Mulholland Dr. (2001)

Prachtig mysterie, die in mijn interpretatie vooral gaat over onvervulde verlangens / dromen.

Waarschijnlijk één van de meest sfeervolle films die ik ooit heb gezien. Elke camerabeweging, elk geluid en elk decor draagt bij aan een geweldig mysterieus sfeertje. Een klein aantal scenes en personages kan ik persoonlijk moeilijk plaatsen, maar heb ook niet de behoefte om alles te willen verklaren. Andere kijkers, die deze behoefte wel hebben, komen waarschijnlijk gretig aan hun trekken. Zelfs als je het verhaal totaal niet volgt, blijft er een prachtige cinematische ervaring over. Hierdoor spreekt de film een breed publiek aan en dat is precies wat deze film naar mijn mening zo sterk maakt!

Ik heb niets tegen "vage" films (integendeel), en ook waardering voor Lynch (o.a. Twin Peaks). De vorm v.d. film bevalt me ook uitstekend, maar ik krijg toch de indruk dat het hier vooral niét de bedoeling was een begrijpelijke film te maken. Na 2 1/2 uur (fraaie) beelden en sfeer blijft er voor mij dan ook té weinig over. Het is geen schilderij; het is een fílm, met een begin en een einde zo te zien. Alléén: wat was nou de bedoeling? Geen idee...

In de herziening!

De eerste keer was nog uit de videotheek op VHS, in een uitermate donkere periode in mijn leven en staat nog te boek als een reuze-impact (waarbij we voor de volledigheid maar melden dat de combinatie Mullholland Dr. en psychoses een tamelijk intense is).

Fijn, dank u inmiddels gaat het veel beter en kunnen we (en durven we) de film na een jaar of tien weer te herkijken, zal de impact minder funest zijn, maar concluderen we wat de eerste keer ook al wel duidelijk was: meesterwerk!

Lekkere onderhoudende film met tal van schimmige personages en sub plotjes die allemaal in het teken staan van het verhaal. De grote plotwending aan het einde is op meerdere manieren interpretabel en zonder het in eerste instantie te achterhalen viel mij de Freudiaanse interpretatie gelijk al op. Daar sluit ik me uiteraard dan ook graag bij aan. De interpretatie waarbij de chronologie door elkaar is gegooid vind ik uiterst interessant en zo had ik het zelf nog niet bekeken. Dat het eerste deel van de film(voor de plotwending) zich letterlijk afspeelt na het tweede deel van het verhaal. 'David Lynch' is hiermee zo'n regisseur die mind fucks kan creëren, aldaar ik betere ken en gezien heb.

No hay banda!

Het was ongeveer een dik anderhalf jaar geleden dat ik Mulholland Drive voor het eerst zag. Net zoals de meerderheid zat ik achteraf ook met enorm veel vraagtekens, maar dat heeft me zeker niet belet om deze film meteen een plaatsje te geven in mijn top 10. Mulholland Drive had destijds een zeer bijzondere indruk op me nagelaten en meer en meer kreeg ik het gevoel dat deze film op nummer 1 thuishoorde in mijn top 10. Tot mijn grote vreugde zond Canvas vorige week deze film uit en gisterenavond heb ik me opnieuw laten onderdompelen in dit mysterieuze meesterwerk van David Lynch.

Er zijn wel verschillende redenen waarom Mulholland Drive volgens mij als een meesterwerk mag beschouwd worden. De film zit boordevol geniale scènes (Winkies, Silencio,…), maar de meest geniale scène is misschien de openingsscène. Op zich is er niets bijzonders aan die openingsscène ( het enige wat we te zien krijgen is een rijdende auto door de nachtelijke heuvels van L.A. dat eindigt in een auto accident), maar het is zo simpel en doeltreffend dat het haast geniaal wordt. De beelden die we te zien krijgen in combinatie met de soundtrack van Badalamenti zorgen ervoor dat de toon al meteen wordt gezet voor het verdere verloop van de film.

Wat we hierna te zien krijgen, lijkt in het eerste geval op een doorsnee mysteryfilm. Een vrouw die aan geheugenverlies lijdt, probeert haar identiteit terug te vinden, maar tegelijk wordt ze gezocht voor het ontvreemden van een hoop cash geld. Eigenlijk weten we dat laatste nooit met 100 procent zekerheid, maar Lynch slaagt er wel in om ons dat te doen geloven en bouwt hierdoor een serieuze spanningsboog op. Op zich zijn de verhaallijnen relatief eenvoudig te volgen, hoewel je als kijker natuurlijk met heel wat vragen zit. Ik herinner me nog goed dat ik bij mijn eerste kijkbeurt wel met honderd en één vragen zat, maar complex wordt het pas bij de befaamde Silencio scène. Het is zonder twijfel één van de mooiste, ontroerendste en krachtigste scènes die ik ooit gezien heb, ookal is de betekenis van die scène me nog niet helemaal duidelijk. Maar ach, bij dit soort films moet je gewoon genieten van de sfeer en niet zozeer van het verhaal. Daarom is het maar al te jammer dat heel wat mensen deze film afkraken, omdat het verhaal onlogisch en te verwarrend in elkaar zit. Toegegeven, bij de eerste kijkbeurt wist ik ook niet wat ik van het laatste halfuur moest denken, maar dat heeft me zeker niet belet om van al de rest te genieten. Achteraf gezien is Mulholland Drive niet eens zo’n ingewikkelde film. Enkel het laatste halfuur is de realiteit, de rest is een soort droomwereld die Betty/Diane zelf heeft gecreëerd om haar verdriet en teleurstellingen te verwerken. Enfin, dat is mijn interpretatie.

Mulholland Drive is een film die switcht tussen droom/hallucinaties/realiteit zoals er wel meer worden gemaakt. Ik durf mezelf wel een liefhebber van dit soort films te noemen, maar Mulholland Drive weet zich met klasse te onderscheiden van gelijksoortige films. Het geniale zit hem in de personages die een totaal verschillende rol innemen tegenover Betty/Diane in het droom- en realiteitsgedeelte. Het mooiste voorbeeld hiervan is de rol van de filmregisseur Adam Kesher. Hij is de grote liefdesrivaal van Betty/Diane in de werkelijkheid en in haar droomwereld maakt ze van hem een loser. Ook de rol van de man bij Winkies is geniaal bedacht.

