Meningen

Geweldige mix van relatie- en rechtbankdrama, én psychologische en erotische thriller!

Kán dat allemaal in één mooi geschoten bundeltje verpakt zijn? Jawel dus, The Babysitter is een fijn werkje met heerlijke hammy acteurs en -voor die tijd dan toch- verrassend sterke erotiek en actie.

Een ruwweg middelbare assistent District Attorney (asst. openbaar aanklager) zit middenin een zaak waarin de leider van een motorbende wordt aangeklaagd voor de brute verkrachting en moord op een meisje. Hij heeft moeite de zaak te combineren met zijn gecompliceerde leventje. Voor zijn frigide ouwezeurdoos van een vrouw is bridgen met de buren het hoogtepunt van de week, waar ze altijd iets op zijn speelwijze, of zijn levenswijze heeft aan te merken.

Om die bridge afspraken na te kunnen komen, nemen ze voor hun zoontje en lesbische dochter een lieftallige babysitter in dienst, die trouwens wél minderjarig én uiterst verleidelijk is!

Kan hij de voorlijke charmes van de babysitter weerstaan? Wil hij die überhaupt weerstaan? Begeeft hij zich, als asst. openbaar aanklager dan niet op zéér glad én dun ijs? Wordt hij -bijv. voor de motorbende leider- ineens chantabel? Is het allemaal een vooropgezet plannetje van een berekenende lieflijk uitziende tienerheks, of is hier meer aan de hand? Is dit een opzet voor blackmail?

Dit zijn allemaal vragen die niet bij je op hoeven te komen, omdat dit een zéér goed verlopend, zinderend, en van intriges aan elkaar hangend verhaal is! Het is een Z/W film uit 1969, dus de mannen hebben allemaal vet achterover gekamd haar. Ook de DA ziet er gedistingeerd uit, met zijn netjes gebrylcreamde grijze haartjes! Hij is de ultieme stijfgesteven sok, de grijze stropdas, de gedegen vader en liefhebbende husband die iedere '60s vrouw zich kan wensen! En toch smeult er een vuurtje, wat alleen de teeny babysitter kan aanwakkeren!

De babysitter wordt heerlijk voorlijk en ongecompliceerd neergezet. In de spirit van de Vrije Jaren '60 is dit een vrijelijk dansend en flirtend teeny boppertje dat weet dat ze het hart van élke man sneller kan doen laten kloppen! En toch zit er een zweem van onschuld in haar provocerende gedrag.

De film heeft meerdere interessante twists, waardoor ik tot aan het eind geboeid bleef kijken. Van het stoffige leven van de huisvader, de opleving door het vlinderende babysittertje, de eerste voorzichtige verleidingspogingen, de zinderende affaire, de chantagepogingen, vertwijfeling, verslagenheid, de razende climax, het is allemaal prachtig! Het eind is treffend, maar raar. Of het écht zo happy is, weet ik niet. De betrokken hoofdrolspelers leken er content mee. Vooral het geweld, én helemaal het -niet overdreven, maar zéér zeker voldoende aanwezige- naakt heeft me verbaasd. Ik had dit niet achter een normale '60s film gezocht, maar het zit er allemaal in, hulde!

Dit was qua idee, verhaal, uitvoering, én acteren écht een film naar mijn hart. Ik heb geweldig genoten van deze fuddy duddy die uit zijn strakke keurslijf probeert te breken, met alle nare gevolgen van dien. Een meisje dat vrij wil leven, en liefhebben, zonder na te denken over de onvermijdelijke consequenties, voor hen beiden!

Moet je nu medelijden hebben met de frigide bitch van een vrouw? Nah, dat had ik niet écht. Ik verplaatste me liever in de twee 'geliefden'... Ook mooi is het zijverhaal van de motorbendeleider en zijn 'old lady'. Kijk wat er gebeurt als je een babysitter kwaad maakt! Dat is de les die getrokken kan worden uit deze film. MAAK NOOIT DE BABYSITTER KWAAD!!!!!

