starbright boy

Sterke film. Behoort zonder meer tot de betere horrorfilms die ik zag.

Geen angst door iets wat angstaanjagend is door het uiterlijk. Geen horrorfilm die zich bij zwak maanlicht in de nacht afspeelt. maar een film overdag op een zonovergoten eilandje met kinderen als hetgeen waar je bang voor moet zijn. En het werkt.

In tegenstelling tot veel horrorfilms die sterk beginnen, minder worden en uiteindelijk zwak eindigen wordt deze film hoe langer hoe beter. In het begin zien we nare archiefbeelden over diverse oorlogen in de twintigste eeuw die de suggestie moeten wekken dat wat er komen gaat weleens de wraak zou kunnen zijn van de grootste slachtoffers van volwassen spelletjes als oorlog. Gelukkig komt dat later niet nadrukkelijk terug in de film en blijft het grotendeels een mysterie waarom de kinderen zijn geworden wie ze waren.

De scene tegen het einde waarin wordt gesuggereerd dat het ongeboren kind van de vrouw haar bezig is van binnen te vermoorden vond ik gruwelijk (in de postieve zin) en verrassend. De scenes daarna hebben we al eens eerder gezien, maar passen erg goed in de film.

De kinderen zijn geweldig goed, de volwassen hoofdrolspelers zijn duidelijk wat minder, vooral de man, maar niet echt storend. En er zijn wat ongeloofwaardigheden in hun handelen, maar ook daar kon ik overheen stappen.

Deze film is eigenlijk wat Children of the Corn (King moet haast deze film gezien hebben voor hij het verhaal schreef) niet is. Mysterieus, vervreemdend, spannend en bij vlagen echt eng. Vergeleken hierbij is Children of the Corn maar een slappe, suffe film.

De cameraman werkt tegenwoordig met Pedro Almodovar. De regisseur is na deze film helaas TV gaan maken. Jammer.

4.0*

Af en toe wordt voor mij weer eens bevestigd dat ik best een zwak heb voor vaak meer sfeergerichte (cult)horror. Veel onontgonnen gebied nog.

Pacino in een sterke rol in deze prettige 70's film (een van de laatste denk ik die dat sfeertje en die thematiek zo sterk hebben). Leuk drama met wat groteske trekjes. Ik vond die overdrijving wel passend eigenlijk. De hele film had een ironische we're on a road to nowhere-achtige sfeer. Het mooie was dat juist Pacino (die soms toch wat neiging heeft tot overacting) voor heel naturel koos.

Minpunt was de muziek. Die leek wel uit een slechte jaren '80 film te komen. En ondanks dat deze film duidelijk achterblijft bij 70's Pacino-films als Serpico en Dog Day Afternoon toch een goede film.

Net een 3.5*

(500) days of summer is niet een romantische komedie die me met een compleet afwijkend gevoel achterliet en me nauwelijks deed denken aan andere romantische komedies, maar van zo'n film weet ik er maar een te verzinnen eigenlijk (Punch-Drunk Love).

(500) days of summer is wel een film die genoeg anders doet om de film fris te houden. Ten eerste gaat de film al over het einde van een relatie en krijgen de hoofdpersonen elkaar niet en dan zijn er speelse scenes als de splitscreen en de dansscene, een goed gedoseerd laagje zelfbewustzijn en postmodernisme.

Hoewel ik er niet het meesterwerk in zie dat sommigen hier van maken, krijg je me met veel toffe muziek, herkenbare karakters, twee acteurs die ik graag mag zien, gevoeligheid en genoeg goede grapjes best een heel eind mee. Leuke film.

3.5*

Geinige film. Hapt heerlijk weg, maar om nou te zeggen dat ik het echt eng vond of dat het veel indruk maakte, nee. Lekker kort. Had niet langer hoeven duren. De uitleg op het einde was wat flauw, het einde dan wel weer prima. Stomste scene was zoals sommige anderen gemeld hebben die terugspoelscene, doe je zo je best om je filmstijl te verantwoorden en consequent vol te houden, stop je er zo'n scene in, terwijl de scene niet eens een toegevoegde waarde heeft. Onbegrijpelijk.

