Blade Runner 2049 (2017)

En toen viel hij alsnog. Wat een grandioze film! En wat maakt IMAX een verschil. Ik blijk de vorige keer hele stukken te hebben gemist omdat ik zo moe werd van de onscherpe 3D.

Meesterwerkje.

Eens, kon deel 1 al niet afkijken vanwege het supertrage tempo.

’Someone lived this, yeah. It happened’

Het bleef maar knagen, die eerste kennismaking met Blade Runner 2049. Hele dag gewerkt, onscherpe 3D, 160 minuten - geen goede combinatie. Knikkebollend wist ik een meesterwerk niet op waarde te schatten. Gelukkig was er bij de IMAX-herziening geen ontkomen aan.

Want. Wat. Een. Prachtfilm. Het bleek toch die film waar ik al zo lang naar uitkeek - en meer.

Vanaf het begin werd werd ik door die prachtige sfeer gegrepen. De grote leegtes, sombere, zwijgzame personages, mysterieuze soundtrack en het lage tempo roepen een desolaat gevoel op dat wel degelijk aan het origineel doet denken.

Omdat ik ditmaal zowel de hoofdlijnen als vele details wél meekreeg, vloog de film voorbij. Ja echt, vloog. Niet één keer heb ik naar de tijd gekeken, iets wat me normaal bij een film van 90 minuten al niet lukt. Daardoor raakte de drama me ditmaal hard.

Uiteraard die van ‘K’ zelf, een replica die gewend is te gehoorzamen zonder vragen te stellen, maar beetje bij beetje zijn eigen ‘menselijkheid’ ontdekt. Een in den treure uitgekauwd thema, maar nog niet eerder zó meeslepend neergezet als Ryan Gosling hier doet.

Maar gek genoeg was hij niet degene met wie ik het állermeest meeleefde. Die eer kwam te deel aan Joi, een soort hologram-partner met kunstmatige intelligentie, verrassend gevoelig en klein neergezet door stoeipoes Ana De Armas. Nooit meer zal ik alleen aan haar tot op de vierkante millimeter perfecte lichaam denken bij het horen van haar naam; elke traan en blik van haar voelden echt.

Tussen al dat acteergeweld - Sylvia Hoeks krijgt terecht ook veel lof - was het soms even billenknijpen als Harrison Ford in beeld komt. Toch valt hij niet héél hard door de mand, wat in zijn geval alleen maar winst is.

En Villeneuve? Tja, wat moet je er nog over zeggen. Levert met Arrival de beste sci-fi aller tijden af en waagt zich vervolgens aan de sequel van de perfecte film die eigenlijk nooit een vervolg zou mogen krijgen. Alleen voor dat lef verdien je eigenlijk al een standbeeld, maar hij geeft er ook nog eens zijn eigen slinger aan, verwerkt het origineel op knappe, nergens storende manier tussen de regels van 2049 door én levert zowaar een meesterwerk af dat zoveel replaywaarde heeft dat hij misschien uiteindelijk het origineel wel benadert.

Verder ga ik niet uitwijden over deze magische herziening. Elk woord dat iemand leest zonder eerst zélf de ervaring te hebben gehad, is er eigenlijk één te veel.

Ik kan nu al niet wachten om hem thuis op blu-ray tot op de seconde uit te pluizen.

Blade Runner 2049 doet op veel momenten aan als een hommage aan zijn voorganger. De wereld ziet er echt uit als die in het origineel + 30 jaar. Technische ontwikkelingen worden geloofwaardig neergezet zonder de al bestaande wereld af te breken.

Grotendeels is de film vrij eenvoudig te volgen. Het verhaal is traag en Villeneuve neemt uitgebreid de tijd om zijn verhaal te doen. Ondertussen verweeft hij een aantal interessante verhaallijnen (zoals die van het JOI-systeem), met wat elementen die me minder aan spraken (een magisch kind, een mogelijke opstand).
Gaandeweg lijkt een plotwending onvermijdelijk; daar was de ogenschijnlijke opzet te doorzichtig voor. Het contrast dat er aan het eind echter wordt getrokken tussen K en Ana is volledig aan mijn aandacht ontsnapt, waarvoor de makers misschien wel de grootste waardering voor verdienen.

Wat een vreemde opmerking. Ford door de mand vallen? Hij levert de meest overtuigende prestatie van allemaal (logisch ook) Enkel Hoeks komt in de buurt. Gosling doet niet veel meer dan schaapachtig toekijken in zijn confrontatie met zo veel charisma.

Welke film(s) heeft je kijk op Ford zo doen vervormen?