Een regelrechte Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors kloon, Bad Dreams? Nee toch zeker? Met de ingezetenen van een psych ward die een voor een mysterieus en heftig hun dood vinden, een rondspokende bad guy die omkwam door – verbranding-, een staf die er niks van begrijpt, behalve één sympathieke dokter, én Jennifer Rubin als meisje met slaapproblemen zou je het maar zó kunnen denken! Toch geeft dat iets te weinig krediet aan een interessante psychologische cerebrale horrorfilm.

In de mid-jaren ’70 pleegden de leden van een sekte massaal zelfmoord door een verzengend vuur. De enige overlevende was een jong meisje dat door een explosie was weggeblazen. Dertien jaar later ontwaakt Cynthia (Jennifer Rubin) uit een coma. Ze bevindt zich in een psychiatrisch ziekenhuis, en kan zich slechts flarden herinneren van die fatale dag.

Terwijl haar medepatiënten worden een voor een tot gruwelijke zelfmoord gedreven, krijgt Cynthia levendige flashbacks van de zwaarverminkte sekteleider (Richard Lynch). Is hij teruggekomen om zijn laatste, weggelopen lammetje tot zich te roepen, of is er meer aan de hand? Kan Cynthia tijdig ontwaken uit haar Bad Dreams?

Het verhaal klinkt inderdaad erg als het derde –geweldige- deel van de Nightmare on Elm Street sage. Toch heeft het genoeg interessante invalshoeken en twists om te boeien. Waarschijnlijk wilden de makers cashen op het succes van de grote –succesvolle- broer. Dan is de casting van Jennifer Rubin begrijpelijk, maar niet geheel ongevaarlijk. Hoewel weinig origineel in het verhaal, laat het wel een grimmig beeld zien van de gevaren van sektevorming.

Met een relatief laag budget heeft Andrew Fleming een stemmige, cynische psychologische horrorfilm neergezet. Geholpen door een poeplading aan sterke karakteracteurs weet hij een donkere sfeer te creëren, en die vast te houden tot het eind. Er wordt een sterke visuele stijl gehanteerd, en de schrikmomenten werken goed. Cinematografisch zit het goed in elkaar, en het is strak geëdit. De special effects zijn, hoewel niet bijster spectaculair, zeker goed. Vooral de mass suicide by fire is prachtig gedaan. En zeg nou zelf, kinderen in een psychiatrische inrichting, gestalkt door een dode verbrande maniak, da’s toch kicken?!

Komt zeker ook door die poeplading aan cultacteurs. Jennifer Rubin was, samen met haar smachtende spuitmondjes, het duistere badass lichtpuntje in Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors. Hier overtuigt ze als strijdbare sekte-survivor. Bruce Abbott pakt zijn medische achtergrond uit Re-Animator weer op als de sympathieke dokter. De cynische psychotische patiënt Ralph die Dean Cameron neerzet is extreem en intens.

Dat Richard Lynch, de ultieme badguy (Xaviar in de originele Battlestar Galactica, Kadar in het geweldige The Barbarians) de rol van zwartgeblakerde cultleider speelt is bijzonder. Hij stak zichzelf in de jaren ’60 onder de invloed van LSD daadwerkelijk in brand. Het geeft zijn intense rol van sowieso al donkere cultleider een extra sinister randje.

Voor de stoere littekens van Richard Lynch en de emotionele littekens van Jennifer Rubin, 4,0 knapperige sterretjes!

Prachtige Swords and Sandals! Van de maker van Cannibal Holocaust! Gezien op Italiaanse dvd - oh ye of little faith!

Voor wie heerlijk diep weg wil zinken in de fantasy wereld van zwaarden, sandalen, boze heersers, toverkollen en schone maagden, is dit een feest van overvloed!

