Meningen

hij lag al een tijd op de stapel. Genoten van deze mooie film.

sterke personages en ontzettend herkenbaar allemaal. Maar daarom niet minder ontroerend. Celia johnson speelt een vrouw die haar gereserveerdheid opzij zet en weer vreugde ontdekt op de donderdagmiddagen. Extra wrang doordat de relatie thuis zo koud is. Kruiswoordpuzzeltje, in 2 aparte bedden slapen.

Het taaltje en overdreven nette taalgebruik stoorde me in het begin wel, maar na een tijdje begon het te wennen. het past ook wel weer in de film. De bijkarakters waren leuk, het geflirt van de eigenaresse van de refreshment room en de stationschef is eigenlijk een soort side-plot. Muziek in de fil was ook zeer treffend.

Over de vertelstructuur kan weinig slechts gezegd worden. de eerste scene kijk je en je intersse is gewekt maar je weet niet meer dan dat die twee mensen een bepaalde emotionele band hebben. De laatste scene de zelfde dus was ik wel vrij geemotioneerd en bij de troostende woorden van fred moest ik een traantje wegpinken. Mooie cinema ! "Thank you for coming back to me"

Enige misser vind ik dat het prive leven van LAura heel uitgebreid verteld wordt maar dat van Alec totaal niet.

4.5* voor nu

toch een lichte tegenvaller deze film. Torenhoge verwachtingen na Cesar et rosalie. de flahsbacks en shots werkten niet echt bij mij. Ook emotioneel wist het verhaal me niet te raken. acteerprestaties zijn daarentegen wel weer goed en een aantal briljante shots bleven toch hangen.

De verhaallijn die wel heel herkenbaar aanvoelt maar niet werkt. erg jammer. Waar ik bij cesar et rosalie werd meegevoerd en meeleefde met de karakters had ik dat bij deze prent totaal niet. Al met al een nipte 4*. Denk niet dat het er meer gaan worden.

Briljant, intrigerend en bovenal visueel strak en mooi geensceneerd. Eerst betreft het hier een uitermate gedetailleerde beschrijving van het Engeland eind 17de eeuw. De strijd in de aristocratie, de positie van de vrouw, de verwikkelingen met Nederland en bovenal de kunst en architectuur van die tijd worden gedetailleerd maar toch ook losjes weergegeven.

Het verhaal is intrigerend. Een whodunnit met vele mogelijk daders die allen hun eigen motieven hebben en hun voordeel kunnen doen met de moord op de heer des huizes. De tekenaar die in het begin van het verhaal alles in de hand schijnt te hebben. Visueel verbeeld door het feit dat de tekenaar plus helper in het zwart zijn gekleed waar de rest van de edelen in het wit gehuld is. Na de omslag is dit precies andersom. Mede door mijn klassieke achtergrond kan ik het meeste van de alomtegenwoordige allegorieen en symbolen de granaatappel die het bloed van de nakomeling moet voorstellen, en de vrucht waarmee hades persefone verleidde, en demeter(de moeder) die de helft van het jaar(dat persofone in de onderwereld verbleef) geen moeite deed om de natuur te laten bloeien en floreren(herfst en winter) en de andere helft etc etc) die in de film verwerkt zitten vrij goed begrijpen. Maar weet ik na 1 keer kijken al wie de moord gepleegd heeft en hoe alles precies in mekaar zit? Nee

Er zitten zoveel verborgen verwijzingen en aanwijzingen door de film heen verweven dat je meerdere kijkbeurten zeker nodig hebt. Maar dat is in dit geval zeker geen straf, want de schitterende cinematographie, de kaders in kaders, frames in frames, de symmetrische opbouw van vele scenes boeien voldoende. Grappig punt is dat de hoofdrolspelers standbeeldgewijs hun scenes acteren. Vast gepositioneerd en met weinig nuance. Het karakter van het standbeeld loopt echter vrijelijk rond en ziet en observeerd dingen die de meeste andere karakters ontgaan.

De muziek van Nyman is een pluspunt voor de film, er zitten genoeg humorelementen in de film en het uitgangspunt dat het feit dat de tekenaar de dingen tekent zoals ze zijn en niet zoals hij weet dat ze zijn, ook zijn ondergang wordt is zeer boeiend.

