Meningen

BwahaHAHAHA!!! Echt genoten van dit super low budget juweeltje! Zoals hierboven al aangehaald, heeft dit alles wat vereist is om een heerlijk genrewerkje te worden: gore (had wat meer gemogen), lekkere wijven (had wat meer PLUS wat bloter gemogen), lekkere cliché karakters (had wat chichéër gemogen), en de nodige liters bloed (had wat bloediger gemogen)...

Het idee achter het verhaal is simpel edoch doeltreffend: een school heeft een eindejaarsfeest. Een chemische danwel nucleaire fabriek stoot al tijden giftige dampen uit... Gooi er een strategisch gesitueerde begraafplaats bij, goed mixen en bewonder de filmische creatie die Dance of the Dead heet!

Het geheel deed idd wat denken aan Return of the Living Dead (1), al was het alleen maar om de begraafplaats. Ook het perfect vuige punkrock bandje gaf een heerlijke knipoog naar het hilarische griezel-meesterwerk van Dan 'O Bannon! =Let vooral op de Rezillos-cover 'Somebody's gonna get their heads smashed in tonight'.

Het spelen met clichés is leuk! Nerds, cheerleaders, preppies, punks, meer nerds, prom queens, bullies én een gung-ho gun toting geflipte wapengekke leraar! Laat ze los in een -wat van een prachtige prom night in een zombie schuifeldansfeest is verworden- en je weet dat er genoeg zombie-hoofden gaan rollen! Dat is meteen mijn kleine kritiek-puntje: de climax bij het dansfeest had wat uitgebreider gemogen. Het werkte voor wat het was, maar ik had wat meer zombie-smashing, head-chomping, eye-piercing en limb-ripping willen zien. Iets meer spanningsopbouw, iets meer bloed en hersens, onder het romantische dansnummer door... Het einde was daarentegen wel weer bijzonder leuk gedaan.

Ik vond dit echt een grappige film. Vooral het einde deed me verlangen naar meer:

En als de band nog één keer bij elkaar komt, dan zal die reunie d'r misschien wel komen óók!!!

Voor happende zombie cheerleader-love en de coolness van de Sci-Fi Club 3,5 Dancing with the Zombie-Stars!

GEWELDIGE rape/runaway/possessed/stalk/revenge film van de Indonesische Grootmeester van de IndoFantasyAction H. Tjut Djalil!

Tonya Offer (Lawson?) is geweldig als Suzy, de mooie zus van een fotomodel Linda, die haar gewelddadige vriend verlaat als hij haar één keer teveel slaat, verkracht en als tot overmaat van ramp daardoor óók nog 'ns de eettafel onteert wordt én doormidden breekt!

Ze duikt onder bij haar fotomodel-zus in Indonesië, die haar echter moet verlaten om een fotoshoot te draaien in Bali.

Terwijl ze zichzelf probeert te herpakken, laat Suzy per ongeluk de geest van een 1000-jaar-oude heks ontwaken. En laat de heks nou net de beschermmoeder zijn van geslagen nymfen, en ze is uit op bloed! De heks (bikini beach-babe Amy Weber) wil bloed, en ze zorgt dat Suzy dat haar bezorgt. Dressed to kill, met haar massieve borsten trots vooruit, schuimt Suzy de nachtclubs van downtown Jarkarta af op zoek naar mannelijke slachtoffers om de bloedlust van haar satanische meesteres te verzadigen.

Dit is een geweldige combinatie van bloedzuigen, zwarte magie en killer babes! Dit is een ware midnight movie classic! Wild en verdorven zoals alleen Aziatische films dat kunnen zijn!!

Tonya Offer is echt heel erg goed als de mishandelde vrouw die op weergaloze wijze wraak neemt op elke man die dom genoeg is haar pad te kruisen! Jammer genoeg wordt ze bezeten door heks Amy Weber, die daardoor minder vaak te zien is als ik wel zou willen! De scenes waar ze in zit zijn weergaloos, maar ze had er wat mij betreft in méér mogen zitten! Jammer, maar helaas... Ook zij zet een heerlijk over de top karakter neer - let vooral op het begin van de film, de aai die ze dat lieve hondje geeft, als die er met haar scheenbeen vandoor wil gaan! BAD idea, doggy!!! En zelfs dát doet ze sexy!!

Genoeg schieten, explosies, achtervolgingen, zoals we van H. Tjut Djalil gewend zijn. Nu aangevuld met een mooi dramatisch verhaal over huiselijk geweld, wraak, zwarte magie en het nachtleven van Jakarta, vermengd met mooie beelden van fotoshoots van bikini-babes in Bali! WOOHOO!!

Voor -mooi als ze kwaad is- Tonya Offer, en -altijd mooi, maar vooral als ze overbubbelt van dierenliefde- amy Weber, 4.5 leegezogen ster!

Een hele leuke über-B-film! Een huis vol dommige corpsmutsjes, vier gruizige Indiane-.. scuse me, Tolteken, en één stoere man in uniform met een zweep! P-A-R-T, why? ‘cause I gotta!

Een groepje niets vermoedende studentes betrekken het huis op Totem Hill. Het huis is gebouwd op een plek, waar enkele eeuwen geleden vier Tolteekse tovenaars zichzelf hebben begraven – levend! Bij het aanbreken van de Boze Dagen staan de oeroude demonen op uit hun graf om zich te voeden met de levenden. Alleen een oude Ranger met een zweep – gemaakt met materialen uit de vier Wereldgewesten – staat nu tussen de meiden en de mythische Tolteken-zombies.