Jaren geleden zag ik deze film voor het eerst, en ik was meteen verliefd! Voor de prijs van één kreeg ik twee, tel ze: twee!, mannen van Conan-kwaliteit! Maar dat was nog niet alles! Nee, ik kreeg twee, tel ze: twee!, mooie deernes. Maar we waren nog niet klaar, DRIE favoriete cultacteurs (ik kende ze toen nog niet zoals ik ze nu ken, maar ook toen al vond ik Richard Lynch én Michael Berryman geweldig! En voor de oplettertjes onder ons is daar in een bijrol de briljante George Eastman!!!), één enge edoch zwaar erotische toverkol China (Sheeba Alahani, rrrrrawr!), en genoeg zwaarden, bloed, spierbundels, draken, en avonturen om een fantasy-freak héél gelukkig te maken!

Het verhaal is simpel edoch doeltreffend: in een tijd die rond de vroege middeleeuwen zou moeten liggen wordt een rondreizende stam circusartiesten, de Ragnicks overvallen door de bende van de wrede tiran Kadar (Richard Lynch!). Op zoek naar een magische robijn neemt hij koningin Canary (Virginia Bryant) gevangen, alsmede de twee -dan nog jonge- broertjes Gore en Kutchek! De broers worden gescheiden en groeien op in de kerkers van Kadar's stronghold, trainend om ooit op leven en dood met elkaar te strijden!

Eenmaal volwassen gaan ze niet alleen de strijd aan met elkaar, maar hakken en slashen zich een weg door de hele woesternij om hun koningin, hun volk én de wereld te redden van de heerschappij van de boosaardige Kadar...

Dat is het zo ongeveer. Het simpele verhaal zit zo in elkaar dat het wél werkt! Áls je het toelaat! De twee bodybuilders (ook bodybuilders in het echte leven - ik heb nog een foto met handtekening van één der giganten. Jammer genoeg waren zijn broer en Virginia Bryant, die ook op de foto stonden, er net even niet bij! Aardige gozer trouwens, grappig en joviaal.) zijn zó over the top dat het sóms pijnlijk is om naar te kijken, maar het mág! Conan deed niet anders, en daar werd het ook van gepikt! Zij deden waar ze voor ingehuurd waren, breed wezen, dommig grijnzen, grommen, en met gevaarlijk uitziende wapens zwaaien, onderwijl hun immense spieren spannend! Voor deze Conan-in-het-kwadraat performance krijgen ze een dikke voldoende!

Waar Conan kon bogen op een aantal topacteurs naast zich, moeten de Barbarians het hebben van cultacteur Richard Lynch -die zich met verve in de rol van tiran weet te schmieren. Michael Berryman (bekend van oa The Hills Have Eyes (orig) en Weird Science) maakt een feest van hammy acteren! Vooral George Eastman is me echter bijgebleven, als de roverhoofdman Jacko! De man is groot! Zelfs naast de twee broertjes! En hij is übercool! Wat een beest! Jammer dat hij maar een kleine bijrol heeft...

Er wordt heerlijk op los geschmierd in dit vet aangezette fantasy spektakel! En dat is precies wat dit zo geweldig maakt! Het belooft niet alleen een rijk geschakeerd fantasy-avontuur, het levert dit ook af! Elke scène is prachtig, elk personage is geweldig! De muziek is dik aangezet. Het is gewoon een avontuur om lekker bij weg te dromen. Voor wie het wil, zal het gebeuren! Waan je even in de tijden van barbaren, toverkollen, draken en mooie maagden zover het oog rijkt! Ruggero Deodato kon naast zijn Cannibal Holocaust ook een zéér knap fantasy-epos maken! Dit is een geweldig Italiaans fantasy-spektakel, met alles erop en eraan. Deodato gooit alle registers open. Hij kent de klassiekers, weet wat het genre wil, en geeft de fans waar ze van smullen! Bloed en spelen! En een paar tieten hier en daar - kom op, het blíjft een Italiaan! Dit klein gehouden epos kan zich meten met het béste wat dit genre te bieden heeft!

Voor de Barbaarse Broers, de mooiste toverkol om naast wakker te worden Sheeba Alahani, maar vooral voor de Heilige Drieeenheid van de Cultfilm, Richard Lynch - Michael Berryman - en the Ruler of Them All George Eastman!, 4 van testosteron druipende sterren!

Cult met een Hoofdletter C-U-L-T!