Maar verder: Leuk, maar niet al te speciaal.

3.0*

Beter dan Cool! maar echt geweldig was het niet. Ik had toch op wat meer gehoopt. Best aardig hier en daar (vooral in de eerste helft), maar verder liep het allemaal niet zo. Een bijzonder vergezocht, zwak scenario, sterk wisselende acteurs en humor die de meeste tijd uitermate flauw was. Bovenalles ook minimaal een half uur te lang. Van Gogh had er lol in, maar nam de film ook nauwelijks serieus en trekt daarmee ook zowat alle potentiele spanning uit de film.

Ik vond Van Gogh erg goed als interviewer, maar als regisseur (op basis van de vier films die ik zag) stukken minder.

2.0*

Ja, helemaal met het bovenstaande eens. Ik was nog verbaasd hoeveel MM-top-250 films wel niet van hen afkomstig waren trouwens. Zijn volgens mij veruit de best scorende studio hier op de site voor wat betreft 90's films.

3.0*

Wel aardig. Begon vooral wel leuk. Toen er meer plot in het verhaal kwam, dat gedoe met die lesbische moeder en die zwangere vriendin, verloor de film veel van zijn kracht. Maar door een paar erg sterke scenes (zoals op dat familiekerstfeest, dat stuk had veel langer gemogen) toch bovengemiddeld.

3.0*

Knappe film. Meesterlijk script met mooie dialogen. De karakters zijn leuk, een tikkeltje karikaturaal, maar dat werkt in deze context juist beter. Erg mooi gebruik van de camera waardoor de film erg dynamisch en filmisch blijft ondanks dat het zich in een ruimte afspeelt.



Ben ik niet met je eens. Ik heb voorbeelden uit het echte leven gehoord die oneindig veel verder gingen. Tot mensen die zijn veroordeeld omdat hun pro-deo advocaat sliep in de rechtszaal aan toe.



Mooie film.

4.0*

Anderen zijn Babluani voorgegaan, debuteren met een low-budget genrefilm met een geweldig idee. 13 is een enorm lekkere afwisseling op het IFFR. Spannend en intrigerend. Typisch zo'n film waar je vooraf vooral niet te veel van moet weten. Het vervolg laat zich raden: Babluani's film wordt een succes en krijgt voor zijn volgende film een budget dat tig keer hoger is en breekt door, het zou me zelfs niet verbazen als dat in Hollywood zal zijn. En dan kan iedereen die erbij was zeggen: "Ik heb zijn eerste, veel leukere film nog in Rotterdam gezien."

4.0*

Nogal wat langspeelfilmdebuten van interessante regisseurs gaan over de belevingswereld van jongeren en het heeft ook nogal wat bijzondere films opgeleverd. 15 is er duidelijk een van.

Het beeld dat westerlingen van Singapore hebben gaat nogal eens over schone straten en hoge boetes voor kauwgum of propjes op straat. Maar uiteraard loopt ook in Singapore nioet iedereen in de pas en vallen er altijd wat mensen stevig buiten de boot. Over vijf van die jongens gaat dit.

De film wordt vooral bij elkaar gehouden door gevoel, sfeer en stijl en niet zozeer door plot. Vaak droogkomisch, soms met een zwarte ondertoon, nogal eens gevoelig, maar vooral zonder te oordelen en duidelijk maar deels echt gescript en veel ruimte voor improvisatie.

Mooi qua stijl ook, veel elektronische muziek op de soundtrack, jumpcuts, letters door het beeld, dynamische editing, gestyleerde kaders en nog meer gecombineerd met de onervaren hoofdrolspelers die heel dicht bij hun dagelijks leven spelen. Ik hou wel van dat gezoek naar een evenwicht tussen heel echt en heel nep. In sommige recensies wordt MTV weer eens aangehaald, maar MTV is (zeker tegenwoordig) tig keer conservatiever dan deze film.

Fijne film.

