All the President's Men (1976)

Erg goede film. Hoe een hoop pratende koppen, een stel typmachines en draaischijftelefoons met een afloop die je vooraf al weet een lekker spannend, boeiend verhaal op kan leveren. Erg droog en documentaire-achtig verfilmd, maar juist dat werkt uitstekend. Ook heel gefocusd, zich puur richtend op waar de film over gaat. Terecht geen vermoeide journalist die thuis komt bij een boze vriendin die aandacht wil of zoiets.

Hoffman en Redford misschien wel in hun allerbeste rollen. Maar iedereen acteert geweldig. erg realistisch aanvoelende film. Knap.

4.0*

De klassieker status is in mijn ogen toch wat overtrokken; wel interessant en goed gespeeld, maar lang niet altijd enerverend met wat saaiere stukken. Drie sterren dan maar.

Er zijn heel wat namen te verwerken in deze boeiende film, maar de opbouw van het verhaal is zo logisch subtiel, dat we als het ware meeleven met het onderzoek van onze 2 hoofdrolspelers en alles toch best duidelijk is.

De film blijft strict bij het onderwerp en doet afstand van elke vorm van franje, als romances, familie- en privéleven van de acteurs, wat eigenlijk uitzonderlijk is.

Robert Redford is effenaf schitterend, zijn kompaan Dustin Hoffman, amper minder. Ook het camerawerk mag er zijn.

Knappe, ook leerzame film, over een gebeuren dat destijds toch wel zorgde voor een wereldwijde ophef.

Sterke, politieke no-nonsense, thriller. Zeer zakelijk en zonder overbodige franje gebracht, kan me ook best wel voorstellen dat andere deze film als wat droogjes zullen ervaren. Voor mij werkte het eigenlijk wel prima en ondanks het totale gebrek aan actie of drama elementen is het een spannende film die mij steeds weer bij de les wist te houden. Het is bijna een documentaire, alsof er een camera op de redactie van de Washington Post is neergezet en draaien maar.

Het acteerwerk van Hoffman en Redford is zeer overtuigend en geloofwaardig. De houding van de journalisten met hun houding van professioneel enthousiasme is zeer realistisch. Geen rollen van het grote gebaar maar het zijn vooral de kleine subtiliteiten die het zo goed maken. De scenes waarin verklaringen en/of ontkenningen worden ontlokt aan personen die dat helemaal niet willen of kunnen zijn fascinerend en niet minder dan geniaal. Mooi ook om te zien hoe de journalisten hun ethische grenzen constant blijven bewaken.

Het einde vind ik juist wel sterk. Het werk zit erop op naar de volgende opdracht, het nieuws staat nooit stil. Het past perfect in de hele sfeer van de film.

Het verhaal over het Watergate schandaal is zeker sterk gebracht en ondanks de complexiteit van deze historische politieke intrige weet de film heel goed duidelijk te maken wat er toen aan de hand was. Dat heb ik wel eens anders gezien...

Ondanks het ontbreken van spectaculaire scenes vind ik de film cinematografisch toch behoorlijk sterk. Bijna 90% van de film bestaat uit dialogen en de camera zit de mensen behoorlijk dicht op de huid. Het geeft voor de kijker mooi de gelegenheid om de al eerder aangehaalde subtiliteiten goed te observeren.

4 mooie sterren voor All the Presidents Men en weer eens een voorbeeld dat er erg veel geniale films zijn gemaakt in het Amerika van de jaren '70.

At times it looked like it might cost them their jobs, their reputations, and maybe even their lives

In de serie Veronica Mars hing altijd in een klaslokaal de poster van deze film. Omdat ik vaak nieuwsgierig ben naar waarom iemand het de moeite waard vind om de poster te gebruiken ga ik altijd op zoek naar de effectieve film hier op MovieMeter. Zo ook bij All the President's Men. Na het plot eens gelezen te hebben leek het me wel wat en had ik besloten om toch eens op zoek te gaan, dat was er jammer genoeg nog niet van gekomen dus ik was dan ook blij dat toen ik Shoes of the Fisherman van TCM had opgenomen dat dat deze bleek te zijn. Van een geluk bij een ongeluk gesproken.