Dit is een schitterend voorbeeld van hoe een low budget horror film zijn beperkingen overstijgt om een tijdloze cultklassieker te worden.

Regisseur Frank Henenlotter combineert bakkenvol plastische gore en 42nd Street humor met een origineel verhaal dat -gode zij dank- het 'Iedereen Kan Schilderen' psycho killer qu'est-ce que c'est genre met glans overstijgt. Er komt zelfs een aantal sympatheiek karakters in voor, plus een druppel menselijke tragedie temidden van alle bloeddoordrenkte close-ups.

Duane, een naief ogende jongen uit de provincie, arriveert in New York City met een rol(!) geld in z'n broekzak en een rieten mand in z'n armen. Hij neemt een kamer in het eerste -maar NIET het beste!- hotel waar hij tegenaan struikelt. Het gruizige Hotel Broslin, met zijn kleurrijke, zonderlinge, drankaangetaste gastenlijst., is exact het no-tell-hotel - Hotel Quickie waar Duane rustig zijn moorddadige plannen kan uitbroeden. De keur aan medebewoners is nieuwsgierig naar de mand, sowieso wat een aardige jongen als hij in een zaadvlek als dit te zoeken heeft. Het wordt de kijker snel duidelijk als Duane met zijn mand op jacht gaat naar de slagers die hem in zijn jeugd zo bruut scheidden van zijn misvormde siamese tweelingbroertje Belial! En voor wie het nog niet doorheeft, raad eens wat er in de mand zit, en waarom het 'nogal enorm pissig' is!

De film zit voordevol bloed, gore, een (stop-motion) monster, zelfs wat liefde en drama! Geweldige ranzige locaties, met Hotel Broslin als hoofddecor - Henenlotter schildert een heerlijk smerig plaatje van Downtown New York, 42nd Street sleaze jaren '80. Dit kan zich qua '80s tijdsbeeld meten met evenzo van pus druipende, naar riool en putlucht stinkende pareltjes als Street Trash, Combat Shock, Maniac, Deadbeat at Dawn en jawel Kondom des Grauens! Het is toch prachtig als Duane piemelnaakt door de nachtelijke straten van New York jogt! Of de briljante hotelclerk/concierge die keer op keer al mopperend en vloekend de nauwe trappen opstommelt als er voor de zoveelste keer heibel is op Duanes verdieping.
Of als een roedel straatlopertjes gillend en paniekerend naar boven wijzen als Belial aan het Broslin uithangbord hangt, wanhopig Duane aan zijn strot vastgrijpend, en hem om te behoeden te pletter te vallen op de harde straatstenen hem effectief aan het wurgen is! Hoe mooi!

Het is allemaal prachtig. Voor een schamel budget van $160,000 krijg je een soms wat krakkemikkig spektakel. Maar wat wou je dan voor een debuutfilm met een fooi in elkaar geMacGyverd!
Bloed en gore zijn heerlijk. Let ook vooral op de mooi in beeld gebrachte flashback waarbij het (nood)lot van de vader van de twee prachtig aan de verbeelding wordt overgelaten. Goed, de stop-motion is wat knullig, maar het misvormde monster ziet er schitterend uit.

Dit is een van de mooiste off-the-wall, geflipte, van de pot gerukte horror/drama/komedies die het videotijdperk van de '80s ons heeft geschonken! En laten we daar dankbaar voor zijn.

Voor Duane, Belial, en alle bewoners en gebruikers (nudge nudge, wink wink...) van de kamers van Hotel Broslin, 4,0 geamputeerde sterretjes!

LEUK!

vermakelijke Troma z-gore met een dikke vette knipoog! Troma weet er in de presentatie altijd nét iets (lees: VEEL) meer van te maken dan de film eigenlijk voorstelt..

zo ook nu. Het heeft allemaal niet veel om het lijf, maar de achtervolgings- en doodsscenes zijn cool, en de kinderen acteren zowaar best geloofwaardig!

Op de hoes staat de waarschuwing:

Nou bén ik niet zwanger, en héb geen hartproblemen, maar zélfs dan zou ik het nog wel aandurven deze film te aanschouwen! Gevalletje extreme hyping zoals alleen Troma dat kan zuwwe maar zeggen..