Ik heb het al even gehad over de openingsscène en de Silencio scène, maar eigenlijk is Mulholland Drive een aaneenschakeling van geweldige scènes. Neem nu de scène bij Winkies waarin een man vertelt over zijn nachtmerries. Net zoals die man kreeg ik bij mijn eerste kijkbeurt zowat een hartaanval. Daarnaast zijn de scènes met de klunzige moordenaar en Adam Kesher ook gewoon om te genieten. De scène waarin hij zijn vrouw betrapt, de ontmoeting met de cowboy, de onderhandeling met Castigliane. Stuk voor stuk zijn het bizarre personages, beetje typisch aan Lynch.

Die laatste bezorgt mij overigens nogal gemengde gevoelens. Met deze Mulholland Drive en Blue Velvet heeft hij fantastische films gemaakt en Twin Peaks is een meer dan prima serie. Anderzijds is Eraserhead een gedrocht van een film en zijn The Straight Story en The Elephant Man te gewoontjes. In ieder geval ga ik binnenkort proberen om Lost Highway in mijn bezit te krijgen, want blijkbaar is die film redelijk vergelijkbaar met Mulholland Drive.

Verder ook alle lof voor de prestaties van de cast. De film mag dan wel geniaal in elkaar zitten, zonder een goede cast zou het toch wat minder zijn. Gelukkig kent de film deze wel in de vorm van Naomi Watts, Laura Harring en Justin Theroux. Vooral Naomi Watts zet hier een fenomenale prestatie neer door Diane op zo’n gekwelde manier en Betty op zo’n levenslustige manier neer te zetten. Niet alleen de auditiescène was erg sterk, ook de combinatie met Laura Harring resulteert in briljante scènes. De Silencio scène is daar het mooiste voorbeeld van, zo emotioneel gebracht.

Het is een hele lap tekst geworden, maar een film zoals Mulholland Drive verdient dat dan ook. Uiteindelijk is het één van de sfeervolste films die ik ooit gezien heb. Visueel is het werkelijk een pareltje, de soundtrack van Badalamenti is subliem, het acteerwerk is van grote klasse en natuurlijk het verhaal is gewoonweg geniaal. Bij dezen mijn nieuwe #1 in de top 10.

Silencioooo

5*

Een goede drama/thriller/mysterie film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Naomi Watts speelt goed....

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Redelijk (helaas) achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Geweldige Lynch wederom. Mensen die achter elke scene of gebeurtenis in deze film de zogenaamde betekenis en/of logica gaan zoeken snap ik echt niet en sluit me wat dat betreft aan bij wat NYSe hierboven al zei. Gewoon genieten van de heerlijke bizarre sfeer, ijzersterke scenes en er vooral niet teveel achter alles gaan zoeken is voor mij persoonlijk het best. Geldt trouwens ook voor Eraserhead, Inland Empire etc. Gewoon puur sfeer opsnuiven.

Zoals ik al zei is de film gewoon een heerlijke aaneenschakeling van stuk voor stuk geweldige, bizarre scenes. Hoogtepunt is de dinner scene bij winkie's aan het begin. Ik heb behoorlijk wat horror gezien, maar deze scene wist me gewoon zo in spanning te brengen, iets wat ik echt maar zelden voel bij films. Je weet vanaf dat die man over z'n droom gaat vertellen eigenlijk gewoon precies wat er gaat gebeuren, wat het tegelijkertijd zo vreselijk eng maakt. Knap.

Verder word de sfeer in deze film (en in wel meer Lynch films) gewoon grotendeels in stand gehouden door de geweldige soundtrack. Vanuit bijna elke scene in de film gaat een soort ondergrondse dreiging, althans, dat voelde ik. Zelfs bij de wat vrolijkere, luchtigere scenes in de film merk je gewoon dat er iets niet helemaal in orde is ofzo. Behoorlijk knap gedaan. Waar de meeste horrorfilms niet in slagen bij mij, doet deze (non-horror) film het perfect. Hele sterke film en daarom 5*.

Ja, de genialiteit was hier en daar wel voelbaar, maar mijn type film is het helaas niet. Bij dit soort mysterieuze films heb ik nog wel eens het idee gedurende het kijken met een puzzel bezig te zijn, maar in dit geval betrof het een puzzel waarbij ik van te voren niet goed op de doos had gekeken. Toen tegen het einde de puzzelstukjes op hun plaats begonnen te vallen, bleek het - bij wijze van spreken - om een abstract schilderij te gaan, waardoor ik dus niet bepaald met een voldaan gevoel achter bleef. Heb nog gekeken of een nachtje erover slapen wonderen deed, maar waar het gisteren na het zien van de film wat bleef duizelen rondom de inhoud en betekenis van de film, kan ik daar nu nog altijd niet zo heel veel mee. Toch was, zoals ik al zei, wel voelbaar hoe geniaal deze film bij vlagen is en kan ik moeilijk ontkennen dat Mulholland Dr. een erg bijzondere film is. Hij zal dan ook nog wel even in mijn gedachten blijven ronddwarrelen de komende dagen.

Blijft goed, maar houdt z'n status niet vast.

Sowieso een probleem met Lynch vind ik. Bij herziening blijkt steeds weer dat z'n films visueel sneller verouderen dan je eigenlijk zou verwachten. Het blijft allemaal erg sfeervol, op het camerawerk valt ook niet veel aan te merken, maar editing en fotografie zijn een tikkeltje saai en flauw.

Acteerwerk blijft sterk en ook de sfeer is krachtig, vooral dan dankzij de machtige score van Badalamenti. Hét pluspunt van Mulholland Dr. Verder ook wel een paar scenes die er echt nog bovenuitsteken, met als speerpunt de Club Silencio scene. Die blijft ongeëvenaard.

