Mulholland Dr. (2001)

Mijn eerste Lynch.

Ik had er hoge verwachtingen van. Na alle goede commentaren te lezen, veel van gehoord te hebben dacht ik maar eens een poging te gaan wagen. En de film viel erg goed mee.

Van begin tot einde bleef ik geïntresserd meeleven in het verhaal. De sfeer van deze film is echt fantastisch en de acteerprestaties zijn erg goed.

Naar het einde toe: het laatste half uur (waar ik al gewaarschuwd voor werd) was een moeilijke zit. Volledig verwarrend. Dus ik ga deze film zeker nog een paar keer zien voor het te begrijpen.

De muziek: mooie soundtracks die wel erg sfeervol zijn.

Lynch heeft mij verwonderd, ik ben nu benieuwd naar meer van zijn werken.

4,5

Gisteravond verheugde ik mij op het volgende. Namelijk: Mulholland Dr. Een film die er al bijna 10 jaar is en toch is het mij jaren lang ontgaan dat deze film bestaat. Een schande en ik begrijp ook echt niet hoe dat komt, maar het zij zo.

Dus ik liet gisteravond wat shoarma en friet mijn kant op komen en ik ben er is goed voor gaan zitten. Net als bij (de meeste) mensen, voel je vrijwel meteen aan wanneer iemand je wel of niet zint. Bij Mulholland kreeg ik gelukkig al direct het gevoel dat ik de juiste film aan het kijken was. En niets is minder waar. De film doet iets met je. Het is de sfeer, de soundtrack, het bizarre, de originaliteit, het mysterieuze en het houd maar niet op. Het definieert haast perfectie zou je zeggen. Een film die je na afloop het liefst nog een keer kijkt. Zoals ik de film heb ervaren, is het is een fenomenaal kunstwerk. En dat staat buiten kijf!

Mulholland Dr. is een leuke uitdaging voor je intellegentie! Wat Richard Kelly deed met Donnie Darko, deed David Lynch met deze.
Beide hele bijzondere films, maar de winnaar is voor mij Mulholland Dr.! Nu laat ik nog even in het midden of ik de film wel in zijn totaliteit heb begrepen, maar ik kreeg vooral in de laatste 40 min het vermoeden dat er veel zaken door elkaar heen lopen. Zoals Terugblikken, de realiteit, idealisme, dromen en een bepaalde symboliek.

Aankomend weekend is het tijd voor herziening, want deze film is ijzersterk en blijft na het zien nog lang in je gedachte rondhangen.
Erg goede acteerprestaties van Naomi Watts trouwens! En ik denk dat deze film wel een ere plaatsje in mijn top 10 gaat krijgen.

4,5*

Vreemde film. Op het begin was het redelijk logisch en kon ik het allemaal nog wel volgen, het was ook vermakelijk en sterk geacteerd: het acteren van acteren was ook goed gedaan door Naomi Watts. Maar vanaf het theater, wat ik overigens erg grappig vond, snapte ik er niets meer van. Meestal als ik het niet meer snap ga ik net meer opletten, maar bij deze juist wel. Ik probeerde het te begrijpen maar dat lukte niet. Toch een erg mooie film, ook het einde.

Mulholland Drive

Erg sterke film met een hele grote mindfuck het laatste uur. Mijn eerste Lynch film is dit. Misschien is Mulholland Drive niet de verstandigste keuze om mee te beginnen, maar het verhaal sprak me heel erg aan.

En zoals ik al eerder zij erg sterke film, al snap ik hem toch nog niet helemaal. De acteerprestaties zijn fantastisch. In de eerste scene dat Naomi Watts in beeld kwam vond ik haar flink teleurstellen, maar naarmate de film vorderde acteerde ze erg sterk. Laura Harring zet ook een goeie rol neer, een erg aantrekkelijke vrouw.

De film is erg goed gefilmd en heeft een sterk sfeertje. Bloedstollend spannend is de film het grootste moment, en de film heeft een paar erg sterke scenes. Jammergenoeg was ik op het einde het plot een beetje kwijt en snapte ik de film op sommige momenten niet. Ik zal hem zeker binnenkort nog een keer gan bekijken.

Voorlopig 4*

Ook leuk om Billy Ray Cures de vader van Miley Cures nog even voorbij te zien komen als de minnaar van de vriendin/vrouw van de regisseur.

Oh, oh oh.. Net de film gezien en ik ben zwaar teleurgesteld

Deze film werd mij aangeraden door iemand, nadat ik had verteld dat Donnie Darko mijn all-time favoriet was. Dus mijn verwachtingen waren hoog, mede dankzij de hoge beoordelingen overal.

