Naked (1993)

Harde, rauwe, onluisterende film.

Johnny is een ongelofelijk onbeschofte eikel, maar tegelijk ook geniaal.

Van de drie Mike Leigh films die ik toegevoegd heb, vind ik dit de beste.

Weergaloos goed geacteerd, moet iedereen die van goed acteerwerk houdt gezien hebben.

Het ziet er naar uit dat deze hoog de top 100 binnenstormt, da's mooi!

Vooral het hele gesprek tussen de hoofdpersoon en die portier van (ik meen) een galerij of zo, over het einde van de wereld en de signalen daarvan, maakte destijds diepe indruk op me. Later zag ik een mooie documentaire, waarin deze onderwerpen op dezelfde manier besproken werden. Erg intrigerend.

Ik hoop deze snel nog eens te zien.

4,5 *

He chrissie en wpstolk, kunnen jullie uitleggen waarom je zo'n lage beoordeling geeft voor deze film? Begreep je hem niet of zo?

Waarschijnlijk niet. Heb hem nog in mijn vorig leven gezien; d.w.z. met mijn ex en toen keken we eigenlijk voornamelijk naar actiefilms. Heb net in het videobestand van mijn huidige vriend gekeken of ie hem niet had. En ja hoor, dus zal ik hem één van de dagen nog eens terug bekijken. Ben nu al wat jaartjes ouder en hopelijk wijzer dus waarschijnlijk krijgt ie dan wat meer punten. Hou in elk geval mijn stem in de gaten de komende twee weken. Beloofd!

OK, hou ik je aan

Dat mensen deze film niet goed vinden, kan ik me iets bij indenken, maar 0,5* niet, alleen de acteerprestatie van David Thewlis is al 2 sterren waard.

Gepost op 2 February, we zijn nu 21 weken verder

Dit lijkt me nou echt een film voor Ramon!

Ik heb veel films gezien, maar niet een die zo zwart is. Mike Leigh geeft zelfs geen spatje hoop.

Schitterend acteursspel, Schitterend Drama, Apart script en Mooie regie van Mike Leigh.

Andrew Dickson tekent weer voor een perfecte score.

Johnny (meesterlijk vertolkt door David Thewlis) is een antiheld, zeer onvriendelijk tegen vrouwen, zelfs gewelddadig.

Die scene met die portier is Meer dan Subliem. Twee losers on the edge of the world. Met filosofische theorieen

De film geeft een erg onrustig gevoel, en de Eindscene is subliem. 4,5* (voorlopig)

En dit gaf zeker de doorslag kappeuter!

Nee serieus, leuke film lijkt me. Ik heb 't genoteerd.

Die scène waarin die kerel z'n Maggie terug tegen het lijf loopt en de ruzie die erop volgt - met het hoofdpersonage (the man you love to hate!) er tussen in!

Pijnlijk & hartverscheurend

Have you ever thought, right, but you don't know, but you may have already lived the happiest day in your whole fuckin' life and all you have left to look forward to is fuckin' sickness and purgatory?

What if God just put us here for his own entertainment? That's all we are--just something for him to have a bit of a laugh at?

No matter how many books you read, there is something in this world that you never ever ever ever ever fucking understand.

Dit zijn allemaal uitspraken van Johnny (magnifieke acteerprestatie van David Thewlis), de eenzame hoofdpersoon in Naked die als enige lijkt te beseffen hoe ongrijpbaar en doelloos het leven is. Maar hij weigert de doelloosheid te accepteren: Johnny vlucht weg in filosofieen en theorien en probeert mensen in te laten zien hoe de realiteit in elkaar steekt........nog steeds probeert hij het leven te grijpen. Johnny is intelligent en gevoelig, maar deze gevoeligheid wordt omringd door een verbitterde, cynische, koude en zelfs aggressieve muur, een muur die onstaan is door pijn en ellende die hij heeft ondergaan in zijn verleden. Waarom geef ik nu deze ruime analyse vragen jullie je misschien af? Nou, eigenlijk lijk ik in veel opzichten op Johnny en juist dat aspekt van Naked intrigeert me. Hele dialogen uit Naked hebben zich letterlijk in mijn hoofd afgespeeld en de herkenning ontroert me diep. Mike Leigh heeft echt een knap script in elkaar gezet en brengt zijn grauwe blik in sombere donkere beelden over naar de kijker. De film is kritisch, slim, soms hilarisch en ontroerend maar is niet perfekt.

