Blade Runner 2049 (2017)

Ik kan wel zeggen dat hij totaal niet matched in het MCU (de films dus). zelfs qua uiterlijk en gedrag niet. Ik zou hem dan eerder in een Watchmen achtige wereld plaatsen.

Het verhaal vond ik niet echt sterk, film vond ik ook niet spannend. De sfeer die wordt neergezet vond ik wel fantastisch, mooie scenery's en goede geluidseffecten. Echt dat sombere sfeertje. Top.

Redelijk goed verhaal, fantastische sfeer en goeie acteurs en muziek. Zou bijna willen zeggen dat hij net zo goed is als het origineel. Die had namelijk ook wel mindere momenten.

Leuk detail vond ik de vuilnisschepen die wel verdomd veel weg hadden van die uit Soldier van 1998 die vreemde actiefilm die zich afspeelt in het Blade runner universum...

Waar ik met de eerste Blade Runner 3 x klaar kwam, was dat nu 1 x. Maar zeker een goede film. Muzikaal en visueel top. Alleen het vernieuwende van de eerste Blade Runner kan deze niet overtreffen. Wellicht logisch als die een opvolger is. Maar wederom worden verschillende (actuele) thema's mooi symbolisch uiteengezet met een dystopisch wereldbeeld: religie, een Frankenstein-complex, een zelfvernietigende consumptiemaatschappij, een toekomstig complete multiculturele wereld en natuurlijk het gebruik van de ogen als de opening naar de ziel. Persoonlijk vond ik ook de onderliggende boodschap van de film mooi: je bent wat je doet en niet wat je bent.

Nee, dit gaat geen succes worden bij de box office, niet hier en niet in de US. Te vaag, te ingewikkeld en te traag. Helaas voor al die wegblijvers, missen zij de beste film van 2017, een werkelijk adembenemend schouwspel. Dit is echt buitencategorie in alle opzichten. Ik begrijp niet waarom sommigen zich storen aan het trage tempo van het verhaal. Een zegen is het. Leve Denis Villeneuve en zijn crew.

Is deze film te volgen ook al heb je het eerste deel niet gezien?

kan hier iemand op antwoorden?

alvast bedankt

Het zal zeker te volgen zijn. Kijkplezier gaat wel stuk omhoog als je de eerste hebt gezien.

Ik raad aan het origineel niet te kijken omdat de kans aanwezig is dat je hem zo traag vindt dat je deel 2 niet hoeft te zien

Dat vind ik een beetje onzin. Wat jij zegt is te bevooroordeeld naar degenen die de film nog niet gezien hebben. En de kans is natuurlijk aanwezig dat zij het origineel juist wel fantastisch vinden. En als filmliefhebber moet je sowieso een film als Blade Runner gezien hebben.

Eindelijk een goed uitgebreid interview met Sylvia:

Sylvia Hoeks Talks About Her Role In Blade Runner 2049

Ik kan dat heel goed begrijpen. Ik vond het origineel al traag aanvoelen, nu ik het kan vergelijken met 2049 al helemaal.

duidelijk arri , bedankt

allen bedankt voor de reactie

Pure onzin! Tijd is relatief. Zoals jij het zegt is het alsof het door iedereen hetzelfde ervaren zal worden. Jouw bewoordingen stralen (zoals ik het nu lees) een laag verkapt beklag uit dat vermomd wordt als een serieus advies. Zou het zinnig klinken als ik zou zeggen dat je Alien 1979 niet moet kijken, omdat je anders Alien:AC ook niet hoeft te zien vanwege zijn traagheid? Wellicht moet je jouw ervaring eens in de achterliggende context zien; tijdsbeleving is namelijk een reflectie op hoe jezelf momenteel in het leven staat en grotendeels afhankelijk van de levensfase waar je je in bevindt. Verder zijn de gemoedstoestand en de lichamelijke toestand van de persoon van invloed. Al deze dingen zijn bij eenieder in hoge mate verschillend, waardoor men niet voor een ander kan spreken. Tijdsbeleving zelf is echt geen serieuze graadmeter voor het wel of niet gaan zien van een film. Baseer je keuze liever op iets dat meer dan alleen een subjectieve emotionele basis heeft, dunkt me...