De film begint voor mij erg zwak. Wat er nou allemaal aan de hand is, en wat alles met elkaar te maken heeft is niet bekend, en daarnaast vond ik de acteerprestaties zeker op het begin wel heel erg mager.

Maar deze film werd voor mij pas op het laatst een beetje leuk. Dat komt omdat gedurende de hele film niet duidelijk is wat er nou aan de hand is, en na een tijdje lijkt het wel alsof je zes verschillende films door elkaar heen zit te kijken, en lijkt het wel helemaal nergens over te gaan. Pas op het allerlaatst wordt voor mij duidelijk wat deze film nou precies was: Een verhaal over een zwaar geschifte vrouw die geobsedeerd is door een filmster, en haar wil laten vermoorden. Pas dan weet je waar je naar hebt zitten kijken, en weet je voor een klein gedeelte waar je naar hebt zitten kijken. Oftewel: de rest van de film blijft mij compleet vreemd.

De film mist een rode draad. De rode draad die mij verteld wat al die vreemde beelden waar ik naar zit te kijken nou moet voorstellen. Hierdoor heb ik me gedurende de hele film zitten ergeren aan de vage verhaallijnen en beelden die me naar het hoofd werden geslingerd.

Misschien dat een eventuele tweede kijkbeurt goed zou doen voor mijn kijk op de film, maar voor nu ben ik niet onder de indruk, en verbaas ik me heel erg over de score van deze film op zowel IMBd en MM.

5,8/10
3*

Jezus wat een ingewikkelde film, snapte er echt geen hol van. Na twee uur de film te laten hebben bezonken, en even de wikipedia-pagina te hebben gelezen begin ik meer te bevatten van wat ik daarnet gezien heb. Het eerste deel is nog vrij makkelijk, het verhaal neemt zijn tijd en daarom denk je alles te begrijpen. Wanneer in een volle snelheid het tweede deel komt aan waaien piep je wel anders. Niets is wat het lijkt, alles is anders en alles is ingewikkeld. Het is bijzonder, dat kan je David niet afnemen.

Blij met deze aanschaffing, 4 sterren

Na het geweldige Eraserhead verwachtte ik veel van Mulholland Drive, maar het was een beetje een tegenvaller.

Ik vond de beelden niet heel erg bijzonder en wat er allemaal gebeurde was de eerste anderhalf uur niet dusdanig boeiend. Pas vanaf het theater begon het een beetje leuk te worden, maar dat was rijkelijk laat.
Een beetje een 3,5* film, een halfje erbij voor de theaterscene, de eindscene en de scene met de klunzige moordenaar.

David Lynch heb ik al vaak langs zien komen, maar gek genoeg heb ik nog nooit een film van hebben gekeken. Ik moet had zeggen, want vandaag stond er een primeur op het programma.

De film begon redelijk simpel. Ik heb ook heel lang getwijfeld aan de hoge notering en vele lofuitingen van de gebruikers die ik toch wel wat hoger heb staan. Er gebeurde weinig speciaals, het was niet echt verwarrend (toch vaak genoemd) en de geroemde Lynch elementen was ik nog niet tegengekomen.
Toch kwam de film, ik geloof rond een uur, later echt op gang. Er ontpopte zich een ware thriller waarin je meer vragen dan antwoorden kreeg. Geweldige cameravoering, subliem gebruikte muziek en wat er voor de camere gebeurde was zeker niet mis!

De hele tijd schoten er vragen door mijn hoofd, maar de belangrijkste vraag was toch wel: Huh? . Langzaam aan kwam ik erachter dat alles in het begin nep was, dit vooral doordat alles een keer terugkwam. Hoe het nou precies in elkaar steekt weet ik niet, maar dat maakt mij eigenlijk niet uit. Ik wilde nog op IMDb opzoeken hoe het precies zat, maar ik vind het leuker om bij een herkijk alles nog een keer terug te zien.

Moet ik nog meer vermelden? Volgens mij weet iedereen die de film heeft gezien en ook daadwerkelijk gevoeld heeft waar ik het over heb. Ik ga zeker meer van Lynch zoeken.

4,5*, omdat ik het begin toch iets te matig vond. Ondanks dat dit wel een perfect contrast weergeeft tussen de twee delen. Misschien dat ik bij herziening wel de volle mep van kan maken.

Klasse film.

Mijn eerste Lynch film en ik moet zeggen dat ik meer dan tevreden ben over het resultaat. Lynch staat bekend om zijn mindblowende films die je steeds maar weer versteld doen staan.