Het is allemaal nét ietsje minder als ik me herinner, maar daar stel ik me ondertussen ook wel op in als ik een Lynch herkijk. Het blijft wel een dijk van een film en van afwaarderen is bij deze Mulholland Dr. geen sprake, maar ik vond hem ooit specialer.

4.5*

Volgens mij heeft de regisseur flink gesnoven toen hij deze film maakte. Wat een flutfilm. Er zit niks een verhaal in en aan het laatst is er maar een beetje aan elkaar gekloot zonder enig logica en/of verhaal. Volgens mij wist ie zelf niet waar ie mee bezig was... ongelooflijk dat deze zo hoog staat... of het zijn allemaal "gebruikers" die deze film zo hoog waarderen? Heb em uitgekeken maar de laatste 3 kwartier was zweten om hem niet uit te zetten. Had beter een echte film kunnen kijken vanavond. Deze gaat weer vlot van mijn schijf af...

David Lynch ware meesterwerk. Al zijn andere films waren slechts een aanloop naar deze. Een raadselachtige film als geen ander. Een angstaanjagende, kronkelende reis naar waanzin en wanhoop. Een wervelende ode aan Los Angeles. Een bizar, onverklaarbaar kunstwerk, met een betoverende Naomi Watts. Mulholland Dr. is een meanderende trip die zich langzaam in het hoofd wrikt en niet meer loslaat. Hoogtepunt uit de filmgeschiedenis.

Merkwaardige film. Ziet er allemaal top uit, maar de laatste 40min zijn voor mij niet te doen. Voor nu 3,5*, even wat spoilers opzoeken.

Ik was bang dat dit ook een soort van Lost Highway zou worden, maar dat is wel meegevallen. Ondanks dat het verhaal op momenten vaag is, valt er wel uiteindelijk een rode draad te herkennen waardoor het op hoofdlijnen te volgen is, en zelfs redelijk te verklaren is (voor een film van David Linch), iets wat ik niet van Lost Highway kan zeggen. Die film voelde voor mij aan als vaag doen om het vaag doen, en dat is hier veel minder het geval. Diane had een verhouding met Camila, en besluit haar uit jaloezie te laten vermoorden wanneer zij een relatie aangaat met een regisseur. Vervolgens droomt ze daarover maar dat merken we eigenlijk pas tegen het einde, en die dromen vormen het grootste deel van de film. Dat ze droomt blijkt wel wanneer de cowboy tegen haar (lijk) roept "time to wake up" en ze vervolgens (uit haar dood) wakker wordt. Ben nog steeds geen fan van David Lynch, verder dan 3* ben ik bij hem nooit gekomen. Ook deze krijgt 3* van mij, net als Blue Velvet.

“Hey, pretty girl, time to wake up.”

Mulholland Drive is één van de vreemdste films die ik ooit heb gezien, maar ook één van de beste. De eerste dertig minuten vroeg ik me echt een paar keer af waar ik naar aan het kijken was, maar wanneer de bijpersonages terzijde worden geschoven en de focus komt te liggen op Betty en Rita, is het genieten geblazen. Er is lef en visie voor nodig om 80 procent van je film te laten bestaan uit een droom van een personage, maar David Lynch doet het haast achteloos en zijn film blijft boeien.

Het verhaal zit steengoed in elkaar en pas na de film besef je hoeveel oog voor detail Lynch heeft gehad. Eén van de mooiste scènes die ik ooit heb gezien zit ook in deze film. Dat is wanneer Rita en Betty in de zaal zitten te luisteren naar een zangeres die een prachtig nummer ten gehore brengt (even opgezocht, Llorando gezongen door Rebekah Del Rio). Dat nummer in combinatie met die tranen van Watts en Harring… Weergaloos. Het is eigenlijk moeilijk onder woorden te brengen hoe goed Mulholland Drive in elkaar steekt en hoe sterk Watts en Harring zijn. Mysterieus, spannend, sexy, vreemd en uiteindelijk triest, Mulholland Drive is het allemaal en het is een film die nog vele herzieningen vergt. Mooie cinema.

Een vrouw heeft een verkeersongeluk gehad en kan zich niets meer herinneren over zichzelf. Samen met Betty, een jonge actrice, proberen ze haar identiteit te achterhalen...

Op een of andere manier had ik verwacht dat Mulholland Dr. een van Lynch' meer gangbare films zou zijn. Daar zat ik toch flink naast. Hoewel ik The Elephant Man erg goed vind, ook (het zwaar ondergewaardeerde) Dune kan waarderen en een fan ben van de geweldige tv-serie Twin Peaks, vond ik het hier toch een beetje te apart.

Het schijnt dat Mulholland Dr. eigenlijk was bedoelt als Pilot-aflevering voor een tv-serie, een spin-off van Twin Peaks met een verhaal rond Audrey Horne. Toen die tv-serie niet doorging, riep Lynch de cast weer bij elkaar en filmde een einde. In de editing-room werd dat materiaal tot deze film gevormd.

Ik begreep tijdens het kijken nauwelijks wat van de film. We volgen twee vrouwen en tussendoor zien we verhalen over andere personages die op eerst niet belangrijk lijken te zijn. Vervolgens wordt een doosje geopend en draait het hele verhaal om. Blijkbaar was de hele film een droom van de overleden Diane Selwyn. Betty is eigenlijk Diane Selwyn en Rita is Camilla Rhodes. Alle figuren die een rol in haar droom vervullen, is ze in het echte leven tegengekomen. Volgens Lynch zitten er veel aanwijzingen in het eerste gedeelte van de film dat het om een droom gaat en achteraf klopt dat inderdaad, het heeft iets onwerkelijks en dromerigs. Maar bij een eerste kijkbeurt valt dat niet goed op, waardoor je hoofdpijn krijgt van de bizarre twist.

Het acteerwerk was wel goed. Met name Naomi Watts en Laura Harring speelde goed. Alleen vond ik het wel een beetje vaag af en toe. Veel personages grijnsde voortdurend. Nu begrijp ik dat Lynch hiermee een onwerkelijke sfeer mee op wil wekken. Bij Twin Peaks: Fire Walk With Me lukte dit toch beter.

