Mulholland Dr. (2001)

Weer een subliem werkje van Lynch waar ie dit keer bijna alles uit de kast haald. De heer en meester die me toch puzzelachtige verhalen weet te verzinnen en het zo neer te zetten dat je der als kijker na dagen nog steeds keihard over zit te hersenkraken. Daarnaast past Lynch ook weer lugubere en uiterste donkere en umheimliche elementjes toe. Om te beginnen vond ik die vrouwenduo Watts en Harring fantastisch acteren. Harding als Rita die betrokken is bij een spelletje van de mafia maar der geheugen is kwijtgeraakt door die ongeluk. En dan Watts als Betty die nietsvermoedend de lege Rita aantreft in der woning. En zo begint het verhaal, doordrenkt met gepuzzel en onderzoeken maar ook... liefde tussen die twee dames. Ja heren, de lesbische scenes zijn ook niet van de poes.

De trucjes van David Lynch zijn weer helemaal vertrouwt maar dan toch weer steeds nieuwe. Dat je al meteen aan het puzzelen zetten en dat je denkt: wat kan dat nou te maken hebben met dat en dit met dat en dat je soms nog wel eens later denkt: hey die heb ik eerder gezien toen het zo overbodig leek. Vooral met die cassieredenk je eerst: hey dat naambordje waar Diana opstaat geeft een boodschap en ja hoor, het donkere geheim komt angstaanjagend dichterbij. En soms lijkt te film erg voorspelbaar: We weten dat die Betty en Diana iets met elkaar gemeen hebben en dat Betty Diana kan zijn. Maar evengoed blijf je je afvragen: Hoe en wat? Wat ook zo'n mooi momentje was wat ik hierboven heb opgenoemt met "dat het zo overbodig leek" is dat als die 2 agenten naar de auto lopen en dat er dan zo'n griezelige kop om de muur kijkt. Maar die griezelige kop schijnt dus evenlater nog de lijk van Betty eeh Diana (wat is het nou?) te zijn.

Ook die theaterstukjes middenin de film waren interesant.

Het sfeertje is ook weer zoals gezegt op zijn David Lynch en kent zo weer zijn velen duistere, lugubere achtergronden als toepasselijk decor om dit vreemde verhaal nog even wat griezeliger te maken.

Het einde is behoorlijk creepy: Diane die in der halucinatie der ouders als dwergen terugziet en der gaan achtervolgen en vervolgens schiet Diane der eigen neer. Dan even later krijg je dat enge blauwharige wijf in dat theater in beeld die heel creepy fluisterd: "Silencio" En dan volgt de aftiteling met nog een bijzonder creepy muziekje.

De film duurt 150 minuten maar zelfs aan het einde heb je nog dagen nodig om echt goed te kunnen weten wat er nou is gebeurt. Waar ik dan wel een beetje ben uitgekomen: Het kan zo zijn dat Betty wel degelijk Diana was maar dat Betty een droomfiguur was van Diana en dat de hele film is gehalicuneerd door Diane voor ze zelfmoord pleegde. Althans dat denk ik.

Ja, je leest het gewoon weer een sublieme klassieker van David Lynch. Hij heeft het weer mooi voor elkaar gekregen. Hoe vager, hoe beter.



















Silenciooooooo.......




5,0*

@ Sinterklaas: Lees de FAQ op imdb eens, die maakt heel wat duidelijk;)

een geweldige mystrieuze film een dikke 5

In Los Angels de stad van engelen en dromen....het onverwachte licht (eh...ligt) op de loer ...voor je het weet is je leven een nachtmerrie. David Lynch is, l'art pour l'art, een estheticus*...een sprookjesverteller...en een filmmaker die weet wat zijn voorgangers hebben gemaakt. Er zijn drie regisseurs die mij te binnen schoten tijdens het kijken van deze fantastische stijloefening van Lynch. Maar laat ik eerst met een sprookjesfilm beginnen: b.v "The Wizard Of Oz. Net als bij Wild at Heart zit ook hier een verband. De vrouwen zijn feeën en/of heksen. De regisseur is de grote tovenaar die alles lijkt te bestieren: het theatrale, de suggestieve opzet, maar wel op z'n Lynch, waar droom (de film, de voorstelling...) en werkelijkheid door elkaar heenlopen.