Phil Smoot heeft twee film geregisseerd: dit pareltje, en het nóg grotere shlock-fest. Alien Outlaw. Een rommelig, niet bijster strak ge-edit lowbudget hobbyprojectje. Toch had ik meer willen zien . Verbazingwekkend dat voor zo’n ultiem B-project de oude cowboy-held Lash La Rue zijn laarzen en zijn zweep uit het vet heeft gehaald. Genoeg humor, vette onzin, ongein en ranzigheid voor 80 minuten lol.

Tuurlijk is er van Polter Geist et al geleend. Dat de eennalaatste rustplaats van vier Toltec evil magiërs middenin North Carolina terecht komt, is bijzaak. Het is grappig, het is melig en het werkt! Na de Mexicaanse worstelfilms van Santo, Blue Demon en Las Luchadoras (gáát hen zien!) is dit de eerste film waar ik Latijns-Amerikaanse mummie-achtigen mag aanschouwen. Da's toch kicken?

De acteurs zijn oké voor wat ze doen. De jongens zijn Toltekenvoer. Lekker stom, kijken eerst de baddies duf aan, beginnen pas te rennen als iemand ze probeert te scalperen. De meiden , minimaal net zo stom, gillen lekker, 'rennen' lekker, en sterven lekker. Twee kunnen óók nog 's van zich af bijten en steken met magische messen! Voor in een mid-‘80s no-budget horror zijn ze leuk, én grappig.

De Tolteken zijn niet bijster snel of snugger, maar hebben een eigen dynamiek, bewegen zich met een soort lompe gratie. Wolfeye, Archer, Tomahawk en Dim (d-OH!) hebben elk een uniek karakter. Ze zien er niet heel eng uit. Toch is de makeup voldoende om het geheel een leuk gruizig gevoel te geven. Ook de special effects en het bloed zijn erg leuk gedaan. Let vooral op de ‘hoofdontvelling’ van de jongen bij het water! Bloed- en tietenniveau is trouwens zwaar voldoende!

Speciale aandacht voor de onnavolgbare Lash La Rue! Deze veteraan uit vele cowboy-films is cool! Zijn ‘acteren’ is op B-niveau, maar hij maakt het goed in zijn zweepwerk! Wow! Hij laat hem in elk geval met veel dramatiek knallen. Het begint al goed als hij een jongetje al zwepend van vier “hellehonden” redt. Hilarisch is het zwependuel met de laatste Tolteek. Minutenlang zweept hij de doodsbange tovenaar van alle kanten om de oren. Hoogtepunt: “Let’s see how you’re gonna use that whip without a nose!” Whap-AH! Briljant!

Voor Ranger “Feel mah whip!” Girard, de geweldige dikke Uncle Earl en twee stoere studentes, 3,5 opgegraven sterretjes!

Óf dit is een extreem tam filmpje, óf ik heb de gecutte versie gekeken, feit is dat ik weinig tot geen bloederige of gore gore heb kunnen ontdekken in dit toch als redelijk hardcore bekend staande werkje!!

Neemt niet weg dat ik me erg vermaakt heb. Waarschijnlijk door het extreme hak- en snijwerk van de heren/dames censuren was de verhaalvoering wat schokkerig te noemen.

Zeker een aanwinst voor op de Mummie/zombie-plank. Toch ben ik benieuwd of ik hem mét alle rijt-, bijt- en doorklief-actie niet nog een of een half puntje omhoog zou krikken!

Voor Annie Schilder en haar arme verbrande klauwtje 3 dik omzwachtelde puntjes.

Helemaal eens met WendyVortex - Na het verrassende Children Shouldn't Play with Dead Things levert Bob Clark ook in dit rauwe werkje een puike, donkere, suspensevolle horrorprestatie af!

Wederom een verrassend goed gelukt ranzig, gruizig stukje sleazoid trash. Een van de vroegste, en zéker een van de betere Vietnam veteranen-flims! In al zijn ranzigheid kan het zich qua sfeer en thematiek meten met tijdgenoot Forced Entry. Waar in laatstgenoemde het porno-icoon Harry Reems (SANS porno-snor!) in zijn post-traumatische psychose aan een indrukwekkend wrange stalk/rape/slash/kill rampage begint, gooit Bob Clark het over een andere, even effectieve, boeg door de doodgewaande Vietnam-ganger langzaam maar zeker te veranderen in een niet te stoppen bloeddorstig monster, een zombie? Dit kan zich qua rauwheid en rans meten met genregenoten als genoemde Forced Entry en het latere wrange Vietnam verwerkingsdrama Combat Shock. Het is smeriger dan Taxi Driver, harder dan First Blood en vuiger dan The Deer Hunter.

In een knappe bewerking van het verhaal The Monkey's Paw van W.W. Jacobs, krijgt een ziekelijk burgerlijk suburban gezinnetje tot hun afgrijzen bericht dat hun enige zoon is gesneuveld in Vietnam. In haar vertwijfeling weigert de koppige vrouw des huizes te geloven dat 'haar jongen' dood is. Tot ieders verrassing staat hij de volgende dag 'gewoon' voor de deur, gezond en wel(!?).

