It (2017)

Prima remake, goed en vermakelijk, gezien in IMAX, vond deze een stuk beter dan de orginele versie.

Vraag me af hoe het gaat in deel 2 met Henry volgens mij ging ie dood in dit deel, en hij hoort in deel 2 wel een grote rol te spelen.

Spoilertags bart007bond

Kan iemand mijn comment goed in spoilertags zetten, kennelijk niet goed gedaan. Excuses daarvoor,

Als je het niet zelf meer kan aanpassen moet je op de driehoek met het uitroepteken klikken en spoilermelding doen bij de moderators.

Heel sterke film. Wat ik persoonlijk jammer vind is dat Patrick Hockstetter's personage wederom weinig aandacht krijgt (hij is veruit het meest gestoorde, psychopathische personage in het boek).
Dat de bewegende foto er niet in zat vond ik toch ook jammer, maar dat werd uiteraard deels gecompenseerd door de dia's.

Meer van verwacht, zat ook in een volle Pathé zaal wat ik nooit meer ga doen. Stakkers die tijdens de film gewoon niet stil kunnen zijn.

In 2006 had ik dan eindelijk It gezien, wat later een miniserie bleek. Wist ik veel. Wat had dat lang geduurd. De jaren daarvoor vele waarschuwingen van volwassen mensen vooraf met dat ik er nachtmerries van zou krijgen en die dingen, totdat ik oud genoeg was om hem maar eens te aanschouwen. En hij zit nog grotendeels vers in mijn geheugen.

En nu is er de remake, voor de bioscoop bestemd. Erg vreemd; door de jaren heen zijn de succesvolle boeken van Stephen King al vrij snel in de bioscoop verschenen, hier komt er 29 jaar overheen. De film is zeker niet slecht. Verre van zelfs...

Ik had echter wel verwacht dat het hele boek in een film werd verwerkt, maar uiteindelijk moest deze film in tweeën geknipt worden en moeten we tot 2019 wachten tot we de jonge hoofdpersonages als volwassenen terugzien. De film neemt, in plaats van eind jaren 50 (het originele verhaal) plaats in de jaren 80. De tijd gaat blijkbaar ook mee. De openingsscene met dat papieren bootje is om te beginnen al erg onprettig en schokkend neergezet. Daarna richt de film zich voornamelijk op de Losers-club, waarbij de film grotendeels een erg fraaie coming of age verhaal wordt. Mede dankzij de prachtige montage, sfeer en de bewegende achtergronden van het dorpje. Het acteerwerk van The Losers zelf is ook erg overtreffend. It zelf is hier ook geen kostuumclown meer en je kan hierbij zien dat techniek soms nog wel eens wonderlijk is. Vele fraaie schrikmomenten en dan met name die tandjes zijn fucked up.

En dan het fantasierijke einde in dat krot... Wat een oogstrelende shots.

Ja, dit is wat mij betreft een zeer geslaagde It-verfilming. Ik heb tot nu toe nog steeds geen boek van Stephen King gelezen, ben wel een klein stukje begonnen in Revival. Maar ik denk dat dit nog wel eens een van mijn favoriete schrijvers zal zijn. Het is alleen jammer dat vele boeken van hem zo dik als een baksteen zijn, hij erg veel boeken op zijn naam heeft staan en ik niet echt altijd de tijd heb om die rustig te ontdekken.

4,0*

It blijkt erg hot te zijn. Overal in de wereld rinkelen de bios kassa's.

Helemaal in Amerika zelf: verwacht wordt een giga opbrengt waar niemand rekening mee hield en dat voor een R -rated horrormovie:

rond de 120 miljoen dollar dit wknd!!

Gisteravond gezien in VUE Eindhoven, Dolby Cinema.

Ik heb zeer genoten van deze film!

Vooral de kleine dingen kon ik erg waarderen, zoals de scene waar we IT voor de eerste keer zien in het riool en hij tegen Georgie zegt: 'Come and take-it(ttt).. de manier waarop IT 'it' zegt en natuurlijk ook echt bedoelt, maar ook het kwijlen van IT als hij met een kind praat/samen is dat zijn gewoon kleine details wat bij mij veel doet.