De vergelijking met Twin Peaks is natuurlijk snel gemaakt. Toch vond ik het erg anders, net als bij Blue Velvet ontbreekt de sfeer die Twin Peaks bezat. Twin Peaks riep wel veel vragen op en was bij vlagen ook best vaag, maar behield een heldere rode draad in het verhaal en de personages kwamen wat beter over. Logisch, want dat is een hele serie en dit is eigenlijk alleen een Pilot. Mulholland Dr. is weer een tegenvaller voor mij, Blue Velvet vond ik veel beter, maar die bezat ook niet wat ik gehoopt had. Mijns inziens had Lynch beter energie kunnen steken in het oplossen van Twin Peaks. Nou lijkt het er op dat hij dat komende jaren ook gaat doen middels een nieuwe tv-serie.

Was de film dan slecht? Dat zeker niet. De film is erg mooi geschoten, prima cinematografie met hier en daar wat experimentele shots. De muziek van Angelo Badalamenti was mooi en onheilspellend. Het acteerwerk zou ik niet slecht willen noemen. De manier waarop jaren '50 muziek en Spaanse muziek in de film is gebruikt is schitterend. En onder die dikke laag van vaagheid zit een prima Drama.

Mulholland Dr was een lange zit en omdat ik een totaal ander soort film had verwacht viel dat bij vlagen zwaar. Ik vind het nu erg moeilijk om de film te beoordelen, wellicht dat ik hem na een tweede kijkbeurt meer kan waarderen. Niemand kan Lynch in ieder geval verwijten dat hij alledaagse films maakt.

Van alle filmregisseurs die op dit moment nog rondlopen op deze wereld, is David Lynch wat mij betreft de meest begaafde, de meest interessante, de beste. Voor filmliefhebbers is het jammer dat hij zichzelf altijd heeft beschouwd als een beeldend kunstenaar en dat hij na Mulholland Drive nog maar één film heeft gemaakt, het nog wazigere Inland Empire en dat is alweer meer dan 10 jaar geleden. Lynch heeft sindsdien bepaald niet stil gezeten en gebruikt andere kunstvormen, waarmee hij altijd op zoek is naar nieuwe manieren om een bepaald gevoel, een geestelijke toestand te verbeelden. Het is de moeite waard om zijn kunstwerken zelf eens te bekijken, al is het maar om te zien hoe veelzijdig hij is. Maar Lynch komt binnenkort wel met een sequel op de cultserie [en veruit mijn favoriete TV-serie aller tijden] Twin Peaks, al is het voor mij nog wel de vraag in hoeverre hij ook de regie van die serie op zich zal nemen. Mulholland Drive is voor mij het hoogtepunt uit zijn werk en ik kan me de eerste keer dat ik deze film zag nog goed herinneren. Het was in de Metropolis in Merksem – tegenwoordig Kinepolis Antwerpen geheten – en mijn verwachtingen waren zeer hooggespannen: ik had Twin Peaks net herontdekt en was ook zeer onder de indruk van zijn vorige film Lost Highway [1997]. Mulholland Drive overtrof al mijn verwachtingen en het is de enige keer dat ik aan het einde van de voorstelling even moest blijven zetten en hardop tegen mezelf heb gezegd: “Wauw!”. Om vervolgens met een brede grijns de bioscoop te verlaten, mogelijk omdat ik toen al wist dat ik in ieder geval de komende 16 jaar nooit meer zo’n bioscoopervaring zou hebben.

Mocht je je aan deze film wagen, dan helpt het als je weet dat Lynch vooral interesse heeft in het oproepen van emoties en dat hij daarom volop experimenteert met beeld , geluid en met de vertelstructuur. Lynch toont hier ook zijn fascinatie voor de droomwereld en laat je als kijker steeds in het ongewisse als het gaat om de vraag of hij nu de werkelijkheid toont, of dat we in een droomsequentie is. Voor Lynch is film per definitie een droom, dus hoewel Mulholland Drive zich in een realistische setting afspeelt, zit de film vol scènes waarin hij die setting op onnavolgbare wijze manipuleert. Er is een aantal losstaande verhaallijnen, die tegen het einde min of meer bij elkaar komen. Maar denk niet dat je op het einde antwoord krijgt op de vele vragen die Lynch opwerpt. Dit is, net als bijvoorbeeld 2001: A Space Oddysey [32] een film waarover je eindeloos kunt discussiëren en die je geest prikkelt.

De film begint nog redelijke conventioneel: ’s avonds laat zit een jonge vrouw [Laura Harring] achterin een dure auto. De auto stopt plotseling, ze merkt op dat ze hier helemaal niet moet zijn, de chauffeur trekt zijn pistool om haar te liquideren, maar dan rijdt een auto met feestende, beschonken jongeren frontaal op hun in. De vrouw heeft het ongeluk overleefd, maar licht gewond aan haar hoofd. Duidelijk in shock strompelt ze door de struiken en zwerft over Sunset Blvd, waar ze uiteindelijk achter wat bosjes gaat liggen en in slaap valt. Dan volgt een scène in een restaurant waar een man een goede vriend vertelt over een nachtmerrie die hij heeft gehad over dit restaurant waarin hij een afschuwelijke ontmoeting heeft die hij maar niet uit zijn hoofd kan zetten. De twee vrienden besluiten de droom na te spelen in de hoop zo te bewijzen dat de werkelijkheid niet hetzelfde is als de nachtmerrie. Vervolgens maken we kennis met Betty [Naomi Watts], een stralende, ambitieuze, jonge actrice die in Los Angeles hoopt op een succesvolle carrière. Eénmaal aangekomen in het appartement van haar tante vindt ze daar de verwarde jonge vrouw, die zich niets meer kan herinneren en zich Rita laat noemen. Betty besluit ‘Rita’ te helpen. Een sleutelrol is er ook nog voor Justin Theroux als regisseur Adam, die te maken heeft met de uiterst veeleisende producers Luigi [Angelo Badalementi] en Vincenzo Castigliano [Dan Hedaya], die grote druk op hem uitoefenen om een door hun vooraf gekozen actrice te casten in de hoofdrol. De espresso-scène is één van de talloze hoogtepunten uit deze onnavolgbare film, waarin een keur aan kleurrijke karakters je blijven verbijsteren. Zo is daar ‘The Cowboy’ en een man met een klein hoofd en een veel te groot lichaam die in een enorme kamer achter glas op een stoel zit en regelmatig mysterieuze telefonische instructies geeft. Wie Twin Peaks heeft gezien herkent meteen het gezicht van Michael J. Anderson, de “Little Man From Another Place” en weet dat dit niet zijn lichaam is. En dan is er ook nog de ‘blue-haired lady’ die maar één woord zegt en één van de toeschouwers is in wat mogelijk de meest indrukwekkende scène uit de film is: de theatervoorstelling, geïntroduceerd door een flamboyante magiër [Richard Green] en uitmondend in een kippenvelbezorgende Spaanstalige vertolking van Roy Orbisons klassieker “Cryin’”. En zo kan ik nog wel doorgaan, maar laat ik mijn pleidooi eindigen door te zeggen dat dit een film is waarin je vooral tegen het einde van de ene in de andere verbazing valt en die je uiteindelijk met een wauw-gevoel achterlaat. Geen enkele andere film uit de 21e eeuw kan hier aan tippen!