Ford is sowieso een uitstekende acteur met vele sterke acteerprestaties, wat een flauwekul opmerking is dat inderdaad.

Ford is consistent slecht en is er met de jaren ook niet beter op geworden. Kan me geen goede rol van hem herinneren. Ook hier is hij de zwakste van de hoop.

Wat een onzin.

Wat OH zegt. Verder lijkt welles/nietes me niet heel zinvol.

Heeft iemand hem in 2d gezien? Ik kijk hem liever met de Cinevillepas in het lokale filmhuis. Weinig zin om naar de iMax te gaan in een andere stad.

Kom op zeg, zowel zijn creatie Indianna Jones en Han Solo zijn iconen van de 20e eeuw. Die personages hoeven je niet aan te spreken, maar als rol is er gewoon fantastisch invulling aan gegeven. Verder Witness, Frantic, Presumed Innocent, Blade Runner, allemaal puike rollen.

2D was prima, zou m nietvin 3d hoeven zien.

Wie had nou dat gedacht dat zelfs een SF-film als Blade Runner uit 1982 een vervolg zou krijgen ... Anyway armoe troef weer in filmland, maar deze sequel wou ik niet missen hoor. Met ruim 2,5 uur is het een lange zit, het tempo is ook lekker traag, en volop genieten. De beelden zien er super uit en er wordt op dezelfde toer verder gegaan als de eerste film, maar dan met veel meer technische mogelijkheden.

Ook het verhaal was fijn, beetje simpel in het begin en op het eind ietwat gekunsteld, maar overall gezien toch wel boeiend. Qua acteerwerk vond ik het wat gewoontjes. Gosling doet met zijn uitgestreken smoel Drive nog eens dunnetjes over, Hoeks acteerde op het randje van wat toelaatbaar en niet te lachwekkend wordt en de rest was weinig memorabel. Enfin, het maakt niet zo veel uit. Van de supergave beelden en vette synthesizermuziek heb ik prima kunnen genieten.

Mooi gezegd. Zelfs als je weinig geeft om het verhaal zijn de combinatie van beeld en geluid al ruimschoots de moeite waard.

Het origineel is een klassieker om drie redenen: scheppingskracht, Vangelis, symboliek. Replicants die hun uiterste houdbaarheidstermijn naderen en hun maker zoeken om meer tijd te krijgen, gelijk aan de mens die God smeekt om de dood af te wenden. De laatste regels van Rutger Hauer bevatten de essentie van het hele SF-genre: ze roepen buitenaardse beelden op en relateren die aan wat het betekent om mens te zijn.

2049 mist deze diepgang. Mist überhaupt veel. Nergens snijdt het nieuwe onderwerpen aan. De beelden zijn mooi maar leeg; een wereld waarin niet geleefd wordt. De traagheid is een zegen en een welkome breuk met het hedendaagse Hollywood. Maar toch... blade runner was het summum van SF, 2049 eindigt in de schaduw.

Wat betekent het om mens te zijn? Het betekent: vrij zijn. Maar, tjah… Vrijheid, wat is dat? Dat is, of beter, dat zou kunnen zijn: de mogelijkheid om jezelf door te geven. Het vermogen om niet te worden gemaakt, maar om geboren te worden.

Juist, dat is waar mens en machine zich onderscheiden. Althans, denkt men. Tot agent K. een vreemde zaak krijgt voorgeschoteld. Hij komt terecht in een kluwen van belangen, waarbij hij zichzelf gevangen weet in een driehoeksverhouding tussen de industrie (zich voortplantende droids als rendabel businessmodel), de mensheid (als droids zich kunnen voortplanten zijn ze niet langer afhankelijk en dus gevaarlijk) en de droids zelf (het geboortekanaal als ontsnappingsroute uit de slavernij). Dat grotere verhaal (de droid als soort) is voor K. echter slechts het decor van een existentiële crisis. Wie ben ik? Wat ben ik? Ben ik? En…wat heb ik eigenlijk – welke relaties, welk verleden, welke morele plicht…wat kan ik me überhaupt toe-eigenen?

Aangekleed als een futuristische thriller, is ‘Blade Runner 2049’ in essentie een psychologisch portret van mensen op zoek naar betekenis in een wereld die daarvan verstoken is. Met weinig woorden zet Denis Villeneuve karakters als K (eens te meer hoed af voor Ryan Gosling), Joi (u zegt schoonheid, ik zeg Ana de Armas), Niander Wallace (Jared Leto in zijn meest huiveringwekkende rol ooit?) en Rick Deckard (een Harrison Ford waar het torment van af druipt) doorwrocht en diep menselijk neer.

