Dreiecke

Een leuke opbouw van de film, bestaand uit 500 dagen die door elkaar gehusseld zijn en vervolgens weer aan elkaar geplakt zijn. Prettige en geloofwaardige acteurs in een vrij eenvoudig doch boeiend verhaal.

En dat verhaal is weer eens iets anders, een 'romantische komedie' die eigenlijk in de grond een beetje treurig is en het omgekeerde van een romance omvat. Toch met aardig wat humor erin en vooral met mooie en leuke visuele vondsten. De muziek vind ik ook heel ok.
Het kan allemaal dichtbij komen omdat de emoties rondom deze romance voor vrijwel iedereen herkenbaar zijn (als je tenminste weleens een min of meer onbeantwoorde liefde kende of ooit hebt getwijfeld over of je geliefde de ware is)

Een leuk einde, waarmee het voorgaande op z'n plek wordt gezet. Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn, maar een dichte deur betekent dat er elders tóch weer eentje open gaat .

Geweldig goede en mooie zwart-wit film.

Hoewel, er gebeurt eigenlijk niets anders dan 12 mannen die rond een tafel zitten te praten. Maar het is verschrikkelijk boeiend om de onderstromen waar te nemen en te bemerken dat deze stroom heel langzaam van koers wijzigt. De kracht van het naar waarheid strevende individu, dat zichzelf en zijn eigen waarneming trouw blijft en zo de omgeving verandert.

De film illustreert ook hoe meningen in het algemeen worden gevormd, hoe kort door de bocht en gericht op een eerste aanblik dat vaak plaatsvindt en waarom dat niet altijd (of misschien nooit) terecht is, vaak vertroebeld door emoties als woede of angst (12 angry men). Een doortastende (zelf) analyse van de vermeende feiten is blijkbaar zeer belangrijk om een waarachtige mening (en blik op de wereld) te kunnen vormen. Naast een zuivere, niet vertroebelde, intentie.

Best een goede en interessante film!
Wat ik zie zijn jongens (in gangs) met hun liefde, wanhoop, vreugde, kwaadheid, verdriet, etc.
Heel apart uitgebeeld in allerlei stijlen, film, anime, muziek, etc.
Een boeiende en afwisselende schets van het leven van kids aan de zelfkant in Singapore.

Ik ken geen film die ongeloofwaardiger is!

Maar 't is dan weer zo fout dat het komisch wordt Ik heb deze gisteren gekeken met een aantal mensen en we hebben ons rot gelachen. Inderdaad, ze zijn de verwoesting constant 1/2 meter vooruit. Lol! Dat te zien duurde bv minstens een half uur achter elkaar, zonder ophouden.

Verder vond ik de film qua gebeurtenissen vlot verlopen en onderhoudend en bepaalde zaken zagen er best heel mooi uit. Effecten te over, ook wisselend in geloofwaardigheid, maar voor mij 't waard om allemaal te bekijken. Een visueel spektakel.

Het acteren is wisselend, bij enkelen wel naturel/overtuigend en bij meerderen ook weer erg ongeloofwaardig. De karakters zijn veelal karikaturen, de Russen bv, maar Amerikanen en andere wereldburgers net zo goed.

Je moet er eigenlijk vanuit gaan dat het een absurd zwaar overdreven uitgebeelde film is en veel weg heeft van een Indiana Jones avontuur en dan is het heel goed te doen.
Voor mij, gezien de amusementswaarde, een 3.5 waard.

Naar het acteren van Benicio Del Toro kan ik ademloos kijken, die man heeft echt vele gezichten en personen in zich, net een kameleon. Daarbij kan hij veel emotie overbrengen, sterker nog: hij IS emotie. Ja, hij is mijn favoriete acteur En natuurlijk zijn daarbij vooral Naomi Watts, maar ook Sean Penn ook meesterlijk, ook weer in deze film.

Al met al vind ik dit een hele film vol emotie, geen vrolijke film, maar snijdend door de ziel en zeer onderhoudend door de vertelstructuur. Een aantal levensverhalen komen bij elkaar, de chronologie is door elkaar gegooid, we bladeren terug om oorzaken te ontdekken. Het zit goed in elkaar.

Eigenlijk kan ik niet mooier concluderen dan brabusRUS deed:

O Haupt voll Blut und Wunden...........

Wow! Dit is een van de mooiste films die ik ooit zag, met name qua sfeer en filmische technieken, maar ook het gegeven is heel mooi. Het onderwerp en de uitvoering ervan deed mij aan Noé denken.
Opnamen, perspectieven, geluiden (waaronder ademen) , muziek, effecten, alles vond ik fantastisch.
Pure kunst. Misschien voor sommigen/velen te abstract.