Wie The Monkeys Paw kent, weet dat geen wens ongestraft vervuld wordt. En zo is het. Er is 'iets' met Andy, hij gedraagt zich vreemd. Wurgt zonder enige aarzeling de -ineens vals naar hem uithalende!!!!- gezinshond. Als er ook nog eens her en der lijken opduiken, ontdaan van liters bloed, weet de lokale sheriffs department, maar ook pa, dat er iets hélemaal niet goed is in het stadje! Gaandeweg spoort ma haar zoonlief aan te gaan daten, daar knapper je van op! Maar kan hij het wel aan? Hoe zit hij mentaal in elkaar? En waarom heeft hij -zélfs 's nachts, die eeuwige zonnebril op!

Dit is een effectieve trash horror metafoor voor de post-war trauma waar zoveel Vietnam-veteranen mee thuiskwamen. Deze lowbudget gut-muncher levert echter ook een paar zéér effectieve gory fleshripping scénes af! De gore en zombie-effecten zijn ook nu weer prachtig gemaakt door Bob Clark's sidekick Alan Ormsby. Ditmaal werd hij bijgestaan door de koud van Vietnam terugekeerde oorlogsfotograaf Tom Savini! Zijn ervaring en expertise werden goed ingezet.

Hoewel het verhaal zich focust op Andy's ouders, en hun veranderende, desintegrerende relatie, zet de welhaast timide Richard Backus een prachtige -ietwat ingetogen- Vietnam-zombie neer. Zijn morele karakter is expres, effectief ambigue gehouden. Het ontbindende levende lijk werd perfect geschminkt door Ormsby en Savini.

Voor (een van) de eerste anti-Vietnam-films, en gore creaties van Duo Ormsby/Savini, 4,5 purple stars.

Met zo'n naam MOET je óf een superheld óf een aartsvillain zijn!! Jim van Bebber is het allebei!

Geweldige film over een schunnige, gewelddadige bendeleider die -min of meer gedwongen door z'n vriendin- besluit het bendeleven vaarwel te zeggen, maar éérst nog even een vette geldelijke klapper wil maken!

Voor een ultra-lowbudget film is dit bijzonder geslaagd. Ja, de bendeleden zien er belachelijk uit, denk aan de verschillende bendes uit 'The Warriors (1979), en hun wapens varieren van een nunchaku, via baseball-bats en loden pijpen tot en met een golfclub. Een GOLFclub??!! Jawel.. Maar het geweld is lekker rauw geschoten, het bloed nét iets te helder, en de drugs zijn niet aan te slepen. Maar who cares??

Qua rauwheid doet deze film zeker niet onder voor bijv. tijdgenoot 'Combat Shock'. Ook de -verknipte- maatschappelijke commentaren worden zo mogelijk door je strot geramd. Jim van Bebber is niet alleen de hoofdrolspeler, maar veel meer de regisseur van zijn eigen zedenschets. Alles wat het bendeleven 'mooi' maakt weet Van Bebber lelijk te maken. De spijkerharde oorlogen, de wraak op geliefden, het totale afbrokkelen van de menselijkheid van familieleden, en tot slot het doorslaan van de 'held', en de apotheose in een orgie van geweld waar Charles 'Deathwish' Bronson nog een puntje aan kan zuigen!

Jim van Bebber is one sick fuck achter de camera, en niet te vergeten eentje met rauw talent. Achter de camera weet Van Bebber de ranzigheid van de straat te vangen, van de vervallen half afgebrande huizenblokken tot de met gestripte auto's en verstrooid afval en halfdode zwervers in de straten. Er is niet één reddend sociaal element in de gehele film, en dat maakt het tot één van mijn indy favorieten! Hij kan zich qua ranzige sociale 'kijkjes in de keuken van Amerika's achterbuurten van de achterbuurten' meten met etterende schoonheden als Buddy Giovinazzo's 'Combat Shock' (1986) (another sick flick!!), en Jim Muro's 'Street Trash' (1987) (yet another sick flick!!). En dat zijn geen kleintjes om tussen te vertoeven. Verwacht geen gepolijste tafereeltjes, maar laat je meevoeren in de rottende met pus druipende onderbuik van Big City USA! I LOVE IT!!

Dit komt misschien over als de zoveelste nobudget Critters kloon, maar het is eigenlijk heerlijk bloedbesmeurde shocker!

Hij begint misschien een beetje rustig en routineus, maar tegen het einde zal je verbaasd staan over wat de makers voor elkaar konden krijgen met een budget dat de meeste megaproducties per dag aan koffie uitgeven voor de crew!

Het verhaal begint met een straightforward alien invasie intro, waarbij twee tieners op een plotseling uit de lucht gevallen meteoriet stuiten, en in een mum zijn ze aan reepjes gebeten en gereten door een immergroeiende horde piraña-achtige vleeshappende kikkervis-aliens! Binnen de kortste keren zit de hele buurt onder de kikkervis-aliens, iedereen wordt aangevallen door de met rijen miniscule, scheermesscherpe tandjes uitgeruste invadertjes.

Het duurt niet lang voor de mama-alien, een 2,5 meter hoog, driehoofdig monster, dat een school burenverslindende baby-aliens bemoedert. Deze kleine carnivore creaturen hebben slechts drie dingen in hun hersens: eten, groeien en vermenigvuldigen in zompige kelders - ik heb me kapot gelachen toen ze de lunch van een blauwharige vrouw binnenvielen!!

Er zijn ook een paar menselijke karakters het waard om vermeld te worden (ook al worden ze uiteraard nooit zo leuk als de monsters). Er is een jochie dat geobsedeerd is door 'Famous Monsters' magazine en alle klassieke filmmonsters, én film makeup én fx! Zijn oudere broer is een kei in astronomie. Hoewel ze standaard karakters zijn, komen ze net iets meer intelligent en inventiever over dan normaal.