Een vreemde film. Je vraagt je de hele tijd af naar wat je aan het kijken bent. Het is intrigerend, ook omdat je voelt dat het allemaal niet klopt. Naomi Watts die in het eerste stuk speelt alsof ze in een musical meedoet en elk moment kan beginnen zingen van verwondering. Verschrikkelijk. En toch zit er zo’n donker randje aan alles. Die dreigende sfeer zorgde ervoor dat ik bleef kijken, ook al had ik geen idee waarover het ging of hoe het zou aflopen.

Het eerste halfuur leek een vergissing, te geforceerd. Maar dan volgden een aantal sterke scènes die me aan het denken zetten. En het lachen ook, vooral bij die Espresso-scène waarin alles zo goed op mekaar was afgestemd. Maar echt bepalend vond ik het moment waarop Diane (Watts) auditie deed en we haar andere (dissociatieve) kant te zien kregen. Het is opvallend hoeveel emotie in de film zit, jammer genoeg komt het niet altijd volledig tot z’n recht door de complexe stijl.

De gelaagdheid van de film kon ik wel appreciëren. Maar op het einde begreep ik nog steeds maar de helft van wat ik gezien had. Het is dan wel leuk om het verhaal te gaan analyseren en verklaringen te zoeken, als dat het enige is dat ertoe doet hoeft het voor mij niet. Zeggen dat iedereen het zijne ervan moet maken, vind ik wat te gemakkelijk en ontwijkend.

De film hoeft ook niet zo complex te zijn. Er gebeuren veel dingen puur voor het oog als vermaak, zonder dat die om toelichting vragen. Ondersteund door mooie muziek. Een beetje een gecontroleerde chaos.

Dit is de eerste keer dat ik de film gelijk opnieuw heb gespeeld na het kijken ervan.

Wauw.

Elke seconde van deze film is gewoon pure kunst. Hij valt ook niet uit te leggen aan andere mensen; je moet zien om te geloven.

'There is no band!'

Na lange tijd weer eens herzien en het blijft mij volstrekt duidelijk wat dit in mijn Top 10 doet!

De intro is al gelijk erg lekker met stemmige muziek in het begin die al snel uitmondt in het feestelijke Jitterbug. Daarna is het genieten van een autorit in de heuvels hoog boven L.A. die foutloopt waarna er zich een mysterieus verhaal ontvouwd vol eeuwigheidswaarde; iedere scene daarna kan namelijk prima op zichzelf staan, van de ijdele regisseur die weigert om concessies te doen ( Hallo Lynch! ) en een ware rampdag tegemoet gaat ''zeer komisch in beeld gebracht'' tot de kolderieke taferelen van een niet zo gedisciplineerde huurmoordenaar.

De essentie is wat mij betreft dat Naomi Watts bijna alles in het eerste gedeelte droomt Zo kan ze invloed uitoefenen en heeft ze van de vriend van Camilla een paria gemaakt die rampspoed ondergaat, immers zijn verdiende loon(!) en is Camilla getransformeerd in een hulpbehoevende, afhankelijke vrouw waar zij zich naar hartenlust op uit kan leven. Stukje bij beetje wordt de droom steeds woeliger, totdat hij knapt tijdens de auditie scene waar ze licht flirterig contact probeert te maken met de regisseur en hem plots herkend en wegvlucht. De tijd van het beïnvloeden is nu voorbij, kenbaar gemaakt door de man bij uitstek die zich niet laat ringeloren. De realiteit grijpt nu steeds meer in alle hevigheid om zich heen.

Een film vol hoogtepunten, van prachtige shots van L.A. bij nacht, tot magistrale helikoptershots van bovenaf, de Silencio scene natuurlijk en de wonderschone muziek. Een van de mooiste scenes is als de limousine voor de 2de keer tot stilstand komt en Camilla samen met Diane door het bos loopt onder begeleiding van zeer stemmige muziek! De auditie scene en het kijkje in de studio zal ik ook allicht niet vergeten, Lynch refereert liefdevol aan een andere tijd, maar doet dat zeer terloops en zo perfect dat het alleen maar meer sfeer oproept binnen zijn eigen film.

Ik kan nog steeds niet alles volledig plaatsen maar dat hoeft ook niet.

Modern meesterwerk; 5* en Top 10 notering blijven staan, met gemak!