Mede door het gegeven dat menig persoon de film als zeer ingewikkeld beschouwd, ben ik er toch maar met volle concentratie er voor gaan zitten. De onderliggende mysterieuze laag die deze film heeft is zo intens goed voelbaar en dat is ook datgene waar deze film echt mee scoort. Bepaalde scene's zijn zo doordringend spannend gemaakt. Ik noem de restautant scene, de scene op de ranch met de cowboy, de ontdekking van het lijk en uiteraard de scene in club silencio, welke te boek kan staan als een van de meest beklemmende scene ooit. Man, na deze film lag ik nog voor een uur na te denken over de film in mijn bedje. Het bleef maar hangen en ik wist er geen raad mee.

Als oplettend kijker weet je wat je te wachten staat en je zit dan ook met grote ogen naar het scherm te kijken. Op het moment van de blauwe doos weet je dat dit het keerpunt is en je zit dan ook voor enige tijd met open mond te kijken en met honderden vragen in je hoofd. Vervolgens eindigt de film en blijf je vol verbazing nadenken over alles wat je hebt gezien.

Toch zijn dit toch wel de films die het hem doen in de filmindustrie.
De echte mindblowers. Ze doen wat met je en je blijft verbaasd zitten.

Mulholland Drive grijpt je naar de strot en laat niet meer los.

Wat een sublieme zeepbel is dit! Maar dan wel eentje die weigert uit elkaar te spatten. Lynch keert zijn film gaandeweg als het ware binnenstebuiten, waardoor niet alleen het verhaaltje er plotseling heel anders uitziet, maar ook de aandacht wordt gevestigd op de constructie, op de manier waarop de film is opgebouwd. De film is niet alleen doordrenkt van hollywood-clichés en -verwijzingen, maar laat ook schitterend zien - lijkt wel haast een handleiding - hoe je een (Hollywood-)film in elkaar zet.

Het verweven van droom en realiteit is een procedé, een kunstgreep, waarmee je de mogelijkheden om een verhaal te vertellen enorm kunt uitbreiden, net zoals bijvoorbeeld met science-fiction (wat natuurlijk niet wegneemt dat dan een zekere mate van innerlijke logica niet mag ontbreken, maar je kunt de regels aardig oprekken zonder gevaar te lopen in totale flauwekul te vervallen), want voor dromen en science-fiction bestaan per definitie niet zoveel (if any) vastgestelde regels, naast die, die je zelf verzint. Daar waar logica en natuurwetten twijfelachtig zijn, kun je je lekker uitleven. Het is echter wel een kunst om een hallucinerend en tegelijkertijd ontnuchterend effect te realiseren, zodanig dat de ontnuchtering onderdeel blijft van de hallucinatie...en toch ook weer niet. En dat is wat hier gebeurt, en wat deze film zo goed maakt.

De film draait dus op de tegenstelling droom-realiteit. Alleen, de veronderstelde 'realiteit' in deze film wordt nooit meer dan een 'Hollywood'-realiteit. Het Watts-personage ziet zichzelf als slachtoffer van de 'leugen' van Hollywood, maar haar dromen houden de mythe van Hollywood juist in stand. Ze lijkt uit te gaan van de veronderstelling dat er een Hollywood mogelijk is zoals-het-zou-moeten-zijn, een 'waar' Hollywood. Wat dat betreft is zij (en deze film) zo'n beetje de belichaming van Hollywood zelf: Er zijn Hollywood-leugens en Hollywood-waarheden; daarbuiten is er niets. Als dat wel zo zou zijn, dan zou ze misschien echt 'wakker' kunnen worden, en concluderen dat haar verlangens en ambities ijdel zijn, zien dat haar obsessieve liefde voor haar 'succesvolle' vriendin een uiting is van haar zucht naar roem en glorie, dat die verlangens net zo echt zijn als de tieten van haar aanbedene (Aha! Symbolen! Metaforen!).

Kortom, knopen tellen, een ervaring rijker en een illusie armer, afdruipen en gewoon een baan zoeken en/of een gezinnetje stichten?Maar die zelf-overwinning is in Hollywood-termen een nederlaag die niet te accepteren valt (en bovendien levert dat een film van niks op). Ze weigert uit de magische cirkel te stappen, wil niet wakker worden. Ondanks alle kritiek die Hollywood al van meet af aan ook schijnbaar op zichzelf uitoefende (de filmgeschiedenis is vergeven van dat soort producties, waar MD zoals gezegd uitgebreid aan refereert) blijft de suggestie (van Hollywood zelf) dat je het allemaal kan hebben: succes, roem én integriteit én eenvoudig menselijk geluk,een onontkoombare aantrekkingskracht uitoefenen.