Dat brengt me bij de eerste regisseur: Fellini. En met name zijn film 81/2. Is het toeval dat de bebrilde regisseur in Mulholland Drive op Mastroianni lijkt? Net als 81/2 probeert de regisseur tegen heug en meug een film te maken.....zijn verhoudingen met financiers en actrices. Ook Lynch omringt zich met bloedmooie vrouwen....die hij tot geweldige acteerprestaties brengt.. Volgens mij bewuste ironie: in 81/2 gaat de regisseur vreemd....hier wordt de regisseur bedrogen. En natuurlijk het gedoe om de 'leading lady in the cast' deed mij aan Claudia Cardinale denken.....

En dat brengt mij, hoe kan het ook anders, bij Ingmar Bergman...bv de film Persona. Ook hier spelen twee actrices de sterren van de hemel....en waar de ene vroow ook een 'handicap' heeft en de ander haar begeleid..etc etc..en ook de band van de actrices met de regisseur was een bijzondere.

De jaloeziescéne met de regisseur is voor mij een sleutelscéne....hij heeft alle touwtjes in handen...op de set.
Het gaat om illusie en suggestie. Vandaar Lynch zijn fascinatie voor dromen en..... (boze)droomvrouwen. Een fascinatie die je vaak bij belangrijke regisseurs ziet (denk bv aan Tarkovksy...) en niet alleen bij hen......

Maar het sublieme spel van Naomi Watts als Betty doet deze film boven het suggestieve spel van Lynch uitstijgen. Zij laat zeer gestileerd zien wat een uitzonderlijk acrice vermag. Mulholland Drive gaat o.a over film...de clichés van de filmwereld....net als 81/2. Naomi Watt's die een beginnend actrice speelt, stijgt, ondanks alle ironie betreffende het aantrekkelijk-actrice-zijn, boven dit alles uit.
In het begin gelooft Betty 'on Elm street ' in het Hollywoodsprookje maar Los Angels is ook een city Los Devils.

Het typisch Amerikaanse cliché van (droomachtig) perfect -willen- zijn wordt door Lynch met ambachtelijk suspense door zijn lady's, oh ironie, volmaakt te kijk gezet. (En in sprookjes speelt angst voor het onvolmaakte, het lelijke (gezicht), de dood, ook vaak een onderhuidse rol.....)

De nadrukkelijke esthetische stijl....het (bijna) overacteren doet mij aan de stille oude films van Fritz Lang denken.

Mulholland Drive is een schoonheid van een film....toch kom ik niet tot een 5 het plot vond ik op het eind onevenwichtig en te, ja te, gekunsteld....maar ach mischien dat ik bij herziening mij er niet meer aan 'verveel'...inderdaad een Italiaanse silencio.

4,5

ps*: Wat heet....het zijn van estheet is veel te banaal.

Een tweede kijkbeurt en ik ben verliefd. Wat een briljante film! Het plot onevenwichtig en gekunsteld? Wat een vervelende vergissing. Het woord plot is een te obligate term voor de filmische en theatrale toverkunst dat David Lynch hier flikt.....eigenlijk is het teveel om uit te leggen het is zo verdomd subtiel gedaan....ik was bij de eerste kijkbeurt teveel met randzaken bezig....

Maar één rand of beter Spaanse kant moet nog genoemd worden: de associatieve manier waarop de werkelijk prachtige scénes met elkaar zijn verbonden....deed me denken aan maar één regisseur die dat tot zijn specialiteit maakte: de surrealist Luis Buñuel. En Lynch is zijn suggestieve tovernaarsleerling!

Ongrijpbaar meesterwerk! Vette 5 dus.

Zeg je vaag, dan zeg je Mulholland Drive. Na de eerste keer kijken had ik het idee 'nah, kan hem maar meteen opnieuw te zien om de film wellicht beter te snappen'. Wel, die herkijk kwam veel en veel later, maar snappen doe ik het nog steeds niet. Ik heb ook geen zin om me allerlei sites te lezen over hoe en waar ik alles moet plaatsen of interpreteren. Je mening over een film moet je alleen via datzelfde medium kunnen bepalen. Wanneer het allemaal maar vage onbegrijpelijke shit is, dan mag je dat gerust de film aanrekenen, ook al zijn er allemaal plausibele theorieën door de filmmaker of anderen bedacht.