4.0*

Overdonderend. Meesterwerk. Een van de beste films die ik ooit zag.
Ik heb hem net gezien en ik kan er nauwelijks los van komen. Op de achtergrond, terwijl ik dit schrijf, heb ik hem gewoon nog een keer opgezet. Om te beginnen heb is dit natuurlijk een film die visueel overdonderd. Elke mogelijke still wilde ik aan de muur hangen en er gewoon naar gaan zitten kijken. Ten tweede is de film zo prachtig abstract (Ik heb ook genoeg aan jullie stukjes hier, meer interpretatie hoef ik niet te weten en vervolgen hoef ik al helemaal niet te zien) en laat daardoor zoveel voor je eigen gevoel open. (Excuses als ik als een vage hippie klink, ik heb zelfs nog nooit geblowd)
Een film die je zo (verstandelijk) aan het denken zet over zo'n beetje het complete menselijke bestaan en teglijkertijd zo ontroerend is dat je de halve film met een enorme brok in je keel zit en daarboven op nog zoveel visuele pracht in zich heeft kan ik niet anders dan 5 sterren geven.

In The Mood for Love staat bij mij op een 3.5*, maar die moet ik hoognodig herzien. Toch komt 2046 ook niet op meer uit.

Het ziet er zeker op het Rotterdamse doek in Pathé 1 bijzonder indrukwekkend uit. De aankleding, het kleurgebruik, de kadering: het heeft een perfectionisme waar mening filmmaker alleen van kan dromen. Verder een schitterende muziekkeuze. Genieten geblazen. Maar er zitten me twee dingen nogal dwars.

1) Het verhaal interesseerde me grotendeels erg weinig. Om over betrokkenheid nog maar te zwijgen.
2) De verbinding met de 2046-scenes werkte nauwelijks en deed geforceerd aan. De scenes zelf (zeker die stad aan het begin, wauw) deden wel verlangen naar Wong Kar Wais eerste echte SF-film.

2046 vond ik vooral een heel erg klinische film met extreem mooie beelden. En wel zo mooi, dat er nog genoeg te genieten viel. Maar ik eis van een film echt meer. Vandaar dat ik niet verder kom dan een krappe

3.5*

(800e stem alweer!)

Viel me toch wat tegen.
Het begon allemaal erg veelbelovend
De puzzel-structuur werkt in de eerste helft prima. Een zeer intrigerend verhaal over leven, leven doorgeven en dood. Ik had het liever nog strakker gezien zelfs. De drie verhalen naast elkaar zetten. Het ongeluk, de dader en de man die wacht op een transplantatie.

Het tweede deel van het verhaal deed me echter stukken geforceerder aan. En de structuur haalt daar zelfs een beetje de angel uit de film. Wat een spannende einde had kunnen zijn raakt zo enorm verbrokkeld in de rest van de film dat het voor mij iedere impact miste en de film als een nachtkaars uitging. Het verhaal vond ik in dat deel ook wat geforceerd. Het pakte me niet.

Opmerkelijk genoeg vond ik verder Noami Watts en Benicio Del Torro de meeste indruk maken en niet Sean Penn.

Iñárritu heeft me nog steeds niet echt overtuigd. Wellicht dat zijn stijl voor mij gewoon niet helemaal werkt.

3.0*

Enorme meevaller. Ik heb Ex-Drummer niet gezien, dus wist niet goed wat te verwachten. Altijd het idee gehad dat Mortier me niet zou liggen, maar dit bleek heel mooi en meeslepend en echt helemaal niet afstandelijk. Integendeel.

22 mei heb ik vooral beleefd alseen gedachtevlucht na de ontploffing van de bewaker waarin scenario's worden afgedrraaid wordt gespeeld met gedachtes over schuld, over hoe zoeits te voorkomen. Over herinneringen en hoe ze je kunnen bedriegen en waarin betrokkenen 'm confronteren met zijn falen. Voor mijn gevoel zit de film bijna constant in het hoofd van Sam. Visueel ineressant. ndrukwekkende ontploffingsscene en mooi einde.

Als Mortier zijn neiging tot platte humor in een film als deze iets verder weet in te houden zit er nog genoeg moois in.

4.0*

Geen meesterwerk, maar wel behoorlijk leuk. Prettig alle kanten op schietende film. Drijft op de humor en vooral op de muziek en daar luister ik erg graag naar. Dat helpt enorm voor het waarderen van deze film. Veel van de anekdoten in deze film kende ik al, maar toch leuk om ze in deze vorm voorbij te zien komen.