'Mulholland Dr.' doet wat Hollywood altijd doet, én laat zien hóe Hollywood dat doet. Het laat zien dat het Hollywood-universum slechts een zeepbel is, én neemt die zeepbel in een liefdevolle omarming. Grandioos.

Bizar goed.

Eindelijk weer eens lekker verrast, niet eens het meest door het vehaal, dat lijkt me eerder bij een herziening het geval.

Allereerst wat me het meest bezig wist te houden: de soundtrack. Werkelijk fenomenaal, zó sfeervol dat m'n handen bezweet en al, nerveus begonnen te tikken. Een effect wat het bijna in z'n geheel zelfstandig tot stand wist te brengen.

Verder wil ik niet in gaan op het diepere van het verhaal, daarvoor heb ik tijdens het kijken te weinig details opgeslagen. Achteraf lees ik er wel wat over (werkelijk lappen tekst zijn er te vinden, schitterend om te zien) echter wil ik dat zelf ervaren door zelf te focussen en een meer eigen visie proberen te vormen, alvorens erover mee te praten.

Acteerwerk wist soms ook bizar goed over te komen, ben er vaak nogal immuun voor, heb weinig met goed acteerwerk, leuk meegenomen maar zelden zie ik het als een +, evenals ik slecht acteerwerk zelden als een - zie. Naomi Watts was ongelooflijk op dreef, kreeg een raar gevoel bij de auditiescene, zo goed...haast onwerkelijk! Verder een verdomd hete lesbische scene .

In het begin zat ik nog lekker achterover, beetje vanalles op me af laten komen, maar de spanning en mysterie wist zich zo goed op te bouwen, dat mijn positie zich langzaam verplaatste naar het puntje van de bank, vervolgens m'n biertje niet meer aangeraakt en de zak chips half vol moeten laten, mijn aandacht was helemaal opgezogen.

Aardig om een keer te zien maar niet super, vooral omdat het gewoon weg mij ding niet is denk ik.

Ik vind dat de makers het er wel heel makkelijk vanaf brengen met het einde. Ik had echt verwacht op een hele zieke plottwist die bijna niet te volgen was maar dat vond ik toch iet of wat tegen vallen. '

Acteerwerk is goed, het verhaal is opzich wel aardig maar gewoon niet mij ding zoals ik al eerder aangaf. De manier van regisseren is wel goed gedaan, Lynch heeft de touwtjes strak in handen en dat valt te zien aan het ein resultaat.

Kortom een film die zeker niet slecht is en ik snap dat hij voor vele top 250 waardig is, zeker fans van NW komen aan hun trekken . Op naar de volgende top 250 film

'' Wilkins! Wilkins! If that damn dog craps in the courtyard one more time, I'm just gonna bake his little butt for breakfast! ''

Ik schaam mij diep. Deze film staat al tijden op #3 vastgeroest in mijn top 10, en vandaag kwam ik er achter dat ik nog nooit mijn recensie hier heb geschreven. Bij deze.

Mulholland Dr. is een film die je al vanaf de openingssequentie intrigeert. Ik herinner me nog goed dat ik de film na een kwartier direct opnieuw opgezet had. Ik snapte er namelijk toen al weinig van en vroeg me af of ik wel geconcentreerd genoeg aan het kijken was. De hele scène in en bij Winkies begreep ik niet, wie was die Dan en waarom deed hij zo raar?

En daar was ze dan. Naomi Watts. Prachtige verschijning, wat een uitstraling heeft die vrouw. Niet echt het standaard ''lekker wijf'' gehalte, maar wel een pure schoonheid. De naïviteit is direct zichtbaar wanneer de vrouwen elkaar ontmoeten en dat toontje wordt fijn volgehouden.

Ik hoef niemand te vertellen dat David Lynch een markante regisseur is. De muziek, het camerawerk, de acteurs.. Het klopt. Geweldige chemie tussen de twee vrouwen, nergens verliezen ze hun geloofwaardigheid en je wordt als kijker meegesleept in een pretentieus mysterie. Je wilt net zo graag als Betty en Rita een antwoord krijgen op de vragen. Wat gebeurt er vervolgens?

Je probeert de film te begrijpen, wringt je gedachten in 20 bochten en dan geef je het uiteindelijk maar op. Niets is wat het lijkt. Het feit dat deze film stoelkluisterend is al bevredigend genoeg. De film kent haar morbide momenten, maar je zit ook met open mond en vol emotie prachtige scènes te aanschouwen. Dat je dan niet makkelijk verbanden kunt leggen tussen de verschillende scènes.. je neemt het maar voor lief. Je accepteert het, kijkt verder en geniet.

