Fran

Ik vond dit een heerlijke film om naar te kijken. Je wordt echt ondergedompeld in een hele sterke jaren 60 sfeer.. Zoals de titel natuurlijk al doet verraden. Het heeft inderdaad wel een soort documentaire achtige uitstraling zoals hierboven ook wel vaker aangehaald maar toch kon ik me wel goed in het verhaal inleven. Dit vind ik wel een film die het voornamelijk van zijn sfeer moet hebben maar ik vond het zeker wel een goede film.

Wat een leuke originele verfrissende verfilming is dit. Op zich zie je natuurlijk wel vaker van dit soort verhalen over de liefde maar nog nooit is het zo apart in beeld gebracht. Visueel zit het allemaal ook heel erg goed in elkaar.

Er zitten hele mooie beelden tussen en sommige scène's worden op een hele bijzondere manier gebracht. Mijn favoriet is als Tom naar het feest van Summer gaat en er een tweeluik in beeld komt. Links zie je wat hij verwacht van de film en rechts zie je de realiteit. Zo knap gedaan. Vervolgens zie je hem wegrennen van het feest en ook dan zie je weer een heel bijzonder shot.

Eén puntje van kritiek is dat ik persoonlijk wat moeite heb om me in te leven in een verhaal als er met sprongen doorheen gegaan word. Maar toch, het is en blijft een bijzondere en schitterende film.

Hij moet wel even warmdraaien hoor, deze film. De kwaliteit van de beelden vond ik ook niet zo heel erg sterk. In het begin had ik ook echt het idee alsof ik naar een film zat te kijken van 10 jaar oud. Maar op een gegeven moment raak ik toch wel ontroerd door het verhaal van deze vader en zoon. Er zitten een aantal ontroerende en ijzersterke dialogen tussen de twee. En er zit een bepaalde ontroerende humor in als je kijkt hoe vaderlief zich in allerlei bochten wringt om aan gratis spullen te komen. De eindscène was ook heel erg sterk. Hoe hij dacht dat zijn vader het wel kon waarderen dat hij voor een gratis urn gezorgd had. Ja, een mooi verhaal.

Ik vond het wel een lekker filmpje om naar te kijken. Toegegeven, de eerste helft van de film vond ik behoorlijk saai. Het verhaal gaat ook eigenlijk nergens over. Maar het karakter van Morgen Freeman en van Paz Vega waren hele mooie, realistische no nonsense karakters.

Het was heel mooi om te zien hoe de vriendschap tussen de twee steeds verder begint op te bloeien. Je ziet hoe mensen door de meest kleine dingen toch zo'n impact kunnen hebben op elkaars leven.

Als je een spannende film wil kijken dan zit je met deze film niet goed. Het is namelijk best saai terwijl het tegelijkertijd wel blijft boeien. Maar toch, als je het even de tijd geeft, dan zie je dat er een hele mooie boodschap achter het verhaal zit..

Ik heb deze met mijn nichtje meegekeken. Zij vond het werkelijk geweldig en ik kon toch ook wel leuk meekijken. Het is gewoon een leuke romantische tienerfilm. Lekker zwijmelen. Die scène waarin Heath Ledger een serenade geeft op de schooltribune vondt ik een beetje erg over de top maar verder kan je je goed inleven in deze film als tienerzijnde. Ik merk met mijn "dertig en nog wat" leeftijd dat het lekker meezwijmelen met dit soort films gewoon over is. Maar dan nog vond ik het wel leuk om gewoon mee te kijken. De dansscène van een dronken Cat vond ik wel erg gaaf gedaan.

Op zich wil ik deze film geen onvoldoende geven maar ik moet zeggen dat ik niet zo heel erg onder de indruk was van deze film. Eigenlijk had ik dat wel van te voren verwacht.

Het begin was wel heel sterk. Vooral de jacht op de mamoeten vond ik indrukwekkend om te zien en heel knap hoe ze het in beeld brachten. Ze brachten heel goed over hoe groot die beesten wel niet moesten zijn en hoe het haast een onmogelijke taak was om een mammoet te doden.