De botte, maar effectieve regie van Douglas McKeown houdt de inherente dwaasheid in toom, en hoewel de set-up niet echt speciaal is, is de pay-off een naveldiepe vertoning van dood en verderf(lijkheid)! Voor een low-budget film komt het op de proppen met enkele geweldig suspensvolle decorstukken, en het einde is een schier-eindeloze overlevingsstrijd, compleet met cheesy onthoofdingen, chest burstings en gezichtsafrukken!!

Dit is een hartgrondig aangeraden oefening in alien tandigheid! Het is emmersvol rauwe, botte lol!

Voor de nachtmerrie van elke tandarts, gebitten die zelfs de Crites doen watertanden, 4 vlijmscherpe sterren!

De futuristische Trans-Continental Road Race zijn moderne Romeinse gladiator-spelen (of preciezer -paard en wagen), waar coureurs van Manhattan naar New Los Angeles moeten racen, terwijl ze extra punten kunnen verdienen door al dan niet nietsvermoedende voetgangers omver te rijden (met meer punten al naar gelang ze niet (meer )waardevol zijn voor de samenleving)! Uiteraard mag je ook elkaar tot poep rijden, maar dat is niet het doel, en volgens mij krijg je er ook geen extra punten voor!.....

Ondertussen willen pompeuze revolutionairen de gewelddadige race voorgoed laten stoppen, BY ANY MEANS NECESSARY!

De hele cast schmiert er lustig op los. Dat is ook wel omdat ze in wat nog het meest lijkt op 'vervaarlijk uitziende' papiermaché carnavalswagens rijden! David Carradine zweet als vijf otters in z'n leren/rubberen Frankenstein bodysuit! Mary Woronov speelt een heerlijke Calamity Jane, in haar compleet met hoorns uitgedoste all leather in- ánd exterior! bolide! Martin Kove, bekend als sensei uit de orig. Karate Kid, heeft een klein rolletje als Romeinse eyecandy Nero the Hero.

Louisa Moritz is geweldig als de Arian bombshell Mathilda the Hun, die samen met haar navigator Herman the German (een onherkenbare Fred Grady -Gopher uit de Love Boat!), rondscheurt in een met hakenkruizen beschilderd Teuteuns racemonster!

Het gaafst is echter gangster Machine Gun Joe Viterbo, de dodelijke rivaal van held Frankenstein, gespeeld door een lekker overacterende Sly Stallone (die tijdens de opnames trouwens al leurde met zijn 'geweldige script over een verlopen bokser die zijn grote kans krijgt'!)! De kills die hij, in zijn met vlijmscherp mansgroot bowiemes uitgeruste auto verzamelt, zijn vermakelijk in hun groteskheid!! Misschien niet dé beste rol die hij ooit speelde, maar wél de leukste!

subversieve maatschappijkritiek (we zaten toentertijd aan het staartje van een hele smerige oorlog!), verpakt in een screwball actiefilm vol met bloederige slapstick, zinloos geweld, en het nodige functieloos naakt, een prestatie op zich! Iedereen is een doelwit hier: de president en zijn totalitaire regering, de racers zelf, de rebellen, de media, en het belangrijkste - de rabiate fans, die om hun liefde voor held Frankenstein te bewijzen, zich verzaligd glimlachend voor de wielen van zijn auto werpen! Niets wordt gespaard, alles wordt geofferd aan de bloedlustige Heilige Gekke Koe!

Voor Machine Gun Joe, Mathilda the Hun, maar vooral voor Frankenstein's 'hand'granaat, 4.5 subversief bloedende sterren!

Prachtige documentaire over de Death Riders Motorcycle Thrill show!

Als jong pikkie van pakweg 10-12 jaar, misschien ook nog wel wat ouder, ging ik vaak naar een stuntshow als de helldrivers weer in het darrep waren... Wat een spektakel was dat, en nu maar wachten op ongelukken! Explosies, botsingen, bloed en uitstekende botten willen we zien!

Deze film bracht me helemaal terug in die sfeer. Het is van toen ik een íetsjes té jong pikkie was, maar de ambiance is hetzelfde, de stunts zijn hetzelfde, zelfs de stuntrijders komen me bekend voor!

O, herinneringen aan lang vervlogen tijden. Simpeler tijden. Popcorn, broodje warmvlees, frletje mayo. Later aangevuld met bier. Jammer genoeg is het geen smell-o-vision - Alleen de gedachte al aan de geur van benzinedampen, verschroeide huid en brandend vlees maakt me helemaal weeïg!

Dit is een prachtige registratie van een typische stuntmannen-show tour. Hoe ze van dorp naar dorp rijden, van stad naar stad, van staat naar staat. De vvoorbereidingen voor elke show zijn minstens zo belangrijk als de handelingen tijdens de show zelf! Maar natuurijk wordt de adrenaline opgepompt met elke sprong die ze wagen, elke groep slachtoff- ... ehrm vrijwilligers waar ze overheen springen!

Ik vond zeker de downtime die ze doorbrachten óók interessant. Hoe ze de baas pesten met 'subtiele' practical jokes. Hoe ze bij de BBQ elkaar met scheerschuim te lijf gaan. Hoe ze verkoeling zoeken in een meertje. Hoe ze vertier zoeken op de lokale kermis. Minpuntje vond ik toch het lot van die guppy. De Dieren-lobby zou dit niet tof hebben gevonden. Arme guppy, what a way to go. Wel hilarisch trouwens!