Deze Mulholland Drive voor een derde keer bekeken en het blijft een ijzersterk stukje cinema. Mysterieus (in een David Lynch-film, wie had dit nog kunnen denken), spannend én grappig tegelijk. Uitstekende acteurs ook, met een érg sexy Naomi Watts. De scènes die volgen na haar solomoment maak ik dan ook niet zo héél bewust meer mee. Njammie!

Is voor mij waarschijnlijk de beste Lynch: bevreemdend, maar toch allemaal redelijk te volgen. Een prent die je intrigeert en tot het eind aan het scherm gekluisterd houdt.

Prachtige film. 4,5*

Een waardige film uit het David Lynch oeuvre.

Naomi Watts is extra reden om hem te zien

Sjezusmina wat een film. Al die theorien enzo, het heeft iets weg van Inception. Dit soort films verdienen naar mijn idee meer aandacht, omdat er veel meer achter zit. De kijker moet zelf gaan nadenken, ontdekken, verklaren, bepalen, onderzoeken, speuren, zoeken, analyseren, verkennen, aftasten, inspecteren en uitpluizen. Niet bepaald een leanback filmpje te noemen vind ik.
En hoewel ik altijd op details let zakte ik weg vanaf 1 uur en 40 minuten. Ik wist niet waar ik aan was begonnen en opeens waren er allerlei toestanden waar ik mijn vraagtekens bij had en ik hoopte maar dat het nog enigzins duidelijk werd. Niets, nul komma noppes.
De muziek is prima, ik ben geen echte kenner maar ik kreeg er geen kippenvel of krokodillenhuid van.
Noami Watts speelt slecht, ze kan er niks van. Mwa... daar kun je eigenlijk niet omheen, ze speelde de sterren van de hemel. Maar ook Laura en Justin kunnen een mooi personage neerzetten.
Ik had niet verwacht dat er lichamelijk contact zou komen tussen de twee schoonheden. Dat was best sexy.
Wat ik gek vond is die rook die onder het bed vandaan kwam, nadat ze zelfmoord had gepleegd.

Gelukkig heb ik 'm gedownload dus ik kan me hersenen laten kraken op momenten dat ik zelf wil.
Toenet zag ik even het einde terug en toen legde mijn vader zijn hand op m'n schouder. Dat was wel effe een hartverzakking.

Ik heb toenstraks al de mening van HarmJanStegenga doorgespit maar Mulholland Drive, hier ben ik nog niet klaar mee. Prachtige zang trouwens in het theater.

Niet aan mij besteed. Saai en ontzettend vaag. Ik heb tijdens een film wel graag enig idee waarnaar ik aan het kijken ben en dat ontbrak hierbij toch wel. Denk niet dat ik deze nog eens een herkansing zal geven. Ik was blij dat hij afgelopen was.

0,5*

Oef!

Dit was wel echt zware kost zeg. Na het kijken zat ik gisteravond en ook nu nog steeds te bedenken wat ik nu allemaal heb gezien en waar dit exact over ging. Conclusie: het is me echt allemaal nog veel te warrig, ook na het lezen van vele spoilers en zelfs het Moviemeter spoilertopic over deze film.

Ik vind het dan ook heel lastig om deze film te beoordelen. Aan de ene kant zie ik een prachtig gemaakte hersenkraker, aan de andere kant een film die ik niet geheel interessant vond nadat het zo enorm warrig werd. Ik was ook wat moe, misschien dat mijn gebrek aan volledige concentratie daar ook wat aan kan liggen. Typisch dus een film die ik zeker nog eens moet herkijken en ook ga herkijken. Ik laat er ook maar geen theoriën op los. Ik heb er wel een aantal gelezen die me aannemelijk lijken.

Verder is het gewoon een erg stijlvol gemaakte film met heel sterk acteerwerk van Naomi Watts en Laura Harring. De 2 dames hadden trouwens wel een paar enorm sexy scene's met elkaar zeg!

Voorlopig 3* voor Mulholland Drive.

Fascinerende cult-film die vrij lastig te duiden is. Het eerste deel van de film, zeg de eerste 100 minuten, is goed te volgen en de gebeurtenissen worden chronologisch verteld. Wel valt mij het overdreven acteren op van Naomi Watts. Dit zal ongetwijfeld zo bedoeld zijn en zaait twijfel of haar personage Betty 'echt' is. Zo ver de duiding want ik ben er nog niet uit hoe het nou zit.

De laatste 40 minuten lijkt het alsof het verhaal in een centrifuge is belandt, gebeurtenissen volgen zich in hoog tempo op. Ik ben nogal onder de indruk van Ms Laura Harring, haar karakter blijft ondoorgrondelijk en prikkelt de fantasie.