Ook de scene's in de jungle met die grote vogels (weet de namen van die beesten niet) vond ik ook heel goed in beeld gebracht. De scene met de sabeltandtijger vond ik eigenlijk behoorlijk nep overkomen in vergelijking met de scene van de mammoeten. Het was zo duidelijk een ingeplakte animatie in de film. Ik vond dat echt slecht uitgewerkt.

Het verhaal vond ik ook best simpel. Maar toch heb ik me al met al wel vermaakt tijdens deze film. Maar als je gaat zitten voor een spektakel (zoals ik) dan kom je best bedrogen uit.

Ik vond dit gewoon een gemiddelde rampenfilm. Het duurde even voordat ik in de film kwam. Je schiet in het begin van het verhaal van de ene personage naar het verhaal van de andere. Wat wel vaker is in een rampenfilm. Maar toen ik de karakters een beetje beter leerde kennen kon ik me wat meer in het verhaal inleven.

Ik moet zeggen dat ik het allemaal niet zo spannend vond. Geen moment heb ik echt op het puntje van mijn stoel gezeten. Waarschijnlijk omdat het allemaal wat overdreven neergezet was.

Sommige scene's waren ook echt ongeloofwaardig. Zoals in het begin van de film als die toren omvalt en die fietser er vooruit blijft fietsen voordat hij omvalt. Of het scheuren van de kustlijn. Het zag er allemaal een beetje fake uit.

Verder is deze film best vermakelijk om naar te kijken.

Deze film vond ik wel een stuk minder dan het eerste deel. Rommelig, hectisch en ongeloofwaardige effecten. Een megavloedgolf die hoger is dan de grootste woontoren in Hawaii. Ook al was het een 10.5. Bij de Tsunami in Thailand waar zoveel mensen zijn omgekomen kwamen de golven bij lange na niet zo hoog en dat was een beving van 9.3. En zo zijn er nog meer van dat soort overdreven dingen.

Ik vind dat je best wat effecten kan gebruiken in een bepaalde film maar een beetje logica moet er toch wel achter blijven zitten. De verhalen van de karakters in de film kon ik wel meer waarderen. Ik kon me er eigenlijk nog iets meer bij inleven dan in het eerste deel. Mijn man is halverwege weggelopen maar ik heb hem nog wel uitgekeken. Maar desalnietemin toch best een tegenvaller.

Beetje een vernieuwde, vrouwelijke, volwassenere versie van Big. Of had iemand dat al gezegd ?

Leuk !

Als je een superenge film verwacht, dan kom je bedrogen uit. Maar het verhaal is op zich wel goed. Vooral het verhaal over zijn verleden geeft een mooi tintje aan de film. Het is op zich wel een redelijk spannende film maar eng is de film absoluut niet.

Als puur komedie vind ik deze film bij lange na niet grappig genoeg. Maar als romcom doet hij het op zich wel goed. Het verhaal is in vele variaties al eens voorbij gekomen maar ik vond deze twist ook wel leuk.

Ik had mijn twijfels een beetje bij het zien van de naam Matthew Perry maar ik vond hem best meevallen. Ik vind het nog niet echt een geweldig acteur maar hij deed het best leuk in deze film. Zac Efron vond ik wel erg vermakelijk om naar te kijken.

Ik vond het zeker geen bijzondere film en over een jaar zal ik misschien alweer vergeten zijn dat ik deze film al gezien heb maar ach, het was wel een leuk wegkijkertje.

Het verhaal in deze film gaat helemaal nergens over. Stelletje is op vakantie, gaat op familiebezoek, hij wordt jaloers op exen van haar, stelletje krijgt ruzie, stelletje praat het uit en alles komt weer goed. Meer gebeurt er gewoon niet.

Toch is deze film heel vermakelijk om naar te kijken en ik heb me ook echt geen moment verveeld. De chemie tussen Marion en Jack was heel erg natuurlijk en gemoedelijk. De manier van filmen was ook heel realistisch dus het leek net of je er zelf bij was.

