Meningen

Geinig filmpje. Niet echt genoten noch gegriezeld maar geen verspilde tijd omdat ik de volle 2 uur geboeid was.. Leuk concept met helaas te weinig echt goede segmenten. Ik heb P geskipt omdat ik niet tegen dieren geweld kan(hoe nep het ook mag zijn), Dogfight was daarom ook moeilijk om te beoordelen. Ik geef Z waarschijnlijk niet genoeg respect alhoewel ik een sociaal en politiek commentaar hier niet op zijn plaats vind. Verast door A en U, twee kleine verhaaltjes die boven de rest uitsteken door de heerlijk droge en grappige executie. vooral A was erg sterk.

5. L. A

4. D, U

3. G, I, K, Q, O, X

2. B, C, E, F, M, R, S, T, Y, N, V

1. H, W, Z, J

Teleurstellende film. De film begint goed met de vliegveld scene´s. Chaos, zombie´s en een vliegtuig dat crashed, heerlijk begin. Dan komt Leon in beeld en word de film helemaal gruwelijk. Nog meer zombies, nog meer kogels en een slow-mo combo van Claire, allemaal goed. Maar zodra ze uit het vliegveld zijn en het verhaal in beeld komt verloor ik de aandacht een beetje. Ik vond het verhaal namelijk niet bijzonder sterk.

Dit was geen probleem geweest als ik van de actie kon genieten maar de laatste 40 minuten vond ik veel minder dan het begin. Dit kwam denk ik vooral door de setting die erg saai was. Het leuke aan animatie films vind ik altijd de prachtige fantasie volle omgevingen maar de prachtige inner garden word al meteen opgeblazen.

De animatie vond ik ook zeker in het begin tergend slecht. Vergeleken met bv. The Spirit Within waren de gezichtsuitdrukkingen en de lipsync veel slechter wat toch storend is. Maar de film had zeker zijn momenten en toch leuk om te kijken als je van de RES serie houdt ^^

Dit was toch wel weer een origineel filmpje. Ik zie vele kruisende thema's hier die op een zieke en lugubere wijze wel enigszins tot zijn recht komen maar niet de impact hebben die ze zouden kunnen hebben door de erg onrealistische en belachelijke keuzes van de personages. Aan de andere kant kan ik deze extreme beslissingen ook wel waarderen omdat het toch dat gevoel van waanzin en ontzag aansterk die de film probeert te bereiken. Ik denk dat hier meer in had gezeten als het plot wat beter in elkaar had gezeten en de keuzes van de personages meer gerechtvaardigd zouden lijken.

Hoogtepunten in deze film waren voor mij zeker weten de close-ups van het dode meisje. De pijpscene met de beelden van dat meisje vond ik ronduit disturbing en ook schrok ik bij de beelden van JT die het meisje haar nek brak.

Beste moment was echter toen Ricky zijn liefde aan Joann verklaarde en een klots bloed in zijn gezicht kreeg met de "F*cking grow up* als genadeklap. En hoewel niet bijster onvoorspelbaar, vond ik het einde echter zeer bevredigend. (heerlijke woordkeuze *uhum*) De liefde van je leven tot een zombie sexslaaf maken en dat dan als een happy end in beeld brengen past helemaal bij het over-the-top totaalplaatje van de film.

Al met al vond ik dit een originele en heerlijk lugubere horrorfilm die helaas bezwijkt onder de zwakke karakter beslissingen.

Positief verrast met deze sequel. Eerste film vond ik tegenvallen door het matige verhaal en de belachelijke kat en muis scenes. Dat neem ik bij deel 2 maar voor lief, want eigenlijk is het precies dezelfde film met dezelfde sterktes en valkuilen . Zeker het begin van de film is erg boeiend waar Denzel, lekker casual, the good Samaritan speelt. Net zoals in de eerste film moet dat plaats maken voor het voorspelbare en overkoepelende plot. Eigenlijk zou ik veel liever 120 minuten kijken naar hoe McCall met zijn omgeving omgaat en het karakter verder uitdiept maar dat verkoopt waarschijnlijk minder bioscoopkaartjes. Toch is het overgrote deel van de film meer dan onderhoudend met een fijne Denzel en gevariëerde subplots. Waar in deel 1 het einde de film voor mij onderuit haalde is het hier inconsequent en kort genoeg om het te laten voor wat het is.

Geinig, over-the-top, absurd. Woorden die ik hier vaak terug zie komen en waar ik me ook goed in kan vinden. Daarom weet ik ook niet goed waarom deze film me zo tegen staat.

Maar te beginnen met het goede. Ik heb bijzonder genoten van het acteerwerk. Hauer is perfect gecast en gooit foute one liner na de andere met verve. De heerlijk manische Slick en de prachtige Abby. Drake zelf vond ik wat minder omdat hij een extremere Slick was, maar het koelbloedige mist wat Slick wel heeft. Ook het camera werk en bepaalde filters die worden gebruikt wekken een passende sfeer op en leveren soms zelfs shots waarvan ik echt kon genieten.