Meesterwerk, half sterretje erbij en gauw nog eens kijken.

eindelijk gekeken nadat hij maanden in mijn kast stond te wachten. ik wilde hem namelijk perse niet alleen kijken, omdat ik na mijn vorige Lynch-ervaring (Lost Highway) verwachtte dat ik tijdens de film het een en ander te 'sparren' nodig had.
extreme vaagheid die veel aan de interpretatie van de kijker overlaat. dat is tegelijkertijd de sterkte en zwakte tegelijk, daar moet je ook tegen kunnen. de film zit vol scenes waarbij je je afvraagt wat ze gaan toevoegen aan het verhaal en bij een groot deel van die scenes krijgt je daar geen antwoord op. het voelt daarbij alsof Lynch ze lukraak de film in heeft gegooid om het verwarrende gehalte te verhogen zonder dat het enig nut heeft, en dat is niet altijd even fijn. maar ook als het niks inhoudelijks toevoegt, hebben ze wel degelijk nut: het is tenslotte van grote invloed op de sfeer en het bevreemde/ongemakkelijke gevoel (en daarbij wellicht het grootste kenmerk van Lynch).
ik hou van films waar je geen hapklare brokken krijgt, maar wellicht is dit teveel van het goede. het verhaal lijkt ook onderdanig aan de camera- en sfeerbeleving. close-ups van indringende ogen, spelen met donker en lichtval en tegenstrijdig gebruik van achtergrondmuziek zijn daar de beste voorbeelden van. heerlijk is dat allemaal!
als de aftiteling start, schreeuwt het om verschillende interpretaties te gaan horen/lezen. ik kan me het meeste vinden in het droomscenario, hoewel ik tijdens de film zelfs even aan parallel lopende tijdslijnen moest denken bij de scene rondom het openen van de blauwe kubus, gezien het verdwijnen van Betty, dan het verdwijnen van Rita en dan de tante die in de kamer komt kijken omdat ze iets hoorde vallen, maar niks ziet. hoe dan ook is de film weer iets beter te verteren na er meer over gelezen te hebben.
met gemengde gevoelens heb ik de dvd terug in de kast gezet. ik ga hem in de toekomst zeker nogmaals kijken, want het is duidelijk een prent die herzieningen nodig heeft.

Gisterenavond voor de tweede maal gezien na jaren.

Dit is zeker een kunstwerk omdat het ingenieus in elkaar zit en omdat mensen er op verschillende manieren naar kunnen kijken (projectie van ieders eigen emoties en gedachten zijn mogelijk). Ook zit er veel droomsymboliek in de film, dat vind ik interessant. Ikzelf denk dat het eerste stuk een droom is met verwisseling van personages (met soms symboliek hierin) en het laatste stukje de werkelijkheid waar echter ook weer flarden herinneringen in zitten.

Wat ik zelf ervaar is dat het voor mij afstandelijk blijft Ik kijk naar de droom en het leven van iemand die mij op een of andere manier niet echt aanspreekt (de droom was wel heel fraai en dromerig en ook spannend). Wraak vanuit de slachtofferrol boeit mij niet echt (ook psychologisch niet) ondanks dat ik weet dat het in sommige mensen zit. Get a life of get over it, denk ik dan.

Dubbele gevoelens. Na het kijken van de film had ik wel het idee dat ik het tot een dusver punt doorhad dat het een droom betrof, maar verder kon ik niet echt veel wijs worden uit het laatste halfuurtje. Wat een beetje overheerste was het gevoel dat ik een klein beetje bedonderd was ivm het Marco Borsato effect: alles was een droom... En daarnaast ook vooral: had Lynch dit echt zo maf in elkaar moeten steken? Is dit nu ‘moeilijk doen om moeilijk te zijn’? In alle eerlijkheid kon ik het niet echt waarderen.
Terwijl de film zelf van aardig niveau was. Nu snap ik uiteraard dat de film draait om de uiteindelijke achterliggende gedachte, maar in de eerste kijkbeurt heb je daar geen weet van. Naomi Watts speelt een sterke rol, echt typisch als een meisje die de American Dream nastreeft en haar heil zoekt in Hollywood.
Maar zoals gezegd, ik ben bang dat ik nog weinig aan kwijt kan. Ik vond het een onplezierige eerste kijkbeurt, te symbolisch en te vergezocht. Misschien dat een tweede kijkbeurt dit kan veranderen maar voorlopig blijf ik steken op een 2.5…