Daarbij moet ik toegeven dat ik altijd kan genieten van goede special effects en dat voor mij een film kan maken of breken. Ik vind dat bij een horror goeie special effects moeten zijn (als ze worden gebruikt) en ze wel echt echt moeten overkomen om voor mij een film te maken. Bij deze film zit dat gelukkig helemaal goed! Dit i.t.t. IT uit 1990 waar de 'special effects' zeer slecht uitpakte en ik de film dan ook niet geweldig kon vinden ondanks het redelijk interessant verhaal.

De opbouw van deze film vond ik goed gedaan.. ze nemen de tijd om ieder kind stuk voor stuk goed te introduceren en dat komt het verhaal ten goede (ik ken enkel de 1990 versie in naar mijn weten klopt het in grote lijnen allemaal). Wel moet ik zeggen dat de scenes stuk voor stuk snel achter elkaar zijn geplakt waardoor het soms van de hak op de tak springt.

Daarbij is er ook humor aanwezig in de film.. wel veel sex-plas-poep grappen die naar mijn mening na ongeveer 2/3 van de film beetje flauw beginnen te worden. Buiten dat kon ik het allemaal goed hebben en ook zeker om lachen en vond ik de humor goed passen in de film.
Gelukkig is het een goeie horror geworden met genoeg jumpscares en zeer mooie beelden, onder andere van het stadje Derry en ook zeker de eindscene in de put vond ik geweldig geschoten.

Erg tof vond ik om deze in de bioscoop te hebben gezien, ik kan niet wachten op deel 2!
Klein min puntje.. toch merk je dat je naar een horrorfilm gaat, mensen zijn zenuwachtig of iets.. na ieder schrikmoment gaat de halve zaal 20 seconden lachen om daarna nog eens 20 seconden te gaan na-praten over dat moment.

En toch is dat niet vreemd dat bedrag. Al weken niets bijzonders in de bios gekomen, IT is een bekend monster, nostalgie voor velen, de eerste geluiden zijn allen behoorlijk positief, dan kan ineens een vibe komen om een bepaalde film te willen zien. Ook wel een film die mensen gezellig samen gaan kijken, avondje lekker griezelen zonder dat dit echt horror vol spoken en nare geesten is.

Dat is inderdaad heel irritant. (Net als lolbroeken die massaal met hun Grolsch gaan ploppen op de engere momenten, met een nog irritanter gelach)

Gister in de VUE Amersfoort in de middag geweest. De grootste zaal en max 10 man. Verbaasde me, maar de avond is populairder. Daarom maximaal kunnen genieten.

Ik vinx het appart dat er mensen zijn die samen tickets kopen en dan de week doornemen tijdens dat de film speelt.....erg werd er gewoon opgefokt er agressief van.

Nee een film als deze ga ik niet meer in de eerste week in de bios kijken ...ik wacht wel tot de rust is wedegekeerd.

Overkwam dit je? Hopelijk niet, je verheugde je enorm.

Ik zal nooit begrijpen waarom mensen ouwehoeren door de film heen. Echt, hoe stom kun je zijn?

Bij een horrorfilm ga ik altijd helemaal achteraan zitten.

Vertrouw niemand en wil zeker bij dit soort films overzicht houden.

Erger me ook altijd aan gekraak van chipszakjes.

Hoop dat het vervolg niet pas in 2019 komt ?

ik snap de klachten niet. ga je naar Pathe, naar zoiets als IT bovendien en dan klaag je over hinderlijk gedrag. Ja duh heb je dat.

En jij denkt dat dat enkel bij horror films het geval is? Je zegt het in ieder geval alsof je het logisch vind bij zulke films..

Nee eigenlijk niet. Bij horrorfilms als IT in Pathé zitten allemaal oude volwassen intellectuelen die muisstil en gebiologeerd naar het scherm staren

Ik ervaar bij elke horrorfilm in Pathé vervelend publiek. En dan heb ik al flink wat horrorfilms gezien in verschillende pathé's. Haarlem, Den Haag, Amsterdam en Zaandam. Ik heb al een heel tijdje zo'n pas en bij horrorfilms zijn mensen gewoon vervelend. Bij andere genres is het minimaal.