Grappig ook hoe de stoere stuntmannen zich door opgeschoten dorpsjongens laten verleiden tot een amateuristisch opgezetten motorcross, terwijl ze op doorreis zijn om met hun motors te crossen! En hoe ze er een tijdje later weer intrappen als een paar karakteristieke cowboys hen vragen of ze misschien iets écht gevaarlijks willen doen? Waarna ze de volgende dag doodleuk op en trillende, bokkende stierenrug zitten, om even later metershoog de lucht in te worden gegooid! YEEEE-HAW!

Maar het mooiste waren toch de vele coole en verbluffende stunts! Mooi in beeld gebracht. Eén camera close-up op de helm van een motorrijder, hoe hij geconcentreerd op een muur van vuur afreed, knats erin, en veilig de andere kant weer naar buiten! Niet alles was even professioneel geschoten. Maar dat is ook de charme van zo'n dag. Half uur wachten, en dan krijg je een auto die op twee wielen het parcours op- en afrijdt. Nog half uurtje wachten, en daar komt ineens een motor door een stuk beton zeilen! Van die dingen. Het is allemaal prachtig. Hulde aan de helldrivers, hulde aan Death Drivers!

Voor de mannen die hun leven wagen voor de entertainment van het publiek, voor de vrouwen, én voor Guppy, 4,0 met benzine overgoten sterretjes. Vlammetje d'rbij, barbieknoeien maar!

Leuk!
Ik heb een zwak voor dit soort amateurprobeersels. Dat de Campbell broertjes en hun vrienden dit in elkaar hebben kunnen draaien zegt veel over hun doorzettingsvermogen, maar óók heel wat over hun talenten!! Die hebben ze dus niet echt..

Het verhaal is niet nieuw. Het lijkt wel alsof de Campbells uit de annekedotes van Ome Bruce hebben 'geleend'! Dat is niet erg. Dit is een leuke zomer-opdracht van een jonge, enthousiaste groep mensen. Ik heb erg gelachen om de acteerprestaties van de cast! De 'bad guy' is zó ongelofelijk duf dat ik 'm onmogelijk serieus kan nemen. Hoe hij het 8-jarige jochie van z'n fietsie trekt om 'm klappen te geven, is zó fout dat het leuk wordt! Dit is écht zo'n ongelofelijk foute smalltown USA bully dat het píjn doet! De rest van zijn bende is al even fóut, fóut, fóut!!

Verder vond ik zowel Eva, het hoofdroldametje -die is móói!- als het 'a-sexual girlfriend' meisje Jaime beide erg sympathiek. Zoals Jaime, het 'eeuwige buddy-vriendinnetje' smacht naar het sulletje, en dan moet toekijken hoe hij -in al zijn stuntelige nerdheid- een date uit het vuur sleept bij Eva, het -mooie- nieuwe meisje in de stad -de nieuwe rivale!-, is grappig in zijn wrangheid. Ik had een cat fight cool gevonden, maar helaas! Had het ze nou écht zoveel moeite gekost om in een kleine modderpoel te investeren??!! Een zandkuil, water, klaar!!!... Worstelen maar!!.. En hoe Jaime, het buddy-vriendinnetje vervolgens dan komt spuien bij de sullige geek riend van nerdboy, intiem en aandoenlijk. Het is voorstedelijke kleindorpse verveeldheid in al zijn gaapverwekkende saaiheid, en juist dáárom zo herkenbaar!

De effecten zijn wat knullig, maar -voor dit soort producties- redelijk gedaan. Het bloed is oké, de ingewanden van goede consistentie. Ze hebben geroeid met de riemen die ze hadden, alleen hadden ze blijkbaar n beetje weinig riemen dan! Toch een voldoende!

Voor Jaime, het aandoenlijke 'a-seksuele vriendinnetje' 3,5 demonisch zomers geklede ster.

En als Corbis terugwil wat van hem is, dan kan je het maar beter geven ook!

Nadat de briljante DeForest Kelley worstelt met Giant Killer Bunnies in het hilarische Night of the Lepus (1972) moet William Shatner serieus aan de bak in The Devil’s Rain. Da's geen paarse regen. Dit is andere shit. Dit is heftige shit!

Als Steve Preston niet thuis is gekomen, zijn zijn vrouw Emma (een vertederende Ida Lupino) en oudste zoon Mark (William Shatner) zeer ongerust. Als de stervende, oogloze Steve ineens de veranda op komt strompelen, kan hij nog net uitkermen “geef Corbis wat van hem is”, alvorens hij in de stromende regen smelt tot een hoopje vet en botten.
De Preston familie wordt al generaties geplaagd door een vloek, opgelegd door satanische priesterJonathan Corbis (de immer-vurige Ernest Borgnine). Een voorouder van de Prestons heeft namelijk de sekte verraden, en een waardevol artefact gestolen. En Corbis heeft nu besloten dat hij het terug wil – BY ANY MEANS NECESSARY! Mark gaat heldhaftig de strijd aan met Corbis en zijn getrouwen. Het is een strijd van goed tegen kwaad, geloof tegen geloof, hart tegen hart!
Occult expert Dr. Richards (Eddie Albert, bekend van de sitcom “Green Acres”) vergezelt Mark’s jongere broer Tom (Tom Skerritt) als hij op zoek gaat naar zijn verdwenen familie. Ze stuiten op de geheimzinnige satanisten die willen dat hij ‘teruggeeft wat van Corbis is!’