Valt nog veel meer te zeggen over deze film maar merk iig dat ik fan van Greenaway word. Benieuwd naar 'A Zed and Two Noughts'

Voor nu 4* maar verhoging zit er zeker in na een tweede kijkbeurt die ik bewust een weekje uitstel hoewel ik er nu al zin in heb.

herzien en snap niet waar ik de eerste keer die 4* vandaan haalde. Wat een geweldige film.

In a Lonely Place. De eenzame plek van een man in strijd met zichzelf, de eenzame plek van een kunstenaar, de eenzame plek van een wereld zonder liefde. De titel kan op vele wijzen geinterpreteerd worden.

Bogart speelt als Dix Steele in mijn ogen de beste rol van hem ooit. De film sleept je van de ene hoek naar een andere. De film begint met de moord op Mildred Atkinson en vervolgens wordt die moord eigenlijk naar de achtergrond geschoven en wordt vooral gefocust op de impact die de moord heeft op de hoofdpersonages. Dix die wordt gezien als hoofdverdachte door zijn verleden van geweld en temperament. Mooi ook die woede als ze met de Nicolais op het strand zitten en hij erachter komt dat zijn maat nog steeds onderzoek naar hem doet.

Ironie is dat de eigenschappen van Dix Laurel zowel aantrekken als afstoten. Aan de ene kant intrigeerd het haar en houdt ze daarom van hem en aan de andere kant wordt ze er bang van. Als kijker leef je eerst mee met dix in zijn zoektocht naar ware liefde en later in de film leef je mee met laurel in haar angst en verdriet. Gloria Grahame speelt haar rol als Laurel schitterend.

Vertrouwen in een belangrijk goed in deze film, het bouwt de relatie tussen dix en laurel op en zal uiteindelijk ook het einde betekenen van de relatie. De angst van Laurel komt als kijker verschrikkelijk echt op je over. Dit is hoofdzakelijk te danken aan de dijk van een rol die Bogart hier neerzet. Hij boezemt je echt angst in. Vooral de scene van de hercontruering van de moord en het licht op de ogen van dix. 'squeeze harder, squeeze harder". Angstaanjagend en werkelijk.

Tel daar bovenop de aanklacht van ray tegen het klassieke hollywood waarin schrijvers weinig artistieke vrijheid kregen en gewoon boeken 1 op 1 moesten verwerken tot script en de tijdloze muziek en dit maakt de film een ware klassieker. ray heeft sowieso wel een handje van het neerzetten van personages die anders zijn dan het systeem, de maatschappij. rebel without a cause, on dangerous grounds.

De laatste scene is werkelijk 1 van de mooiste triestigste eindes aller tijden. We zien een man die gebroken is en waarschijnlijk nooit meer gelukkig zal worden. En dan het telefoontje, laurel: "yesterday, that would have meant a great deal for us". En dan het shot van dix die onder de boog doorloopt. Een man zonder hoop. back 'In a lonely place'. Ik hield het net aan droog.

"I was born when you kissed me, I died when you left me, I lived the few weeks that you loved me"

Schitterend. 5* dik en dik verdiend.

voor mij persoonlijk het hoogtepunt van het festival. zaterdag laat wezen stappen, eerste voorstelling van de zondag maar ademloos zitten kijken. Het zeer sterke verhaal van Dostojevski's roman wordt op een zeer sterke manier neergezet. Acteren is van werkelijk heel hoog niveau. mooie shots, schitterende muziek van Kaczmarek die veel bijdroeg aan de film. Maar het sterkste punt vond ik nog de interactie tussen de gewone verhaaltjes en het echte toneelstuk. zo heb je een moment dat Ivan buiten een sigaret rookt en de man van de fabriek tegenkomt. hij groet en biedt hem een sigaret aan. Daarna loopt Ivan weg en komt hij zijn gekke halfbroer tegen en...ze gaan weer verder met hun dialoog van het toneelstuk. Briljantie.