Anyway, zo heel vervelend was Mulholland Drive ondanks de vage shit niet. Tenminste, niet voordat dat doosje open ging.

Zo vaag is het helemaal niet, het is ook niet de bedoeling om theorietjes van sites te lezen maar om je eigen creatieve invulling te geven.

Op zich helemaal geen slecht idee, sterker nog, een heel goed idee! Dat moet aangemoedigd worden om zelf actief een betekenis te geven aan een film. Maar bij Mulholland Drive ging die trigger bij mij helaas niet over vanwege de te hoge vaagheidsfactor.

Vond je het niet ironisch dat toen het LEGE doosje of beter kluisje open ging het hele perspectief in die kleine duistere ruimte getrokken werd en we in een andere dimensie terecht kwamen.

Die ironie zit in bijna elke scéne, de regisseur speelt een subtiel spel met de kijker: dat oude stel dat Betty helpt en later in miniatuur terugkeert, lachen alsof alles één grote grap is.....

De grap begint al in Winkie's, midden in 'the City of Dreams' nabij Sunset Boulevard ("It's not day or night, it's a sort of half night") waar een geheimzinnige man over een droom vertelt dat angst oproept.....wat daarna volgt, prachtig ondesteunt door de suggestieve muziek, geeft deze film een extra spanning waardoor je achter elk muurtje iets spannends verwacht....
Wat Lynch hier doet is erg bewust omgaan met verhaaltechnische filmtrucs...Hij verraad zijn truc zelfs. Voor mij krijgt zelfs elke dialoog dan ook een geheimzinnige dubbele bodem....Het knappe is dat het schijnbaar gewone verhaal verweven is met een droomlogica dat voortdurend naar zichzelf verwijst. De ironie is dat filmmaken het realiseren van een droom is....

Die eerste restaurantscéne was voor mij een eye-opener.....Lynch is een heerlijke subtiele pestkop..... die nadruk op de mooie close-ups van de personages ....etc...etc.

Het is voor mij een magistrale filmstijl.

Mulholland drive...nog nooit heb ik zoveel discussies gezien (en sommige gevolgd) als over deze film.

Wat mij verbaasd is dat heel veel critici het deel na het openen van het blauwe doosje onbegrijpelijk en overdreven vaag vinden. Dit is iets wat ik nooit heb begrepen: de eerste keer dat ik de film zag, begreep ik in ieder geval dat dit deel al het voorgaande grotendeels "verklaard" en dat het eerste deel een droom / fantasie van Diane is en dat het tweede deel het hier en nu, afgewisseld met (subjectieve) flashbacks. Ik moet toegeven dat ik de film daarna nog vaak heb gezien om de vele vragen die ik had te kunnen beantwoorden. Ik kwam erachter dat veel elementen in de film vragen om een persoonlijke invulling. Toch geeft Lynch ons verscheidene belangrijke aanwijzingen, die ons een bepaalde richting insturen. Deze aanwijzingen zijn uiterst subtiel en zeker niet storend (er schuilt geen arrogante houding achter). Het mooie van de film is, dat er altijd vragen open blijven, net zoals het leven zelf.

Deze film is werkelijk kunst met een grote K. Ik zag dat iemand op deze site de term had geopperd: l'art pour l'art. Afgezien van het feit dat ik dit een vreselijke term vind (kunst moet altijd gerecipieerd worden, anders zou het zelfs niet als kunst kunnen worden bestempeld), is het totaal ongeschikt voor Mulholland dr. Deze film vereist juist als geen andere film de participatie van de toeschouwer. Deze krijgt de vrijheid van Lynch om zelf veel betekenis aan de film toe te voegen, zonder dat het op zichzelf betekenisloos is.

Dit is een film zoals film is bedoeld: een idee puur filmisch uitgebeeld. Een combinatie van twee shots heeft een betekenis, maar door toevoeging van een derde of zelfs een vierde krijgt het andere of meerdere betekenissen. Er zit bijvoorbeeld een shot in de film die ik nog steeds niet goed kan plaatsen: het moment dat het blauwe doosje is geopend, Betty en Rita verdwenen zijn en aunt Ruth de kamer binnen komt. Is dit het hier en nu, maakt dit nog deel uit van de droom / fantasie van Diane of heeft deze scene enkel een "verklarende" functie, ingevoegd door Lynch zelf buiten de wetenheid van Diane zelf?

