Naked (1993)

Are ya with me?

Wat heeft deze film veel. Geweldige acteerprestaties, intens drama, spanning. Van begin tot eind hangt er een soort spanning in de lucht, die af en toe verlicht wordt door de vele grappige scherpe uitspraken en dialogen, die het de film alleen al waard maken om nog een aantal keer te bekijken.

Can I have me bag? It's got me duck in it.

De film zit vol met dit soort leuke grapjes.

Prachtige laatste shot ook. Als je zo'n sjofel iemand over straat zien strompelen, dan zou je er toch liever niet te dicht in de buurt willen komen, terwijl wij weten dat er een intelligente filosoof achter schuilgaat.

Toch wel vrij groot minpunt vond ik trouwens die rol van Sandra. Wat een amateuristisch ge-overact zeg! Niet om aan te zien! Had niks te maken met de acteerprestaties van de rest van de film. Ook kan ik (nog) niet zoveel met de rol van Jeremy.

Maar verder enorm schrijnend, hard, intens en intelligent. Hou ook ontzettend van Johnny's accent, wat een personage, David Thewlis had er, zoals eerder gesteld werd, een Oscar voor moeten winnen.

En eigenlijk ook best schandalig dat hij niet in de top 250 staat.

Voor nu een 4,5, maar wellicht in de toekomst nog een verhoging, en een plekje in mijn top 10!

Het eerste anderhalf uur wist Naked me erg te overtuigen. Op kop de scène met de bewaker, waarin over evolutie en God gepraat werd: zeer sterke scène! Hiernaast was het ook smullen van de hilarische scène met de trippende Schot (gespeeld door dezelfde acteur die in het latere Trainspotting het personage Spud zou vertolken, ik trok de lijn meteen door), de eerste scènes met Jeremy, de goede (sobere) muziek en een paar geestige grapjes.

Echter verloor de film voor mij tijdens het laatste half uur de pedalen. Zo werd bijvoorbeeld duidelijk dat Leigh niet meteen wist wat hij nog kon aanvangen met het personage van Jeremy. Dit personage had nochtans heel wat in zijn mars en ik denk dat ik niet de enige ben - o.a. Fortune schreef het hier al - die verwachtte dat er nog een confrontatie ging komen tussen Jeremy en Johnny (eentje die wat meer om het lijf had dan hun gedeeld moment dat in de film zit). Jeremy doofde uit zonder al teveel vuurwerk en dat was toch wel zonde.
Ook het personage van Sandra was te karikaturaal zonder teveel aan het verhaal toe te voegen: een extra comical touch? Duidelijk moest Sandra naar Zimbabwe vertrekken omdat ze het hectische Westerse leven in Londen niet zo goed aankon, maar om het zo dik in de verf te zetten. Ik zag er de meerwaarde niet van in en ze werkte zelfs storend.
Hiernaast had ik ook een probleem met de dramatische wijze waarop Sophie het huis verliet. Ik geef wel eerlijk toe dat ik tot mijn grote spijt een kleine tien minuutjes uit de film gemist heb, nl. de scène voor de afficheplakker (een mens zou op den duur beginnen met illegaal downloaden, omdat dvd's jammer genoeg niet altijd krasvrij weten te blijven...). Wie weet dat in die scène een verklaring voor dit gedrag gegeven werd? Hoe dan ook vond ik dat Sophie véél te snel verslingerd geraakte aan de kwal die Johnny uiteindelijk is en de manier waarop ze in tranen het huis verliet kwam haast potsierlijk over.
Ten laatste was ik niet helemaal gecharmeerd door de tedere scène op het toilet, al werd deze gelukkig wel op het einde half gered dankzij het sombere eindshot van de film..


Naked schiet ongelooflijk sterk uit de startblokken en weet te bruuskeren (o.a. dankzij een verzameling van nagenoeg uitsluitend lelijke personages), te entertainen en bij momenten is er plaats voor emotie. Tijdens het laatste halfuur laat de film heel wat moois liggen en vergaloppeert hij zich enkele malen. Jammer, want op die manier wordt de film van een mooie 4* gedegradeerd tot een 3,5*.


3,5*

Aankomende zaterdagnacht op Canvas

Een aanrader, Naked is een juweel van een film.

Canvas is goed bezig!

Sterke film

Ik heb net de film gezien, ik heb nu echt een WHAT THE FUCK?! moment. Goede acteerwerk en hele sterke dialogen. Er komen zeer interessante filosofische onderwerpen aan de kaak waar ik me ook vaak mee bezig houd. Alleen vind ik de film zeer deprimerend en iets te extreem. Een doelloos film zonder verhaal en enig samenhang. Echt een mindfuck.