Jammer genoeg was niet alles een geluk want ik mankeerde ondertiteling. Nu op zich vormt dat geen probleem, mijn Engels is zeker en vast goed genoeg maar wanneer ik een film voor de eerste keer kijk wil ik wel iets hebben waar ik op kan terug vallen. Het probleem hier was dan ook dat ik niet met heel het plot bekend was, speelt zich af voor mijn tijd, dus een herziening zit er zeker en vast in want ik ben er van overtuigd dat ik toch een vierde van het plot mis. Maar wat een plot eigenlijk, ik ben hierna een aantal zaken gaan opzoeken want ik wist dus echt niet dat Nixon tijdens de verkiezingen zijn tegenstander had laten 'buggen'. Centraal staan twee journalisten, Carl Bernstein en Bob Woodward, die er van zijn overtuigd dat er iets niet klopt. Ze besluiten zich in de zaak vast te bijten en met rede. Wat daarna volgt is een heerlijke thriller met een ijzersterk einde, iets wat ik blijkbaar alleen maar goed vind. Voor mij had de film echt niet beter kunnen eindigen want de rol van de journalisten is gewoonweg uitgespeeld en ik had het maar vrij idioot gevonden als er ineens nog een halfuur extra aan de film was geplakt zonder Woodward of Bernstein. Ik blijf er bij dat de film vast en zeker een herziening waard is want ik heb, zoals ik hierboven al zei, niet alles mee. De stortvloed van personages die te pas en te onpas worden geïntroduceerd helpen hier dan ook niet echt bij. Waar Pakula extra punten mee heeft gescoord is zonder twijfel de creatie van het afstandelijke sfeertje tussen de journalisten en hun geïnterviewden. Vaak zie je enkel Woodword of Bernstein aan de ene kant van de lijn en een stem aan de andere kant maar bijna nooit wordt er een gezicht op geplakt.

Dustin Hoffman, vooral bekend van zijn rol in Rain Man, is een acteur die bij mij nu niet echt hoog op het lijstje staat. Ik slaag hem altijd doorheen met Pacino maar na deze film moet ik het hem toch wel aangeven, hij zet een ijzersterke rol neer. Nog zo iemand is Robert Redford. De laatste tijd ben ik hem redelijk veel tegen gekomen en alhoewel ik nooit echt kapot van zijn rollen ben, met uitzondering van The Sting, speelt hij hier toch wel de betere van de twee journalisten. Vraag me niet waarom maar hij komt in de meeste scènes gewoon meer geloofwaardiger over dan Hoffman. De rest van de cast is ook uitstekend, vooral Hal Holbrook als de geheime informant Deep Throat is fantastisch.

Uitstekende film die wordt gedragen door zijn twee hoofdrolspelers.

4*

Een sterke film die eens een keertje niet wordt geholpen door spetterende actiescènes, vage cameravoering en bombastische muziek (niet dat er overigens wat mis is met de genoemde punten). Gewoon een film die een goed verhaal neerzet.

Wel denk ik dat ik deze film nog een keer moet herkijken als er wat minder afleiding is (Nederlands elftal), want het is moeilijk je aandacht bij de film te houden aangezien het niet de snelste film is.

Voorlopig hou ik het op een 3,5*

Best wel een sterke film dit. Dat is grotendeels te danken aan Hoffman en Redford, die beide sterke rollen neerzetten, die realistisch en overtuigend overkomen. Ik had echt het idee dat ik naar echte journalisten zat te kijken en dat is natuurlijk wel knap.

verder is het een film met een interessant verhaal, dat de feiten zo letterlijk mogelijk probeert neer te zetten. Het hele gedoe rond het Watergateschandaal is ,ij in ieder geval wel wat duidelijker geworden nu. Het is alleen jammer dat de film niet heel spannend is. Op een gegeven moment voelde ik dat langzaam wegebben.

Maar verder dus gewoon een sterke film, die bij vlagen indruk weet te maken en die ook goed laat zien wat voor sterke acteurs Redford en Hoffman zijn.

3,5*

Wellicht net een beetje te lang, maar doordat het zo verdomd goed geschreven is blijft de film boeien. William Goldman is een held.