Ik kan uren blijven bakkeleien over deze film. Ik hoop dat er op het forum ook een discussie over deze film gaande is. Ik ben net nieuw hier, dus ik heb dat nog niet gecheckt. Deze film nodigt uit voor een interessante discussie en ik ben benieuwd hoe anderen deze film zien en waarderen.

Voor mij is Mulholland drive een ongekend meesterwerk en wellicht de meest onderhoudende en beste film ooit (tezamen met de andere films in mijn top tien).

Film >> Spoilers >> Mulholland Drive

"So since you agree...you must be a person who does not care about the good life" (The Cowboy)

Ik verbaas me erover dat veel mensen het plot zo serieus nemen en zelfs aanvullen..."it's not longer your film"....terwijl ik de film meer droogkomisch ervaar zeker tot het blauwe kluisje daarna wordt alles grimmiger .."don't. play it for real till it get's real"...maar het blijft voor mij entertainment....."all recorded".

Voor mij bevindt het toppunt van ironie en dubbele bodems aan het begin van die schitterende scéne (silencio!) met het espresso-incident, hier laat de dvd vertaler 'ons' in de steek waardoor het subtiele van de dialogen misschen niet bij iedereen overkomt:

Robert Smith:"You see Adam...there are some suggestions they
are be brought forward and I know you said you would
entertain suggestions.
That's all anybody here is asking you to do
Adam Kesner: "What are you talking about?"
Robert Smith: "An open mind"

Volgens mij wordt Adam hier door zijn eigen agent Robert verneukt: hij verdraait zijn woorden (jargon op de set) door het in een andere context te gebruiken......en die context draait allemaal om het steeds maar weerkerende raadsel "this is the girl' ..... a deadly miscast.
Voor mij kortom superieure ironie in het proces van het maken van ook deze film.......

Niet alleen de beelden zijn briljant maar ook het scirpt.....en de muziek!

En Naomi Watts.....weergaloos! Alleen al hoe ze een scéne twee keer in totaal verschillende stijlen speelt....Maar ik geniet ook van Laura en Justin en de rest....
In het plot staat haar opkomst en ondergang (als actrice en pri'vé) centraal maar ironi is dat Naomi de leading lady is....zij laat het meest van zichzelf als kwetsbare actrice zien. Laura als mysterieuze Rita eindigt als Camilla in een biseksuele vamp: suggestief maskerachtig: prachtig die close ups van Laura....Hoewel de dames lijken allemaal biseksueel. Want Diana anex Betty heeft ook een oogje op de regisseur....wat haar jaloezie extra lading geeft: ze raakt ze allebei kwijt....zo lijkt het.... Naomi, in haar vele emotionele gedaanten, is door Lynch werkelijk toverachtig in beeld gebracht: "wow! unbelievable!" Hélaas gaat ze in rook op.......

Ik 'verdenk' David Lynch ervan "he is the one that's doing it" dat hj bang was als arme regisseur achter het restaurant terecht te komen...door critici zwart gemaakt, door zijn financiers bankroet en door het grote publiek verlaten, maar nog steeds in het bezit van een geweldige fantasie, (een doos van pandora), met een pervers randje.

ps: Mooi ook het shot van de poort waar Betty auditie doet....Dezelfde paramountpoort is te zien in de film Sunset Boulevard waar ook een Betty in voorkomt.....en die limousine zou dat dezelfde zijn.....?

Voor velen is dit nu eenmaal nog steeds de kern van het film-kijken. Voor mij mag het verhaal ingewikkeld zijn, maar het moet uiteindelijk kloppen. Dat er daar meerdere kijkbeurten voor nodig zijn, is zeker niet storend. Integendeel, ik ontdek steeds nieuwe subtiele aanwijzingen (en uiteraard komt dit niet arrogant over, erniesam ).

Aangenaam maar bijkomstig vind ik de ruimte die Lynch laat voor persoonlijke invulling. Evenals Lynch' geweldige cinematografie, maar voor mij versterkt die vooral het verhaal en het thriller-gehalte.

De subtiliteit in de dialogen en de knipogen naar eventuele andere films, maken mij niet veel uit, maar ik vind het wel even leuk om lezen, Narcissus.