3.5*

Ik hou wel van leuke, droge films over verveling geloof ik, want hoewel dit het wat mij betreft niet haalt bij voorbeelden als Temporada de Patos (veel gevoeliger) en Winter Vacation (veel droger en bijna surrealistisch) heb ik ook aan 25 Watts veel plezier beleefd. Veel leuke personages, milde humor en wat speelse vondsten (piepkleine scenes in een scene bijvoorbeeld) en af en toe een vrij hilarisch moment (zoals de oma die voor antenne mag spelen).

3.5*

Het gegeven is niet superorigineel en het plot hier en daar wat slordig. (The day of the triffids heb ik niet gezien, maar ik moest wel denken aan de laatste twee delen van Romero's trilogie) Maar verder was dit voor mij een enorme meevaller.
Het is lang geleden dat ik een film zo spannend vond.
De scene in London is fantastisch. Alleen vond ik het gebruik van de muziek van Godspeed you black emperor (toffe band trouwens) hier minder goed passen. Volledige stilte was nog beter geweest.
Dat niveau houdt de film niet vast. Maar het oogt wel goed (op DVD iig). Er zijn genoeg fraaie scenes en mooie schrikeffecten. Bovendien blijft het verhaal constant zo intrigerend dat de film afgelopen was voordat ik het wist.
Ook in het tweede militaire deel vond ik het gegeven (ik heb ze vrouwen beloofd) eng en menselijk aandoen. Ik kreeg het er koud van. De grote finale, die er lang aan zat te komen (een verrassing was het niet) was weer zo effectief gefilmd dat ik op het puntje van mijn stoel zat.


En dan ben ik bereid om over de kleine mindere kanten heen te stappen en een 3.5 te geven.

Wat is Robert Altman toch een heerlijke regisseur.Ik heb 'm steeds hoger zitten. Misschien zie ik vooralsnog alleen zijn sterke films, maar ook deze was weer heerlijk en komt in de buurt van mijn twee Altman-favorieten tot nu toe (McCabe & Mrs Miller en Nashville).

Het is een beetje thrillerachtig en een ietsje surrealistisch, maar vooral een mysterieuze film over identiteit. Veel symboliek maar nergens uitleggerig daarover en daardoor fijn open. Schitterend einde.

4.0*

Ongeveer even sterk als Kitano's debuut en dus wederom een leuke film. Mist nog de sfeer en de muziek van zijn latere films. Maar bijvoorbeeld de scenes op het honkbalveld en die in de karaokebar zijn erg tof. Erg leuk einde. En Kitano speelde zelden een fouter type, maar is ook weer zo dwars om zijn rol maar in minder dan de helft van de film te laten optreden.

3.5*

Ik hou het ook op een 3.5*. Ik was niet weg van het einde en ben er ook nog niet helemaal uit. Vond het bij vlagen magisch, met mooie subtiele scenes en de film straalde veel warmte uit. De onderlinge banden waren best voelbaar maar er miste ergens iets wat ik moeilijk te definieren vind. Echte magie tussen mij en de film ofzo. Zou best eens een film kunnen zijn die bij een tweede kijkbeurt flink omhoog gaan. Opvallend, want van de Claire Denisfilms die ik tot nu toe zag is dit ook de meest toegankelijke met een vrij duidelijk plot.

De scene in de trein vond ik wel leuk en Hitchcock weet er een erg aardig einde aan te breien, maar buiten dat was ik nauwelijks onder de indruk van deze Hitchcock.

2.5*

Wow, wat een veelbelovend debuut was dit en nu ik dit vijf jaar (pas) later zie ben ik erg nieuwsgierig waarom deze man nog geen tweede film gemaakt heeft. Waar is hij? Ik heb dit in 2005 gemist op het IFFR (was een tigerfilm) en had daar eigenlijk vrij snel spijt van. Eindelijk bekeken.

