The Godfather: Part II (1974)

Meer dan 3 uur duurde deze film en jammer genoeg vloog de film niet altijd zo vlug voorbij. Natuurlijk was niet heel de film saai, maar toch vooral in het begin. De stukken met Robert De Niro vond 'k wel erg goed
'k vind de eerste toch wel nog iets beter en dit vooral omdat Marlon Brando daar echt wel de show steelt.

Iedereen die deze film afkraakt is niet goed bij zijn hoofd. Deze film is een meesterwerk. Die flashbacks over de jonge Vito Corleone is prachtig om te zien, super film.

Statische praatfilm

Naar mijn mening is The Godfather Part II de meest overschatte film aller tijden. Waar alle lof voor deze film vandaan komt is mij een raadsel. Ik was al niet echt een liefhebber van de eerste Godfather-film, maar daar zaten nog aardig wat memorabele scenes in (het paardenhoofd, het restaurant en het ziekenhuis). De status van de eerste film kan ik ook enigszins begrijpen. Bij Part II heb ik dat totaal niet.

Om te beginnen lukt het mij niet om mee te leven met het personage Michael Corleone. Ik voel geen sympathie voor hem, geen haat, niks. Een interessant hoofdpersonage vind ik wel belangrijk in een film. Ook het acteerwerk van Al Pacino overtuigt mij niet. Tijdens de film kijkt hij vrijwel alleen maar nors voor zich uit.

Het grootste probleem voor mij zijn de eindeloze dialogen. Ik heb niks tegen films waar veel dialogen in zitten: ik kan bijvoorbeeld 12 Angry Men, Sleuth, Dial M For Murder en Judgment At Nuremberg erg waarderen. Het verschil is echter dat in die films de dialogen wel weten te boeien en spanning opbouwen. In The Godfather Part II zijn het allemaal dialogen over ‘family business’, die mij geen één keer wisten te boeien of ook maar één emotie bij mij oproepten (behalve verveling). De dialogen zullen vast wel goed in elkaar steken, maar als het niks met mij doet houdt het op voor mij.

Behalve de dialogen gebeurt er ook weinig anders: het is grotendeels een statische praatfilm. Dat sleept zich dan 3 en een half uur aan. Het resulteerde voor mij in een enorm saaie kijkervaring. Ik heb serieus moeite moeten doen om deze film af te kijken. Op het moment dat ze in Cuba waren viel ik bijna in slaap, zo saai werd het voor mij.

The Godfather Part II is daarnaast visueel één van de lelijkste films die ik ooit heb gezien, en dat is niet iets wat het kijkplezier ten goede komt (zeker niet omdat het verhaal me al geen zier kon boeien). Veel scenes zijn te donker gefilmd, en ook het kleurgebruik is lelijk. Ik weet dat het een oude film is, maar er zijn genoeg oude films die er visueel prachtig uitzien. The Bridge On The River Kwai komt uit 1957 (17 jaar voordat deze film uitkwam), en dat vind ik visueel één van de mooiste films.

Voor mij is het belangrijkste criterium bij het beoordelen van films dat ik er van moet genieten. Het boeit mij niet hoe goed een film in elkaar steekt, als ik er niet van kan genieten vind ik het niet goed. En ik heb niet van The Godfather Part II genoten.

Wat vond ik dan wel goed aan de film? De scenes met Robert DeNiro, deze vond ik vele malen interessanter dan de stukken met Al Pacino. Ook visueel gezien zien de scenes met DeNiro er beter uit en is het heerlijk sfeervol. Het was nou niet het geval dat ik overdonderd was door die scenes, maar het was wel een stuk boeiender om naar te kijken. Dat neemt echter niet weg dat ik dit een slechte film vind. Voor mij is dit één van de slechtste en meest overgewaardeerde films die in de top 250 staan.