Wellicht om deze redenen, ben ik met Inland Empire, tot nader order, nog niet hoger geraakt dan 1,5 ster.

Een mogelijk antwoord kan je lezen op MD discussion board van IMDB:

spoiler? The knocking is heard by a sleeping Diane. Just like some of us some days, it takes a minute for Diane to realize someone is knocking, and then to wake up and deal with it. I think the knocking starts way back in the dropped-box scene, but we just don’t become aware of it for a few moments. The Cowboy, etc, are images from Diane’s consciousness as she wakes- snapshots, if you will. Sleeping Diane runs through some images on her way to full consciousness. The first is her Aunt Ruth looking around. This image is from the deepest recesses of her self. Even though a third of the bed is covered in red, Ruth sees nothing amiss. This refers to a terrible betrayal of her by her Aunt. We already know Ruth isn’t very observant, having lost her keys and missed seeing a person under where the keys were. ....

IMDb :: Boards :: Mulholland Dr. (2001) :: The moment the film is built around

"The girl is missing"

Hoe kan je het verhaal kloppend vinden als de maker bewust allerlei raadsels creeërt? Een film klopt voor mij als het je inpakt....
Filmkijken als een droom beleven en als de film afgelopen is en je wakker wordt....dan kan je de droom meestal niet totaal verklaren....een mysterieus gevoel blijft hangen. (zie ook de eerste restaurantscéne) Droomlogica is dan ook een tegenstrijdige term...vaak is de logica zoek.

David Lynch is hier een perfecte illusionist en als regisseur heeft hij veel verwantschap met een hypnotiseur. De sijlvolle manier waarop alle sc'énes zijn opgebouwd, het spel van de acteurs, bv ook het voor mij magische moment als Camilla Rhodes zingt, dat alles is zinsbegoochelend.

Wat Lynch hier toont is voor mij volmaakt beheerste vakmanschap. En door de ervaringen die hij met Twin Peaks had opgedaan wist hij waar hij mee bezig was. Een ijzersterk verhaal bevat een geheim...die je zolang mogelijk in stand moet houden. Daarom bestaan er cliffhangers.....

En voor wie ook van poëzie houdt: de mooiste gedichten laten zich niet totaal interpreteren maar schieten als wortels in je hoofd....

Eén van de mooiste gedichten die ik ken heeft de volgende titel:
"Twee raadselrijmen die samen een antwoord vormen dat bij nader
inzien is zoek geraakt"
Het einde van dit gedicht doet me aan het einde van deze film en zijn maker denken (een meer serieuzere associatie..):
"Waar nu dan te berusten dan in uitgestrekte
weerzinnige vevreemding of in anders welke
beddingen van onbegrip zal ik mij ontvouwen- Als
niemand mij dan thuis
kan brengen alvorens ik verloren ga als dubbel
zinnigheid zonder gelijke, als radeloos totaal onopgelost,
valt geen extatischer vergissing in liquidatie te begrijpen
dan ik en die alleen waarachtig tot oplossing bederven moet"

Misschen kan alleen een vrouw dit dichten: F. Harmsen van Beek
(Geachte Muizenpoot en achtien andere gedichten. De bezige Bij, 1965)

Maar dit verhaal heeft z’n verklaring, toch ?
Ik weet perfect van iedere scène wanneer het droom of werkelijkheid is, flashback of niet. De gevoelens die zich bij Diane afspelen kan ik op elk ogenblik van de film plaatsen.

Voor zover Lynch bewust nog raadsels aanbrengt, hebben ze maar weinig met de verklaring van het verhaal te maken. Het espresso-incident, de scène met de cowboy : dit zijn raadselachtige scènes, maar ik heb ze niet nodig om de film te verklaren. Ik vind deze scènes dan ook de mindere uit de film – wellicht is dit bij jou net omgekeerd.
No problem here. Ik heb al vaker een discussie in dit topic gehad, waarbij we besloten dat we om verschillende redenen fervent liefhebber waren van de film.

Het is waarschijnlijk ook daarom dat ik nooit veel moest hebben van TV-series (zelfs thrillerreeksen) : het gebruik van cliffhangers vond ik maar niets.

By the way : Wat die eerste restaurantscène betreft : deze valt goed te verklaren : Diane rekent in haar droom met die angstige man af, omdat hij meeluisterde tijdens haar deal met de hitman.

