All the President's Men (1976)

Dat laatste ben ik niet met je eens, als je kijkt wat er op dit moment in Amerika gebeurt, dat is allemaal aangeslingerd door de schrijvende pers en wat denk je van VVD coryfee Keizer die aan de kaak werd gesteld door een onderzoeksjournalist, juist nu is het allemaal weer actueel en ontstaat er weer belangstelling voor dat deel van de geschiedenis inclusief de film

All the President's Men is een onverwacht sterke film over de Watergate-affaire. Het is onvoorstelbaar dat een film die elke vorm van spektakel vermijd en zich vrij droog aan de feiten houd zoals die in het boek van Carl Bernstein en Bob Woodward naar voren komen, zo ongelofelijk spannend kan zijn. Geen overdreven achtervolgingen, vuurwapen-gevechten of openlijke bedreigingen, maar vooral erg veel (suggestieve) telefoontjes en halve gesprekken met doodsbange informanten. Visueel worden we dan nog getrakteerd op een paar mooie split-diopter shots.

Gisteren op Canvas voor de 2e keer deze film gezien. Weer op het puntje van mijn stoel gezeten. Hoffman & Redford zijn magistraal en gekte en de chaos op de burelen van the Washington Post zijn een lust voor het oog. Voor die tijd, halverwege de jaren 70, beslist een snelle film. Nu is 'All the Presidents men' wel enigszins aangetast door de tand des tijds omdat er veel namen in rap tempo voorbijkomen die de hedendaagse kijker weinig zal zeggen. Maar ja, dat is onvermijdelijk als je dit verhaal goed neer wil zetten. Als tijdsbeeld is deze film ongeëvenaard. Voor wie lekker in het verhaal zit en er meer van wil zien is 'Mark Felt, The man who brougth down the whitehouse' een aanrader. Voor de goede orde: Mark Felt was Deep Throat. Staat ook op Netflix.

The Post is steeds een toonaangevende krant geweest, zeker op politiek vlak omdat ze vaak en sneller bij de bron te Washington waren. Daar waar Spielbergs film 'The Post' aankaart wat er loos is met de voorafgaande Pentagon Papers, gaat deze All president's men in op Watergate zelf. Duidelijk is het echter wel dat je erg sterk in je schoenen moet staan als journalist om nog maar te durven of kunnen tornen aan de geloofwaardigheid en authenticiteit van de president. En dat in het land van vrije meningsuiting en gelijkheid.

All president's men is een film boordevol info dat ik af en toe eventjes niet mee was toen ik onvoldoende oplette. Het is toch wel een film om je aandacht bij te houden. Hoffman en Redford zijn een uitstekend op elkaar ingespeeld duo die de taak van gedreven journalisten goed invullen. Ik ken de grote lijnen van Watergate wel, maar in detail/de impact van om en rond de affaire was me minder bekend.

Goede inhoudelijke film zonder veel franjes, eentje die me niet steeds greep. Op dat vlak niet echt een toegankelijke film. Je moet er echt je zinnen op zetten. Desalniettemin zeker een voldoende voor het goed gebrachte kader.

Het verhaal van de reporters die het Watergateschandaal naar buiten brachten. Op papier is dat 2 reporters die info verzamelen en een bezwarend artikel schrijven. Met een hoop betrokken namen, die er als filmkijker niet altijd toe doen. Buiten Nixon natuurlijk. Maar de wetenschap dat dit - qua feiten toch - echt gebeurd is, zorgt toch voor een meerwaarde. Regisseur Alan J. Pakula is er in geslaagd om de nodige spanning op te bouwen en de beperkte settings zeer mooi aan te kleden. Het genre licht hem wel, hij won eerder al een Oscar als producer van de klassieker To Kill a Mockingbird.

Gelijkaardige films focussen teveel op het 'who dunit', terwijl je dat hier al weet natuurlijk. Je hebt de doos van de puzzel naast je, je weet wat het resultaat is. Maar de film toont het puzzelen en staart zich niet blind op de foto op de doos. In een tijd zonder internet of computers (pc's) is het heerlijk om de mannen te zien puzzelen met korte notities, de juiste vragen, telefoonboeken, blijven doorvragen, … Je bent blij voor hen als er weer een stuk van de puzzel gelegd is. Op de achtergrond krijgen we regelmatig een soort soundtrack die bestaat uit typmachines en telefoongerinkel. Visueel is het misschien niet zo bijzonder, maar vooral de scènes in de garage en beide heren die wachten op de lift, zijn mooi gedaan. Het geeft de film toch dat iets meer sfeer.