Maar al dat valt in het niet bij het geweld. Want man man wat een geweld. En ook hier kan ik weinig klagen. Veel van het geweld is geinig en origineel. Ik bleef continu verast door de excess van het geweld in een scene en vaak deden ze er dan nog een schepje bovenop tegen het einde. Maar echt genieten of echt lachen deed ik niet.

Door en door slechte personages worden afgeslacht maar bevredigend is het niet omdat het geweld in een te rap tempo wordt aangevoerd. Kondoro noemde deze film saai. Ik zou dat woord misschien niet gebruiken maar ik werd er wel vreselijk moe van. Ik mis uitdieping, of in het plot of in de karakters om het geweld wat meer context te geven. Misschien is dat teveel gevraagd van een ode aan het explotation genre.

Toch heeft Hobo with a shotgun sterke kanten. Hoewel het sociaal commentaar belachelijk uitvergroot is, zit het dicht genoeg bij de waarheid dat het een aantal realistische scenarios schetst. Het geweld is verassend en absurd en soms zelf schokkend. Maar als vergelijking moet ik vooral aan 2 films denken. God bless America die door het goede script de foutheid en absurditeit van de film een extra punch geeft. En Sin City waar het overmatige geweld werkelijk schokkend of bevredigend is. En daar slaat deze film helaas voor mij op beide vlakken de plank mis.

Dit is typisch zoon voorbeeld van "had zoooooooo goed kunnen zijn". Will Smith acteert briljant, New York is prachtig en Sam is zo lief. Maar inderdaad, wanneer Ethan en Anna hun intrede doen gaat de film in sneltrein vaart achteruit. De hele basis van de film word kapot gemaakt. Je bent helemaal alleen op de wereld, oh wacht, toch niet. Oh en om het helemaal Hollywood te maken laten we ook meteen het geneesmiddel ontdekt worden. Nee, dit is misschien een van de slechtste film eindes die ik ooit heb gezien.

De opbouw van de film is prachtig, en een gewone dag van Robert Neville is heerlijk om naar te kijken. De flashback zijn ook waardevol voor de film en niet storend. zoals in sommige films. De spanning vind ik ook goed in de film verwerkt, zeker dat claustrofobische gevoel naarmate de nacht nadert. Ik had graag een psychologisch verloop voor het verhaal gezien waarvan al een basis gelegd was met de poppen. De poppen voelen nu echter meer als een gimmick om het personage wat persoonlijkheid mee te geven. Ik had gehoopt op een soort film als Moon maar dat was dus een grote teleurstelling.

Wat een heerlijke film. De actie was goed, de personages waren geweldig en de humor was briljant. Is lang geleden sinds ik zo hard heb gelachen, droge en harde humor ten top.
Maar zoals al eerder werd aangegeven door hannes64 had de film ook een aantal rauwere scene's zoals de beschreven moord op het paars-harige meisje. Voor mij kwam de grootste klap echter tegen het einde toen Perry een bezoekje gaf aan de vader van Harmony. Het besef kwam toen pas bij mij dat incest toch een belangrijk thema van de film is.
En daar ook mijn grootste minpunt voor deze film. Het verhaal voelde voor mij overschaduwt door de humor. De lachsalvo's en de dialoog tussen de personages leidde mij zoveel af van het verhaal dat ik eigenlijk zoals normaal gesproken niet het verhaal probeerde te ontrafelen. Het plot kwam op mij dan ook niet erg overtuigend over en de impact van een thema als bv incest bleef voor mij uit. Maar ik zal bij de tweede kijkbeurt zeker beter op het verhaal letten.
Persoonlijk denk ik dat hier meer in had gezeten als de film een wat sterker plot met meer rauwe misdaadscene's had gehad dan de stortvloed (ondanks hilarisch) aan grappen. De makers bewijzen in ieder geval dat ze zowel harde scene's zoals die met het paars-harige meisje en de zwarte humor heerlijk kunnen brengen.

Heb deze film toch maar eens opgezocht omdat het idee van de gespleten persoonlijkheid mij wel aansprak. Omdat ik vrijwel niks over de film wist had ik ook pas op het punt van de moord door dat het om een seriemoordenaar ging. Toen kwam bij mij meteen de link met dexter. Het verklaarde voor mij de gevoelloosheid en de afstandelijkheid van de hoofdpersonage tot zijn vrouw. Zijn optreden en gevoelsuitingen voelen erg geforceerd.
Ik vind Costner persoonlijk een erg sterke rol spelen als de constant kalme en rationeel denkende moordenaar die op sommige momenten helemaal losgaat. Uiteraard is Hurt geweldig (ken hem uit Damages) als het manipulerende en aansporende alter-ego. De scenes waarin ze samen in lachen uitbarsten om hun eigen zwarte humor en ironie vond ik persoonlijk briljant.