Vreemd, als filmliefhebber heb ik MD 17 jaar lang weten te vermijden of zo. Van Twin Peaks was ik geen liefhebber maar deze film van Lynch vond ik zeer goed. Watts speelt echt geweldig, siliconen Harring een stuk minder overtuigend en daarom geen 5 sterren.
Er is veel bizar en vreemd in en aan deze film en toen redelijk op het eind weer een nieuw personage ten tonele verscheen die erg op de hoofdpersoon leek maar niet helemaal, draaide mijn hersenen overuren. De asbakscene was voor mij het sleutelmoment, toen viel eindelijk bij mij het kwartje dat er twee realiteiten/fantasieën/flashbacks door elkaar heen liepen. In de scenes die daarna volgenden werd alles wat ik tot nu toe gezien had op zijn kop gezet en ik begreep nog steeds maar een beetje. Tot het lezen van een recensie en direct nogmaals de film bekijken (thanks Netflix).
Het rare was dat Betty en Diane zó anders werden gespeeld dat het tijdens mijn eerste keer kijken, het maar heel moeilijk doordrong dat ze dezelfde persoon was.
Een fijne film die enigszins traag loopt maar bij de 2e keer kijken met open mond viel me dat totaal niet meer op.

Als je hier voor het eerst naar kijkt, raak je gegarandeerd de kluts kwijt. Dat komt doordat er gebruik gemaakt wordt van een onbetrouwbare verteller, een niet-chronologische weergave en inlassing van gedroomde en gehallucineerde fragmenten. Uiteindelijk is het wel mogelijk om tot een logische interpretatie te komen, al kun je eindeloos over details blijven discussiëren. Het komt er vooral op aan te onderscheiden wat er “echt” gebeurd is en wat zich slechts in het hoofd van een personage afspeelt.

De werkelijke gebeurtenissen draaien om Diane (Naomi Watts). Zij wint een plaatselijke jitterbugwedstrijd in Canada. In de hoop door te breken als actrice verhuist ze naar Hollywood. Daar begint ze een lesbische relatie met Camilla (Laura Harring), eveneens een aspirant-actrice. Ze doen auditie voor dezelfde rol. Camilla krijgt de rol. Ze maakt het uit met Diane, aanvaardt een huwelijksaanzoek van regisseur Adam Kesher (Justin Theroux) en kust met een andere vrouw (Melissa George). Diane vergaat van jaloezie op romantisch vlak en van professionele afgunst. Ze betaalt een huurmoordenaar om Diane uit te schakelen. Deze bezorgt haar een blauwe sleutel als teken dat de moord gepleegd is. De buurvrouw met wie ze van woning geruild heeft, komt haar waarschuwen dat twee rechercheurs haar zoeken. Verteerd door haar schuldgevoel begint Diane te hallucineren, te fantaseren en te masturberen. Er wordt op haar deur geklopt, maar in plaats van open te doen pleegt ze zelfmoord.

Na de openingsbeelden van de jitterbugwedstrijd ligt Diane te slapen onder haar purperen laken. Dan volgt één lange droom van ruim honderd minuten waarin namen en gezichten verwisseld worden, waarin absurditeiten voorkomen en waarin ware gebeurtenissen vermengd raken met fictieve. De gruwelfiguur achter het restaurantje, een symbool voor de dood, past in een nachtmerrie. Het grootste deel is echter een wensdroom waarin de maffia bepaalt wie de rol krijgt. De dwerg en de cowboy zijn surrealistische personages. Een kraal is een Afrikaans woord voor een omheinde lap grond voor vee. In de wensdroom heeft Camilla de moordpoging dankzij een onwaarschijnlijk toeval overleefd. Ze lijdt aan geheugenverlies en leent de voornaam van Rita Hayworth. Betty is een gedroomde, verbeterde versie van Diane, die wel succes heeft in de liefde en als actrice. Betty klinkt als better, Diane als dyin’. Adam Kesher is een anagram van shake dream.

Het blauwe doosje met de sleutel lijkt symbool te staan voor de overgang tussen droom en realiteit. Net als in Blue Velvet wordt muziek van Roy Orbison gebruikt, maar ook Connie Stevens en Linda Scott. Deze retro-elementen zorgen voor een bevreemdende effect, net als de nachtelijke sfeer, de felle kleuren tegen een donkere achtergrond, de rare overgangen en de voorstellingen in het theater Silencio. Daarbij komt het uitstekend acteren van vooral Naomi Watts, die dezelfde tekst op verschillende manieren zegt en een scala aan emoties vertolkt, van open en verwonderd tot verscheurd en getormenteerd. Afgezien van het puzzelen en interpreteren zijn het verrassende beelden en de hypnotiserende sfeer die bijblijven.

Mulholland Drive heb ik steeds voor me uitgeschoven wegens de belachelijke reden dat ik het nooit zag zitten om een erg gecompliceerde film te bekijken waaraan ik kop noch staart zou krijgen. Onterecht zo blijkt achteraf. Mulholland Drive is lang niet zo ingewikkeld als "de mythe" deed uitschijnen. Uiteraard kan ik niet aan alle gebeurtenissen de juiste verklaring geven, maar de grote lijnen vallen best mee. Het is net fijn dat Lynch je aan het werk zet en het is net de charme van dergelijke films dat er steeds een zweem van mysterie over de film hangt over zaken die niet onmiddellijk te verklaren vallen.

De film valt uiteen in twee delen en vooral het eerste gedeelte kent een trage aanloop waarbij je niet altijd goed weet wat er aan de hand is. Mijn focus werd al gauw verplaatst naar het main subject van de twee vrouwen. Prachtige vrouw overigens die Naomi Watts, destijds net als in 21 Grams onder andere. Ook Laura Harring deed het prima. Realiteit en droomwereld kruisen elkaar en maken het de kijker niet makkelijk. Uiteindelijk valt alles wel min of meer in de juiste plooi.

Schitterende cinematografie en montage tillen de film naar een hoger niveau. Het mysterieuze nachtelijke LA zorgt mede voor een onbehagelijke sfeer. En ook de hypnotiserende muziek draagt zijn steentje bij tot die sfeer. Mulholland Drive is een film waar je je moet aan overgeven waardoor je ondergedompeld wordt in de unieke sfeer die alleen Lynch kan brengen. Mulholland Drive is een film die je blijft achtervolgen en waar je dagen later nog steeds over namijmert. Top!

Wow...