Ik zie dat men tegenwoordig vergeten is hoe moeilijk het eigenlijk is om een verhaal te vertellen zonder woorden, enkel met beeld. Het valt namelijk op dat deze film een relatief grote hoeveelheid stiltes en close ups gebruikt in vergelijking met andere soortgelijke films. Mensen overtuigen met enkel de ogen/emoties, is een gave die weinig acteurs/actrices echt bezitten, laat staan beheersen. Om maar niet te spreken over het overtuigen van (de zintuigen van) de kijker zelf... Indien zwijgen onder stilte valt en zwijgen een emotie is, dan kan stilte ook gezien worden als een emotie/reactie. Mijn ervaring is dat beelden nog steeds meer zeggen dan 1000 woorden. Ervaren doe je bij film voornamelijk nog steeds met je ogen (zintuigen); geen narratief (of dialoog) die dit beter kan uitbeelden. Focus is hier key! Villeneuve is vooral iemand die beelden (en stiltes) voor zich laat spreken. Hoewel stiltes gewoonweg als stiltes opgevat kunnen worden, zijn het toch veel meer dan dat. Het zijn de ongesproken woorden van de film die het niveau van de film omhoog tillen: een narratief zonder woorden, wellicht deels vergelijkbaar met een domme film.

Het verschil in perceptie is een grote kracht van film, maar tevens ook zijn zwakte. Dat er bij deze film voor gekozen is om veelal de interpretatie aan de kijker over te laten is mijns inziens een zegen. Het maakt de film een stuk toegankelijker dan dat het eigenlijk zou kunnen zijn. Dat er mensen zijn die dat soms niet op die manier ervaren is mogelijk, sommige mensen zijn hier gevoeliger voor dan anderen, maar zegt mijns inziens meer over de kijker zelf dan over het betreffende beeldwerk. Uitzonderingen daargelaten uiteraard...

Als je enkel films boven de 100 miljoen $ kijkt misschien, maar zo wereldschokkend is het echt niet.

In de context van blockbuster uiteraard, niet de 'gewone' film. Negen van de tien blockbusters zijn Hollywood-actie-driven, met het visuele voorop. Verhaal en diepgang zijn ondergeschikt hieraan en stiltes zijn een soort taboe. Enige uitzondering hierop dit jaar is Dunkirk. Onder blockbusters versta ik alle films die in IMAX uitgebracht worden en kijk ik niet naar budget.

Dijk van een Plaat, is het eerste wat me te binnenspringt!

Inderdaad visueel maar zeker ook qua Audio een bijzondere ervaring. ik was voor de gelegenheid naar Apeldoorn afgereisd in en zat in een ``steile'' zaal achterin, ik weet niet of het aan de zal lag, maar tijdens de aftiteling liep de muziek nog door, en je moest over de muziek heen blèren zoals in een druk café.

Toen de film al begonnen was na de pauze merkte ik dit aan de BASS die door de deur heen dreunde, het leek wel of ik op een rave party was!

Denk niet dat het een film met dance muziek is ofzo, maar gewoon overdonderende sfeer muziek.

Sfeer en audio en video beleving, daarmee is deze film echt iets bijzonders, naast mij zat iemand die geen sci-fi liefhebber of kenner was, en die ook de eerdere blade runner niet gezien had, die had echt moeite om het verhaal bij elkaar te houden. verder is het echt een lange zit.