Typische wazige mysterieuze David Lynch film met een maf maar wel aardig verhaal en met vele rare en vreemde karakters welke overigens wel allemaal interessant waren. Verhaal is boeiend en er zitten ook geregeld bijzondere en ook grappige (o.a. de espresso scene) scènes in. De film had wel iets korter gemogen (zing scene in het theater had er wat mij betreft uit gemogen, heb ik overigens ook vooruit gespoeld want ik heb een hekel aan zingen in een film) want bijna 2,5 uur vind ik persoonlijk iets te lang voor deze film hoewel hij nergens echt saai werd. De cast deed het overigens prima en met Naomi Watts en vooral Laura Harring zaten er natuurlijk ook nog eens twee schoonheden van vrouwen in. De lesbische scènes tussen beide dames vond ik trouwens wel bijzonder en fraai. Het laatste half uur (vanaf de blauwe doos) van de film is trouwens een groot raadsel voor mij want dat vond ik maar allemaal wazig en ik snapte er eerlijk gezegd ook niets van. Na het belachelijke maffe einde geldt dat overigens voor de gehele film. Waar ging het in hemelsnaam over ? Maar ja dat heb je eigenlijk bij iedere David Lynch film.

Film net gezien en het eerste wat ik dacht was:"Waar ging dit in hemelsnaam allemaal over?"
Toen maar even het spoilertopic gelezen en na wat interessante bevindingen daar ging het lichtje ook enigszins voor mij schijnen. Ik vind wazige films leuk hoor, maar als een film als deze van het 1 op het andere moment totaal anders blijkt dan bijna de gehele film moet ik eerst wel even afkoelen van irritatie om daarna eens rustig na te denken wat ik nou eigenlijk heb gezien.

Even de standaard-zaken eerst afhandelen. Acteerwerk is bovengemiddeld. Ben zeker geen fan van Watts, maar hier doet ze het op alle fronten geweldig. Ook Harring met haar heerlijke lichaam speelt de rol van haar leven. 2 tegenovergestelde karakters (in de realiteit althans).
Ook het gebruik van kleuren, de mystiek die over de hele film hangt en de mooie muziek(echt muziek uit de hoogtijdagen van Hollywood) dragen bij aan een geweldige filmervaring.

Ik had overigens een totaal andere film verwacht. De plot en de poster geven eigenlijk nog geen 10 procent weer van wat MD allemaal herbergt. Aparte ervaring dus met veel WTF-momenten. Mijn hersens draaiden overuren en dan nog had ik het spoilertopic nodig om in ieder geval nog iets te snappen. Met die informatie in mijn achterhoofd zal ik hem snel nog eens gaan zien. De irritatie zal dan weg zijn en de slimmigheidjes van Lynch zal ik dan zeker nog beter kunnen waarderen. Hij heeft het voor elkaar gekregen dat ik 2 en een half uur in een soort onwerkelijke, maar toch ook weer realistische wereld heb gezeten waarbij de afloop in beide werelden nou niet echt een prettig gevoel achterlaat. De werkelijkheid deed overigens meer met me dan de droom. Die nepheid van dat Hollywood, je constant moeten bewijzen tegenover mensen met de diepgang van een garnaal. Dat je daar als onwetend, naïef vrouwtje van kan door draaien is niet zo lastig voor te stellen. Hollywood is niet DE reden van haar zelfmoord-besluit, maar heeft zeker zaken getriggerd en haar doen inzien dat niemand te vertrouwen is en echte liefde een fabeltje is.

De oppervlakkigheid van de mens in alle kleuren en geuren komt voorbij en laat een leeg en ook wel pissig gevoel achter jegens sommige mensen in onze maatschappij die denken dat ze beter zijn dan een ander wanneer ze meer geld of succes hebben.

Lynch heeft me zeker niet teleurgesteld. Heel even was ik boos over alle plotholes, maar na nu even rustig na te hebben gedacht bestonden die plotholes alleen in mijn hoofd. Niet alles is wat het lijkt.

En voor nu alleen nog : Silencio !

Na een halve dag rond gespeurd te hebben op internet met de muziek van deze film door de speakers knallend, ben ik wat betreft de beoordeling van deze film tot de volgende conclusie gekomen: Geweldig!

Ik ga hem zeer binnenkort (vandaag of morgen) nogmaals bekijken, want ik vind het ronduit briljant hoe Lynch een film heeft weten te maken waar eigenlijk niemand ook maar een touw aan kan vastknopen. Er zijn zoveel verschillende theoriën los te laten op de bedoeling van het verhaal. Ik heb persoonlijk zelf nog nooit zoiets meegemaakt met een film.