De film is best om aan te zien. Verwacht echter géén gepolijste slasher! Het leukste aan de hele film is de brute finale, die werkelijk niets of niemand ontziend is!!! Maar het is sowieso heerlijk om kindertjes weer vrolijk door het maïs te zien dartelen!

Voor de heerlijk duivels verwrongen kindersmoeltjes 4 childproof sterretjes!

Briljante film! Kleingehouden 'misdaad'komedie met tot in de puntjes uitgewerkte karakters, van beide Lebowski's, Walter en Grant tot Donny, Jesus en The Stranger!!

Zeker één van de, zo niet De beste misdaadflims van de Coen-broers. Weer de ultieme antiheld die niks anders doet dan wat ie normaal doet in zijn non-leven -niks dus! En daar een misdaadfilm van maken, geniaal!!

ik vraag me af of 'nog 2x kijken' helpt, als ie je de eerste keer niet pakt.. Ik kan er in elk geval keer op keer van genieten..

It's Dy-no-MITE, it's outtah-SIGHTAH!!

Grappige 'blaxploitation' spoof. Dialogen zijn snedig en daar zit dan ook de meeste humor in. De acteurs, vooral Black Dynamite, zijn echter teveel bezig met het volhouden van hun typetje. Black Dynamite is natuurlijk de BAD MOTHA - SHUT YO MOUTH - only talking 'bout Black Dynamite - WE CAN DIG IT! En dat doet ie verdienstelijk, en dat wordt op een gegeven moment een beetje oud.

In vergelijking, Richard Roundtree als Shaft was cool omdat ie gewoon cool wás, niet omdat ie cool spéélde. Jim Dragon Kelly, Fred The Hammer Williamson, al die gasten hoeven niet te vertellen hoe cool ze zijn om te weten hoe cool ze zijn! Michael Jai White (grappige achternaam trouwens voor het honky-bashing, whitey-screwing. Black Power-screaming karakter dattie speelt ) spéélt een übercoole bad mofo, en ís het daarom nog niet! Maar goed, als over the top blaxploitation knipoog is hij wel geslaagd.

Nog een kleine annekedote over het blaxploitation fenomeen van Fred The Hammer Williamson: "I do not understand how they could use that terminology, because I don't know who was being exploited. People came to the movies because they enjoyed it. Everybody who worked in them was paid, their checks cleared. It was providing work. Therefore, I never understood what the terminology meant."

hear-hear..

Het verhaal is een nog best ingenieus plot, wat jammer genoeg toch op de achtergrond moet staan bij alle vette knipogen naar de genre-films uit de '70s! De plot wordt voor mijn gevoel érg uitgerekt, om het verhaal maar aan de gang te houden. Op een gegeven moment is de lol eraf, en moet je niet verder gaan trekken, anders hou je een flinterdun stukje fluf over! Beter een ijzersterke korte übergrappige film dan een wat uitgemolken té lange mwah film..

Muziek is wél bad ass! Lekkere groovy tunes. Heerlijke jaren '70 soul en funk. Past goed in de film.

De dames zijn smokin', precies de juiste hoeveelheid T&A! Hoewel, een booby meer hier, een butt meer daar had de film er zéker níet slechter op gemaakt!

Toch denk ik dat de film iets aan humor inboet, juist omdát ze teveel bezig zijn met grappig zijn! En dat komt de grappigheid niet te goede. De afro's zijn te groot, de snorren té gekamd, de torso's té gespierd en geölied. Als ze het iets straighter hadden gespeeld had ik hem sympathieker gevonden.

Leuk genoeg voor een vette grijns op mijn pasty-white smoel. 3,5 zwarte sterretjes voor de bitches 'n ho's!

Dat zal geen hit worden, maar deze film is dat wel! Met zo'n titel, met zo'n hoesafbeelding, met zo'n concept, hoe kan dat nou niet!!!!

Het blijft vreemd om stormtroepen met afro's te zien, maar ze lopen d'r, en toegegeven, 't pakkie staat ze niet slecht...