3*.

enorm genoten van deze sterke film mede door het puike acteerwerk van David Thewlis.

erg deprimerend en komisch tegelijk.ik kan goed snappen dat tie niet iedereen aanspreekt door de zware thema's die de film behandelt,maar mij heeft hij erg verrast.

TOP tragedie komedie !

Helemaal vergeten op te nemen. Nou ja, moet toch nog zoveel zien...

Een indringende en boeiende tragi-komedie. Alle personages zijn in het absurde getrokken, maar nog net zeer herkenbaar gebleven en dat maakt deze film voor mij zo sterk. En uitstekend geacteerd!
Veel memorabele scenes, zoals met de bewaker en met de zwerfjongeren op straat.

Iedereen is een karikatuur van zichzelf geworden:
Zo is er de rigide, afstandelijke, stugge Louise met toch een zacht kantje als ze een heel klein ietsie pietsie losser wordt als Johnny met haar alleen is. Verder de ultra afhankelijke Sophie die zich gemakkelijk (met of zonder tegenzin) laat nemen voor wat aandacht en 'liefde' en áls ze iets positiefs ervaart bij iemand wordt ze een parasiet die je niet meer kwijtraakt (na een halve dag plezier kan ze al niet zonder Johnny leven). Hyper nerveuze Sandra kan duidelijk het leven niet aan zoals het is (zij is controlfreak) en spreekt in halve zinnen in de hoop dat iemand haar zinnen afmaakt en daarmee de chaos in haar hoofd op orde brengt. Jeremy (Sebastian?) is een sadist pur sang, overheerser zonder gevoel. Hij heeft wel wat trekjes gemeen met Johnny in het willen overheersen van mensen (vrouwen én mannen). Hij is echter gemakkelijk op zijn nummer te zetten door een krachtiger persoon en vertrekt dan snel met het staartje tussen de benen.
Dan Johnny, de filosoof die is doorgeschoten in cynisme en arrogantie. Hij voelt zich hoog boven de mensen verheven (en/of heel ver weg staan van de wereld) en ondanks dat hij Louise vertelde dat hij zich nooit verveelt druipt de verveling er bij hem af. Zijn neiging om mensen te spiegelen en hen hun waarheid te laten zien is erg te waarderen, zijn doordrammen van z'n eigen gelijk echter weer niet. Zijn filosofische uitspraken zijn af en toe heel interessant. Verder zoekt hij totaal niet naar intimiteit, heeft hierin wat mij betreft een schier autistische uitstraling (de manier waarop hij vervolgens blijft zuigen bij mensen bv). Hij heeft de neiging om mensen te hersenspoelen met zijn geklets, waardoor ze zich ook weleens flink tegen hem gaan keren en dat voelt hij. En dan nog vol van zelfmedelijden verontwaardigd zijn als hij op straat wordt gezet, de kou in, lol. Ook opmerkelijk is dat men zelfs met (fysiek) geweld niet bij hem doordringt en dat hij ´vrolijk´ zijn eenzame leventje weer verder oppakt.

Eigenlijk gaat het over allerlei slag mensen die geen herkenning en erkenning kunnen vinden van zichzelf, voornamelijk door hun eigen (aangeleerde) levenshouding en gedrag, en daardoor geen aansluiting bij anderen vinden en nauwelijks gelukkig zijn.
Ze ontmoeten elkaar vaak fysiek, maar slechts zelden op emotioneel of geestelijk vlak.

bijna 20 jaar oud en het blijft een topfilm, een van Mike Leigh's beste films, en nog steeds David Thewlis beste rol. Wel jammer dat Katrin Cartlidge zo vroeg dood was gegaan.

Indrukwekkend weerzien met Johnny.


Ook eentje die ik al járen geleden had gezien, en toen al veel indruk maakte. Voornamelijk vanwege de intelligente spraakwaterval die Thewlis neerzette, maar ook vanwege zijn (Johnny's, dus) compromisloze houding die ervoor zorgt dat hij niet enkel uitdeelt, maar ook ontvangt.

Jaren later is de film er alleen maar beter op geworden in mijn beleving. Naast de show die Thewlis steelt, wordt er nadrukkelijk een dramatische kader neergezet dat vervolgens wat naar de achtergrond verdrongen wordt als we op odysee gaan met Johnny, maar uiteindelijk een schitterende, aandoenlijke uitwerking krijgt met een welhaast soap-achtig randje. Een bijzondere kwinkslag die ik zelfs deze tweede niet aan zag komen; eigenlijk had ik stiekem het einde van de wereld verwacht...


Per ongeluk mijn oude stem van 3,5* (een te lage inschatting van een wat verwaterde filmervaring) verwijderd, maar nu dus met gemak de volle vijf sterren. Een extra pluimpje voor die bijrol van Bremner. En r.i.p. Katrin Cartlidge.

Als je van Naked één ding kunt zeggen, is het wel dat het een unieke film is; nergens is de prent standaard, voorspelbaar of conventioneel.