Net als in ‘Arrival’ doet het sciencefiction-element trouwens zeer origineel aan, gevoed door een hallucinante soundtrack van Benjamin Wallfisch en Hans Zimmer, die de muziek bijna weten te verzelfstandigen tot een ongrijpbaar personage. Het post-apocalyptisch beeld van de planeet geeft Villeneuve overigens vorm vanuit actuele ecologische symptomatologie. Wie de bergen afval, de continue stortregens en de nimmer optrekkende grijze smog ziet, kan niet anders dan daar een cinematografische hint naar de klimaatbeweging in zien.

‘Blade Runner 2049’ is tegelijk verleden (een revival van een klassieker en Harrison Ford als fossiel uit het paleolithicum van de cinema), heden (de grote vraagstukken van ons tijdsgewricht zoals ongelijkheid, identiteit en ecologie) en toekomst (de implicaties van artificiële intelligentie). Het is alweer –een handelsmerk van Villeneuve? – een virtuoze symbiose van stijlen, met de mens zelf als zwaartepunt.

3,5*

Inderdaad. Ford mag niet je favoriete acteur zijn maar zeggen dat ie consistent slecht is, is met zulke iconische rollen niet heel serieus te nemen.

Iconisch zeker, kwalitatief niet. Die twee zijn twee zeer verschillende dingen.

Zonder kwaliteit word je nooit iconisch.

Oops, you did it again.

Box Office: ‘Happy Death Day’ Crushes ‘Blade Runner 2049’ With $26.5 Million – Variety

Hopelijk blijven vervolgfilms ons nu bespaard.

Dit soort opmerkingen begrijp ik nou nooit.

Ik vond dit geen geweldige film, maar er zijn er velen die dit wel prachtig vonden. Je hoeft een vervolg toch niet te kijken, en een vervolg maakt de eerdere delen/films toch niet minder? Het klinkt altijd zo egoistisch, zo'n opmerking.

Ik vind het eerlijk gezegd ook zonde. Ik vond deze film niks, maar ik zag wel dat de regisseur zijn eigen gang kon gaan. En een volgende keer kan dat iets geweldigs opleveren. Maar dan had deze film wel moeten slagen.

Ik vind dat een vervolg het origineel wel minder kan maken. Als je meer van hetzelfde krijgt, wordt het origineel minder bijzonder. Daarbij heb ik er een hekel aan dat Hollywood altijd alles maar maximaal uit wil melken.

Los daarvan had ik de film wel meer succes gegunt, want het is wel een mooie film.

Het positieve is dat de filmwereld hopelijk hiervan leert, dat je met (in mijn ogen matige) visuals alleen niet meer wegkomt, dat je een film niet onnodig bijna 3 uur moet rekken, en dat je goed over een script moet nadenken. Heb het al vaker gezegd, maar deze film mist voor mij werkelijk alles (inhoud, verhaal, design, soundtrack, diepte, emotie, vaart, evenwicht...). De visuals doen mij denken aan (aardige) windows-wallpapers en de "muziek" (ik zou het zelf zo niet noemen) is namaak van het origineel. Ze hebben het zich veel te makkelijk van afgemaakt. Nou heb ik als scifi-fan natuurlijk tig films gezien waarvan vele het verhaal van "androids & leven" veel beter vertellen, maar toch... voor mij is dit geen matige film, maar een slechte. En ik weet haast zeker dat de film zonder het halo-effect van het origineel (en van Villeneuve) ook een stuk slechter zou scoren. Geef het een willekeurige titel en een onbekende regisseur en de score daalt.

Sluit naadloos aan op 1982 versie van Ridley Scott.

Die muziek is ook hier geweldig.(Vangelis is de master natuurlijk maar Hans Z. doet het ook prima)

Had liever IMAX geprobeerd maar goed 3D ging wel.

Dolby ATMOS was nu eindelijk goed, Pathé Arnhem staat standaard te hard maar in Zwolle weten ze hoe het hoort.

Chapeau: Denis Villeneuve & Scott Ridley.

Chapeau: Benjamin Wallfisch & Hans Zimmer(music)

De film afgesloten met een traan van ontroering, gebeurt mij eigenlijk nooit!

Je bent gewoon simpelweg geen echte film fan als je er blij mee bent dat deze het slecht doet bij de boxoffice. Je zou zeer verdrietig moeten zijn, los van of je deze film goed vindt of niet.

Wat een onzin. Arri gaat wel even bepalen hoe de echte filmfan (zonder spatie) zich moet gedragen.

Dat is de versie van de Studio, Scott's versie kregen we pas 10 jaar later te zien.

Na 1 week is de film hier alleen nog maar te zien in 3D . Wanneer stoppen ze eens met die onzin?