Echter, zoals meerdere mensen al aangeven, waren de andere personages ronduit plat en soms gewoonweg irritant slecht. Mr. Smith was veel te eendimensionaal voor zoon grote bijrol. En Demi Moore was alles behalve overtuigend als de succesvolle agent die de jacht inzet op de beruchte seriemoordenaar. Zoals Nomak al aangaf viel ook het plot inderdaad veel te perfect in elkaar voor Brooks. Ook het einde was zo slap als het maar zijn kan. Wat was het heerlijk geweest om met de dood van Brooks af te sluiten door de daad van zijn eigen dochter.

Deze film had zoveel meer kunnen zijn als het plot beter uitgewerkt was geweest en de personages meer uitgediept zouden zijn. Maar toch vind ik het sleutelelement, Mr. Brooks himself, in deze film fantastisch. ik heb het vermoeden dat dit komt door mijn grote liefde voor dexter en de duidelijke overeenkomsten met deze personage.

Ben je groot fan van dexter dan raad ik deze film zonder meer aan, heb je het een beetje gehad met seriemoordenaars en gespleten persoonlijkheden dan kan ik goed begrijpen dat men deze film erg middelmatig vind. Ik heb er echter van genoten ^^ (behalve dat laffe eind bah!)

Redelijke teleurstelling voor mij, ik had er veel van verwacht maar het komt veel te onrealistisch over voor mij. Niet zozeer over het getal 23 maar het feit dat halverwege de film het hele gezinnetje gezellig detective gaat lopen spelen. Ze rennen van hot naar her vanwege een, wat lijkt, doorgedraaide hoofdpersoon. De twist verklaart dit een klein beetje maar het einde wat uit de goede twist volgt is dan weer zo vreselijk zoetsappig.

Carey speelde echter goed zeker tegen het eind waarin hij echt een doorgedraaide maniak lijkt. En de scene's waarin hij uit het boek voorleest zien er werkelijk prachtig uit. Wat ook echt een meerwaarde voor deze film is, is het nummer 23. Ik heb er expres op zitten letten en werkelijk alle cijfers die in de film voor komen hebben een combinatie van 23.

Deze film is toch wel een voldoende waard maar ik kreeg echt zin om hem af te zetten ergens midden in. En dat gebeurt zelden bij mij dus ik hou het maar op een 2,5

Was de geloofwaardigheid ook niet een van de meest belangrijke punten aan deze film

Heb deze film net gezien in de Halloween horror nacht en was zwaar onder de indruk. Voor PA kregen we het middelmatige Orphan te zien en daarna een goed voorbeeld van hoe een horrorfilm hoort te zijn. Goede spanningsopbouw, geloofwaardig acteren en genoeg ruimte voor je fantasie om wat dingen zelf in te vullen. Het einde is erg creepy maar beetje voorspelbaar een van de zwakste punten.

Eng, overtuigend en alles behalve saai 4,5 ster!

Meh, perfecte woord voor het gevoel dat ik overhield aan deze film. Ontzettend middelmatig. Het plot is al heerlijk origineel: een sub aantal verdachten in een geïsoleerde omgeving met de vraag: who is the bad guy?

Het probleem met dit soort films is altijd, als je de twist ziet aankomen is de film waardeloos. En in dit geval is de twist overduidelijk. Er zijn eigenlijk 3 mogelijke daders. En als je 1 of gewoonweg nog nooit een thriller hebt gezien weet je eigenlijk al met een beetje gezond verstand dat de meest overduidelijk verdachten, nooit de daders zijn. In dit geval het vreselijk onbenullige koppel dat zich zo dominant gedraagt dat het lijkt alsof ze recht uit een SM kelder zijn gelopen.

De makers zullen ook wel door hebben gehad dat niemand hier intrapt en proberen je op een dwaalspoor te zetten door het o zo vriendelijke koppel nummer 2 allerlei verdachte trekjes mee te geven (messen, littekens, leger achtergrond) Maar als je 2 of 3 thrillers hebt gezien weet je over het algemeen ook wel dat meest verdachte kandidate nummer 2 ook zelden de dader is. En als je dan een beetje nadenkt over de enigen die overblijven, de veel te gespierde om zich zo bang te gedragen screenwriter met de goede reflexen valt het allemaal netjes in elkaar. Bovendien wordt het andere koppel wel heel sympathiek naar voren gebracht en daarmee bedoel ik niet het dwaalspoorachtige sympathiek.