De dialogen tussen de twee waren ook heel natuurlijk en realistisch. Niet geromantiseerd of interessanter gemaakt, gewoon zoals het er af en toe aan toe gaat tussen een stelletje. Deze film geeft je ook een leuk kijkje in het dagelijks leven in Frankrijk.

Het is, wat mij betreft, een beetje tegenstrijdig bij deze film. Sommige stukken vond ik niet zo goed maar andere stukken vond ik echt schitterend. Het is daarom best moeilijk om hier een stem op uit te brengen.

Wat ik minder aan de film vond was de langdradigheid. En ik kan mijn vinger er niet helemaal op leggen. In het begin dacht ik dat het kwam door een te veel aan karakters die allemaal hun verhaal wilden vertellen waardoor de vaart uit het verhaal ging. Maar uiteindelijk, vooral als je kijkt naar de eindscène, waren al die karakters volgens mij wel nodig om het verhaal zo over te brengen. Desalniettemin vind ik dat er best wel wat stukken behoorlijk saai waren. Misschien komt het niet door het aantal karakters maar meer aan de lengte van tijd waarin ze hun verhaal doen.

Er zaten ook een aantal prachtige stukken in. De explosie zelf bijvoorbeeld. De explosie zelf en het moment dat Sam het winkelcentrum weer inrent waren zo mooi en indrukwekkend in beeld gebracht. Het geschreeuw van de mensen bezorgden mij ook echt kippenvel. Ook de beelden waarin hij door een verlaten stationshal en trein loopt waren heel mooi gedaan. Het deed een beetje apocalyptisch aan. De eindscène vond ik zo triest. Als je alle mensen afscheid hoort nemen van hun geliefden terwijl ze de explosie weer beleven. Heel tragisch en schitterend.

Dit is echt zo'n film die nog een tijdje in je gedachten blijft rondspoken. Dat effect had het bij mij in ieder geval wel.

Ik kan niet anders zeggen dan dat dit een zeer indrukwekkende film is. Hij verloopt op zich wel traag maar door het schitterende acteerwerk van met name Norton is het een pareltje.

Ik vond Sandra Bullock een hele sterke rol neerzetten in deze film. In het begin had ik ook echt een hekel aan haar zoals ze overal schijt aan had en de trouwdag van haar zus verziekt door er met de limo vandoor te gaan in beschonken toestand. Maar het gaf wel heel indrukwekkend weer hoe sommige mensen kunnen doen en reageren als ze zo aan de drank zijn.

Ik blijf het een leuke film vinden. Ook al is het verhaal heel simpel en overdreven en het acteerwerk niet altijd even best. Toch moet ik iedere keer weer lachen om de stuntelige manier waarop de mannen met de kleine meid omgaan. Zo'n stel verstokte vrijgezellen die eigenlijk geen kaas gegeten hebben van het opvoeden van zo'n kleine meid. Toegegeven, deel 1 met de baby vond ik wel wat leuker maar deze is ook best grappig.

De namen Bale en Crowe maakten mij blij toen ik deze film ging kijken omdat ik ze allebei erg goed vind. Ze hebben mijn verwachtingen helemaal waargemaakt want ook al ben ik geen fan van westerns, werd ik toch helemaal gegrepen door deze film. Dit had vooral te maken met de sterkte dialogen tussen Evans en Wade.

De sfeer zat wat mij betreft helemaal goed. De beelden waren ook heel mooi en prettig om naar te kijken. Eerlijk gezegd denk ik dat ik deze western zo goed vond, omdat het niet zo'n typische westernsfeer had. Daar moet ik de westernfans gelijk in geven. Ik hou namelijk helemaal niet van westerns (sorry) maar deze film vond ik wel heel goed. Ik vind dit eerlijk gezegd meer een actiefilm met een westens sfeertje dan een western met actie.

De reden dat ik deze film geen volle 5 sterren geef is vanwege het einde. Het werd toch wel heel erg sentimenteel. En toen hij ook nog zijn eigen mannen neer ging schieten om ervoor te zorgen dat Evans toch zijn geld kon krijgen werd het me iets te veel van het goede.