Ik raad je aan toch eens naar Twin Peaks te gaan kijken: het is in feite een persiflage, een ironisering, van wat soaps en thrillers te bieden hebben. David Lynch trekt het plot tot in het absurde door. Eigenlijk bevat elke scéne (behalve de laatste) in Mulholland Drive een soort cliffhanger.....In jou "by the way" veronderstel je dingen die ik niet in deze film gezien heb.....ze worden wel gesuggereerd....maar in feite rekent Diana (of was het Betty?) 'alleen maar' met zichzelf af......

Ik ben er ooit aan begonnen hoor. Maar ik had het moeilijk met de gedachte dat de ontknoping heel ver weg zat, en kon er wellicht daarom niet van genieten. Ondanks de heerlijke Lynch-sfeer. Maar als ik moet blijven kijken omwille van de sfeer alléén, en tal van kunstmatig erbij gesleurde subplots, dan pas ik liever. Zo zit het nu eenmaal bij mij, smaken verschillen.

Wat die restaurantscène uit Mulholland Drive betreft : je hebt gelijk dat veel verklaringen in Lynch-films suggestief zijn (en in dat opzicht kan ik je volgen dat het blijven hangen van een mysterieus gevoel een meerwaarde is). Maar wat ik belangrijk vind, is dat de verklaringen voor mezelf plausibel zijn (en in deze specifieke scène is ze dat echt wel).

"Well now here is the man who want's to get right down to it"

Howdye, Ik realiseer me wel dat ik te direct reageer....en ik gun ieder natuurlijk zijn eigen interpretaties. Maar het valt me op hoeveel je uit die dialogen kunt halen..... en bij Lynch zijn niet alleen de beelden suggestief maar ook de dialogen.

Ik heb gisteren de film globaal in sprongen weer gezien....naast de droogkomsiche humor is de film op het eind ook zeer aangrijpend. Vooral als je"'Naomi Watt's beziet in verhouding met de andere personages. De eind scéne op het feestje.....waar Camilla, van voor het doosje Camilla van na doosje (de zogenaamde Rita) uitdagend zoent. Alsof ze Diana (Betty) extra willen vernederen....Dat beide Camilla's elkaar hier zoenden moest ik even checken......maar volgens mij is het haar. Maar die hele scéne is 'Naomi' ongekend hartverscheurend....wat versterkt wordt door haar ingehouden emoties (waardoor je het als kijker het gevoel zelf moet invullen en dus een krachtiger uitwerking heeft) als ze (vernedert door de omgeving) haar verhaal vertelt. Ook die scéne is perfect suggestief gearrangeerd....eh...geregisseerd. Ik blijf met één klein dingetje zitten: heeft die dwijl van een Bob Rooker de regie van de The Sylvia Northstory overgenomen.....dat kan niet waar zijn!

www.rebekadelrio.com/lloran...

http://www.youtube.com/watc...

Ik heb dat nummer, al vanaf het moment dat ik 'm hoorde als 14-jarig jochie, geweldig gevonden, maar nu, met al wat meer levenservaring en de verdriet die daarmee ook komt kijken, ben ik die scene én dat nummer alleen maar mooier gaan vinden. Het wordt wel steeds een moeilijkere zit, maar dat is deel van de pracht.

een geweldig film. ik hou wel van mystrieuze films. net zo als twinpeaks.twinpeaks is ook al zo geweldig.en natuurlijk ook van david lynch.

Wat een baggerfilm, niet iedereen is het met me eens lees ik. Maar goed, vond het allemaal slectht en irritant geacteert. Fictie en heden door elkaar heen gekunsteld, prima hoor maar dat ik anderen veel beter zien doen. Zeker het acterwerk is ver beneden peil. Met pijn en moeite uitgekeken, zonde van je tijd, voor mij in ieder geval wel.

"We will pretend to be somebody else" *

Neem nou de "espressoscéne" dat is een miniatuurmaffiafilm...."this is a recommendation"..over entertaining suggestions gesproken:.... hoe de klikkende koffer de stilte doorbreekt....de verhouding tussen Adam, agent, producers en (witwassende?) Italiaanse geldschieters ("this is not a recommendation") is meteen duidelijk... een prachtig com...eh...plotje......Waar stoicijnse Adam dapper mee omgaat.