David Lynch maakte een prachtig toegankelijk drama met The Elephant Man. Ik leerde hem echter kennen door het fantastische Twin Peaks. Afgelopen zomer heb ik voor het eerst kennisgemaakt met die serie en deze heeft me sindsdien in haar greep. Zeker niet over de gehele linie overal even sterk, maar desondanks heb ik zelden zo'n absurd, mooi, grappig en eng wereldje mogen aanschouwen. Na het zien van het eveneens goede Fire Walk with Me besloot ik niet alleen meteen door te gaan met het recent uitgekomen derde seizoen, maar ook wat meer films van Lynch te gaan bekijken. Mulholland Drive was natuurlijk een logische eerste keuze door de vele lovende kritieken. Ik was ergens wel een beetje huiverig. Ik las immers ook dat het leuk vinden van Twin Peaks klaarblijkelijk geen garantie hoeft te betekenen voor het kunnen waarderen van deze film.

Gelukkig gold dat wel voor mij. Eigenlijk is al binnen de eerste seconden van de film duidelijk dat je niet op een standaard thriller hoeft te gaan rekenen. Des te verrassender is het dat de film anderhalf uur later, enkele eigenaardigheden daargelaten, redelijk 'normaal' overkomt. Ik had verwacht dat ik meteen vanaf het begin al mijn best zou moeten gaan doen om bij te blijven. In zekere zin is dat natuurlijk ook zo, ik adviseer je niet om andere zaken te gaan doen en de film te laten doorlopen, maar het echte 'wat is dit?' effect komt pas vanaf de schitterende scène in het theater. Die scène klopt gewoon helemaal: het kleurgebruik, de absurditeit en natuurlijk die prachtige stem. Daarna gaat Lynch volledig los lijkt het wel. Ik was even dusdanig in de war dat ik niet eens doorhad dat Diane ook gespeeld werd door Naomi Watts. Op dat moment vlogen er al vliegensvlug allerhande theorieën door mijn hoofd, maar een echte conclusie trok ik niet. Daar kreeg ik helemaal niet de kans voor, omdat ik gefascineerd bleef kijken naar wat zich allemaal op het scherm afspeelde. Het einde (de zelfmoord van Diane) vond ik ontzettend eng en ik vind het lastig om uit te leggen waarom. Als je jezelf de gebeurtenissen in die laatste scènes hardop hoort beschrijven, klinkt het immers te belachelijk voor worden, maar ik zat nog net niet met mijn handen voor mijn ogen. Het zorgde er ook voor dat ik tijdens de aftiteling een beetje aangedaan bleef zitten. De film had overduidelijk behoorlijk wat indruk op me gemaakt.

Ik kan niets bedenken dat ik niet goed zou moeten vinden aan deze film. Mulholland Drive dekt de lading van het begrip 'filmervaring' volledig. Het acteerwerk van Naomi Watts en Laura Harring is zeer goed. Beide vrouwen zijn op hun eigen manier zeer aantrekkelijk en ik leefde oprecht mee met hun personages. Of het nou gaat om Betty's acteerambities, Rita die haar geheugen probeert terug te krijgen of de problematische relatie tussen Diane en Camilla: het blijft allemaal moeiteloos interessant. De andere personages worden ook goed neergezet, maar ik zal de film waarschijnlijk nog wat vaker moeten kijken om achter de exacte betekenis van sommigen te komen. Dat vind ik wel erg leuk overigens, want dat betekent dat deze film, net als bijvoorbeeld Donnie Darko, ontzettend geschikt is voor herziening. Bij elke kijkbeurt gaan me gegarandeerd nieuwe dingen opvallen. Naast het sterke acteerwerk heb ik ook ontzettend genoten van onder meer het veelzijdige verhaal, de muziek, de setting en, bovenal, de fantastische sfeer. De film wist, net als Twin Peaks, meerdere emoties bij mij los te maken, waardoor het constant boeiend blijft.

Mulholland Drive is een intense beleving. Er valt behoorlijk te speculeren over hoe de vork precies in de steel zit. Zelf dacht ik na afloop aan een theorie omtrent een parallel universum, maar ik vind het ook interessant om te lezen wat andere gebruikers hier denken. Ik zou de film een meesterwerk kunnen noemen, maar ik geloof dat de term 'kunstwerk' ook wel op zijn plaats is. Het is inmiddels een week geleden dat ik de film gezien heb, maar ik heb er nog iedere dag aan gedacht. Dit deed echt wat met me.

5*

Gezien voor de vierde keer, en net als meerdere van mijn bovenburen in dit topic dit keer op het witte doek. Tsja, ik kan nu gewoon niet meer om de volle mep heen. Mulholland Drive is gemaakt door een regisseur op de toppen van zijn kunnen in een project waarin alles op zijn plaats valt: narratief wordt het met elke kijkbeurt beter, de zwevende camera is geweldig, het kleurgebruik oogstrelend, de film kent enkele van de mooiste dissolves uit de filmgeschiedenis, Naomi Watts spat van het scherm, het geluid is top-notch evenals de score van Badalamenti en dan is er nog de fantastische opbouw en de resem aan goeie scenes, met als hoogtepunt die in club Silencio. Alles klopt. Meesterwerk.

Een beetje een langzame film die mijn nieuwsgierigheid tot halverwege wel gepakt had maar daarna voor mij iets te zweverig werd. Er zat wel een aardige twist in maar dat kon de film niet meer redden. Het acteerwerk was in orde en de film zag er verzorgd uit. Ik kreeg erg het gevoel dat ik naar de nieuwste Hitchcock zat te kijken maar dat zal de adoratie van David Lynch voor hem zijn geweest.

Gisteren deze film -voor mij de beste film ooit- voor het eerst op het grote scherm kunnen zien (in Maastricht houdt Lynch momenteel een grote expositie in het Bonnefanten Museum en als onderdeel hiervan wordt zijn volledige filmografie in Lumiere gedraaid tot en met eind april).

Laat ik het zo zeggen, de film wist me weer akelig in zijn greep te houden na afloop. Dit is zo'n film die steeds meer lijkt te rijpen naar mate het publiek zelf ouder wordt. Het mooie aan deze puzzel is dat Lynch hier alles in beeld brengt om de puzzelstukjes op de juiste plek te leggen, in plaats van alles "onafgerond" te laten, zoals in vele van zijn andere werken (en ook dat heeft zo zijn charme, laat ik dat voorop stellen).