Is niet zo moeilijk hoor... Een film kijk je met je .... en niet met je .... .

Dat een kind van 3 dat niet weet a la, maar zogenaamde volwassen zielen...?

Maar ik begrijp het wel hoor... angst wil je namelijk delen en niet in je eentje verwerken. We weten allemaal wie de angsthazen zijn in de zaal, namelijk degenen die het hardst ...... . Juist!

Bij ons kwamen er mensen tijdens de piek van de openingscene binnen....natuurlijk. Bloedirritant en dan kijken ze je nog aan van wat zeur je nou haha. Dus ben nog een keer geweest gisteren.

Wat me nog opviel bij de tweede keer

De presentatrice op tv hypnotiseert niet alleen Henry maar eigenlijk alle ouderen in Derry. Vraag me dus af of Beverly haar vader altijd zo is of ook helemaal 'vergiftigd' is.

De oude vrouw die staart naar Ben in de bibliotheek...

Patrick Hockstetter likt zijn lippen kijkend naar Richie

Beverly heeft een schildpad sticker op een boek

Pennywise gebruikt Georgie als handpop in de kelder

Ik denk dat halfdode Henry ervoor zorgt dat Pennywise kan overleven

Na de aftiteling hoor je Pennywise hard lachen

Maar idd om die reden niet zaterdagavond gegaan. Dat was niet goed gekomen denk ik...

12:45! Dat is tactisch! Maar nog geen beoordeling?

Inderdaad.. best jammer maar een vrijdag of zaterdag avond voor een film als dit komt nooit goed. Gegarandeerd krijg je te maken met wat irritant tiener publiek die hun bek niet kunnen houden of laatkomers die de ervaring bederven. Daarom ook tactisch moeten passen om hem te zien dit weekend. Ik ga lekker wel volgende week overdag tijdens de werk en school uren. Dan zit je in mijn geval vaak in een bijna lege zaal

Sorry maar, lachen na een schrikmoment hoort toch gewoon een beetje bij de filmbeleving in de bioscoop? Het is gewoon een reactie die voortkomt uit de schrik. Net als gillen. Als dat al niet eens meer mag. Dat je het irritant vind als mensen daadwerkelijk veel zitten te praten, begrijp ik heel erg goed. Dat is veel bewuster en kan gewoon niet. En natuurlijk moet het lachen en zeker praten erna ook niet te lang doorgaan. Maar zo even na het schrikmoment, dat moet toch kunnen? Of moet iedereen muisstil naar de film zitten kijken?

Misschien heb ik deze mening omdat ik zelf ook soms zo reageer als ik schrik, (lachen dan, niet zozeer napraten) en gisteren toen ik deze zag was dat vaak tegelijk met ongeveer de helft van de zaal, als het al niet meer was. Ik had daarom niet de indruk dat iemand zich eraan stoorde. Nu viel het gelukkig wel mee met het aantal 'jump scares' in deze en was het niet constant. Maar als je een film als deze in totale rust en stilte wil bekijken, kan je inderdaad beter op een rustiger moment gaan of gewoon wachten tot het vanaf de bank kan. Maar goed, dat is mijn mening.

En dan nu hetgeen dat ertoe doet: wat vond ik ervan. Over het algemeen is mijn mening over deze It vrij positief. Het voelde als een echte Stephen King verfilming. Ook al is het verhaal dan blijkbaar in bepaalde mate aangepast, (heb het boek maar half gelezen, wel de mini serie gezien) de vriendschap tussen de groep kinderen die allemaal met hun eigen problemen worstelen blijft de kern. Die vriendschap vond ik bijna even sterk voelbaar als in de mini serie uit 1990. Daar had je nog het afwisselen van de huidige tijd met de flashbacks, dat voor mij net iets meer toevoegde. Bij deze nieuwe adaptie doen ze het in chronologische volgorde.