Het plot vertoont een aantal mankementjes:
Die Jeremy is in mijn ogen echt een overbodig karakter.......hij voegt werkelijk niks toe! En waarom belden die meiden de politie niet ipv op voorhand te zeggen dat de politie toch wel niks zal doen? Ook had ik wat moeite met die laatste huisgenoot. Ze was een erg irritant mens (en ja, die mensen zullen er echt wel zijn) en had ook nog eens weinig of niks toe te voegen aan het verhaal.

Toch kan ik de maker die foutjes vergeten:
Het causale verband tussen een voorspelling van Nostradamus en de daden van Hitler, de "God is slecht-theorie", de emotie/shock-uitbarsting van Johnny nadat ie in elkaar is geslagen (mbt mishandeling door zijn vader), De schitterende dialoog met de portier, de prachtige muziek, de talloze andere ingenieuze monologen en dialogen en de bedroevende eindvlucht hebben stuk voor stuk diepe indruk op me gemaakt!

In ieder geval wil ik meer van de maker zien!
Ik geef 4,5 sterren (ja FK, je hebt 't voor elkaar na een nachtje slapen)

Mooi gesproken Ramon

Héél mooi gesproken, Ramon

Bespreking van de week voor mij (maak er maar maand van).

Ik zou me wel graag identificeren met Johnny, alleen ik ben zo intelligent niet

Lol! Laat dat nu ook net dat gedeelte zijn waar ik me niet mee identificeren kan!

Uiteraard ben ik 't volledig met het enthousiasme van de anderen eens . Wat Jeremy/Sebastian betreft, die is naarmate ik de film vaker heb gekeken (teller staat nu ergens rond de 50, ik ken 'm inmiddels wel aardig van buiten), voor mij steeds belangrijker gaan worden. Johnny is namelijk een klootzak, met het hart echter uiteindelijk op de goede plaats, in tegenstelling tot deze nóg walgelijker kerel. Zie vooral de vernedering van Sophie, waar hij in het kwadraat overheen gaat vergeleken met de enkel bang voor te veel aan- en afhankelijkheid zijnde Johnny. DAT contrast is wat de rol zo onmisbaar maakt. Neerkijken op zwervers, ga je gang, maar besef dan ook de waarheid over die vreselijk egocentrische yuppies.

Daar had ik ook al aan gedacht Menni maar daar ligt in mijn ogen ook de fout van Leigh: omdat we in de psyche kijken van Johnny en vernemen dat Johnny pijnlijke dingen heeft meegemaakt vergeven we hem zijn sporadische brute gedrag en zijn ongevoelige opmerkingen, maar van die yuppie weten we dus niks........Het contrast bestaat niet omdat we niet weten wat de beweegredenen van Jeremy zijn voor zijn brute gedrag. Als Leigh DAT contrast op oog had, had ie ons ook een kijkje moeten laten nemen in de emoties van Jeremy....toch?

Ik denk niet dat het zozeer om 'vergeven' gaat, meer om aan te tonen dat het altijd erger kan, meestal in kringen waar dat door naievelingen niet zo verwacht wordt (rijken, enzo). Verder is Jeremy niet voor niets een bijrol, je kunt niet verwachten dat elk karakter tot in de puntjes uitgewerkt wordt. Dan moet je zéker niet bij Leigh zijn - want die gooit nou eenmaal het ene personage na het andere op je af, bijna net het echte leven . Over de een kom je wat meer te weten dan de ander en daar mag je dan zelf een brouwsel van conclusies aan verbinden. Overigens deelde ik toen ik de film net voor het eerst had gezien, je mening. Het is pas later geweest dat álle stukjes op hun plek vielen en ik 'm nagenoeg perfect ben gaan vinden.

'You've got a very sad face..'

- 'Have I?'

'That's okay, I find that attractive.. but that's me.'