Erg goed verhaal en acteerwerk, tevens is het toekomstbeeld zeer boeiend en origineel, met name de geprojecteerde vriendin! (ik in 2020 dacht ik nog, ha ha ha)

Ieders beleving is anders, laten we dat voorop stellen. De film vertelt mij zo te horen meer dan jou. Niet alleen audiovisueel, maar ook gevoelsmatig. Dat de film zijn tijd neemt om de kijker in de omgeving, de atmosfeer, de ruimtes te laten geraken zegt mij veel. Heeft met het opbouwen naar een bepaalde sfeerimpressie te maken. Denk aan een spanningsboog. Een film die dat ook doet is Dunkirk (2017). Villeneuve gebruikt verder veel abstracten en speelt met ruimtelijkheid, licht- en kleurgebruik, zoals zwart-wit contrasten. Sommigen hier maken al de vergelijking met een film noir. De beginscène bezit eigenlijk alles wat jij noemt dat er de hele film niet in zou zitten en zet de toon voor de rest van de film. Het subtiele is vind ik dat hij bijv. niet laat zien wat er met de knoflook gebeurd. Wellicht zijn het details, maar het is al geniaal als je er als kijker over na moet denken.

Mimiek is niet helemaal het juiste woord. Ik vind het minder opzichtig en eigenlijk niet duidelijk als je er niet op let. Vergelijkbaar met micro-expressies en lichaamstaal. Voor mij zijn het de rustmomenten die de sfeer benadrukken en kracht geven. Het zijn de ingezoomde gezichtsscènes, die kracht geven aan de (spraakloze) dialogen. Geen gelaatsuitdrukking tonen is niet hetzelfde als geen emotie tonen. Het is namelijk nog steeds een uitdrukking/emotie, zoals zwijgen een reactie is. Vergelijk het met een pokerface, deze is bewust. Emoties zie je niet altijd direct terug in gelaatsuitdrukkingen, maar veelal wel in de ogen en soms ook in de micro-expressie-gebieden van het gezicht. Ik ben geen expert, maar ik probeer er wel op te letten.

De keren dat CGI mij versteld hebben doen staan zijn op 1 hand te tellen. Geloof dat het Titanic, Avatar en Terminator 2 waren. Dus nee, ik ben niet snel onder de indruk.

Mijn beleving is dat de film continu van de hak op de tak springt en de kijker eigenlijk helemaal niks uitlegt. Dat de film eenvoudig en ondoordacht is, vind ik niet. Als je al meer dan 5 seconden over een scène moet nadenken, dan is deze voor mij al open ter interpretatie. Er zijn films die de fantasie stimuleren, films die meer vragen oproepen dan ze beantwoorden. Dit is er één van. Misschien niet zo extreem als een Mother!, maar toch. Zoek er verder niet teveel achter, want de hoofd-verhaallijn is over het algemeen wel eenduidig. Het zijn meer de afzonderlijke scènes die vragen doen oproepen. Deze zijn echter ondergeschikt aan de essentie van de film, waar het uiteindelijk allemaal om draait: Wanneer ben je mens of menswaardig?

Ik ben geen advocaat van de film en ieder moet zelf beslissen of hij/zij de film wil zien. Zoals ik vaker heb gezegd moet je van deze filmstijl houden. Ik vond Arrival erg goed, maar er zijn ook mensen die zich afvroegen waar de actie en de aliens waren en de film niet konden waarderen. Waarschijnlijk een ander verwachtingspatroon. Open ter interpretatie moet je niet letterlijk opvatten en slaat al helemaal niet op de verhaallijn, maar meer op film in het algemeen. Film is in mijn ogen niet zwart-wit, het wordt gevormd in the Eye of the Beholder; jij kan iets zien in film wat ik niet zie en andersom. Iets kan voor jou totaal zinnig en logisch zijn terwijl het voor mij onzinnig en vragen oproept, want kennis is niet universeel. Perceptie is afhankelijk van de persoon, zo ook de beleving en de bevatting! In discussie gaan over deze punten is soms interessant, maar veelal tijdrovend en onbevredigend. Dit geldt vind ik zeker voor een filosofische film als Blade Runner. Maar hey, als het bij jou geen vragen oproept, dan is alles toch nog steeds prima?

Question:

Als een gegeven (bijv. fictie) gelijk is aan de werkelijkheid (ofwel het origineel), in een wereld die niet is wat het is (fictie), is de werkelijkheid dan nog de werkelijkheid? Of is fictie de werkelijkheid? En wanneer is werkelijkheid werkelijkheid en wanneer is fictie werkelijkheid?