Door de focus op de personages van de kinderen en de relaties tussen hen, vond ik dit zeker geen doorsnee horrorfilm, zoals ik dat misschien wel iets meer in die richting had verwacht. Zoals vaak bij King staat het menselijke verhaal voorop. In die zin, afgezien van verdere aanpassingen, dus trouw aan hoe hij het ooit bedoeld heeft. Ook de sfeer in fictief stadje Derry en de jaren 80 (vraag me wel af waarom dit is veranderd van de jaren 50) zijn fijn weergegeven. Bijna alsof de omgeving zo van de bladzijden in het boek tot leven komt. Die typische sfeer komt goed over. Daarnaast zijn de kindacteurs goed gekozen en is er verrassend veel humor.

Een paar minpunten waren er wat mij betreft wel, en die hebben vooral te maken met Pennywise zelf. Dat is niet vanwege Bill Skarsgård: in de openingsscène met Georgie komt hij juist erg tot zijn recht. Hij geeft zijn eigen originele draai aan het personage en doet dit goed. Maar dat is gelijk ook de enige scène waarin hij met volle zinnen sprak. Ik kan me herinneren dat Curry in de mini serie meer praatte, waarmee het personage voor mij meer een aanwezigheid was. Deze Pennywise komt toch meer op effecten aan dan op het persoonlijke acteerwerk van Bill. Had graag gezien dat hij meer met het personage had kunnen doen.

Het minste vond ik dat het zo over the top ging naar het einde toe. Dan bedoel ik bijvoorbeeld de kamer met clowns in het huis, maar vooral dat Pennywise tijdens de laatste confrontatie de gekste stunts uithaalde en steeds van vorm veranderde. Hierdoor was hij uiteindelijk totaal niet eng meer. Ook de zwevende mensen vond ik jammer. Was dit echt nodig? Wat mij betreft is het veel enger om niet te laten zien wat er met de ontvoerde mensen gebeurt, zodat je alleen maar kan raden wat het betekent om te zweven of drijven. Het stukje mysterie rond Pennywise werd op deze manier een beetje teniet gedaan. De manier waarop Beverly gered werd was ook flauw.

Goeie creepy momenten waren er wel, die ook mooi waren vormgegeven. Aardig goed, sloeg alleen een klein beetje de plank mis rondom Pennywise.

Grappig, ik zag mij inderdaad genoodzaakt van plek te wisselen daar een kwebbelende knullie met een kapsel van dertig centimeter het beeld aardig verstoorde, dergelijke haardracht was de bioscoop niet op berekend, je zag hem ook heel de tijd naar met dat hoofd naar z'n vriendje buigen om even wat te gaan zitten mauwen, zeker bij een film als deze had ik daar niet de gehele speeltijd trek in dus even voor ze gaan zitten en toen is het toch nog redelijk goedgekomen, maar de stelling dat men bij dit soort films storender zou zijn kan ik naar aanleiding van mijn meest recente ervaring in ieder geval beamen.

It's summer! We're supposed to be having fun!

It. Ik zal een jaar of elf, twaalf geweest zijn, toen ik het lijvige boek voor het eerst uit de kast pakte tijdens het logeren bij opa en oma, en het diezelfde dag nog uitlas. Toegegeven, die Nederlandse vertaling bleek bij nader onderzoek enkele weken terug, toch wat thinner (pun intended) dan de vele heruitgaves die je nu in de boekwinkel ziet. Maar de indruk die Kings boek maakte, was enorm. Bijna vijfentwintig jaar later valt het niet meer te zeggen in welke volgorde ik die boeken gelezen heb, maar ik vermoed dat het een van de eerste was. En eentje die ik meermaals zou herlezen. Wát een ervaring voor een jochie van ongeveer diezelfde leeftijd, met teveel fantasie.

Niet lang daarna zag ik de film, of miniserie, net hoe je het ziet. It (1990) was bepaald geen meesterwerk, maar voor mij wel een bepalende film, eentje die je tienerangsten wist te vangen en een soort benchmark werd voor het kwaad wat je als kind kon overkomen, in je eentje in het donker. ‘Heb je It nog niet gezien? Die moet je echt zien!’. Uiteraard wist ik al voor ik twintig werd, dat er op die film van alles aan te merken viel. Het acteerwerk van de kindacteurs (en volwassenen), bepaalde effecten en uiteraard het monster aan het einde. Maar toch… Op de een of andere manier bleef It overeind, en met een hoge herkijkwaarde. Zelfs nu ik hem net opzoek en zie dat ik hem in de loop der jaren naar een zesje heb gedegradeerd, voel ik gelijk dat dat ondanks de tekortkomingen eigenlijk niet genoeg is. Voor mij niet, althans. 'It' was vormend.