Zó verschrikkelijk in- en indroevig, het afstotingsmechanisme hier vlak na, bij ook maar het kleinste vleugje liefdevolle aandacht..

'Well, this just goes show to show ya, that no matter how many books you read, there are some things in this world that you'll never ever ever ever fucking understand..'

Het 'einde' van de film is ontluisterend. Johnny die finaal inelkaar getrapt wordt. Achtergelaten als een levend lijk. Even is hij niet meer de baas in zijn wereldje.

Interessante, sterke film.

Nog nooit iets van Mike Leigh gezien, maar dit was zeker de moeite wel waard.

Deze film wilde ik vooral (nu) even zien, omdat ik nu juist in een boek bezig ben, dat grotendeels dezelfde thematiek en problematiek bevat: Michel Houellebecq’s Elementaire Deeltjes.

Dat boek behandeld in feite het failliet van de huidige Westerse samenleving (en doet dat op sterke, prikkelende wijze).

Een prima sfeervol, donker en grauw in beeld gebracht (existentieel) drama, dit Naked. Sterk acteerwerk. Interessant (realistisch ook- zij het in ietwat extreme vorm verbeeldt) script.

De muziek was mooi en interessant- het deed mij denken aan een soort opgevoerde versie van de muziek uit The Unbearable Lightness of Being, van Janaĉek: sprookjesachtig, laverend tussen hoop, liefde, onrust en wanhoop.

Toch had ik stiekem net wat meer verwacht van de film. Vooral wat betreft de personages beviel mij de film niet als gehoopt. Zowel hoofdpersoon als bijfiguren zijn realistisch, soms interessant maar ook irritant- vooral irritant.

Ik had gehoopt op wat sympathie voor- of inlevingsvermogen in de hoofdpersoon, maar dat viel wat tegen. Johnny was eerder stuitend dan intellectueel.

Ik kan me toch nog wel redelijk inleven in zijn dramatische levensloop en zijn manier daar mee om te gaan. Niet dat Johnny nu zoveel op mij lijkt, maar enige vertwijfeling en wanhoop met betrekking tot het leven en de existentiële levensvragen is mij niet echt vreemd…

Een beetje (gezond?) mens denkt toch wel eens na over de nietigheid van het bestaan en onze rol daar in?

Om specifiek te zijn: ik kan meer aanvangen met de problematiek, dan met Johnny. Zijn probleem, en dat van vele anderen, is die leegte die men ervaart als “beloning” voor wat (al te veel?) denkwerk. Wat dat betreft hadden die Chinezen het duizenden jaren terug, bij monde van die oude Confucius, al bij het juiste eind: “Hoe meer je weet, hoe beter je weet dat je niets weet”. Zo in feite onze nietige rol al bekrachtigend.

Er worden interessante vraagstukken behandeld in de film (op soms humoristische manier trouwens), die de kern van ons (lege) bestaan raken.

Johnny verwoordt het in het begin al treffend: “Ik ben het nooit zat, in tegenstelling tot jullie allemaal. Zowel lessen over de natuur als over ’t menselijk lichaam zijn jullie zat. Zelfs de mensheid zijn jullie zat.

Jullie willen alleen maar sensatie, hoe smakeloos of leeg ook. Zolang ’t maar nieuw en ’t er in 40 kleuren is.”

Dit raakt de kern van ons bestaan. Wij willen, materialistisch als we zijn, alleen maar sensatie- hoe extremer, de beter. Een nieuw “toverwoord” in de toeristisch- recreatieve branche is het woord beleveniseconomie. Hier gaat het er om ons zoveel mogelijk vol te stoppen met de meest mooie, intense ervaringen. Zo wordt de belevenis zelfs geïnstitutionaliseerd in onze samenleving…

Aangezien wij steeds meer ervaren, moeten de prikkels steeds extremer worden, willen ze nog echt indruk op ons maken.

Bij de meesten gaat dat goed. Bij sommigen echter werkt het mechanisme, dat de ervaringsprikkels regelt, niet meer- deze groep is gedoemd te vervallen in al te extreem gedrag.

Johnny hoort tot deze groep, evenals de twee hoofdpersonen uit het boek van Houellebecq- Bruno en Michel.