Meest indrukwekkende scene vond ik deze tussen vader en zoon toen Evans besloot dat hij alleen Wade naar de trein ging brengen. Dat was een kippenvel moment. Hierbij ook gelijk een eervolle vermelding voor de oudste zoon van Evans. Deze zette een hele sterke rol neer. Vooral de bewondering die hij had voor Wade kwam heel sterk over.

Ja, ik ben helemaal onder de indruk van deze film.

Ik vond dit een hele mooie film. Het werd allemaal zo subtiel en werkelijk in beeld gebracht ..... zelfs een scene waarin je een aantal volle minuten naar een spoor zit te kijken, blijft boeiend genoeg om er naar te blijven kijken. Heel apart en ontzettend knap gedaan.

Er werd soms weinig gesproken maar de handelingen en blikken van de acteurs zeiden dan genoeg. Een goed voorbeeld hiervan is de scene in de bar als ze gestrand zijn met de auto. Die vond ik zo ongelovelijk goed. Er werd geen woord gesproken maar de scene's vertelden alles.

Maar ik moet wel eerlijk zeggen. Hoe mooi alles ook in beeld is gezet, echt meeleven met de personage's kon ik om een of andere reden niet. Misschien werden ze toch iets te afstandelijk neergezet ? Dat vond ik wel wat jammer.

Ik vind het echt een pareltje die de regisseur hier heeft neergezet. Mensen die voor spanning en sensatie in een film gaan zullen het misschien wat minder waarderen maar voor de dramaliefhebbers is dit een juweeltje.

Het spijt me maar Josh Hartnet is gewoon niet grappig. Daarnaast vond ik het verhaal ook niet veel aan. Heel leeghoofdig eigenlijk. Ik kan er niet meer van maken helaas.

Grappige comedie. Het verhaal is natuurlijk flinterdun en het acteerwerk is ook niet bijster. Toch heerst er een chemie tussen Sandler en Barrymore en ook Schneider zodat het wel een leuk geheel word. De grappen zijn af en toe zo flauw dat het weer leuk word. Daar vind ik Sandler ook wel erg goed in. Een leuk wegkijkertje deze film.

Ja, goeie film. Ik was ook wel positief verrast door het acteerwerk van Eminem. Hij kon zich wel staande houden naast een goede actrice als Brittany Murphy dus dat is als beginner zeker niet slecht.

Ik had eerlijk gezegd het verhaal wel iets harder verwacht. Als je naar het nummer "lose yourself" hoort dat op de soundtrack staat dan verwacht je echt een heel hard en armoedig leven. Dat word hier ook wel weergeven maar ik had het net iets meer verwacht.

Maar al met al is deze film best wel het bekijken waard.

Nou, ik heb genoten van deze film. Alhoewel ik natuurlijk ook wel een paar minpuntjes zag. Sommige actrices waren niet al te best nee. Bijvoorbeeld in de beginscene. De blik van die meisjes als ze aangevallen worden. Geen enkele emotie.

Geen moment heb ik me verveeld tijdens deze film. Het verhaal bleef goed op tempo en zakte nergens in. Ik heb het einde ook niet aan zien komen. Vandaar waarschijnlijk dat ik het wel heel spannend vond.

Ik heb deze film nu al 3 keer gezien en hij blijft indrukwekkend. Heel bijzonder dat dit materiaal er is. Heftig om te zien hoe ze het lichaam van de brandweercommandant mee nemen en het geluid van al die mensen die sprongen daar kreeg ik kippenvel van. Nog steeds krijg ik een knoop in mijn maag als ik daar aan denk.

Het is ook wel goed dat ze niet alleen het materiaal van de camera binnenin het gebouw hebben gebruikt maar ook de andere camera die buiten was en de reacties van de mensen kon filmen.

Wat ik ook wel kan waarderen is dat ze er niet een bepaalde discussie of iets van maakten over het hoe en waarom van deze aanval. Ze bleven gewoon puur bij het moment en hoe het de mensen raakte en dat vind ik ook wel knap. Vaak zie je toch de mening of het gevoel van een documentaire maker door zijn film heen maar dat was hier niet het geval.

Op zich vind ik dat er veel in het verhaal had kunnen zitten maar ik vind het allemaal zo langdradig en langzaam overgebracht. In het begin van de film had ik dat al kunnen raden want je begint door een volle minuut naar een zwart beeldscherm te kijken met op de achtergrond het geluid van een tennisser. Daarna zie je de tennisser spelen voor een volle 3 minuten zonder dat er iets gebeurd of dat je iets van het spel of de omgeving ziet. Alleen een jongen die tegen een bal slaat. En zo zitten er door de hele film heen diverse scène's die in mijn ogen volledig overbodig zijn en die het tempo volledig uit het verhaal halen. Alhoewel ..... eigenlijk is er op geen enkel moment sprake van tempo.

Daarnaast vind ik dat de hoofdrolspeler behoorlijk emotieloos speelt. Ik kon zowel aan mimiek als intonatie totaal niet ontdekken hoe hij de rare verhoudingen die in zijn "vrienden" groep ontstaan zijn, ondergaat.

Ik vind het jammer dat er op deze manier met het verhaal is omgegaan want er had veel meer in kunnen zitten. De bijzondere vriendschap tussen een tiener en een groep dertigers die uiteindelijk uit de hand loopt, de sexuele ontwikkeling van deze jongen met de bijbehorende vragen over eventuele homosexualiteit, klaarkomen, techniek etc., de absentie van ouders waardoor hij zich vastklemt aan deze vriendengroep. Het zijn allemaal heel interessante thema's die helaas veel te traag en kortgezegd saai in beeld werden gebracht.

Een aantal keren heb ik overwogen om de film uit te zetten en heb ik geregeld op de klok gekeken. De reden dat ik dit niet heb gedaan is omdat ik graag wilde zien of Jonas zich wel of niet los ging rukken van deze toch wel uit de hand gelopen controversiële band die hij met deze groep dertigers had.

Schitterende film. Waarin vaak met weinig woorden toch een heleboel gezegd word. Qua acteerwerk was ik het meest onder de indruk van de zoon. Hoeveel ondergrondse pijn en emotie hij wist te tonen, vond ik heel erg indrukwekkend. Af en toe had ik de neiging om met hem mee te huilen. Bijvoorbeeld op het trouwfeest en hij vol argwaan naar zijn moeder keek. Of toen hij zijn overleden broertje zag.

Visueel vond ik het ook heel mooi weergegeven. Er zat een soort groenige gloed over het beeld heen maar het gaf wel een heel apart sfeertje. Ik vond het wel mooi gedaan. Het allerlaatste beeld als je de man in zijn eentje op het dakterras ziet staan is ook heel erg mooi. Het blijft zo ook allemaal een beetje open.

Een minpunt vond ik dat sommige scène's te onduidelijk overgebracht waren. Bijvoorbeeld de scène's in de woonkamer of aan de keukentafel bij het raam waren erg donker en ook van een afstand gefilmd waardoor ik af en toe geen emotie bij mensen af kon lezen. Een voorbeeld hiervan is als de zoon bloedend thuis komt na een avondje stappen en zijn moeder hem in feite betrapt. Op zo'n moment wil ik wel graag haar emotie van haar gezicht aflezen en dat werd bij die scène's toch wat moeilijker.

Maar dat is het enige minpunt wat ik kon ontdekken bij deze film. Verder vind ik het een prachtige film.

Wow, heftige film die wel aankomt. Het rauwe leven in Rio komt wel heel realistisch op me over. De manier van filmen was af en toe net alsof je er zelf middenin stond. De acteurs vond ik ook heel sterk. Vooral Sandro en de moeder van Allessandro was ik erg van onder de indruk. De scene op het laatst in de bus maakte qua acteren het meeste indruk op mij. Dat paniekerige en opgefokte kwam hele heftig over. Het verhaal zakte ook nergens in. Ik bleef de gehele film geboeid zitten kijken.