Enige minpunt wat ik tot nu toe heb kunnen ontdekken was dat omdat de subs in de bios te snel gingen, heb k niet alle teksten ten volle kunnen volgen en dus waarderen. dus voor nu 4.5* met kans p de volle mep bij herziening.

dit is pas cinema. Na soy cuba is dit misschien wel de 2de film van Kalatozov die mijn top 10 gaat binnendringen. Cinematographisch gezien misschien wel 1 van de mooiste films die ik ooit zag. Zie ook scherpe relaties met ivanovo detsvo. Al het mooie is denk wel gezegd. Chauvinisme(als die al aanwezig was) viel me niet op in storende mate.

5*. Kalatozov is een held !

Juist om de agonie van Johnny relief te geven, is het karakter van Jeremy bedacht. Hij is alles wat Johnny niet is, en andersom. Johnny heeft teveel gevoel, Jeremy schakelt elk gevoel uit. Maar wrang genoeg komen ze allebei op hetzelfde punt uit. seks als daad van verveeld geweld.

De huisgenote(Sandra) op het laatst plaatst alles in een kader. quote; 'with people like you, how will the world'.... johnny: 'end ?'. ze belichaamt in mijn ogen de rationele mens die heel graag wil geloven dat de wereld niet naar de klote is, en dat alles geen enkel wezenlijk doel dient, dat god niet gewoon een grote grap met ons uithaalt.

Verder is deze film elke keer dat ik hem kijk meer en meer. Er zijn niet genoeg regeltjes in de ondertitels om alles weer te geven wat er gezegd en bedoeld word. Ik indentificeer me erg met Johnny, kan me goed in hem inleven, al ben ik bij lange na niet zo zwartgallig. Gelukkig.

Het mooie aan Johnny vind ik dat hij zich in mensen verplaatst. Soms cru, soms niet. Vooral die scene met het meisje uit de cafetaria benadrukt dat maar eens. Zo aangrijpend, ze is zo verloren in de wereld die niet meer de hare is. 4 keer vragen of hij Bonen wil, heb je een hond gehad etc etc, en dan omdat ze door Johnny zo met zichzelf geconfronteerd wordt, hem wegjagen omdat het allemaal te dichtbij komt.

Johnny, de man met de encyclopedische kennis. Vooral de scene met de nachtwaker is briljant, die zet ik af en toe gewoon eens op, blijft boeien en intrigreren. 2 verloren zielen die kijken naar een vrouw die in haar eentje loopt te dansen. Het apparaatje dat aangeeft dat de nachtwaker 'bestaat'.

Al het menselijke low life met al hun goede bedoelingen die het toch maar niet redden in de wereld. En hoe mooi gebracht. Soms gewoon een close-up, met een getekend gezicht, soms een briljante dialoog. Zwart en wit als hoofdkleuren in de film. Bleke gezichten. Troosteloosheid. Weer komt dat personage sandra hier om de hoek kijken, zij is alles wat de rest van de hoofdpersonen niet is; verpleegster, vaste baan, ambities, net terug van vakantie, opgeruimd etc etc maar tegelijkertijd is ze precies hetzelfde of juist erger. Omdat ze niet doorheeft hoe doelloos het allemaal is. Een wrang contrast.

Johnny, de man die maar blijft praten. Want als je praat dan hoef je niet continue bij dingen stil te staan. Te beseffen dat je maar een klein stipje bent in het heelal. De briljante one-liners. "I'm not homophobic, I love the ilias", "Is this a stick-up". Zijn wervelende theorieen. Overal ondersteund door een geweldige score en meesterlijke acteerprestaties(vooral Thewlis).

De titel is op vele wijzen te verklaren. Maar in mijn ogen gaat het hierom, Deze film werpt de kijker en de personages erin terug op zichzelf, het gaat hier om het pure zijn, zonder kleren, zonder opsmuk, zonder bescherming, zonder geborgenheid, alsof je in de vrieskou in je nakie in de wildernis ligt. (wordt ook steeds aangehaald door Johnny: "stuur je me weer terug de vrieskou in, daarbuiten? "). Het essentiele zijn.

Het einde: hoe loopt het af met Johnny? Hoe loopt het af met de mensheid ? Wie zal het zeggen?