Uiteraard volgt dan de langverwachte conclusie met de schok en de explosies. Omdat de schok er bij mij niet was (rocky zag ik echter niet aankomen, en het "perfect for a framejob" was ook erg goed bedacht) bleven de explosies over en die vond ik erg geslaagd. "Guys...that was a perfectly good story >>> Multi-Kill moment vond ik eerlijk gezegd heerlijk en redt voor mij de film. En vervolgens moet er uiteraard een heldhaftig en happy end zijn.

Een paar leuke one-liners en een redelijk einde kunnen echter een film vol slechte en saaie dialoog, voorspelbare twist en on-originele opzet niet verhullen. Dus 2.5 ster van mij voor deze film...oh wacht -0.5 voor de scene met die geit...ik hou er gewoon niet van als je dat in een film propt.

Hmm weer zoon film waarbij ik niet goed weet wat ik er van moet vinden omdat ik de achterliggende gedachte niet helemaal begrijp of zo. Ik heb ook helemaal niks vernomen van het origineel dus ik heb ook geen vergelijkingsmateriaal.

Waar veel mensen de camera storend vinden, vond ik het wel bij de film passen. Ik kan goed begrijpen waarom de makers het zo hebben aangepakt aangezien er maar 2 mensen in de hele film meedoen en 90 minuten lang de standaard camera posities hanteren kan behoorlijk storend worden.

Eerlijk gezegd vond ik het begin werkelijk fantastisch, de constante spervuur aan actie-reactie vond ik heerlijk wegkijken en erg grappig. Een machtsspel in woorden dat de nadruk legt op de dialoog dan op het beeld zelf door de alternatieve cameraposities. De zogenaamde inbraak vond ik echter al een stukje minder maar de daaropvolgende mood switch van Caine vond ik heerlijk. Hoe hij zijn haat eruit schreeuwt en Jude Law in het nauw drijft vond ik persoonlijk erg goed geacteerd en de stalen blik nadat Caine het schot loste was gewoon...dodelijk.

Nu wordt het al een stukje minder met de inkomst van de zogenaamde detective. Ik had een zeer sterk vermoeden dat de detective Milo was. De dialoog met de detective is al een stuk minder gevat en de personage van Caine wordt te makkelijk in het nauw gedreven. Wanneer de detective losbarst en het overduidelijk bewijs van de moord aanwees begon ik te twijfelen of de detective wel Milo was. Was hij dan toch echt dood? De paniek die vervolgens bij Caine groeit is leuk om te zien en als de detective dan toch Milo blijkt te zijn en alles een spelletje blijkt te zijn geweest, voelde ik me behoorlijk gefopt. De uiteindelijk uitleg van het hele verhaal (planten van bewijs) is dan weer heel erg matig.

Vanaf hier af aan kon ik het gewoon helemaal niet meer volgen. Ik had gewoon helemaal geen idee meer wat het punt van het verhaal was want de machtsstrijd was in mijn ogen geen echte strijd meer. De dialogen vond ik ronduit irritant and ik keek maar steeds hoe lang de film nog duurde en hoopte dat het eind de film zou redden maar helaas.

Gemengde gevoelens voornamelijk door het eerste deel van de film zorgen dat ik geen onvoldoende geef maar het was alles behalve ene kijk plezier voor mij persoonlijk.

Toch meer een thriller/horror dan een thriller/drama in mijn ogen Matig verhaal, redelijk acteerwerk en een goed alhoewel voorspelbaar einde. Ik hoor hier van veel mensen dat het eind voorspelbaar is maar voor mij hoeft een voorspelbaar einde niet meteen slecht te zijn. Toen je op het eind Mildred zag ging het toch wel even van ohja. Het einde is niet verkeerd uitgewerkt.

Ik vond Banks persoonlijk erg goed, kreeg echt de bitch kriebels van haar. En het was absoluut geen straf om 90 minuten naar Emily te staren...uhh...kijken.

De film had best een aantal horror elementen waar ik helaas geen groot fan van ben maar daar zal ik de film niet op afrekenen. Absoluut geen slechte film maar voelt voor mij niet bovengemiddeld aan dus een dikke 6.

Raar eigenlijk hoe je met een niet pratende robot, eigenlijk na de eerste 10 minuten al helemaal kan meeleven. Erg sterk begin en een zeer onderhoudend middenstuk mede door de futuristische mens.

Alleen vond ik het einde redelijk teleurstellend, natuurlijk zijn bijna alle pixar eindes cliché maar bij bijvoorbeeld UP liepen er toch rillingen over mijn rug toen het huis bij de waterval was geland ondersteund door dat prachtige piano riedeltje. Hier miste ik die rillingen een beetje. En ook het herkenningsmoment was voor mij een beetje te zoetsappig maar dat hoort toch een beetje bij dit soort films.

Ik denk toch mijn favoriete pixar film na Finding Nemo ^^ (nooit fan van Toy Story geweest )