4*

Sterke film die ondanks dat je de geschiedenis en afloop kent, heel spannend blijft. Mooi inzicht in de achtergrond van het Watergate schandaal en journalistiek in het algemeen. Opvallend dat Jason Robards, die terecht een Oscar krijgt, Hoffman en Redford compleet van het doek speelt. 4 sterren voor deze duidelijke voorloper van JFK.

Oh ja. Dit was ik nog vergeten. Erg sterke keuze.

Erg intressante film die ik op school moest kijken (ik studeer journalistiek)

Het uitgangspunt is van uit een mooi perspectief gefilmd en ondanks dat je deels al weet hoe het verhaal afloopt blijf de film boeien en op sommige momenten uiterst spannend. De acteurs zijn uitermate goed echt mijn complimenten. Zonder goede acteurs was deze film volgens mij ook totaal geflopt.

Echt een aanraader als je van spannende thrillers houd die realistisch zijn. Zodiac vond ik trouwens leuker.

Min punt van de film is de lange speelduur, kan ook aan mijn stoel hebben gelegen want 138 minuten op een houten stoel zitten in een college zaal is niet echt pretig. Ander minpunt is het einde, dat was wel erg simpel. Ik had nog iets spectaculairs verwacht, maar op een type machine aflezen wat er nou gebeurt is vond ik wel een erg slap einde.

Klasse-cast.

Na het nogal mindere Parallax View slaat Pakula keihard terug met een Oscarwaardige politieke thriller. Zijn specialiteit. Tevens voorzien van de voor hem typische en spectaculaire hoogte-shots en ander mooi camerawerk, maar vooral gedragen door een sterk script en fantastische acteerprestaties van een klasse-cast.

Zeer goed.

Politieke thriller die door het acteergeweld van onder andere Hoffman, Redford en Robards blijft boeien. Twee journalisten pakken het Watergateschandaal aan, dat van een klein inbraakje tot een zeer omvangrijk complot eindigt. Het complot zit niet heel eenvoudig in elkaar en eerlijk gezegd wist ik niet heel veel van het Watergate-schandaal. Maar mijn interesse in dit stukje pijnlijke Amerikaanse geschiedenis is door deze film wel gewekt.

Ultieme praatfilm, moeder aller dossierthrillers en een historisch document. Dat zijn zo ongeveer de termen die in mijn beleving rond deze film zweven. Wat het laatste betreft valt de doelgerichtheid van het script op en in zekere zin het lef van de makers. Geen gekunstelde karakteropbouw en dat soort zaken, het staat volledig in het teken van het onderzoek, draait grotendeels op dialoog en is dapper genoeg om ook de droge kant van de journalistiek te tonen.

Zo worden er meer deuren dicht gesmeten dan geopend voor verdere aanwijzingen. Wat daarbij het meest in het oog springt, zijn de volkomen natuurlijke vertolkingen en dito wijze waarop het onderzoek voorbij komt. Zoals bijvoorbeeld de gesprekken, die met geroezemoes en getik op de achtergrond zelden vloeiend en daarmee naturel verlopen. Door die zuivere aanpak kan je verdwalen in de namen en rangen, maar erg problematisch wordt dat ook weer niet.

Iets in de zeventiger jaren spreekt mij sowieso wel aan, het shotje in de bibliotheek zal iedereen wel opvallen en de duistere scènes met Deep Throat zijn genieten. En zo ontstaat er, ondanks de bekende afloop, een uiterst intrigerende film. Het slotakkoord mag er ook zijn. Een schrijfmachine die de letters zo hard aanslaat, dat je het idee krijgt dat Watergate met een ratelende voorhamer in de annalen van Amerika wordt gebeukt. Het doet er toe. Net als deze film.

Ik houd van (waargebeurde) politieke, journalistieke thrillers. Ik had wel gehoord van het Watergate-schandaal en ik wist wat de gevolgen waren, maar wat het nu precies inhield heb ik nooit geweten. Super als geschiedenislesje en het onderwerp is altijd interessant, maar komt net niet in de buurt van JFK.

Hij is uit '76, maar dat terzijde

Ontzettend knappe reconstructie van een krant met enorm oog voor detail, volledig geloofwaardig, plotgericht tot het extreme en inderdaad gaat het alleen om Watergate en subplotjes zijn eigenlijk niet aanwezig.

