zou krijgen van angst. Toch weer even iets anders... en weer zo'n titel waarbij je denkt: waar heb ik in godsnaam naar zitten kijken? En toevallig was ik op dat moment zelf ook nog sinds een dag bekomen van een klein griepje.

En dat het uiteindelijk ging om een sekte... Ja, dat had ik vooraf ook wel al kunnen denken. Kortom... Hoe verwerk je vaakgebruikte thema's in een onvoorspelbare mindfuck film?

Ook aan kunstzinnigheid komt deze film niks te kort. Het landhuis krijgt hier ruimschots de aandacht met de koortsachtige kleurfilters, hartkloppende muren, eikenhouten spullen en schemerlampen... Terwijl de natuur eromheen ook genoeg aandacht krijgt. De hele uitbarsting van de film... is uiteindelijk het schilderij zelf. Een vergelijking met Jeroen Bosch zou in deze kwestie helemaal niet misstaan. (Ik hoor het die stuudjes in de zaal al zeggen: Huh! Wie is Jeroen Bos?)

Ik had vernomen dat Aranofsky deze film onder roerige omstandigheden had gemaakt. Waarschijnlijk had de media hem tot zijn kookpunt bereikt, en geef toe... De afgelopen tien jaar zal je haast denken dat het geweten onder de mens steeds meer lijkt te verdwijnen. Dat wordt in Mother! op een genadeloze doch abstracte wijze in verwerkt.

En ohja, stof tot nadenken: http://news.nationalgeographic.com/2017/01/wildlife-watch-baby-dolphin-killed-tourists-argentina/

4,5*

Dude ... spoilers werken niet op die manier

ik vroeg mij af of de film gelijkenissen heeft met 'Melancholia' van Lars von Trier?