Het deprimerende sfeertje komt goed over, maar door het verhaal werd ik niet diep geraakt. Op acteergebied schittert David Thewlis in de hoofdrol, op de verschillende bijrollen is weinig aan te merken en vooral Ewen Bremner doet het goed. De scherpe dialogen behoren tot de sterkste punten van de film, en datzelfde geldt voor de humor.

Persoonlijk weet ik niet zo goed wat ik met de film moet. Misschien dat een herziening ooit kan helpen om een beter oordeel te vellen. Voorlopig blijft het voor mij bij een goede film die ‘iets’ mist om een echte topper te zijn.

Regisseur Mike Leigh heeft met All or Nothing en Secrets & Lies hele mooie, sociaal bewogen films gemaakt, maar deze film over een verzameling neurotische schreeuwers in een nagenoeg verlaten (?!) Londen kon mij amper bekoren. Niet mijn smaak.

waarvan deze zijn beste is

Ieder zijn smaak.

Geen gemakkelijke hap, deze eerste kennismaking voor mij met Mike Leigh.

Een filosofisch ingestelde, ietwat zelf-destructieve existentialist Jonhnny spart een beetje in de ronde met wat andere eerste-klas losers die hij bewust opzoekt of toevallig tegenkomt,en komt bij vlagen zeer geestig uit de hoek:

Voorbeeld: 'How did you get here?' Antwoord: 'Well, basically, there was this little dot, right? And the dot went bang and the bang expanded. Energy formed into matter, matter cooled, matter lived, the amoeba to fish, to fish to fowl, to fowl to frog, to frog to mammal, the mammal to monkey, to monkey to man, amo amas amat, quid pro quo, memento mori, ad infinitum, sprinkle on a little bit of grated cheese and leave under the grill till Doomsday.'

Je moet er van houden, aan mij was het wel besteed. Aan het einde blijkt achter het masker van onverschilligheid en cynisme ook nog 'n gevoelig mens te schuilen. Niet dat dit overigens echt voor een sprankje hoop zorgt in deze toch wel tamelijk naargeestige rolprent. Sterke rol van David Thewlis.

Op een gegeven moment ben je blij dat Johnny even niet in beeld is. Wat een figuur is deze filosofisch ingestelde maniak! Ook die andere kerel is aardig van het padje af en zorgt voor de nodige tumult in de film. De inhoud van de dialogen en de humor is op zijn tijd wel leuk en origineel. Toch was het achteraf een vermoeiende zit, waar ik op beter had gehoopt.

De rebelse en excentrieke houding van de man die voor uiterst interessante en lollige dialogen zorgen waren een veelbelovend begin. Maar waar deze aspecten eerder in het verhaal bijdroegen aan de mooie absurditeit van het karakter en het hele plaatje, culmineerde dit op het einde helaas in niet meer dan een 'what the fuck?'.

Misschien nog open voor herbekijking en herinterpratie van vnl. het laatste deel, simpelweg omdat ik niet kan ontkennen dat de film een interessant unicum is. Maar momenteel overheerst de gedachte dat het veel meer en betere kanten had uitgekund.

Een film die ik lang geleden al eens gezien heb en toen kennelijk beter vond. We zien een aantal mensen in een paar dagen. We zien liefde en sex. Maar vooral sarcasme en frustratie. Niet erg vrolijk allemaal, maar wel mooi gefilmd.

Lekker grof filmpje. Cynisch tot op het bot.

Qua toon doet dit me denken aan American Psycho, maar dan rauwer, Britser en pessimistischer. Helaas ook lelijker. Leigh ging duidelijk voor een grimmig sfeertje. Anno 2014 voelt het echter vrij ouderwets aan. De soundtrack is bovendien storend.

Best jammer, want Naked rust op een geweldig script. Vuilbekkerij met een filosofische insteek. Heerlijk hoe de anti-held het leven van willekeurige passanten tracht te "verrijken" (lees: verzuren) met zijn levensvisie. Prima acteerwerk ook van Thewlis.

Ieder personage in deze film is lichtjes gestoord tot knettergek. Mijn favoriet is de zakenman met psychopatische trekjes. Werd ook lekker willekeurig in het verhaal verwerkt.

Naked is een zeer geslaagd theaterstukje, maar het totaalplaatje ontbrak voor mij. Het duurde ook te lang. Daarom 3.5*

Mijn hoge verwachtingen zijn waargemaakt.

Naked is inderdaad een erg grove en cynische film, vol zwarte humor. Wel mijn soort humor, en door de Britse accentjes krijgen vele quotes nog een extra komische lading. Thewlis is geniaal in zijn rol als Johnny, wat een van de meest interessante personages oplevert die ik zoal ken, maar ook Cruttwell speelt een heerlijke rol. Zijn personage lijkt misschien niet echt een duidelijke functie te hebben op het eerste gezicht, maar zorgt toch voor een hoop amusement. Vooral dat lachje telkens is priceless. Hij deed me wat denken aan een soort Britse Patrick Bateman.