Een journalistieke thriller pur sang die daardoor ook niet helemaal slaagt voor mij. We weten immers als hoe het afloopt en die journalistieke werkwijze blijft niet twee uur lang even boeiend, althans niet voor mij. Dat houdt hem van de 4 sterren af.

Vakkunig geregiseerde politieke thriller over het beruchte Watergate schandaal. Uitstekende rollen van Redford en Hoffman. Mooi historisch document. Zeker het kijken waard.

Uitstekende film over het Watergate schandaal, waar ik voorafgaand aan het kijken van deze film maar weinig vanaf wist. Een boeiend historisch portret met sterk acteerwerk van Redford en Hoffman. De focus blijft ook liggen op het Watergate schandaal zelf, zonder (onnodige) subplotjes, een goede keuze.

Uitstekende film met een zeer goede Redford. Niet dat Hoffmans bijdrage tot de marge kan worden gebracht, maar het is duidelijk wie de show steelt. Als ik er zo even Hoffmans cv op na sla, is dit ook niet verwonderlijk in een tijd waar de Marathon Mans en de Papillons over de toonbank rolden. Die gozer die voor Nixons sabotagecampagne had gewerkt, mag ook een zeer memorabele passant genoemd worden. Verder worden de pluimen toebedeeld aan Deep Throat en enkele niet te versmaden vrouwen.

Toch moet deze film het hebben van enkele geniale momenten en is het dus niet altijd onophoudelijke aaneenschakeling van virtuositeit. De briljante momenten laten zich als volgt opsommen: de paranoïde momenten van Redford, de ouverture en het slot met de ratelende typemachine, de beraadslaging van de redacteuren en andere waar ik zo 2, 3, 4 niet op kan komen.

Tot besluit de volgende kanttekening: deze film heeft overduidelijk de potentie om na een tweede of derde kijkbeurt hoger uit te vallen. Misschien dat ik bovenstaande frases dan overboord gooi. We gaan het weldra meemaken.

Gisteravond op Netflix gekeken, leek me grappig op de dag van de eerste voorverkiezing voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen

Een behoorlijke film over het Watergate schandaal, waarbij de echte spanning wat mij betreft een beetje ontbrak. Ook was het een wirwar van namen die voorbij schoot, ook van mensen wiens stem je niet eens te horen krijgt (er wordt veel getelefoneerd in deze film).

Viel me ietwat tegen, wel heerlijk om de sfeer van de jaren zeventig weer te proeven en om een jonge Redford en Hoffman in actie te zien.

3,5*

Geweldige film over twee journalisten die onderzoek doen naar een inbraak in het hoofdkwartier van de Democraten. Gebaseerd op de Watergate-affaire is dit een realistisch neergezette en boeiende politieke thriller. Maar daarnaast is dit ook een interessante film over hoe journalisten te werk gaan. Zonder enige opsmuk wordt het verhaal langzaam steeds spannender. Dustin Hoffman en Robert Redford vullen elkaar perfect aan.

Aaaah, de Seventies! Met in de kielzog het genre dat nooit meer echt zou worden geëvenaard in latere jaren: de paranoia thriller. Denk aan The Conversation, The Parallax View, Three Days Of The Condor. Inderdaad knap scenario (Goldman) hoe je uit voor velen misschien niet bijster interessant journalistiek speurwerk de narratieve krenten haalt. Tuurlijk sprake van knap acteerwerk. Iedereen had er zichtbaar zin an. Naar het eind toe, werd het via de telex een soort versnelde trein. Let op het camerawerk (en vooral de belichting) van Master Of Darkness, Gordon Willis. Die ook voor The Godfather en andere thrillers voor veel schaduwspel en onderbelichting zorgde, dat het zijn trademark werd. Veelzeggend dat toen zoveel verontwaardiging kon ontstaan over inbraak bij de politieke tegenstander.... terwijl nu natuurlijk veel kwalijker zaken gebeuren. Maar wat beter verborgen kan worden, omdat de overheid veel meer grip heeft op afluisteren, dat niet meer fysiek hoeft te gebeuren (lees: plaatsen van microfoons e.d.). Plus dat nu de media niet meer die macht hebben die ze hadden in de 70's.