Ik ken geen film die de diepte van het innerlijke wezen van het hoofdpersonage (de dromen, de angsten, de zelfverloochening en uiteindelijk het spijt) zo intiem en helder in beeld weet te brengen.

Diane die koffie zet gedurende het laatste deel van de film en Camilla hallucineert. Dat verdriet... zelden kwam dit zo bij mij binnen. Geef die vrouw een Oscar.

Niet mijn type Lynch.

De man moet door mij zeker nog wat meer ontdekt worden. Toen de hoogst beoordeelde Lynch op MM eens langskwam dus maar gelijk even meegepakt. Ondanks dat de sfeer soms zeker herkenbaar was, was dit toch uiteindelijk niet helemaal mijn film.

Maar desondanks weet Lynch soms behoorlijk sfeer te creëren. Maar waar bijvoorbeeld Lost Highway mij behoorlijk de stuipen op het lijf kon jagen, weet deze me alleen spanning, die af en toe hoog oploopt, maar ook wel op een gegeven moment in een bui van ongemakkelijkheid weer weg is.

Enkele scenes barsten van de sfeer. Bijvoorbeeld de aanloop naar de Hobo-scare. Beroemde scene. Maar in het algemeen is de film voor mij meer een drama dat nooit erg interessant wil worden. Er gebeurd vaak niet al te veel en als de sfeer niet aanwezig is heb je niet veel meer over.

Het is wachten op het volgende "bovennatuurlijke" moment maar vaak duurt het even voordat de beklemmende toon weer terugkeert. Richting het einde gaan de remmen wat meer los, maar toen was het al een soort van te laat.

Watts en Harring doen het redelijk. Watts begint pas richting het einde echt te acteren, alles daarvoor voelt amateuristisch aan, maar dat zal vast de manier zijn waarop Lynch het wil doen. Voor de rest een aantal creepy personages en vreemde figuren, maar weinig maken nog indruk.

Omdat de sfeer wel erg knap blijft, gun ik deze film nog een voldoende. Maar waar ik Lost Highway bijvoorbeeld altijd interessant vond, wilde deze nooit helemaal lekker loskomen. Jammer, maarja.

Ik vind het een heel bijzondere film. Het kreeg mij niet gelijk in zijn greep, maar naarmate ik langer keek kwam ik er steeds meer in. Ik vind ‘m betoverend, dromerig en vaag, maar het vage vind ik er helemaal bij passen en het stoorde mij niet erg. Het is mysterieus en meeslepend. De sfeer is heel goed uitgebeeld, het acteerwerk vind ik ijzersterk en ik ben er zeker door gefascineerd. Het is een piece of art. Ik wil er nog wel wat meer over lezen om het verhaal misschien iets beter te begrijpen. Ik geef een 9. 4,5*

Na dan eindelijk het derde seizoen van Twin Peaks te hebben gezien had ik zin in meer Lynch, en aangezien het zeker 10 jaar geleden is dat ik zijn meesterwerk Mulholland Dr. zag (of is dat toch Twin Peaks...?) was de keus snel gemaakt. Blijft toch een heerlijke film, en grappig om ook weer de nodige bekenden uit zijn epische serie tegen te komen: naast hoofdrolspeler Naomi Watts o.a. Robert Forster in een klein rolletje, Mr Todd, en niet te vergeten Rebekah del Rio met een memorabel optreden, en dan heb ik er vast nog wel een paar gemist.

Watts is op haar allerbest, zij speelt geloofwaardig alle facetten van haar rol, van blijmoedig starletje tot wraakzuchtige ex. Maar ook Laura (what's in a name) Harring mag er zijn, die werd naarmate de film vorderde ook steeds verleidelijker. Natuurlijk weer de nodige weirde karakters in bijrollen en bitparts, als geen ander weet Lynch een film-universum naar zijn hand te zetten. Sommige scenes had ik nooit vergeten, zoals die sardonisch lachende oudjes of de regisseur die zijn vrouw betrapt, andere delen waren me minder goed bijgebleven, maar vond ik erg geslaagd zoals die hitman die de mist in gaat. Net als bij eerdere kijkbeurten vond ik het verhaal vanaf het kantelpunt vrij ondoorgrondelijk, al lees ik met plezier alle theorieën- ik werd vooral weer gegrepen door de sfeer, het mysterie, de humor ook. En de te prijzen afwezigheid van uitleggerigheid niet te vergeten. De prachtige muziek van Badalamenti moet ook vermeld worden, is wat mij betreft zijn beste score.

Mulholland Drive in de herziening.

De setting waarin ik de film keek was niet bepaald ideaal. Wat is het toch warm bovenin het huis, ‘s avonds nog met 32 graden. Al zwetend zag ik de Hollywodiaanse, altijd schitterend blijvende plaatjes aan. De sfeer die wordt gecreëerd blijft sterk. De soundtrack die eronder hangt evenwel.

Toch heeft de film mij niet verder in weten de dammen dan 4*. Hij blijft vrij traag, niet geheel mijn ding. Ook komt de film nogal gedateerd op mij over wat met het camerawerk te maken kan hebben. De overgangen tussen de scènes zullen vast bijdragen aan de hallucinante ervaring van de film. Echter lijkt de film hierdoor wel ouder dan uit 2001. Ook de zo nu en dan vage shots sluiten hierbij aan... Niet geheel mijn ding.

Het achteerwerk van beide dames, vooral Naomi Watts is fantastisch. Wonderbaarlijk dat zij hiervoor geen Oscar nominatie in de wacht wist te slepen. Het verschil tussen Betty en Diane is tamelijk bizar de noemen. Ook de overige personages mogen er zijn en dan vooral Theroux.

Langzaamaan kom ik erachter dat het vage gebeuren wat Lynch neerzet niet geheel mijn ding is. Zo ervaarde ik Lost Highway en Eraserhead ook al. Toch mag deze er dan zeker nog wel zijn gezien boven genoemde zeer sterke punten, om over het verhaal nog maar te zwijgen.

Een film die eigenlijk nog niet klaar is na het kijken.