De film is een toegankelijke Hollywoodfilm met - en zeker gezien het onderwerp van - voldoende tempo in de film. Vakwerk met een sterke cast, goed script en waar het kan mooi aangekleed. Eigenlijk niet zo gedateerd moet ik zeggen. Het mocht misschien een paar minuten korter. Focus niet teveel op de namen, het draait rond het onderzoek en de spanning van en artikel dat uit haar voegen groeit.

Apart.

Kundig gemaakt, dat zeker. Voor een film uit 1976 had ik niet snel verwacht dat het zou openen met zo'n sfeervolle en onheilspellende scene. Sowieso zit deze film vol met enkele sfeervolle momenten die toch echt het niveau van die tijd ontstijgen. Daar kan ik de film alvast op prijzen.

Verder is dit een redelijk standaard vertelling van een schandaal, maar zo humaan en herkenbaar mogelijk gefilmd. Ze hebben het zo gefilmd dat elke conversatie tussen de personen "echt" lijkt en verhullen daarmee de clichés van het vak. Omdat alles eigenlijk realistisch aanvoelt kan je je weinig storen op het niveau van creatief schrijfwerk.

Maar optimaal interessant is het niet, dat heeft er deels mee te maken dat het onderwerp me niet heel erg interesseert. Als een film me kan boeien met een onderwerp dat me normaal gesproken niet boeit dan heeft de regisseur goud in zijn handen. Deze film is wel prima om te volgen, maar kon me niet voor de volledige speelduur grijpen.

Hoffman en Redford vond ik verder ook niet bepaald briljant. Ze acteren redelijk, maar ontstijgen geen topniveau wat mij betreft. Ook de bijpersonages zijn aardig geacteerd, maar nooit optimaal interessant. Zo heb je eigenlijk een film die wel alles realistisch aanpakt, maar daardoor niet de meest boeiende personages kent.

De nachtelijke beelden ondersteund door het sterke camerawerk zijn de korte puntjes van bewondering tussendoor. Deze beelden zijn schaars, maar ze zien er erg goed uit. Verder ook redelijk strak in elkaar gezet, maar toch niet strak genoeg om een speelduur van 138 minuten te rechtvaardigen.

Eigenlijk was ik er ook na een uurtje klaar mee en heb toen maar een pauze genomen. Daarna het andere deel verder gekeken. Heel interessant vond ik het niet, maar het is verder best kundig gemaakt en prima geacteerd. Iets strakker en sfeervoller tussendoor en het had zomaar een wonder kunnen worden.

Ik ga er altijd voor zitten, maar mis toch altijd iets in het toch wel complexe verhaal. Niet erg, een goede reden om hem over een tijdje nóg eens te bekijken, hij verveelt mij namelijk nooit.
Schitterend om te zien hoe iets ogenschijnlijk kleins en onbeduidends langzaamaan steeds groter groeit, totdat het bedreigend lijkt te worden. Een mooi momenten, waarop dit met weinig middelen subtiel voelbaar gemaakt wordt is dat waar Redford in het donker de parkeergarage verlaat en zich plotseling gedwongen voelt achterom te kijken, maar de straat is leeg... perfect.

Iets te taai.

Geen slechte film en ik kan me goed inbeelden dat liefhebbers van de politieke thriller hier een klassieker in zien. Dat is nog geeneens onterecht. Voor mij, als niet-liefhebber van politieke thrillers, is het me allemaal net een beetje te taai. De film vordert weliswaar snel, maar het is toch een zo volledig mogelijke schets van het onderzoek naar het Watergate-schandaal. Er passeren veel namen en je moet het maar allemaal uit elkaar weten te houden. Dit terwijl de meeste scènes en onderzoeksdaden zich op dezelfde 3, 4 locaties afspelen, waardoor het allemaal in rondjes lijkt te draaien.

Robert Redford en Dustin Hoffman vormen een goed op elkaar ingespeeld duo, hoewel ik ze individueel nooit écht topacteurs heb gevonden. Ook de bijrollen zijn veelal goed vertolkt. Visueel is het een ander paar mouwen, daar scoort deze film niet echt punten op. Het is allemaal wat stoffig en de film mist daardoor flair. Maar dat is duidelijk niet prioritair geweest tijdens het maken. Als geschiedenislesje over één van de vele schandalen uit de (Amerikaanse) politiek kan ik All the President's Men evenwel aanbevelen.

3

Een erg goed gemaakte film.

De film duurt misschien iets te lang. Zeker met de stroom aan informatie en namen die voorbij komen, twee acteurs die beter kunnen en een aantal oninteressante scenes.