Ik vind het één van de beste films die ik ooit gezien heb.....zeker wat acteren betreft....er wordt niet alleen overdreven geacteerd maar ook zeer subtiel....Lynch laat hier veel gradaties van acteren zien....en dat was ook het doel: Naomi Watts speelt de rol van uiteindelijk een 'mislukte' actrice (eerder ten onder gegaan aan de machinaties.."Can Diana stay?".. van haar concurrent anex geliefde) en speelt in (mijn en anderen...) werkelijkheid (eh....droom) de sterren van de hemel....ironisch. Let vooral op wat Betty zelf zegt......

Lynch, grinnikend met z'n pretoogjes, wist wat hij met Naomi Watts in 'handen' had: het gegeven (Betty komt uit Canada) dat ze niet uit Amerika komt speelt ook een rol.....The kangeroopricefighter...ze speelde als Engelse in een Australische soap.
(over suggestie gesproken..... ).

Het 'poëtische plot'....de mystificaties... (persoonsverwisselingen of beter naamsverwisselingen etc) doet mij denken aan het mysterieuze gegeven van Als twee druppels water ook wel bekend als De Donkere kamer van Damocles....let vooral op wat Betty zegt.....*

Daarom zijn het zinnetje "the girl is still missing"en steeds terugkerende zin "this is the girl" heerlijk suggestief

Het is bijna ongelooflijk dat Betty en Diana door dezelfde actrice gespeeld worden...ik heb werkelijk het idee dat het 2 verschillende actrices zijn...
dit is ook echt wat intense emoties met een mens kan doen. Trouwens Laura is ook geweldig....zijn de manipulaties van Camiila (haar blikken...) ooit stijlvoller geacteerd en in kleur in beeld gebracht?

Over briljante close ups gesproken: de scéne waarin Camilla Diana 'moederlijk' opbeld dat een auto klaar staat.....en wat daarna volgt..."we don't stop here"..."a short cut" etc is van een sublieme schoonheid en sfeer en geladen met intense emotie (Diana dus)......perfect begeleidt door de muziek....en dan die ene traan.....magnifiek gefilmd...(En weer zo, lijkt het, prikt "the man that's doing it", met z'n dialogen door de facade van acteren heen....zelfs hier....want het beste werd voor het laatst bewaard zegt Adam..... de regisseur......suggestief)

"Short cut.....?" Omdat ik het niet laten kan..........

Niet alleen is de film bijzonder door de prachtige rollen van vooral de actrices, maar ook het 'vak van regie' wordt specaal in de kijker gezet.

'Hij heeft de regie in handen" ....Mullholland Drive laat zien hoe relatief, spookachtig en vooral ironisch dat is of kan zijn.
Het verhaal dat de mysterieuze bange man in het restaurant vertelt draait om "the man that's doing it".....na een lange take verschijnt (een 'short cut.'..plotseling de zwerver....met zijn zwart besmeurde gezicht...Is dit de regisseur? In elk geval zijn wij als kijker nu op onze hoede....er kan zo weer een griezelmoment komen. Maar wie de film verder bekijkt.....wordt geconfronteerd met de meest bijzondere close-ups: van gestileerd tot super emotioneel.....

En dan is er een duistere meneer Rocque die met zijn telefoontje
'een bepaalde regie' in handen neemt...."The Girl is stil missing"

De moordenaar die het boek met telefoonnummers steelt: "the world in numbers"....lijkt macht te willen uitoefenen...

En dan Adam de regisseur , de man die gewend is aanwijzingen te geven, suggesties doet, artistiek bevel voert etc...die door zijn eigen 'producenten' gemanipuleerd wordt...
En Adam, de coole onverschrokken regisseur die later de super stoicijnse Cowboy ontmoet....het meest sterotype personage ,..(.om niet te zeggen kunstmatig.).., leest Adam als 'een 'regiesseur ' de les...Als een acteur leert Adam zijn lesje. Adam blijft verbaasd achter als the Cowboy in het duister verdwijnt....