Bruno is een, in zijn kinderjaren, zeer gekwelde ziel, die zich later alleen kan uitleven in overmatig seksueel gedrag, liefst zonder emoties te voelen. Hij is een ziekelijk verslaafde genotszoeker. Michel is een eenzame knul, die zich, net als Johnny, alleen kan wapenen tegen de wereld door middel van het theoretiseren en filosoferen. Hij wordt een briljant moleculair bioloog.

Bij beiden is er nog wel een flankje hoop en liefde aanwezig- zij het sluimerend, afgedekt voor de buitenwereld.

Een probeersel om zich in te dekken tegen de nietigheid van ons bestaan, is om het leven filosofisch en theoretisch “in beeld te brengen” voor onszelf. Johnny ratelt maar door, over Nostadamus en Bijbel, bestaan en liefde.

Houellebecq’s Michel pakt het steviger aan: zijn onderzoekingen zullen leiden tot de vervanging van de huidige mens door een nieuwe, niet-individualistische soort.

Bruno, iets minder begaafd, komt niet verder dan het (tijdens zijn verblijf in een psychiatrisch instituut) schrijven van een script voor een film, waarin op een vredig eiland alleen maar plaats is voor naakte vrouwen en kleine hondjes…

Mijn eigen werk, trouwens, bevat nog niet veel meer dan het schrijven van wat onbeduidende berichtjes op wat internetsites, waarvan -behalve de “ervaring”- het nut voor de mens nog niet echt is aangetoond…

Ook de portier zoekt naar bevestiging:

“Mijn bestaan hier op deze plek wordt nu vastgelegd (door dit ding)”, zegt hij, als zijn code moet worden ingetoetst.

Wij zoeken allen bevestiging van ons Zijn, in het hier en nu; alleen lijkt het zegel, waarmee ons bestaan bevestigd moet worden, met waterverf bedrukt.

En vervalt zo in ongrijpbaarheid.

Nogmaals: interessante materie, die in (en via) deze harde film naar voren wordt gehaald.

Ik geef, na een innerlijk Socratisch debat te hebben gevoerd, vier sterren.

Prima analyse Gimli

Bedankt Martijn voor het bericht.

Wellicht kan iemand mij vertellen of deze film al op dvd uit is (Het lijkt me niet, anders had ik m’ wel ontdekt in de cdshop.)? Zo niet weet een filmliefhebber mij te vertellen wanneer deze dan wel gaat uitkomen op dvd? Ik heb een voorgevoel dat ik ‘naked’ voorlopig niet op de tv hoef te verwachten, terwijl hij ook al tijden niet meer op de tv is geweest.

Het rare is dat bijna alle films van Mike Leigh op DVD uit zijn, behalve deze

Fisherking, dat is zeker raar, haast schandelijk, omdat het in mijn optiek om een meesterwerk gaat. Ik vraag mij af waarom, zit daar een idee achter? Is het toeval of is de film omstreden? Wellicht uit winstgevend oogpunt gezien, wordt er verwacht dat de film maar een kleine doelgroep zal aanspreken, daardoor weinig geld in het laatje zal opbrengen? Maar toch barst het daarentegen van de films op dvd die maar een kleine doelgroep aanspreekt. Ik blijf het twijfelachtig vinden.

Ik vermoed dat de rechten van de film bij een andere maatschappij liggen dan die van de wel uitgebrachte films. Vaak is het een rechtenkwestie die releases van bepaalde films in de weg staat.

Denk dat voor deze film inderdaad wel degelijk een markt is.

Xgogax, een 0,5 ?!!

Je hebt gelijk. 0,5 is misschien een beetje overdreven. Voor mij is Naked niet eens een subtopper, maar wie ben ik

Niet eens een subtopper ??

Door velen hier, waaronder mijzelf, als briljant gezien. Je kunt je wellicht niet aangesproken voelen, natuurlijk. Maar je moet toch wel zien dat dit wel heel speciale thema;s behandelt .

Kun je zo’n belachelijke lage score ondersteunen door argumentatie? Dat maakt het wellicht wat geloofwaardiger. Misschien kan ik dan enig begrip opbrengen. Ik vind dit veel te gemakkelijk.