Naar deze nieuwe versie was ik ondanks dat meteen benieuwd, helemaal toen ik hoorde dat Cary Fukunaga (net vers van True Detective Season 1 afkomstig) aan het roer stond. Dat enthousiasme temperde wat toen Andy Muschietti het stokje overnam, aangezien ik Mama (2013) een flinke teleurstelling vond. Desalniettemin deden de uitstekende marketing en casting hun werk, en na een sloot van positieve geluiden werd ik andermaal enthousiast over deze herinterpretatie/remake. Het was lang genoeg geleden, en er schortte genoeg aan het origineel om een remake een kans te geven. Vooral een veelbelovende.

En het moet gezegd: It doet best veel goed. In de eerste plaats werkt Fukunaga’s screenplay prima, en doet Muschietti gelukkig zijn eigen ding in plaats van de eerdere verfilming na te doen. Hoewel sommige scènes bekend voor zullen komen, heb ik geen moment het gevoel gehad naar een shot-for-shot remake te zitten kijken, allesbehalve. Behalve het verplaatsen van de tijd waarin het speelt, is er genoeg anders om dit niet als een nodeloze herhaaloefening te laten voelen. Maar uiteraard is een vergelijking onvermijdelijk. Soms valt die uit in het voordeel van de 2017 film, en soms in die van de reeds bekende versie.

Ondanks het beperkte budget ziet Muschietti’s It er goed uit, en zijn zowel de technische aspecten als de CG behoorlijk in orde. Toch had ik de computergegenereerde effecten liever iets minder gehad. It is voor mij altijd een primaire angst geweest, iets waarvan je niet weet wat hij allemaal kan doen, al laat hij een keer zijn tanden zien. Hoe meer je echter toont, hoe tastbaarder het wordt. Het oude adagium blijkt dan soms toch waar: Wat je niet ziet is enger. In een grote Dolby Atmos toegeruste zaal echter, kon ik me er evenmin druk om maken. Hoewel de jump scares niet altijd werkten, was het vaak genoeg behoorlijk creepy. En eerlijk is eerlijk, het origineel beangstigt me ook niet meer zoals het ooit deed.

Wat de titeltol betreft, Skarsgard is een prima Pennywise, en zijn schokkerige manier van bewegen maakt hem enerzijds angstaanjagender dan de originele, op zijn minst in de zin dat hij snel bij je is. Toch had ik bij Curry’s Pennywise meer het gevoel dat hij niet snel hoéfde te zijn: Hij kreeg je toch wel. Althans, zo kwam het over. Wat de kindacteurs betreft, het is altijd een soort lotto. Voor mij was Bill Denbrough altijd het sleutelkarakter van het verhaal, en juist Jaeden Lieberher vertolking doet me Jonathan Brandis’ Bill niet vergeten. Hij is niet slecht, maar ik geloofde hem niet helemaal, waar ik bij Brandis de wanhoop bijna proefde, al was het misschien een tikje theatraal. Sophia Lillis (Beverly Marsh), Finn Wolfhard (Richie Tozier), Jack Dylan Grazer (Eddie Kaspbrak) en Nicholas Hamilton (Henry Bowers) daarentegen vond ik absoluut een vooruitgang. Met name Lillis, een Amy Adams in de dop. Die zou nog wel eens dingen kunnen gaan doen.

Of dit de horrorfilm wordt die een generatie bereikt (en traumatiseert) zoals de vorige dat deed, betwijfel ik. De leeftijdskeuring zorgt ervoor dat de twaalfjarigen van nu hem niet in de bios of op tv zullen zien, wat een status als die van zijn voorganger (al dan niet terecht) zal bemoeilijken. Ik heb me absoluut vermaakt, en mijn armharen hebben een enkel moment overeind gestaan. Maar toch, het was (net) niet helemaal waar ik op hoopte.

3,5*

losstaand van mijn review: