Naked (1993)

Harde, rauwe, onluisterende film.

Johnny is een ongelofelijk onbeschofte eikel, maar tegelijk ook geniaal.

Van de drie Mike Leigh films die ik toegevoegd heb, vind ik dit de beste.

Het ziet er naar uit dat deze hoog de top 100 binnenstormt, da's mooi!

Vooral het hele gesprek tussen de hoofdpersoon en die portier van (ik meen) een galerij of zo, over het einde van de wereld en de signalen daarvan, maakte destijds diepe indruk op me. Later zag ik een mooie documentaire, waarin deze onderwerpen op dezelfde manier besproken werden. Erg intrigerend.

Ik hoop deze snel nog eens te zien.

4,5 *

Eerste Leigh, en opperbest bevallen.

Ik kon het niet nalaten tijdens deze film de vergelijking te maken met Wings of Desire. Naked doet mij een beetje aan als een supercynische interpretatie van die film. Een soort van antithese, maar dan toch erg gelijkend.

Sterkte van Naked zijn de geweldig cynische dialogen. In tegenstelling tot wat anderen hier schrijven, denk ik echter niet dat Johnny zich echt opdringt aan mensen, dan wel zich spiegelt aan hen. Hij stelt zichzelf in op de mensen die hij tegenkomt en drijft ze toch kritische zelfanalyse.

De scene met de nachtwaker was knap, maar mijn favoriet deel is dat met Ewen Bremner. Beiden vormen ze een geweldig (komisch) duo. Ook de verpleegster die op het einde zich even komt mengen is pijnlijk grappig

Muziek was aardig, visueel net vaak iets te min. Enkele mooie shots, dat wel, maar algemeen iets te pover. Beetje jammer, want houdt de film tegen om echt uit te pakken. Ook de lengte had wat dat betreft iets mogen inboeten. Hoe langer dit soort film aanslepen, hoe meer scherpte ze verliezen.

Zo blijft de film dan ook hangen op een dikke 3.5*. Persoonlijk heb ik meer met het scherpe cynische van deze film dan het brave poëtische van Wings of Desire. Heeft Leigh meer van dit soort films, of is hij door de jaren ook wat softer geworden (wat ik vrees, bij het zien van Vera Drake bijv) ?

Juist om de agonie van Johnny relief te geven, is het karakter van Jeremy bedacht. Hij is alles wat Johnny niet is, en andersom. Johnny heeft teveel gevoel, Jeremy schakelt elk gevoel uit. Maar wrang genoeg komen ze allebei op hetzelfde punt uit. seks als daad van verveeld geweld.

De huisgenote(Sandra) op het laatst plaatst alles in een kader. quote; 'with people like you, how will the world'.... johnny: 'end ?'. ze belichaamt in mijn ogen de rationele mens die heel graag wil geloven dat de wereld niet naar de klote is, en dat alles geen enkel wezenlijk doel dient, dat god niet gewoon een grote grap met ons uithaalt.

Verder is deze film elke keer dat ik hem kijk meer en meer. Er zijn niet genoeg regeltjes in de ondertitels om alles weer te geven wat er gezegd en bedoeld word. Ik indentificeer me erg met Johnny, kan me goed in hem inleven, al ben ik bij lange na niet zo zwartgallig. Gelukkig.

Het mooie aan Johnny vind ik dat hij zich in mensen verplaatst. Soms cru, soms niet. Vooral die scene met het meisje uit de cafetaria benadrukt dat maar eens. Zo aangrijpend, ze is zo verloren in de wereld die niet meer de hare is. 4 keer vragen of hij Bonen wil, heb je een hond gehad etc etc, en dan omdat ze door Johnny zo met zichzelf geconfronteerd wordt, hem wegjagen omdat het allemaal te dichtbij komt.

Johnny, de man met de encyclopedische kennis. Vooral de scene met de nachtwaker is briljant, die zet ik af en toe gewoon eens op, blijft boeien en intrigreren. 2 verloren zielen die kijken naar een vrouw die in haar eentje loopt te dansen. Het apparaatje dat aangeeft dat de nachtwaker 'bestaat'.

Al het menselijke low life met al hun goede bedoelingen die het toch maar niet redden in de wereld. En hoe mooi gebracht. Soms gewoon een close-up, met een getekend gezicht, soms een briljante dialoog. Zwart en wit als hoofdkleuren in de film. Bleke gezichten. Troosteloosheid. Weer komt dat personage sandra hier om de hoek kijken, zij is alles wat de rest van de hoofdpersonen niet is; verpleegster, vaste baan, ambities, net terug van vakantie, opgeruimd etc etc maar tegelijkertijd is ze precies hetzelfde of juist erger. Omdat ze niet doorheeft hoe doelloos het allemaal is. Een wrang contrast.

Johnny, de man die maar blijft praten. Want als je praat dan hoef je niet continue bij dingen stil te staan. Te beseffen dat je maar een klein stipje bent in het heelal. De briljante one-liners. "I'm not homophobic, I love the ilias", "Is this a stick-up". Zijn wervelende theorieen. Overal ondersteund door een geweldige score en meesterlijke acteerprestaties(vooral Thewlis).

De titel is op vele wijzen te verklaren. Maar in mijn ogen gaat het hierom, Deze film werpt de kijker en de personages erin terug op zichzelf, het gaat hier om het pure zijn, zonder kleren, zonder opsmuk, zonder bescherming, zonder geborgenheid, alsof je in de vrieskou in je nakie in de wildernis ligt. (wordt ook steeds aangehaald door Johnny: "stuur je me weer terug de vrieskou in, daarbuiten? "). Het essentiele zijn.

Het einde: hoe loopt het af met Johnny? Hoe loopt het af met de mensheid ? Wie zal het zeggen?

5* en een top 10 notering.

Een rauwe en een van glazurenlaag ontnomen film. Ver verwijderd van vele andere gelikte drama `s. Daardoor weet de film, vooral geholpen door middel van zijn sarcastische en aan de onderlaag van de maatschappij levende personages te schitteren.

Het sarcasme waarmee Johnny door het leven gaat en zijn omstanders erin mee laat gaan, leidt tot een bijzonder komische film. Die op dramatisch vlak ook nooit te zwaar te behappen is. Goede combinatie van genres dus, verder geweldige dialogen. Alleen jammer van de net wat te standaard muziek. 4 Stabiele sterren, in tegenstelling tot de personages die in de film rond lopen.

Ik had deze al een tijdje geleden gezien, maar wist niet meer wat ik er van vond, behalve dat ie niet slecht was. Het thema sprak mij aan dus wilde ik deze wel een 2e kijkbeurt gunnen. Misschien dat ik bij de 1e keer niet ontspannen heb kunnen meeleven. Iets wat me nu wel lukte zonder problemen.

Wel, een heerlijk zwartgallig filmpje gezien en me prima kunnen inleven in de personages. Goed tempo, heerlijke zwarte humor en memorable momenten kwamen er in voor.

Dit zijn de films waarin ik een zwak voor heb. Overtuigend neergezet en weinig negatieve dingen kunnen vinden, alleen de beeldkwaliteit viel tegen maar dat werd gemakkelijk gecompenseerd door het verhaal.

Vind dit een hele geschikte film om hem over 5 jaar nog eens te herzien.

Dikke 4 sterren waren makkelijk te plukken.

Ligt het aan mij of heeft de Home Screen dvd een vreselijke slechte overzetting gehad. Het beeld was erg dof.

En waarom heeft deze film zo'n afgrijselijke poster?

Gelukkig is de film op zichzelf wel te pruimen. Uit andere berichten is wel duidelijk waardoor deze film zo goed is. Door David Thewlis en zijn karakter Johnny. Hij is niet echt iemand waarin ik me goed herken, maar een boeiend personage is het wel. Vooral fijn dat hij gewoon een klootzak blijft, maar toch met een bepaalde symapthie gebracht werd. Zijn zwerftocht is mooi en vooral de ontmoeting met de portier is prachtig. Het personage Sophie won daarnaast ook wel sympathie bij mij.

Zover zo goed, dus, maar het is geen perfecte film. Ik vind de film al minder boeiend worden ls Johnny zelf niet in een scène voorkomt, maar het personage Jeremy is dan weer zo'n flauw karikatuur dat de film er bijna bij instort. Ik snap het contrast met Johnny wel, maar hij lijkt er wel haast in te zitten omdat Leigh bang leek te zijn dat we Johnny niet aardig zouden vinden als er geen slechter personage in zit. Ook de scène waarin Johnny op de grond begint te flippen en Jeremy op de gang komt vond ik té gemaakt.

Jammer, want de film is verder toch altijd wel geloofwaardig. Ik zou trouwens wel eens willen zien hoe een scène tussen Johnny uit deze film en Poppy uit Happy-Go-Lucky zou verlopen.
4*

Ik ben minder positief over deze film. Vond de dialogen juist NIET interessant. Constant dat eindeloze gemekker van iemand met een irriterend engels accent over dat Apocalyptisch gedoe...

Er bestaan nochtans vele films met eindeloze dialogen die net WEL interessant, heb ik het over Before Sunrise/Sunset waar er nog zinnige, mondiale levenslessen en moralen in verwikkelt worden.

Ik heb ook totaal geen empathie, laat staan sympathie, voor de karakters in de film, ze laten mij compleet koud omdat er geen zak aan te beleven valt.

2 sterren

Mja, fantastisch dus. Over een gozer die slimmer is dan goed voor hem is. Die overal verbanden ziet, alles probeert te rationaliseren, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat onwetendheid misschien inderdaad wel zaligmakend is. Iemand die constant balanceert tussen zwelgen in zelfmedelijden en brutale arrogantie. Ik kon mezelf verontrustend goed in zijn denkwijzen en karakter herkennen.

Heerlijke verwijzingen naar Derrida (binnen/buiten-stukje), Socrates, de Bijbel, Griekse mythologie ("hè, de pizzabezorger!" ), Nostradamus, etc. Een feest voor geesteswetenschappers, maar ook uitermate confronterend gezien de verdere boodschap en resterende verwikkelingen van de film.

Toch, nu ik een nachtje heb geslapen (en rationeler erover kan denken) was die 5* een beetje overdreven. Visueel vond ik het weinig. De muziek ging nog wel. En op het laatst sloop er toch een klein beetje ongepaste humor in (dat gestotter van die Sandra). Al maakte dat laatste shot op dat gebied wel weer veel goed.

4,5* Enorm onder de indruk van spel en dialoog, maar voor 5* had hij audiovisueel nog wel iets interessanter gemoeten.

Boeiende film deze eerste Leigh voor mij, vooral dankzij een geweldige David Thewlis. De manier waarop hij praat, hoe hij met mensen in discussie gaat, zijn bijdehandte gedrag en zijn toch wel grote kennis van sommige zaken, zorgen voor een enorm boeiend personage, dat eigenlijk ver boven de rest van de film uitsteekt.

De beelden van de film zelf vond ik maar erg lelijk. De kwaliteit van de film zelf leek ook niet al te best te zijn, ik weet niet of dit bewust gedaan is door Leigh, maar beter wordt de film er niet door. Verder is Jeremy ook maar een matig en slap personage, dat nauwelijks indruk wist te maken. Gelukkig is zijn speeltijd t.o.v. Johnny veel minder.

Tja toch wel een geweldig personage die Johnny, een van de beste ooit zelfs denk ik. Hij draagt in zijn eentje de film en de scenes met de nachtwaker en met de "hardhorende Schot" zijn welhaast onvergetelijk.

3,5*

Juist ik had precies hetzelfde

Erg vage en saaie film, er wordt erg veel gepraat niet boeiend

Sfeer is redelijk en acteurs goed.

Verdient echt geen positie in top 250.

2,5 ster

Strontvervelende film. Ik had de tirades van Johnny na 10 minuten al helemaal gehad en vroeg mij af hoe ik de 120 volgende minuten in hemelsnaam door moest komen. Dit ging dan ook erg moeilijk. De aangehaalde onderwerpen zijn interessant, maar het getormenteerde personage van Thewlis zorgde ervoor dat het me niets meer kon schelen. Het script is verder bijzonder matig en audiovisueel viel er werkelijk niets te beleven. Naked is monotoon op meerdere vlakken en dit deed de kijkervaring zeker geen goed.

1,5*

De scene met de portier was ook voor mij het hoogtepunt van de film. Jammer van de wat stereotype bijpersonages. Verder boeiend maar niet verbluffend.

Ghe ghe,

De hele film Naked was aan een stuk door een brok cynisme, botte humor en geweld. Gekleed in een troosteloos jasje. Die Johnny was me toch ook zo'n vogel, hij ziet er heel bekakt uit maar ondertussen is het een zwaar gestoorde gek die een seksprobleem heeft en een hobby heeft om mensen op straat te zieken en te beledigen. In wat voor vorm controversieel dit is durf ik niet te zeggen. Het is meer een lach met een oei moment en ik denk ook een beetje een kritisch boodschap tegen de maatschappij.

Wat ook een hele onvergetelijk leuke scene was was die met die "Schot"

Verder gewoon wel moeilijk om er verder nog wat aan toe te voegen want eigenlijk is het niet echt een verhaal maar meer een uitzichtloze belevenis van die Johnny en een absurde reis voor de kijker. Maar verder is de film wel heel goed en sterk in elkaar gezet.

4,0*

Mike Leigh - Naked

Wat een geweldige film en ontzettend blij dat ik hier op gestuit ben.

Ten eerste het acteerwerk van David Thewlis is ontzettend fraai, alsof hij het echt is, niet eens aan het acteren is.

Soundtrack is ook goed het terugkerend deuntje vind ik er perfect bij passen.

Waar Jonny ook komt de omgeving is altijd grauw en troosteloos. Net zoals de personen die hij tegenkomt.

Het absolute pluspunt is humor wat een geniaal scherpe sarcastische opmerkingen komen hier aan te pas.

Ik zat ook de hele tijd te popelen wie Jonny nu weer tegen zal komen en wat voor dialoog er daar uit voor komt.

Wat een humor, doet me denken aan sommige opmerkingen die ik maak, alleen Jonny is daar nog 10 keer beter in.

Het dramatisch aspect is ook erg sterk, een intelligent persoon met bepaalde leed uit verleden (komt hier niet achter wat het is, wel dat het iets met zijn vader te maken heeft) met soort afschuw tegen alles en iedereen probeert hij iedereen te overtuigen dat het leven niks voorstelt en dat het gewoon klote is.

Zijn gedrag is ontzettend origineel en en kan misschien wel omschreven worden als intelligent, depressief en hatelijk.

Dan hebben we de yup die nog een stuk erger is, eigenlijk nog meer afschuw tegen mensen en een stuk lomper. Ik dacht eigenlijk dat Jonny en hij elkaar op het einde tegen zouden komen en dat er dan echt een rollercoaster van sarcastische opmerkingen zouden komen, maar daar was niks van waar.

Briljante film met veel memorabele scenes en quotes, ontzettend zwartgallig en een film naar mijn hart. Zeer snel een keer herzien.

4.5

Er valt misschien wel het één en ander af te dingen op een aantal karakters in Naked (de stamelende zuster bijvoorbeeld), maar het feit dat deze film van Leigh nu al een weekje door m'n hoofd spookt zegt ook wel het nodige. Thewlis is fascinerend en captiverend als Johnny, die zijn intelligentie en welbespraaktheid botviert op een niet-begrijpend en waarderend publiek, en zich feitelijk met zijn leven geen raad weet. Vaak verre van sympathiek en soms zelfs een vervelende kwelgeest, maar het is toch vooral hij zelf die het grootste slachtoffer hier van is.

Inktzwarte humor, fantastische dialogen, een meeslepende soundtrack, een pareltje van een film. 4,5*.

Reeds vijf jaar bekleedt deze film een vaste positie in mijn top 10, en dat terwijl het al vijf jaar geleden is dat ik hem heb gezien. De impact van toen is verkleind, maar nog steeds enorm groot. Naked zuigt me leeg als een bloedzuiger en overspoelt me met ellende. Thewlis speelt een complex man met een zware cynische blik in zijn ogen, omringt door koude en trieste persoonlijkheden. In plaats van zich te verstoppen, houdt hij echter nooit op met confrontaties aan te gaan. De botsing met de nachtwaker komt het hardst aan, omdat deze als enige lijkt te luisteren naar wat Johnny te zeggen heeft, en helemaal niet bang of verstoord lijkt door zijn apocalyptische feitjes. Dit gesprek draagt hij ook mee tot op het harde eind dat, onder luid gelach van God, de essentie bevat.

Don't waste your life.

Prachtige film van Mike Leigh, de tweede die ik van zijn hand zie. Happy-go-lucky was de andere, en daarin viel me al op hoe intens en met bewogenheid hij randfiguren in de samenleving portretteert. Johnny danst, evenals Poppy in Happy-go-lucky, met een lichtvoetigheid en poëzie door het leven, dringt daarbij (bedoeld of niet) zijn levensstijl op aan de personen in zijn omgeving, die erdoor worden aangeraakt. De ontmoeting met de nachtwaker is bijzonder, maar die met Archie en Maggie ontroerender. Naked is ondanks alle bruutheid bijna romantisch, ware het niet dat je door Johnny's antiheld-gedrag alsnog vervreemdt van de film. Voor de beleving is dit misschien niet heel bevorderlijk, maar het is wel ontzettend goed... Leigh is na 2 films al een regisseur wiens werk ik vaker ga zien.

Are ya with me?

Wat heeft deze film veel. Geweldige acteerprestaties, intens drama, spanning. Van begin tot eind hangt er een soort spanning in de lucht, die af en toe verlicht wordt door de vele grappige scherpe uitspraken en dialogen, die het de film alleen al waard maken om nog een aantal keer te bekijken.

Can I have me bag? It's got me duck in it.

De film zit vol met dit soort leuke grapjes.

Prachtige laatste shot ook. Als je zo'n sjofel iemand over straat zien strompelen, dan zou je er toch liever niet te dicht in de buurt willen komen, terwijl wij weten dat er een intelligente filosoof achter schuilgaat.

Toch wel vrij groot minpunt vond ik trouwens die rol van Sandra. Wat een amateuristisch ge-overact zeg! Niet om aan te zien! Had niks te maken met de acteerprestaties van de rest van de film. Ook kan ik (nog) niet zoveel met de rol van Jeremy.

Maar verder enorm schrijnend, hard, intens en intelligent. Hou ook ontzettend van Johnny's accent, wat een personage, David Thewlis had er, zoals eerder gesteld werd, een Oscar voor moeten winnen.

En eigenlijk ook best schandalig dat hij niet in de top 250 staat.

Voor nu een 4,5, maar wellicht in de toekomst nog een verhoging, en een plekje in mijn top 10!

Een indringende en boeiende tragi-komedie. Alle personages zijn in het absurde getrokken, maar nog net zeer herkenbaar gebleven en dat maakt deze film voor mij zo sterk. En uitstekend geacteerd!
Veel memorabele scenes, zoals met de bewaker en met de zwerfjongeren op straat.

Iedereen is een karikatuur van zichzelf geworden:
Zo is er de rigide, afstandelijke, stugge Louise met toch een zacht kantje als ze een heel klein ietsie pietsie losser wordt als Johnny met haar alleen is. Verder de ultra afhankelijke Sophie die zich gemakkelijk (met of zonder tegenzin) laat nemen voor wat aandacht en 'liefde' en áls ze iets positiefs ervaart bij iemand wordt ze een parasiet die je niet meer kwijtraakt (na een halve dag plezier kan ze al niet zonder Johnny leven). Hyper nerveuze Sandra kan duidelijk het leven niet aan zoals het is (zij is controlfreak) en spreekt in halve zinnen in de hoop dat iemand haar zinnen afmaakt en daarmee de chaos in haar hoofd op orde brengt. Jeremy (Sebastian?) is een sadist pur sang, overheerser zonder gevoel. Hij heeft wel wat trekjes gemeen met Johnny in het willen overheersen van mensen (vrouwen én mannen). Hij is echter gemakkelijk op zijn nummer te zetten door een krachtiger persoon en vertrekt dan snel met het staartje tussen de benen.
Dan Johnny, de filosoof die is doorgeschoten in cynisme en arrogantie. Hij voelt zich hoog boven de mensen verheven (en/of heel ver weg staan van de wereld) en ondanks dat hij Louise vertelde dat hij zich nooit verveelt druipt de verveling er bij hem af. Zijn neiging om mensen te spiegelen en hen hun waarheid te laten zien is erg te waarderen, zijn doordrammen van z'n eigen gelijk echter weer niet. Zijn filosofische uitspraken zijn af en toe heel interessant. Verder zoekt hij totaal niet naar intimiteit, heeft hierin wat mij betreft een schier autistische uitstraling (de manier waarop hij vervolgens blijft zuigen bij mensen bv). Hij heeft de neiging om mensen te hersenspoelen met zijn geklets, waardoor ze zich ook weleens flink tegen hem gaan keren en dat voelt hij. En dan nog vol van zelfmedelijden verontwaardigd zijn als hij op straat wordt gezet, de kou in, lol. Ook opmerkelijk is dat men zelfs met (fysiek) geweld niet bij hem doordringt en dat hij ´vrolijk´ zijn eenzame leventje weer verder oppakt.

Eigenlijk gaat het over allerlei slag mensen die geen herkenning en erkenning kunnen vinden van zichzelf, voornamelijk door hun eigen (aangeleerde) levenshouding en gedrag, en daardoor geen aansluiting bij anderen vinden en nauwelijks gelukkig zijn.
Ze ontmoeten elkaar vaak fysiek, maar slechts zelden op emotioneel of geestelijk vlak.

Als je van Naked één ding kunt zeggen, is het wel dat het een unieke film is; nergens is de prent standaard, voorspelbaar of conventioneel.

Het deprimerende sfeertje komt goed over, maar door het verhaal werd ik niet diep geraakt. Op acteergebied schittert David Thewlis in de hoofdrol, op de verschillende bijrollen is weinig aan te merken en vooral Ewen Bremner doet het goed. De scherpe dialogen behoren tot de sterkste punten van de film, en datzelfde geldt voor de humor.

Persoonlijk weet ik niet zo goed wat ik met de film moet. Misschien dat een herziening ooit kan helpen om een beter oordeel te vellen. Voorlopig blijft het voor mij bij een goede film die ‘iets’ mist om een echte topper te zijn.

Regisseur Mike Leigh heeft met All or Nothing en Secrets & Lies hele mooie, sociaal bewogen films gemaakt, maar deze film over een verzameling neurotische schreeuwers in een nagenoeg verlaten (?!) Londen kon mij amper bekoren. Niet mijn smaak.

De rebelse en excentrieke houding van de man die voor uiterst interessante en lollige dialogen zorgen waren een veelbelovend begin. Maar waar deze aspecten eerder in het verhaal bijdroegen aan de mooie absurditeit van het karakter en het hele plaatje, culmineerde dit op het einde helaas in niet meer dan een 'what the fuck?'.

Misschien nog open voor herbekijking en herinterpratie van vnl. het laatste deel, simpelweg omdat ik niet kan ontkennen dat de film een interessant unicum is. Maar momenteel overheerst de gedachte dat het veel meer en betere kanten had uitgekund.

Mijn hoge verwachtingen zijn waargemaakt.

Naked is inderdaad een erg grove en cynische film, vol zwarte humor. Wel mijn soort humor, en door de Britse accentjes krijgen vele quotes nog een extra komische lading. Thewlis is geniaal in zijn rol als Johnny, wat een van de meest interessante personages oplevert die ik zoal ken, maar ook Cruttwell speelt een heerlijke rol. Zijn personage lijkt misschien niet echt een duidelijke functie te hebben op het eerste gezicht, maar zorgt toch voor een hoop amusement. Vooral dat lachje telkens is priceless. Hij deed me wat denken aan een soort Britse Patrick Bateman.

Aan de ''lelijkheid'' heb ik me verder totaal niet gestoord. Het grauwe stijltje past erg goed bij de film, en desondanks zaten er best nog een handjevol mooie shots in verwerkt. Soundtrack is uitermate sterk vond ik, hoewel dat deuntje misschien net iets te vaak terugkwam. Op het einde werkt het nog het krachtigst, met het mooie shot van de strompelende Johnny.

Indrukwekkende film, vol intrigerende scenes en sterk acteerwerk. Daarom 4,5*.

How's your mum? - Fine. How's yours? Still pulling pints? - She's dead. She's still a good fuck though.

Mooi figuur die Johnny. Best bijzondere film toch deze 'Naked'. Hoogtepunt is - al vaak aangehaald - de scene met de man van de beveiliging. Prachtige en zeer interessante interactie tussen die twee. Jeremy vond ik een ietwat overbodig personage. Zie de meerwaarde niet zo. Ik hou wel van deze humor, lekker zwart, cynisch en onvoorspelbaar. Johnny is ook absoluut een memorabel karakter die ons in de laatste scene laat afvragen hoe het komt in de toekomst. Met hem, met ons allemaal. Eén om vaker te zien.

Wat een ongelofelijk irritante l-u-l-! (Sorry Fransman) die Johnny. Ik zat de hele film te hopen dat iemand hem eens op zijn bek zou slaan. En hoera! Leigh willigde mijn wens nog in ook! Leve de hangjongeren en zinloos geweld is zinvol! (Kijk! Er schuilt ook een filosoof in mij!). Punt extra voor de afranseling, maar die gaan er weer af doordat hij die zelfs nòg irritantere Jeremy niet van de trap liet gooien of zijn je-weet-wel liet afsnijden (wel bijna trouwens!).

Ja, ik vond de film een marteling en dat terwijl ik Leigh tot nu toe hoog had zitten en al zijn films wel kon waarderen. De personages zijn mensen die ik zoveel mogelijk zal proberen te mijden. Wel vond ik sommige van Johnny's opmerkingen wel erg sterk, maar sympathiek ga ik hem er niet om vinden.

Ook erg lelijk grauw geschoten deze film, maar dat zal wel zo bedoeld zijn. De muziek vond ik wel passend.

Sterke film over mensen die uitzichtloos, ongedisciplineerd en ambitieloos door het leven dwarrelen, elk nog met zijn eigen ingesteldheid gaande van filosofisch, kritisch tot zenuwziek onbenullig. Merkwaardig is dat deze film blijft boeien al is hij maar een collage van short-encounters, met amper lijn, maar doorgaans menselijk en begrijpelijk. Arme maatschappij die dit heeft gecrëeerd.

Zeer goede poging om iets bij te brengen, interessanter dan een documentaire. Erg sociaal en met steengoede acteurs.

Naked zag ik ergens in de jaren 90 en is altijd wel blijven hangen. Onnavolgbare Thewlis is redelijk briljant als de destructieve en misogyne provocateur Johnny, hij speelt hier toch wel de rol van zijn leven- daarna heb ik hem eigenlijk nauwelijks nog voorbij zien komen in memorabele films. De andere acteurs steken daar dan een beetje bleek bij af, al vond ik Peter Wight als de bewaker en Ewen Bremner als Archie positief opvallen. Sowieso waren de nachtelijke ontmoetingen aan de zelfkant van Londen de beste momenten in de film. De scenes in het huis waren een stuk minder, en dat geldt al helemaal als Sandra thuiskomt, wat een matige performance van die actrice was dat.

Beetje vage poster trouwens.

Dit was toch echt wel even genieten geblazen. Een vervelend mannetje die met pseudo-intellectuele filosofische theorieën het leven van Jan-en-alleman om hem heen zuur maakt. Ieder moment van de film wil je hem het liefst een klap verkopen zodat hij zijn smoel eens dichthoud. Maar ergens weet je als kijker ook dat hij zijn smoel voor niets of niemand dichthoudt.

David Thewlis acteert steengoed. De manier waarop hij de zinnen uitspreekt, hij lijkt wel te zingen af en toe, echt hij haalt het bloed onder je nagels vandaan.

Thewlis rookt zichzelf aan gort en alleen zijn vertoning alleen al geeft me het gevoel alsof ik een kankerpatiënt wordt. Ik heb ontzettend van zijn provocerende, opjagende houding genoten, en dan al dat filosofische gebrabbel... heerlijk! Ja, dit is zo'n film die lang ergens in mijn geheugen beelden achterlaat waar je met een glimlach op terug kijkt.

Een film die volledig wordt gedragen door David Thewlis die hier wellicht de rol van zijn leven speelt. Een alles behalve sympathiek personage die Johnny met zijn grofgebekte en onrespectvolle houding en discours met van de pot gerukte intellectueel gezever.

Daarnaast ook een sfeervolle film met mistroostige straten en ruimtes die één en al lelijkheid uitstraalden. Prima soundtrack ook met enkele prima scènes. Amusant en irriterend tegelijkertijd is die Johnny.

Toch werd ik niet helemaal gegrepen door de film, dit ondanks Thewlis en zijn filosofische gezwets.