Zoals iedereen roept, valt de film in twee delen uiteen. Ik vind het verschil in niveau tussen de twee niet zo groot als sommigen hier. De eerste heeft als basis een tamelijk geniale lange dialoogscene, de tweede is een bizar verwerkingsproces, gedrenkt in eten, drank, vuur en blote borsten, de wereld een kwartslag gedraaid. Bijzondere film, bij vlagen zelfs haast briljant en het zou maar zo kunnen dat deze regisseur een film in zich heeft die volledig briljant is.

ehm, 4 sterren

Bas Blokker heeft gelijk. De opofferingsgezindheid binnen die vriendschap is het belangrijkste thema. Abortus is de aanleiding voor de beproeving.


Verder is de politieke achtergrond schitterend door de film geweven, door dingen aan subtiel aan te stippen, maar nooit te laten overheersen. Achter heel veel scenes gaat een hele nieuwe film aan achergronden schuil. Prettig ingehouden qua sfeer en ondanks de heftige thema's altijd subtiel, met een keer een dat shot van die foetus, dat aan kracht wint doordat het de enige keer is dat je zoiets ziet.


Fraai, ontroerend einde ook.

4.0*

De man naast me in het Ketelhuis vroeg me na de film "Snap jij er iets van?, Ik snap er helemaal niks van". En dat op een toon alsof hij zich bekocht voelde. Ik had bar weinig zin om hem te vertellen dat ik een film (of kunst in het algemeen) niet per see volledig hoef te snappen om het mooi te kunnen vinden. Snappen is 100% verstand, kunst is grotendeels gevoel. Dat had de man waarschijnlijk toch niet begrepen. Na mijn aarzeling om te reageren draaide de man zich naar de andere kant om een flinke discussie aan te gaan met de eerste de beste die daar zat.

Pas de derde film die ik van Miike zie en wat anderen al lang weten wordt voor mij ook steeds duidelijker. Miike houdt van de grenzen opzoeken, moet zelf haast ook een maniakale kunstconsument zijn die zich laaft aan alles dat los en vast zit. Heeft een werktempo waar alleen Fassbinder in het enigszins recente cinemaverleden bij in de buurt kwam. Een man met ongetwijfeld een hoofd dat borrelt van ideeën. Een man die niet bang is voor reputaties of om eens flink op zijn muil te gaan. Er zijn toch altijd wel weer een stuk of vier films in voorbereiding.

Big Bang Love koppelt een whodunnit in de gevangenis aan een filosofisch getinte film over jeugd en het verstrijken van tijd (en nog veel meer). Vermengt dat met invloeden uit toneel, stukjes animatie, teksten door het beeld, dans en wat al niet meer. Miike speelt niet alleen met chronologie, realiteit en droom en perspectieven, maar ook met het decor van de film. Van bijna een complete setting schakelt Miike makkelijk naar de Dogville-achtige non-decors.

Eigenlijk anarchie tot en met, het knapste is echter dat het niet geforceerd aandoet. De film intigeert en boeit en is er een om vaker te zien en af en toe nog even bij stil te staan. Al is Miike inmiddels vast al weer een paar films verder.

Ik ga me toch eens aan meer van die man wagen. Er zal genoeg tussen zitten wat me niet echt kan boeien, maar dat neem ik wel voor lief.

Voorlopig 4.0*

P.S. Ik dacht al waar ken ik die hoofdrolspeler (erg prettig om naar te kijken trouwens, in meerdere opzichten) van? Maar nu zie ik het. Hij zat ook al in Blue Spring die ik pas geleden zag. Daar was ie ook al beresterk.

Haneke met hèt thema uit het begin van zijn carriere. De onverklaarbaarheid en de onvermijdelijkheid van geweld in de hedendaagse maatschappij. Dit keer wat groter gebracht dan in zijn andere films over dit thema. Fragmentarisch (wat hier trouwens stukken beter werkt dan in Code Inconnu) geskip door het leven van mensen die iets te wachten staat wat ze nog niet weten.

Haneke stipt hier en daar wat kenmerken van de hedendaagse Westerse samenleving aan (eenzaamheid, mensen die langs elkaar leven, druk, materialisme). Maar het gebeuren blijft een mysterie. Een ingrijpende gebeurtenis wordt een journaalitem en we gaan weer over tot dezelfde orde van de dag.