Aan de ''lelijkheid'' heb ik me verder totaal niet gestoord. Het grauwe stijltje past erg goed bij de film, en desondanks zaten er best nog een handjevol mooie shots in verwerkt. Soundtrack is uitermate sterk vond ik, hoewel dat deuntje misschien net iets te vaak terugkwam. Op het einde werkt het nog het krachtigst, met het mooie shot van de strompelende Johnny.

Indrukwekkende film, vol intrigerende scenes en sterk acteerwerk. Daarom 4,5*.

How's your mum? - Fine. How's yours? Still pulling pints? - She's dead. She's still a good fuck though.

Mooi figuur die Johnny. Best bijzondere film toch deze 'Naked'. Hoogtepunt is - al vaak aangehaald - de scene met de man van de beveiliging. Prachtige en zeer interessante interactie tussen die twee. Jeremy vond ik een ietwat overbodig personage. Zie de meerwaarde niet zo. Ik hou wel van deze humor, lekker zwart, cynisch en onvoorspelbaar. Johnny is ook absoluut een memorabel karakter die ons in de laatste scene laat afvragen hoe het komt in de toekomst. Met hem, met ons allemaal. Eén om vaker te zien.

Dit moet toch wel één van de mooiste en zwaarste films zijn die ik ooit gezien heb. Een erg confronterende film waarin ik ook veel kan herkennen. Een realistische American Psycho.

Vertel eens, Schot...

"What's all that about? "
"Eh? "
"That - the old Highland fling there. "
"You know you're doing that? "

Cult.

Complimenten aan wie die deze synopsis heeft geschreven. Ontzettend treffend en met achting voor die geweldige, cynische, erudiete boekanier: David Thewlis.

David Thewlis on Mike Leigh's 'Naked' - Time Out London - timeout.com

" When you work with Mike you put so much into it whether you’re playing a big part or a small part. I remember on "Life is Sweet", it was before mobile phones and you had to wait at home all day when rehearsing. You couldn’t go out because if he had an improvisation on the go, he might suddenly think: it would be great if David’s character walks into this now. It’s like being a fireman, you’re waiting to be called any moment. "

Als deze film geen vijf sterren verdiend dan weet ik het niet meer. Zelden zo'n mooie en indringende en indrukwekkende film over eenzaamheid gezien als deze. David Thewlis als de briljante filosoof en ontregelaar. Ik herkende daar wel trekjes in van mezelf. Schitterend van (lelijke) fotografie, van beelden van de zelfkant van het leven, maar ook van overlevingsdrang en hoop. Ik kreeg er bijna tranen van in m'n ogen. Het lijkt het einde van iedere vorm van communicatie tussen mensen, maar de communicatie tussen mensen is nog nooit zo sterk verbeeld als in deze film. En ik ben er zeker van, die speelt zich af voor deuren, op trappen en overlopen, op alle plaatsen waar mensen eigenlijk niet willen zijn. Brilliante humor, prachtig verdriet.

Wat een ongelofelijk irritante l-u-l-! (Sorry Fransman) die Johnny. Ik zat de hele film te hopen dat iemand hem eens op zijn bek zou slaan. En hoera! Leigh willigde mijn wens nog in ook! Leve de hangjongeren en zinloos geweld is zinvol! (Kijk! Er schuilt ook een filosoof in mij!). Punt extra voor de afranseling, maar die gaan er weer af doordat hij die zelfs nòg irritantere Jeremy niet van de trap liet gooien of zijn je-weet-wel liet afsnijden (wel bijna trouwens!).

Ja, ik vond de film een marteling en dat terwijl ik Leigh tot nu toe hoog had zitten en al zijn films wel kon waarderen. De personages zijn mensen die ik zoveel mogelijk zal proberen te mijden. Wel vond ik sommige van Johnny's opmerkingen wel erg sterk, maar sympathiek ga ik hem er niet om vinden.

Ook erg lelijk grauw geschoten deze film, maar dat zal wel zo bedoeld zijn. De muziek vond ik wel passend.

Volgens mij vond jij deze film veel beter dan je voor jezelf wilt toegeven, Baggerman. Je hebt je tenminste behoorlijk kwaad zitten maken. Dat is in ieder geval het bewijs dat die film onder je huid gekropen is. Natuurlijk is die Johnnie een lul. Dacht je soms dat ik het geen lul vond? Ze hadden 'm van de trap af moeten sodemieteren. Maar dit is een film, oké? Met acteurs. Dat was je zeker even vergeten. Briljante film. Ik ben niet de enige die dat vind. Die hoge score zal wel geen toeval zijn.