Met zo’n geweldige cult-cast had dit een regelrechte genreklassieker moeten worden. Helaas kan het zijn potentie niet waarmaken. Het verhaalverloop is warrig en niet bijster spannend. Ook de vrijwel afwezigheid van echte horror, bloed én schrikmomenten – hoofdbestanddelen van een horrorfilm!- spelen de film parten. Een onnavolgbaar verhaal is te vergeven áls je maar een paar broekpoep-opwekkende angstaanjaagmomenten hebt. Het kabbelt rustigjes voort, zonder zich druk te maken om hoe de kijker zich het apeshit te laten schrikken. Ik heb in ieder geval m’n broek netjes schoongehouden, en dat is jammer.

Dat het toch een kijkwaardige grindhouse-ervaring is geworden, is geheel aan de sterke genreacteurs te danken. Naast Tom Skerritt is William Shatner superintens als zoon des huizes die bang maar vastberaden op oorlogspad gaat tegen een Kwaad waarvan hij de weerga niet kent! Hij grijnst, klauwt en buldert door het van cultisten vergeven westernstadje, compleet in cowboy-outfit! Zijn dodelijk vermoeide, woedende oerkreet werd ooit alleen geëvenaard in heftigheid door “KHAAANNNN!” in Star Trek 2: the Wrath of Khan. En jawel hoor, hij krijgt het voor elkaar om shirtloos rond te lopen!
Shatner’s dialogen met Ida Lupino zijn trouwens de vloeiendst en meest realistisch lopende die ik in tijden heb gezien! Ze onderbreken, vullen aan, kappen af, prachtig!
Of technisch adviseur Anton LaVey meer een documentaire over de door hem opgerichte Satanskerk had verwacht –zoals in Satanis (1970) weet ik niet. Wel zit hij in de film, al is het als gemaskerde ‘hogepriester’. Let trouwens ook op de eerste rol in een feature voor John Travolta. Klein bijrolletje, maar toch...
De cult-cast wordt aangevoerd door oudgediende Ernest Borgnine. Als de charismatische satanistenpriester Corbis schmiert, spuugt en sist met zichtbaar plezier in het rond. Zijn verandering in een geitenman is trouwens prachtig gedaan. De special effects zijn trouwens sowieso wel goed gedaan. Alleen jammer van de bloedarmoede. De massa-smeltscène is supercorny, maar prachtig!

Voor Shirtless Kirk vs “COOORBIIIIIIIIISSSS!” en “ze smelten de gezichten”, 4,0 vurige smeltende sterretjes!

Poliziotesco + WIP = What the HAILZ???

Dit is een rare mix. Een vrij standard Women In Prison verhaaltje. MAAR er is méér aan de hand! Een meisje belandt in de gevangenis voor een fout gelopen drugsdeal die haar vriendje had opgezet. Jammer genoeg stierf hij, en nam het bewijs voor haar onschuld mee in zijn graf, alsmede de locatie van 20 kilo verdwenen heroïne! Stuff waar iedereen naar op zoek is...

Interpol stuurt een undercoveragente om het meisje uit te horen wat zij weet over de vermiste smack. Ondertussen houden criminelen haar vader vast, die maffiabaas blijkt te zijn, betrokken bij de deal!

Het valt eigenlijk best mee. Een Interpol-agente gaat ondercover om van het vriendinnetje van een overleden crimineel te weten te komen waar een lading gestolen drugs verstopt zijn. Ondertussen wordt haar vader vastgehouden door boze, opgelichte criminelen die hun 20 kilo heroïne willen!

Er zitten een paar super autoachtervolgingen in. Ze jagen hun auto’s al schietend in volle vaart door Italiaanse achterafstraatjes en bergweggetjes, gassend, botsend en slippend, nog geen meter van de afgrond! En áls een auto over de rand schuift, gebeurt dat spectaculair! Die Italianen weten hoe je een auto bestuurt, móet besturen! En ook effecten en stunts -vechten, schieten, explosies, bloed, wow...

Ondertussen is er in de gevangenis legio lesbische aktie. De stereotype potige lesbische gevangenenbewaarder maakt het de gevangenen moeilijk, dringt zich aan hen op, en vangt hongerig elke glimp van naakte –douchende- meiden op die ze kan! De stoere chick die het reilen zeilen inside weet, en iedereen te vriend wil houden, het ritselaartje, is ook hitsig. Een andere viert haar frustraties bot door zich ziek voor te doen, zodat ze de –mannelijke- dokter kan verleiden! Het heerst, lijkt het.

De aktie is interessant. De switch tussen gevangenis en zaken buiten de poorten, vooral met de maffiabaas, werken goed. Er is zelfs een ‘kritisch’ tintje, als vrouwen in staking gaan, voor schone badkamers en minder strenge opzichters! Dat allers wat abrupt en onbevredigend eindigt, is jammer. Neemt niet weg dat ik me zeer heb vermaakt met dit ‘70s Italiaanse Women in Prison sleazefest!

Uiteraard zijn de douchescènes vol met naakte vrouwen. En wat een geluk, mid-70s Europese vrouwen waren iets anders dan de models of today! Geen gladgeschoren babyhuidjes, streepjes of landingsbanen, hier is het weelderig, bos en jungle wat de klok staat. Vrouwen in alle soorten en maten, allemaal naturel, allemaal prachtig. Hulde voor deze dikke middelvinger naar de Hollywood vierentwintig-in-een-dozijn, plastic fantastic siliconenmaffia!