Zoals wel vaker gezegd –maar het herhalen waard– is dit een film uit de krantekoppen geplukt maar zó knap sensatieloos en feitelijk gebracht dat het bijna een documentaire lijkt, zonder bijlijntjes, romantische subplots of cliché's (géén gescheiden journalist met drankprobleem zoals bijna elke moderne NYPD detective). Technisch subliem, met alle bijrolacteurs uitstekend en de twee hoofdrolspelers in de vorm van hun leven, effectief zonder enige vorm van showing off – ik heb Redford vroeger nogal eens onderschat, maar sinds ik Three days of the condor heb herzien zal ik die fout niet gauw meer maken. Voornaamste minpunt van deze film wat mij betreft is de manier waarop je gedurende de laatste minuut (de telex) opeens leest hoe de plot afgewikkeld wordt en de belangrijkste witte-boord-criminelen voor het gerecht zijn gedaagd en veroordeeld, hetgeen misschien wel realistisch is omdat daarbij het werk van "Woodstein" al voorbij was, maar persoonlijk blijf ik een beetje met een onbevredigd gevoel achter, vergelijkbaar met een film waarbij de schurk in het laatste bedrijf off-screen wordt geëxecuteerd omdat het geld op was voor een mooie massascène met beul en publiek. Maar dat is slechts een klein smetje wat mij betreft.

Droog.

Al vond ik dat niet eens zo het probleem. Ik treed eRCee wel bij dat het allemaal wat avontuurlijker en spannender gemaakt is dat allicht in realiteit geweest was, toch valt het op dat deze film zich nauw aan z'n onderwerp houdt. Daardoor blijft de spanning redelijk continue.

Probleem was dat de zaak zich wel érg traag voortbewoog. Sign of the times uiteraard, want als je vroeger wou weten welke boeken een schrijver op z'n naam had dan moest je bellen naar een bibliotheek, maar het vertraagt een hoop van het speurwerk aanzienlijk. Vond het daarom toch geregeld saai worden.

Hoffman en Redford zijn een redelijk duo, al vind ik Redford nog steeds geen beste acteur. Visueel verder erg karig en wanneer er toch eens wat gepoogd werd vaak erg slordig uitgevoerd (dat top shot in de bibliotheek wiebelt als een gek en heeft twee erg lelijke fades nodig om tot boven te geraken - doe het dan gewoon niet).

Weet de aandacht nét vast te houden, gelukkig dat het einde niet nog de hele zaak zélf er door moest halen, want dan was ik denk ik definitief afgehaakt. Dit twee uur was méér dan voldoende voor dit ijsschotsenverhaal.

2.0*

Gebaseerd op het Watergate-schandaal uit 1972, dat uiteindelijk zou leiden tot de val van president Nixon. In zijn genre vind ik dit beslist een klassieker. Sterke bijrol van Hal Holbrook in zijn optreden als informant c.q. 'hoestende man in parkeergarage'. Het thema van de film is in veel opzichten te vergelijken met Three Days of the Condor uit dezelfde periode (1975/1976).

DEEP THROAT: You're missing the overall! They were frightened of Muskie, and look who got destroyed. They wanted to run against McGovern - look who they're running against! They bugged, they followed people - false press leaks, fake letters. They cancelled Democratic campaign rallies, they investigated Democratic private lives, they planted spies, stole documents, and on and on. Now don't tell me you think this is all the work of "little" Don Segretti...

Ben Bradlee: Goddammit, when is somebody going to go on the record in this story? You guys are about to write a story that says the former Attorney General, the highest-ranking law enforcement officer in this country, is a crook! Just be sure you're right.

17 juni 1972, vijf inbrekers (beter bekend als de “loodgieters”) worden betrapt tijdens het inbreken in het hoofdkantoor van de Democratische Partij in het Watergate-gebouw. Deze inbrekers waren niet zozeer bezig met het stelen van zaken maar met het plaatsen van afluisterapparatuur. De gebeurtenis op 17 juni was het begin van een lange reeks gebeurtenissen en openbaringen die uiteindelijk zou leiden tot het gedwongen aftreden van president Richard Nixon op 9 augustus 1974.