5* en een top 10 notering.

Uitstekende film van Tywker. Mooie visuals en muziek versterken het geheel. Interessant uitgangspunt draagt de film goed. Beelden versterken het verbeelden van de geuren, vooral de jumpshots tussen de verschillende specerijen op de markt was mooi gedaan. En dat ie op het dak lag en opnoemde wat er op steeds verdere afstand van hem bevond. Me ook niet verveeld tijdens deze toch wel lange film. die orgiescene sloeg wat mij betreft in het kader van de film net iets te veel de plank mis. Het einde was even mooi als onverwacht.

4* voor nu

ps. Tywker heeft wel een voorliefde voor roodharigen in zijn films

vanavond in het thema europees modern met de 'filmclub' gezien.

de film valt en staat met het karakter van Nahon. Waar het acteerwerk en het visuele gebeuren van de film bovenmaats is, laat het verhaal en de continuiteit veel te wensen over. Zwarte humor ligt op de loer en je krijgt nergens echt hoogte van het personage van Nahon, noch sympathie noch afkeuring. al met al een film van uitersten, waar ik iets meer mee kon dan met irreversible.

dik 4*

sterke film van casavettes. Vanavond gekeken met woman under the influence erachteraan. Valt redelijk weg bij de tweede maar zeker een genietbare film. Het boeit continue en veel blijft open. acteerwerk heel ruw en ongepolijst maar zeker te pruimen. Jazzy sfeertje doet de film veel goeds.

voor nu 4* maar sluit 4.5* niet uit. Vooralsnog 4*

wat een plaatje deze film. De film pakt je en laat je niet meer los. Ondanks het vrij primaire verhaal toch erg boeiend. Alles werkt in deze film. Muziek, acteerwerk, shots. Cinematographisch is deze film voor die tijd een voorbeeld geweest voor vele films daarna.

Enige storende vond ik de scene waarin de man zijn vrouw gaat vermoorden. Ze zitten in die boot en waar je de tweestrijd bij de man al heel vroeg verwacht, zit ie maar een beetje wars voor zich uit te staren. pas als hij de daad bij het woord wil voegen zie je 'opeens' de tweestrijd en de ommekeer. Was effectiever/geloofwaardiger gweest als dat al eerder de kop had opgestoken.

Het verhaal daarna wordt ontzettend goed uitgewerkt. Mooie shots en sfeerbeelden en langzaamaan wordt de liefde teruggevonden/herwonnen. Erg mooi. Storend alleen de scene waarin alle auto's langs ze heen schieten. Cinematographisch gezien erg lelijk. Missertje daar weer.

Dan het einde. Ergens had ik het ook wel een bevredigend einde gevonden als ze wel dood was gegaan. Dat schuldgevoel bij de man en wat hij daarna zou doen was interessant gweest. maar goed, dit einde kon mijn goedkeuring ook wel wegdragen alleen het eerste was wat interessanter gweest. nu kwam het een beetje goedkoop weg.

Ondanks alles toch 4.5* en na het zien van het commentaar kan ik de kleine minpuntjes misschien wel in een ander licht zien. Verhoging is niet uitgesloten. Onmiskenbaar echter dat dit een meesterwerkje op zich is (waar ik helaas nog niet alle puzzelstukjes van kan zetten )

magistrale film die mijn aankoop van de cassavetes five films criterion editie nu al de moeite waard maakt !

een film die drijft op de verwachtingen van het publiek. Met de juiste verwachtingen/instelling is dit een meesterwerk, met de verkeerde helemaal niks. Het camerawerk is schitterend, het acteerwerk subliem. Ik had op een gegeven moment het gevoel alsof ik in de film stond, de film was ik ! Sommige dingen waren ook vrij herkenbaar voor me en daarom had het denk zo'n impact op me. Het is moeilijk uit te leggen echter waarom precies. Ik ben een hele dag van de kaart gweest na het zien van deze film.

Als een film dat met je kan doen is het een film die een top 10 waardering verdiend in mijn ogen. Op naar meer van Cassavetes !

5 fonkelende sterren. 5*