Dan het verhaal. Mijn perceptie van de werkelijkheid:
Dit is een duik in psyches van mensen en het thema is (lijden onder) schuldgevoel. We reizen mee in het hoofd van mensen die overleden door een aanslag. We lezen hun gedachten en we beleven de cirkelende gedachtengangen rondom hun schulden met hen mee.

Het hoofd van Sam was al eerder figuurlijk bebloed en verwond. Hij voelt zich schuldig aan de dood van zijn dochtertje en draagt deze schuld met zich mee. Bij zijn werk als bewaker heeft hij ook een fout gemaakt, hij heeft de dader niet goed ingeschat. Bewust of onbewust? De allerlaatste zin geeft hier wellicht antwoord op.
Met dit soort 'fouten' blijft een mens een leven lang malen in zijn hoofd. Voor mij een figuurlijke doornenkroon.
Men is koning, maar men weet het niet (en zet de kroon op en lijdt). Melancholie.
Tegenover Sam staat de jongen met een zelfde schuldgevoel. Hij heeft zijn moeder nooit weer benaderd en vindt dat hij moet boeten. Hij heeft besloten haar te vergezellen in de dood. Dat anderen dan ook zullen sterven is voor hem niet belangrijk. Het zal voor de normale mens een raadsel blijven waarom hij vindt dat zijn eigen sterven zo groots moet zijn, maar het is wel een realistische inkijk in een psyche.
En in hoeverre is het gedrag of de nalatigheid van iemand nu eigenlijk schuld?

Ook de manier van leven en sterven is belangrijk.
Sommigen kunnen geven van zichzelf en anderen troosten, zelfs in het sterven.
En wat is het contrast met sommige anderen dan weer groot. Want sommigen sterven terwijl ze niets van betekenis hebben willen zijn en niets hebben na te laten. Iemand is bv bezig met een bekrompen dwangmatigheid in een pashokje en iemand anders stapt bv dwangmatig steeds weer in dezelfde figuurlijke hoop sh*t.
Egocentrisme. De kleine cirkel, de zelfgekozen inperking
En allen voelen ze zich schuldig. Om hun (gedane) handelingen of gewoon alleen al om wie ze zijn.

Allen sterven gezamenlijk en pogen ieder hun eigen cirkel rond te maken middels het ont-moeten van elkaar.
En van zichzelf! Hoe confronterend.

Originele scenes zoals bij de spiegel en met de kleur blauw. Ik zie geen racisme, alleen woede en generalisatie over zowel blank als gekleurd, eerst naar buiten geprojecteerd en dan bij hemzelf terug komend. Mooi gedaan! De hoeken van waaruit gefilmd wordt en bepaalde contrasten vond ik apart en boeiend. Vriendschappen worden goed uitgediept en zijn stuk voor stuk optimaal (bijna te mooi om waar te zijn). Soms wordt er iets te veel geacteerd en gaat het ietsjes over de top voor mij, zoals de scene bij Nicolai en de allereerste scene.
Het eerste stuk ging goed door, verderop vond ik het af en toe langdradig. Soms worden opeens wat stichtelijke opmerkingen geplaatst , wat ik wel ok vind, maar wat mij wel opvalt. Verder veel interessante dialogen. En voorts blijft het natuurlijk een misdadiger die de gevangenis in gaat en daar wordt weleens sentimenteel over gedaan in deze film .

Een aparte combinatie van humor en drama, over een zwaar onderwerp. En het werkt uitstekend in deze film. Lachen en huilen, ziek en gezond, jong en oud staan vlak naast elkaar.
Een sterk scenario (en script), mooie heldere beelden, een fijne sfeer en een goede soundtrack (mooie songs) zijn de dingen die mij opvielen.

Joseph Gordon-Levitt is ook hierin weer een klasse acteur. Het is niet te geloven wat hij steeds presteert. Anna Kendrick acteert hier ook heel goed, Bryce Dallas Howard een stuk minder en Seth Rogen doet het prima als grappige sidekick, hij wordt weliswaar nogal stereotype neergezet. De ouders en de patienten in het ziekenhuis spelen naturel en passen als personages aangenaam in het geheel.
In het begin vond ik het acteren van enkelen een tikje stuntelig overkomen (later niet meer) en over het algeheel is er af en toe puberale/stoner humor waar te nemen. Gelukkig heeft dit zeker niet de overhand en komen ook de betere dialogen, sfeermomenten en diepzinniger drama voorbij.

Een onderhoudende, fijne film.