Best een lange zit.

Af en toe is de film erg traag.

Wat ik goed vond:

Sivia Hoeks, wat een top actrice.

De sfeer, de plaatjes de muziek zijn geweldig.

Het verhaal was maar matig.

Om eerlijk te zijn heb ik ongeveer hetzelfde gevoel als de film uit 1982. Villeneuve behoudt de originaliteit en basis van de oudere film. Vele zaken komen terug en zijn erg herkenbaar, dit alles uiteraard in een nieuw proper jasje gestopt.

Ook deze 2049 moet het vooral hebben van de erg mooie beelden, special effect en sfeerschepping. De openingsscène was een enorme trigger voor de rest van de film. Het desolate troosteloze wereldbeeld is prachtig weergegeven met ondermeer die oranje stoffige woestijnen. Ook de sfeer op de gigantische vuilnisbelten was top. Het geluid en de muziek onderstrepen dit alleen maar. Veel product placement ook, maar die enorme reclamevrouw was een waar genot (filmtechnisch bedoel ik dan).

Inhoudelijk bleef ik wat op mijn honger zitten. Net als bij Mad Mad heb ik nooit die echte clic ervaren die fans wel hebben bij Blade runner. Voor mij is dit persoonlijk ook geen cultfilm, maar begrijp wel dat anderen dit er wel in zien. Het basisidee van replicants is natuurlijk knap, maar ik blijf worstelen met de uitvoering ervan. De boodschap of filosofie die erachter zit volg ik wel, maar ik word er niet wild van, maar nogmaals, dit is persoonlijk. Interessant om hierbij op te merken dat de regisseur mooi minderheden en rascisme subtiel verwerkt heeft in de film. Ik kan me dus best vinden in PCTERN's recensie behoudens dat ik Gosling wel erg goed gecast vond.

Inmiddels de TC van de originele BR herkeken en ik krijg sterk de indruk dat Villeneuve zich daarop heeft gebaseerd. In die versie (die ik beduidend minder vind), is inderdaad veel minder duidelijk wie of wat Ford is. Het is ook niet DE issue van die film, maar gaat net als deze over het in mijn ogen veel minder boeiende drama. Namelijk over robots die graag 'meer mens' willen zijn en niet over de veel interessantere vraag. Ben ik (mens) wel wat ik denk dat ik ben.

Ingrediënten voor een film middag zijn:

1 - een vette Laser ULTRA projector (Barco's bekroonde laserprojector met een lichtsterkte van 60.000 lumen, voor 4K-content met 60 fps)

2 - een knallend geluidssysteem, Dolby Atmos met 64 unieke kanalen (dit geluidsysteem zorgt voor een adembenemend geluid uit alle richtingen, ook van bovenaf. Je wordt helemaal ondergedompeld in een verbluffend heldere, ruimtelijke, rijke geluidsomgeving)

3 - Blade Runner 2049

Ok, we gaan er voor naar Antwerpen maar dan heb je ook wat. Deze film is van begin tot eind een waar huzarenstukje voor het oog & oor, echt super genoten van dit visuele hoogstandje en soms uitbarstende geluid. Voor de film gaan we graag we nog een keer. Ennuh..... niet pindakazen want dat zou heel jammer zijn, je mist dan veel te veel.

Jep, heb deze ook in Laser Ultra gezien. Won echt van al mijn imax ervaringen. Wat betreft geluid was dit echt ongeëvenaard, maar dat lag misschien ook wel aan de film.

Grappig hoe er in antwerpen maar liefst 6 versies te zien waren. Originele versie, Digitale versie, 3D versie, laser ultra, laser ultra 3D, en een versie met enkel versterkt geluid. Al snap ik het nut van de eerste en laatste niet in dit lijstje. Roger Deakins zegt dat je trouwens best NIET voor 3D kiest.

Dus die Laser Ultra 2D versie in kinepolis Antwerpen is echt the way to go inderdaad!