Echter de verloop en de mysterie van het verhaal zijn niet de enige elementen die van deze film in mijn ogen een klassieker maken. De sfeer die wordt opgeroepen door middel van de onheilspellende muziek en fantastische shots geven de film zoveel charme. Tevens is het acteerwerk en de interactie tussen deze mensen enorm goed. De seksscene is bijvoorbeeld niet zomaar met elkaar rampetampen, maar de dames zijn ook echt verliefd op elkaar (het leek echt wel alsof ze buiten het maken van de film een affaire hadden).

Al met al een prachtige film welke ik nog vaak ga herzien, dat weet ik zeker!

4,5*

Dit is een film die de kijker echt weg blaast! Er straalt pure klasse van af. Zoals iedereen hier heb ik ook een paar minuten/uren nodig gehad om het allemaal te laten bezinken om uiteindelijk tot een theorie te komen.

Maar deze film gaat veel verder dan gewoon uit te pluizen hoe het juist ineen zit. De sfeer die gecreëerd wordt is ronduit fantastisch, net als de acteerprestaties (vooral Naomi Watts! nooit gedacht dat zij dit kon). Van Lynch had ik hiervoor enkel Twin Peaks en The Straight Story gezien, beiden ook magnifiek gemaakt. De noodzaak dringt zich op om al zijn films af te gaan.

Ik ga deze film binnenkort zeker nog eens zien en hij maakt een goede kans om in mijn top 10 te komen en één van mijn favoriete films aller tijden te worden! Superlatieven tekort voor dit meesterwerk!

Acteerwerk is in de eerste helft minder dan in de tweede helft, maar dat is expres zo gedaan en daarom is het acteerwerk juist ook weer goed.

Ik heb deze film al heel vaak gezien en vind het de beste film ooit, maar toch niet eerder reactie geplaatst. Dit is een film die elke keer weer heel veel indruk maakt, vooral door de laatste scène. Er zit zoveel in deze film en alles klopt; muziek, mise-en-scene, acteurs, sfeer. Naomi Watts speelt ontzettend sterk, zeker haar beste rol ooit. Ook Lynch' beste en meest typische film.

5*

Herzien na ruim tien jaar. Dit blijft een geweldige David Lynch 'headscratcher'. Net wanneer je denkt het verhaal te doorgronden wordt het tapijt onder je voeten weggetrokken en openbaart zich de typische Lynch-mindfuck. Het zit allemaal fraai in elkaar en er zijn vele memorabele momenten. Het subtiele creepy sfeertje is ook knap getroffen, kracht bijgezet door de dreigende score van vaste componist Angelo Badalamenti. Gelukkig is het niet noodzakelijk om alles te begrijpen om er toch van te kunnen genieten.

Een surrealistische film, die zoals David Lynch zelf toegeeft, zonder gebruiksaanwijzing eigenlijk niet te volgen is en dan nog...

Ik heb op internet het e.e.a. over deze film gelezen. Wat mij daarvan het meest is bijgebleven is dat uit interviews blijkt dat ook de cast (Watts, Harring en Theroux) tijdens het maken van de film geen idee hadden, waar de film nou eigenlijk over ging. Volgens Naomi Watts deden ze naar Lynch toe alsof dat wel het geval was, maar dat was volgens haar bluf. Dat leden van dit forum de film wel begrepen hebben, vind ik knap. Temeer omdat Lynch bij diverse interpretaties min of meer zelfvoldaan een aantal vraagtekens plaatst.

Als ik veel zin én niets anders te doen of te zien heb, zal ik de film nog wel eens opzetten. Omdat ik nog geen idee heb of de film 0,5 òf 5,0 sterren verdient, onthoud ik mij vooralsnog van het toekennen van enige waardering op MM.

Wat een film zet Lynch daar neer. Het verhaal is nog altijd niet helder voor mij, maar het licht, de sfeer, de muziek en de acteerprestaties maken dit verhaal tot een film die voor altijd in mijn hoofd zal dwalen. Niemand dan Lynch kan met scènes waar amper iets in gebeurt een gruwelijk eng situatie van maken. Voor het eerst in jaren betrapte ik me er op dat ik met een hand voor m'n ogen bepaalde stukken uit de film moest aanzien. Maar hoe zou ik hoger dan een 4,0 kunnen geven, als ik het verhaal niet eens begrijp? Ik wil meer over deze film lezen, meer interviews analyseren en meer theorieën achter het verhaal ontdekken op internet, om hem vervolgens nog eens te zien. En nog eens. En nog eens. Totdat ik ook maar enige structuur tussen de eerste en laatste scène kan vinden. Volgens mij ga ik niet slapen vannacht.