‘Watergate’ is de verzamelnaam voor een reeks van illegale door het Witte Huis geïnitiëerde en gestuurde operaties met als doel het afluisteren, zwart maken van politieke tegenstanders, het stoppen van het lekken uit het Witte Huis en het verkrijgen van informatie. Deze operaties werden door een eigen team van het Witte Huis met de toepasselijke naam de loodgieters uitgevoerd.

‘Watergate’ staat niet alleen voor een affaire waarin machtsmisbruik door centrale figuren binnen de regering centraal stond, de term staat ook voor een tijdperk waarin paranoia en wantrouwen de boventoon voerden. Dit klimaat wordt duidelijk weerspiegeld in films als The Conversation (1974), Marathon Man (1976), Three Days of the Condor (1975), The Parallax View (1974), en natuurlijk All The President’s Men (1976). Dergelijke films konden alleen maar in het klimaat dat door ‘Watergate’ was gecreëerd worden gemaakt.

Carl Bernstein en Bob Woodward, de twee jonge journalisten van de Washington Post die vanaf die beruchte 17de juni onderzoek deden naar de gebeurtenissen, en hebben bijgedragen aan de val van president Nixon besloten op aandringen van Robert Redford de focus van hun boek met de titel All the President’s Men niet te richten op de gebeurtenissen zelf maar op de wijze waarop ze het onderzoek uitvoerden. Redford was vooral geïnteresseerd in de wijze waarop het onderzoek werd uitgevoerd en de werkrelatie tussen beide mannen. Het mag dan ook geen verbazing wekken dat hij de rechten van hun boek kocht en besloot een film met dezelfde titel te maken. Het gevolg is dat de film geheel wordt verteld vanuit het perspectief van beide journalisten en dat de moeilijke relatie tussen hen beide de film een extra dynamiek geeft.

All the President’s Men heeft als onderwerp een van de belangrijkste gebeurtenissen in de Amerikaanse geschiedenis, of om preciezer te zijn het journalistieke onderzoek naar die gebeurtenissen. Het is een van de weinige films die onderzoeksjournalistiek als thema hebben.

Laag voor laag pellen de Woodward en Bernstein de leugens af totdat er een gore kern van waarheid over blijft. ‘Watergate’ was een zeer complex schandaal en ook in de film is dit wel te merken. Zo worden namen en data vaak tussen neus en lippen door genoemd, waardoor het voor de kijker wel eens moeilijk wordt om alles goed te volgen. All the President’s Men is daarom ook een film die meerdere keren gekeken moet worden maar hierin zit dan ook de kracht van de film want men blijft steeds nieuwe details ontdekken.

Redford was van mening dat er een regisseur moest komen die onderzoeksjournalistiek en journalisten begreep en kwam tot de conclusie that Alan Pakula de beste keuze was. Pakula (Klute, The Parallax View) schoot de film op een wijze waarin duidelijk wordt hoe gigantisch de taak is die Woodward and Bernstein en hoe klein zij wel niet zijn door bijvoorbeeld de massieve gebouwen te contrasteren met de kleine bibliotheekkaartjes uit de prachtige overheadshot in de Library of Congress.

De hand van Gordon Willis (die ook de cinematografie van The Godfather, The Godfather: Part II en The Parallax View had gedaan), die ook wel de prins der duisternis wordt genoemd vanwege zijn donkere cinematografie, en op aanraden van Pakula aan het team werd toegevoegd, is duidelijk te zien in de scenès in de garage, scenès die alleen al vanwege hun sfeer en de knappe prestatie van Hal Holbrook veel toevoegen aan de film.

Een ander belangrijk element is de soundtrack van David Shire (The Conversation, The Taking of Pelham One Tw...) die pas laat in de film voor het eerst is te horen en heel subtiel aanwezig is en tegelijkertijd bepaalde scenès goed weet te ondersteunen, met name tijdens de scenès in de parkeergarages en die in de Library of Congress .

Al met al is All the President’s Men een zeer geslaagde film die niet alleen een belangrijk stuk Amerikaanse politieke geschiedenis blootlegt maar ons tevens leert hoe belangrijk een vrije onafhankelijke pers is voor een maatschappij.