Zoals gezegd wel een erg goed gemaakte film. Goed acteerwerk, goede regie en een interessant verhaal. De redactie komt helemaal tot leven en je hebt het idee dat je er deel van uitmaakt. Ik vond het vooral fijn dat de personages helemaal gefixeerd zijn om hun werk te doen en dat er niet allerlei vervelende subplots gaande zijn. Ook een goede keuze om de personages niet zoveel achtergrond verhaal mee te geven. Gewoon straight to the point, twee gasten die hun werk doen. Klaar. Er zit jammer genoeg niet echt een spanningsboog in, mede dankzij de lange speelduur. En dat je de uitkomst weet helpt daarin natuurlijk ook niet echt mee. Maar dat kun je de filmmakers niet echt kwalijk nemen. All the President's Men is geen meesterwerk, wel gewoon een goede film.

Een paar jaar geleden zag ik The Post (2017) - die me eerlijk gezegd erg tegenviel. Dan deze film, hetzelfde verhaal met een wat andere focus. Dat blijkt een veel sterkere keuze te zijn, en wellicht speelt daar ook een heel grote rol dat de cast van een volstrekt ander kaliber is. Vooral Hoffman heb ik geloof ik niet eerder zo scherp en met zoveel energie zien spelen. Meestal irriteert hij me, en wellicht had ik daarom de film nog niet eerder gezien.

Ook onverminderd relevant eigenlijk, gezien dat de schandalen in de Amerikaanse politiek bepaald niet opgehouden zijn na Watergate. Waar een Trump nu mee wegkomt is feitelijk veel erger dan waar Nixon voor aftreden moest. De schaamte is verdwenen, en dan vooral bij de partij die zegt iets met law and order te hebben - dat is het enige wat veranderd lijkt te zijn.

Gezien in het vliegtuig in etappes. Ik slaap slecht in vliegtuigen, deze film heeft me daarentegen meerdere malen zo slaperig gemaakt, dat ik best veel van de vlucht heb kunnen slapen. En dat is best een prestatie, want het onderwerp vind ik eigenlijk erg interessant. 0,5*.

Ben nooit geen fan geweest van Robert Redford. Volgens heeft hij alleen maar in saaie films gespeeld. Deze film ik was toen 10 heb ik nooit eerder gezien. Natuurlijk kende ik het Watergate schandaal en de afzetting van Nixon, maar verder wist ik er weinig van. In tegenstelling van Gandhi heeft deze film weinig toegevoegd en is hij redelijk klein gebleven. Geen invallen arrestaties of berechtingen. Nee deze film beperkt zich tot vele namen telefoontjes papierwerk en overleggen. Deed me een beetje denken aan Lou Grant. Een serie uit eind jaren 70 begin 80 waar ik toen vaak naar keek.

De film is niet slecht en er wordt degelijk en goed geacteerd. Het zijn vaak ook kleine dingetjes erom heen die de film boeiend houden zonder uitschieters. Zo'n nieuwsredactie is gewoon leuk om weer eens te zien. Vooral in die tijd. Geen topfilm wel goed gespeeld. Alle namen die je hoort moet je maar een beetje over je heen laten gaan. Anders zit je zelf met pen en papier op je stoel om het allemaal bij te houden.

De film is onlangs uitgekomen op 4K. De oude uitstraling heeft de film behouden. Kleuren zijn mooi gedetailleerd soms wel iets onscherp bij momenten. Overall goed genoeg.

Film 3,5

Beeld 4K 4,5

Geluid 4,5

Bob Woodward en Carl Bernstein zijn journalisten van The Washington Post die, na een schijnbaar onopvallende inbraak in het Watergate‑gebouw, op een grootschalig politiek complot stuiten. Met behulp van anonieme bronnen, waaronder de geheime informant “Deep Throat”, volgen ze een spoor van geld, macht en geheime operaties terug tot aan het hart van het Witte Huis. Hun onderzoek blijkt uiteindelijk de leugenachtige positie van president Richard Nixon en zijn inner circle te ontmaskeren, en leidt tot het Watergateschandaal dat de Amerikaanse geschiedenis voorgoed verandert.

"All the President’s Men" is een van de meest essentiële films over journalistiek en institutionele corruptie. In plaats van op bruisende actie of heldisch geweld, bouwt de film op het geduldige, precisiewerk van twee journalisten die stap voor stap een muur van leugens en geheimen doen wankelen. De quasi‑documentaire stijl, de koele opnamevoering en de knappe montage geven het gevoel van een onzichtbare waarnemer in de redactie van The Washington Post, wat de realisatie en spanning enorm versterkt. Robert Redford en Dustin Hoffman spelen met ingetogen, overtuigende kracht, en de film blijft ook decennia later een verontrustend actuele les in macht, manipulatie en de morele plicht van de pers. Boeiende prent!

Gekocht in 4k bij Apple TV voor een zacht prijsje en herbekeken na meer dan 40 jaar.