En dan die auditie regisseur Bob Rooker die met zijn verstokte one-liners een schertfiguur op de set is...maar zijn "don't play it for real untill it get's real" past ...ook...perfect bij de ontwikkeling van het surrealistisch plot van Mulholland Drive ...maar ook bij de verleidingscéne van Camilla (zei heeft de erotsich touwtjes in handen) met regisseur Adam....Adam geeft instructies maar Camilla
manipuleert....Wat echt is en onecht (van menselijke verhoudingen) loopt in elkaar over....."kill the lights'

In theater Silencio, als een soort 'time out' in de film vertelt de illusionist, als een hypnotiseur dat alles niet echt is....Betty ontvangt, tijdens haar schokken(?), het blauwe kluisje.....het verhaal neemt, ironisch genoeg, een serieuzere (emotionele) wending....

Maar Camilla lijkt de baas als Adam zegt het beste voor het laatst te bewaren...em dan volgt een plot...selinge overgang...'a short cut'...serveerster laat wat vallen en...Diana die Camilla lijkt te willen vernietigen. Ze lijkt wraakzuchtig de touwjes in handen te nemen....

De zwerver met "de doos van Pandora" en een 'verschrikkelijk ' gezicht verschijnt... waarna waanzin (op hol geslagen verbeelding) Diana tot de ondergang drijft.

Kortom Fantasie is uiteindelijke de baas. Fantasie, verbeelding.....illusie. De film begint na het dansen...met een droomslaper of slaapster onder de dekens. Silencio.....

(De steeds weer terugkerende elementen die vragen oproepen:....de telefoon, de sleutel, het kopje koffie. en de weer opduikende 'vergeten' pesonages en natuurlijk het kloppen op de deur...versterken ritmisch de suggestieve vertelwijze...etc etc....perfect in evenwicht samengesteld.)

De briljantie van David Lynch doet me aan de 19e eeuwer Edgar Allan Poe denken....zijn korte verhalen ...zijn fascinerende overdenkingen ...("short cuts".).. hebben dezelfde elementen: realisme en fanatasie lopen als vanzelfsprekend in elkaar over. Edgar Allan Poe is aan drugs en drank verslaafd ten onder gegaan, hij is letterlijk in de goot terecht gekomen....maar zijn verhalen en ideeën hebben een enorme inlvoed gehad....

Edgar Alllan Poe:
"....Het is niet anders dan het resultaat van een algemene grote geestelijke kracht die zich in een staat van absolute proportie voordoet....."
(Edgar Allan Poe Compleet, Bruna, Ideeën, pag 868)

"The Raven" een bekend gedicht van Poe gaat over de macht van de verbeeldling en een 'still missing girl":
http://www. youtube.com/wat...

was niet mijn film,zaten wel aardige stukjes in.

hou niet zo van dat gepuzzel.

misschien als je 'm een 2e keer kijkt heb je eerder de puzzel voltooid..

Ik denk dat ik deze nog maar eens moet gaan kijken.. Wat een vaag einde

Wat is dit een slechte film zeg. Deze film heeft een matig begin (dat is voor deze film al heel wat) en daarna zitten er nog wat leuke stukjes tussen. Alleen ik snap heel erg veel dingen niet:


- Waarom en hoe is die Diane dood gegaan?
- Wie zijn die 2e mensen in het begin, waarvan eentje bang is voor een of ander monster? Wat heeft dat monster met de rest van deze film te maken.
- Heeft die ''Rita'' haar identiteit nog terug gevonden? Dat werd niet duidelijk.
- Waarom veranderd Betty ineens in Diane?
- Waarom worden stukjes precies op dezelfde manier herhaalt, maar gebeurd er wat anders?
- Waarom zit dat stukje in de film, waarin iemand 3 andere mensen vermoord?


Zo kan ik door blijven gaan. En waarom heeft deze film zo'n vaag einde? Heb ik 150 minuten naar een film zitten te kijken, zonder dat er een goed einde is.... Wat is dit een vage film, ik ga deze film absoluut niet opnieuw kijken. Ik verbrand hem liever. Een van de slechtste films die ik de afgelopen tijd heb gezien, terwijl ik hoge verwachtingen voor deze film had. Jammer dat je geen 0.1* kunt geven, want dan had ik dat zeker gedaan.

0.5*

Welkom in de wereld van David Lynch...

Wat bedoel je daarmee? Dat al zijn films zo zijn? Dacht het niet.

Ik heb ''The Straight Story'' en ''The Elephant Man'' gezien en die 2 films waren gewoon briljant. Deze film is gewoon enorm slecht.