Er is veel gezegd over het einde van All The President’s Men, maar in feite komt het hier op neer dat het verhaal van de Washington Post dan is verteld waarna het verder gaat met het juridisch onderzoek en de beroemde impeachment-procedure. Bovendien wist het publiek in 1976 toch al hoe de rest van het verhaal zou aflopen (ook al wist men niet de details van het eerste deel van het verhaal). Persoonlijk vind ik het een prachtig en uitstekend einde. Niettemin is het goed voor te stellen dat veel kijkers teleurgesteld waren omdat de film je zo meesleept in het onderzoek dat beide heren doen.

Wie zouden de film moeten gaan kijken? Ten eerste mensen die geïnteresseerd zijn in die periode van de Amerikaanse geschiedenis of Watergate maar ook mensen die geïnteresseerd zijn in een thriller waarin op een ‘bare-bones’-achtige wijze en zonder zijpaden in te slaan het verhaal wordt verteld en de geheimen worden onthuld.

Kortom deze film is een must voor de intelligente kijker.

“Woodward. Bernstein. You're both on the story. Now don't fuck it up.”

Klinisch, zakelijk en straight forward en ook een zeer goede film. All the President's Men verdoet zijn tijd niet met onnodige subplotjes maar gaat direct op zijn doel af, het vertellen van het verhaal over het Watergate schandaal en de journalisten Carl Bernstein en Bob Woodward die achter de waarheid proberen te komen. Het verhaal wordt vanaf het begin zonder te veel opsmuk uit de doeken gedaan en het zijn de acteurs die voor het vuurwerk zorgen. Redford vond ik er echt uitspringen maar ook Hoffman is erg goed en samen nemen ze kijker bij de hand in hun onderzoek naar het Watergate schandaal.

Ik vond het decor van de Washington Post echt geweldig en je komt gelijk in de sfeer van een krantenredactie uit de jaren 70. Typemachines, oude telefoons en veel onderlinge discussies. En dat bedoel ik niet negatief want ondanks dat er erg veel gediscussieerd wordt, blijft het onderhoudend door de goede dialogen en de sterke acteurs. Een herziening is wel noodzakelijk want je ziet door de vele namen en personages op een gegeven moment door de bomen het bos niet meer. Maar het verhaal blijft goed te volgen en regisseur Pakula verdient alle credits voor zijn werk. De film focust zich heel erg op het onderzoek van Bernstein en Woodward en daarom vond ik het einde wel passend. Het is misschien wat abrupt maar het past wel. Dit is een film waarbij je echt weer even wordt meegnomen naar een andere tijd met old school journalistiek. En een belangrijke geschiedenisles.

Naar aanleiding van een vakantie in Washington voor het eerst gezien, en ik ben het eens met de reacties die het acteerwerk en dicht bij de feiten gebleven verhaal prijzen, maar ook met de hierboven genoemde kritiek op de grote hoeveelheid achtergrondinformatie die de film bekend veronderstelt en het abrupte einde. 3*, dan maar.

In de nacht van 17 juni 1972 werden vijf mannen gearresteerd toen ze poogden in te breken in het Watergatecomplex te Washington. Deze gewone inbraak had ongewone gevolgen: het (journalistieke) onderzoek dat volgde op die bewuste zomeravond wordt doorgaans direct in verband gebracht met het latere aftreden van Richard Nixon (twee jaar later). Los van alle verdere speculaties is het waarschijnlijk dat het doel van de inbrekers was afluisterapparatuur te plaatsen, en dat zij handelden met goedkeuring van de aanstaande president van de VS.

Twee onderzoekers van de Washington Post, Carl Bernstein en Bob Woodward, kwamen er in de periode na de inbraak achter dat er sprake was van een schimmig politiek complot. Hierin waren niet alleen de Republikeinen, maar ook de CIA, FBI en het ministerie van Justitie verwikkeld. Hun gemeenschappelijke doel: de gangen van de Democraten natrekken en hun verkiezingscampagne saboteren, om zo indirect de verkiezingen van ’72 naar de hand van de Republikeinen te zetten.