Voor natuurlijke gevangenisvrouwen in hun natuurlijke habitat, 3,5 zeepsterretjes. Laat ze NIET vallen!

Haha! Geweldig genoten van deze slasher! Wat je voor een appel en een ei al niet in mekaar kan draaien!!

Vier jonge kampeerders trekken de bossen (eigenlijk zijn het 'bergen', maar kniesoor..) in voor een rustig weekendje backpacken. Hun pleziertochtje wordt ruw verstoord als een machete zwaaiende, 'speren' gooiende maniak aan een bloeddoorweekte strooptocht begint, alles en iedereen doormidden hakkend die het ook maar dúrft een voet in het bos te zetten!!

Niemand acteert goed in deze film, maar dat betekent óók dat niemand er écht bovenuit steekt! Maar toch, het wérkt in zijn knulligheid! De goede bedoelingen druipen ervan af!
En dan de 'actie'! Sommige bloedscenes zijn op zich nog best wel grappig gedaan. De effecten, zijn -als je bedenkt dat ze blijkbaar nog geen geld hadden om zelfs maar één acteur van te betalen!- nog best aardig uitgevoerd. De papiermaché hoofden zien er toch lekker ranzig uit? Jammer genoeg ziet de 'Big Bad' er niet uit, en lijkt meer op een dronken zwerver dan op een 'machete zwaaiende maniak'.

MAAR dat mag 'm de pret niet drukken! De kills zijn zóóóó grappig! het camper-stelletje dat wordt afgeslacht. Het dametje blíjft maar zeuren, zeiken en gillen, terwijl vriendlief -buiten beeld- vakkundig wordt gefileerd! Dán wordt de camper belaagd, waarna die pardoes de afgrond wordt ingeduwd! De vogelspotter! De rolstoeler! Het oudere natuurgenietend echtpaar! Het in vliegende vaart onthoofde rolschaatsmeisje!

Uitschieters zijn:
-Ingrid die, terwijl d'r vriendje de puntige stokken/'speren' van de Maniak moeiteloos ontwijkt, blíjft uitroepen 'Peter! Peter! Peter! Peter! Peter! Peter!' BrilJANTE dialogen! De speren die op hun worden afgegooid zijn zó grappig!

-Het mooiste is echter de dikste en vetste redneck sheriff sinds Buford T. Justice! Hoe hij op z'n dooie akkertje door de bossen drentelt, en tóch altijd éérder op de plaats delict aankomt dan zijn véél fitter uitziende hulpies! Echt, hoe hij de hindernissen neemt en door de stroompjes heenwaadt, als een hinde met extreem overgewicht! Niets krijgt hem van z'n pad af! Een -letterlijk- rots van onverzettelijkheid tussen de hysterische bende van zijn posse!

De dames zijn misschien NIET supermodel-mooi, máár dat maakt ze óók wel weer realistischer dan het gros van de America's Zoveelste Super Model- 24 in een dozijn wannabe's/'actrices' waar ze tegenwoordig blikken van opentrekken. Persoonlijk houd ik wel van die strakke lijfjes en die kortgekapte koppies! Alleen al voor deze 'dikke vinger tegen de Hollywood Plastic Fantastic en Botox-Maffia' verdient deze film een dikke kortgeknipte pluim!

Voor Ingrid en de gaafste volvette redneck sheriff 4 in het bos verstopte sterren! Ga ze maar zoeken!!

Kristin Davis!!!!!

leuke formule '80s slasher met een vroege rol van Kristin -Sex and the City- Davis!

Vijf tieners gaan een verlaten sanatorium in, en krijgen ruzie met een meiden-punkband! Cool!! Het duurt niet lang voordat de tienertjes één voor één verdwijnen. Wat is hier aan de hand? Zijn de punkmeiden stiekem bloeddrinkend maagdenofferend Duivelsgebroed? Of is hier iets meer aan de hand??

Speel het spel 'Wanneer sterft Token Black', altijd leuk op feestjes en partijtjes! Grappige ongecompliceerde tiener slasher. Goede '80s soundtrack, aardige effecten en make-up, mooi in beeld gebrachte moorden, wat wil een mensch nog meer??

3,5 Sex and the City ster!

Je weet dat je een heftige filmervaring tegemoet gaat als het begint met “THIS FILM SHOULD BE PLAYED LOUD.”

Ik ben het eens met movie acteurs, deze film komt het best tot zijn recht als verrotte eindfilm aan het einde van een verrotte filmnacht! En dat is precies wat er is gebeurd! Na Punk Rock (X-versie), Forced Entry en Combat Shock kreeg ik deze nog voor m'n toch al niet stabiele kiezen!

Reno Miller (Abel Ferrara himself!) is Kunstschilder. Of het echt met een grote K moet weet ik niet, maar hij vindt zelf van wel. Hij zit in nogal een rotperiode, zijn schilderijen verkopen niet meer, rekeningen blijven binnenstromen, en het geld begint RAP op te raken. Hij zit in een creatieve crisis. Zijn nieuwe creatie, een intens geschilderde buffel, staart hem aan, en maakt hem langzaam gek. Tot overmaat van ramp komt er een punkband naast hem wonen. En zij jammen en repeteren op de gekste uren van de dag en de nacht! Dat komt zijn concentratie bepaald niet ten goede. Onrust neemt bezit van zijn toch al labiele geest.
Reno staat met één been in de wc-pot, en wordt langzaam maar zeker door de draaikolk naar beneden getrokken, het riool van de waanzin in! Iemand hoeft alleen nog maar door te trekken! Als hij een tv-reclame ziet van een draagbaar accuutje, krijgt hij een lumineus idee voor WRAAK! Met een elektrische boor ingeplugd in zijn accuutje begint hij door de nachtelijke straten van downtown New York te dwalen. En nee, hij wil niet spontaan overal schilderijtjes ophangen!