Zo indrukwekkend als Funny Games of Der Siebente Kontinent is dit niet. Wederom een goede film van een buitengewoon boeiende regisseur wel.

Ruim 3.5*

Mijn derde Ozon en eigenlijk vind ik het tot nu toe altijd interessant wat hij doet, maar ook altijd een beetje net niet. Dat geldt ook voor 8 femmes. Het absurdisme, de melige liedjes, het over de top acteren, ik vond het allemaal best leuk. Maar ik had eigenlijk gehoopt op nog net een paar schepjes er bovenop. Trek dan alles uit de kast, laat het helemaal doorschieten. Dit was absurdisme, maar dan niet absurd genoeg.

Ik ben zeker niet zo anti als sommigen hier en vond het best vermakelijk en ben best blij dat Ozon aparte dingen durft te maken, maar toch is het allemaal wat onbevredigend.

2.5*

Wat leuk, wat leuk....
Weinig regisseurs nemen je zo mee in een wereld waar alles zo maf, vreemd en fascinerend is als Fellini. En dat weet ik al naar dat handjevol films dat ik van m zag.
Een film over een film die niet door gaat maar uiteindelijk de film is die je zit te kijjken.
Om te beginnen is Fellini grandioos in scenes met heel veel mensen waarin de camera van de ene persoon naar de andere gaat en overal een flard meepikt. Fantastisch.
De muziek lijkt wel geschapen voor de beelden, druk en nerveus en vol leven.
Zonder de rest van de film tekort te doen heb ik het meeste genoten van de jeugdherinneringen, de haremscene en de eindscene. Die ode aan het niets nadat de film niet doorgaat, briljant en vreselijk grappig..
De "asa nisi masa" scene vind ik tot nu toe misschien wel het mooiste dat ik van Fellini zag.

Voorlopig 4.0* maar dat is vrij grof naar beneden afgerond. Komt bij herziening wellicht nog een halfje bij. Ik wil 'm op DVD hebben.
En ik wordt alleen nog maar nieuwsgieriger naar de rest van Frederico's ouevre.

Aardige film. Mooi gefilmd, toffe muziek en subtiele, realistische scenes die ontwikkelingen in een relatie aardig weergeven. Stevig minpunt waren die quasi filosofische Antartica-scenes, dat verhaaltje over de reis van het antartica-ijs naar het smelten was echt een stapje te ver, dat had er uitgemoeten. Ook de voice over zat de film eerder in de weg. Maar gelukkig domineerden geen van beiden.

3.0*

Bij de eerste scene hield ik mijn hart vast. Ik vond het alleen maar irritant. Maar het werd gelukkig allemaal een stuk leuker. Het verhaal was totaal onbelangrijk inderdaad. Dat is ook bepaald niet de kracht van deze film. Het leukste zijn toch echt de dialogen. Vooral op de momenten dat er niet veel gebeurde. (Zoals in de kamer van Seberg). De algehele sfeer had ook wel iets. Mooie vrouwen met jongenskapsels die mysterieus en intelligent zijn. Fraaie plaatjes van Parijs.
Het is niet helemaal mijn ding, maar wel leuk om gezien te hebben vanuit filmhistorisch oogpunt.

3.0*

Het is ook een manier om een lowbudgetfilm te maken. Men neme twee regisseurs die naar hun voormalige highschool gaan met een beperkte opzet voor een script. Ze casten daar twaalf jongeren die een half jaar lang workshops acteren van ze krijgen. Met die twaalf jongeren en twee DV-camera's wordt met tussenpozen een film opgenomen waar de lege plekken in het script in overleg met de jongeren worden opgevuld. Verder vraag je bij Nasa nog wat beelden op. Na de montage wordt de digitaal opgenomen film op 35mm gezet. Kosten: zo'n 12.000 dollar en een heleboel wilskracht en geduld.

En wat levert het op: Een realistisch, documentair aandoend portret van 12 jongeren in een buitenwijk van Quebec-city. Met sterk spel van de jongeren en bij vlagen een aardig sfeertje. Best een leuke film al heb ik films met dit soort thema's eerder en beter gezien.

3.0*