In All the President's Men spelen Dustin Hoffman en Robert Redford Bernstein en Woodward, de twee journalisten die maandenlang onderzoek verrichten naar het Watergateschandaal. Deze film bevat wellicht wat droge kost voor mensen die minder geïnteresseerd zijn in dit politieke schandaal en/of achtergrondkennis missen. Veel namen passeren de revue en het grootste deel van het script wordt gevuld door dialogen met potentiële bronnen en getuigen. Toch kijkt All the President's Men hier en daar ook weg als een thriller. Bernstein en Woodward worden actief tegengewerkt door het Witte Huis. Dat gaat zover dat Woodward op een gegeven moment schichtig achterom kijkt als hij ’s nachts over straat loopt; de paranoia zoekt langzaam haar weg naar de oppervlakte. Het komt tot heimelijke ontmoetingen in schimmige parkeergarages, tot telefoongesprekken waarvan de overheid ontkent dat ze ooit hebben plaatsgevonden. Bernstein (een prima rol van Hoffman) drinkt twintig koppen koffie, alleen maar om tijdens een gesprek met een getuige helder genoeg voor de dag te komen.

All the President's Men is onmiskenbaar een goede film, maar ik miste ergens wel wat urgentie. Toen vorig jaar Spotlight uitkwam (en en passant ook even de Oscar voor best picture won), maakten veel mensen automatisch de vergelijking met All the President's Men. Spotlight ging immers ook over een journalistiek onderzoek, in dit geval naar een zedenschandaal onder katholieke priesters. In Spotlight was het echter zo dat de betrokken journalisten gedreven werden door een gevoel van boosheid en wanhoop, dat hen vastberaden maakte de misselijkmakende waarheid boven water te krijgen. Het drama-element was daardoor in die film sterk vertegenwoordigd. In All the President's Men miste ik dat. Bernstein en Woodward verloren zichzelf net zo goed in hun werk, maar nooit proefde ik de tastbare noodzaak het recht te laten zegevieren. Die noodzaak voelde ik wel in Spotlight, en bijvoorbeeld ook in Oliver Stones rechtbankthriller over de aanslag op JFK (1991) (1991).

Vooral hierdoor blijft deze film soms wat vlak. Ze bevat een boeiende geschiedenisles, een intrigerende kijk op de gang van zaken tijdens een groot journalistiek onderzoek. Maar daarmee is dit nog geen film die echt weet te raken of verrassen. Met een beetje historische kennis ken je de grote lijnen van het verhaal immers al. De kwaliteit van het script en het strakke acteerwerk maken All the President's Men echter wel tot een film die haar klassieke status waard is. Ik raad iedereen aan dit werk ooit eens op te zetten, al is het alleen maar omdat het historische scenario pijnlijk veel raakvlak lijkt te hebben met de actualiteit.

3.5*

Een matige drama/historie/thriller/biopic verhaal...

Matige verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteurs Dustin Hoffman en Robert Redford en nog meer...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Redelijk kwaliteit breedbeeld (geen HD)...

Geen top...

Carl Bernstein en Bob Woodward zijn de geschiedenis in gegaan als de ultieme onderzoeksjournalisten. Ze hadden een verschillende achtergrond, maar waren gedreven door een gemeenschappelijk doel: het onthullen van de waarheid. Het vergt wel wat kennis om alles te kunnen volgen; sommige namen die toen vaak in het nieuws zaten, klinken nu niet meer bekend.

Redford en Hoffman hebben zich erg ingewerkt in hun rol door zich in het onderwerp te verdiepen en enkele maanden op een krantenredactie rond te hangen. Ze hebben de echte journalisten leren kennen. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld; onderbreken elkaar en vullen elkaars zinnen aan. Mooie nevenrollen zijn er voor Jason Robards als de kritische redacteur en voor Jane Alexander als de boekhouder die met het dilemma worstelt of ze al dan niet zal praten.

De focus ligt op de dialogen, maar de cinematografie van Gordon Willis mag er ook zijn. Er is een tegenstelling tussen de zakelijke en fel belichte redactie en de donkere, paranoïde sfeer van de ondergrondse parkeerplaats.

De top van de Republikeinse Partij bestond destijds uit een bende schurken, maar een paar dappere verslaggevers hadden de moed en het doorzettingsvermogen om hen aan de kaak te stellen. Vandaag zou zoiets wellicht niet meer mogelijk zijn. Kranten staan onder druk om winst te maken en politici te vriend te houden, waardoor dit soort onderzoeksjournalistiek dreigt te verdwijnen.