The Driller Killer heeft de rauwe, ruige sfeer van de mid '70s-mid '80s New York scene geweldig getroffen. Natuurlijk is het aan de film af te zien dat het Abel Ferrara’s eerste feature was! Maar dat geeft het nu juist die edge, die smerige, zurige lucht die ervanaf walmt. Het is een heerlijke stank, die je niet meer uit je kleren krijgt. Je kijkt recht in het hoofd van een geniale gek, een creatieve vrijbuiter die zijn creativiteit ZIET opdrogen als verf! Hoe Ferrara je meevoert in die vuige martelgang van een worstelende kunstenaar is kicken. Hij duikt met een intense woede en villijn sarcasme in het geploeter en de angst van de jongvolwassenen in New York City. Dit is een punkrock film pur sang!

In zijn Noo Yawk Ciddy rans en intensiteit pakt deze film genreparels als Gerard Damiano’s Forced Entry, Carter Stevens’ Punk Rock, Jim Van Bebber’s Deadbeat at Dawn, Jim Muro’s Street Trash, maar het meest nog Buddy Giovinazzo’s Combat Shock (aka American Nightmares) vol en hard-achtig op de bek! Net zoals Frankie in Giovinazzo’s cult-meesterwerk glijdt ook Reno aan een stripperpaal naar beneden, regelrecht de stront in. En wij kunnen niets anders doen dan toekijken in afgrijzen! Ferrara –die zelf in The Bronx is opgegroeid- zet de eind ‘70s New York sleazy back alleys prachtig smerig neer, met kotsende zwervers en lallende weirdo’s op elke straathoek. Spuug druipt uit monden, pus druipt uit wonden, en een walgwalm stijgt op.

De special effects zijn grafisch en plastisch. Het bloed is helder en ruim aanwezig, maar het spat NIET overdreven van het scherm af! Daar is de film te integer voor. De beelden zijn hysterisch en hypnotisch, net als de vette punkscore! Dit is een wrang meesterwerk van een wrange genremeester met een zieke geest. Ja, de film is ziek, maar op een goede manier. Da's toch kicken?!

Voor a sick, sick man in a sick, sick world, 4,5 ruw doorgeboorde sterretjes!

Hé! Dat hebben ze gejat van Streetfight-... eehrm, hmmm.... never mind...

Een absolute genre-klassieker. Dit vervolg op “The One Armed Boxer” is onderhoudend en een film op zichzelf. Ik heb het origineel –nog- niet gezien, maar dit zou zomaar de Beste Sequel OOIT kunnen zijn!

1730, tijdens de vroege Ching Dynastie hebben ethnische Chinese Hans rebellengroepen gevormd tegen de Mantsjoerijnse onderdrukking. Een van de meest gevreesde Han revolutionairen, de stoïcijnse kung fu meester "De Eenarmige Bokser", heeft al afgerekend met twee moordenaars. Hun meester, de gevreesde Blinde Monnik Fung Sheng Wu Chi, zweert wraak. Hij zal niet rusten totdat het hoofd van de Eenarmige Bokser prooi wordt van zijn onthoofdingsapparaat, de Vliegende Guillotine!

Een blinde moordenaar, een eenarmige kung fu meester, een Yoga swami met uitrekbare armen, in een creatieve, gedenkwaardige chop socky film! Als er een groot toernooi gehouden wordt -om de Eenarmige Bokser in de val te lokken- vechten experts in de meest uiteenlopende vechtsportdisciplines tot de dood. Experts in o.a. verschillende kung fu stijlen, karate, muy thai, en de hilarische yoga stretching limbs technique vertonen hun kunsten. Een arsenaal aan wapens wordt gebruikt: bo, tonfa, katana, driedelige staf, én natuurlijk de gekettingde Vliegende Guillotine!

De gevechten zijn gestileerd, mooi gechoreografeerd. De uitvoering is doelbewust, bijna theatraal. De special effects zijn indrukwekkend, niet alleen voor een 35-jaar-oude film, maar sowieso. Natuurlijk heb je door dat de Yoga-meester met bezemstelen met houten handen eraanvast geducktaped om zich heen aan het maaien is. Maar dat is toch kicken? Véél kickener dan de green screen cgi crap die ze tegenwoordig uitpoepen! Blijkbaar Quentin Tarantino’s favoriete kung fu film. En voor een keer ben ik het met hem eens. Dit is een cultfenomeen, een schitterende spetterende kung fu extravaganza!

Master of the Flying Guillotine is een fantastisch aktieverhaal. De personages, de aktie en de beelden zijn indrukwekkend. Het is zeker een mijlpaal in het martial arts genre. Ik heb de schitterende “2-disk anniversary deluxe edition” van Pathfinder gezien, in de originele –herstelde- versie!

Voor The Flying Head-Chopper-Offer and Master Stretch-a-lot vs The Handi-capable Boxer, 4,5 vliegende sterren. Vangen als je durft!