Deze blaxploitation --- ik heb een hekel aan dat woord gekregen sinds ik in een interview met Fred 'The Hammer' Williamson heb gelezen dat hij die terminologie onzin vond, omdat er helemaal niemand werd misbruikt! Sterker nog, de Afro-Amerikaanse medemens kreeg eindelijk eens een hoofdrol in een film, dammit! Dus wat is t probleem? --- film begint als een simpele anti-misdadigers film, met een groepje vigilantes die -goed georganiseerd- de blanke criminele organisaties die hun buurt hebben geïnfecteerd uit hun deel van de stad drijven, BY ANY MEANS NECESSARY!

Eerst krijgen ze alle bijval vanuit de samenleving, omdat ze de maffia aanpakken, én omdat ze ook nog hand- en spandiensten verlenen daar waar het nodig is. Dat slaat echter om als blijkt dat Kolonel Kojah niet alleen het Leger heeft uitgerust met eng op WO2 geïnspireerde uniformen, máár hen ook zo laat paraderen, en er een soortgelijke totalitaire filosofie op na houdt, én die uitdraagt! Al snel wordt duidelijk dat het Kojah en zijn mannen helemaal niet meer te doen is om de veiligheid in de stad, maar veel meer om het overnemen van de lucreatrieve illegale handel en wandel van de net gedeporteerde maffia!

Als Generaal Ahmed dat doorkrijgt, moet hij niet alleen vechten voor behoud van de stad, maar veel meer nog voor zijn leven.

Dit is niet zozeer een goede film, maar zeer zeker een wrange film, een film met een ransrandje. Deze film is geschoten in 1975. Het laat de oprichting en exploitatie zien van een vigilante groep die de straten van Watts patrouilleren en schoonhouden van criminelen, ordeverstoorders en wat dies meer zij. Dat is VIER jaar eerder dan de oprichting van de officiële Guardian Angels in New York City! Life imitating art, bizar....

Ik heb zeer genoten van dit wrange werkje, dat -vrij simpel, maar toch indringend- laat zien dat macht corrumpeert, en absolute macht corrumpeert absoluut! Dat is een beetje de boodschap, en die wordt zeer capabel uitgedragen. Deze schokkende verrassing van regisseur Lee Frost heeft de gewenste hoeveelheid bloedvergieten, naakt en rassenspanning in zich, én is met een een half-intelligent stel hersens in elkaar gedraaid om te blijven boeien. Goed dit is exploitatie, maar het is intelligente exploitatie!

De beelden zijn interessant en goed geschoten, de aankleding is mooi te noemen. Vooral de People's Army uniformen zijn bizar! Het plot is zoals gezegd redelijk rechtlijnig, maar weet toch te pakken op een indringende manier.

MInpuntjes zijn de dialogen, die niet altijd even vloeiend zijn, net zoals het overall acteertalent trouwens. Tot slot zijn de effecten goed te noemen, hoewel de vechtscènes daarentegen wel wat knullig overkomen soms. Toch mag dat de pret niet drukken. Dit is gewoon een heerlijk foute politiek geladen exploitatie/actiefilm!

Voor the Guardian Angels avant la lettre 4,0 IJzeren Sterren!

He's the black avenger. He's Dracula's soul brother number one. He's the baddest creature to hit the midnight hour since Dr Funkenstein was risen rom the groove. He may be one of the slickest, meanest vamipres ever unleashed onto the silver screen but he ain't no sucker. He's BLACULA!!

Cult classic! Iedere zichzelf respecterende blaxploitation-liefhebben MOET deze in zijn/haar collectie hebben! Het is Shaft meets Dracula, een genot om naar te kijken! Superlatieven schieten te kort. Heerlijke vampierenfilm met de slickest soundtrack. Aanrader!

HAHA! Lachen!!!

Verschikkelijk leuk lowbudget werkje wat je toch vóóral niet serieus moet nemen!

Een dweeb en zijn hete maar vuilbekkende vriendin gaan samen met de megamacho Úberaso vriend van de dweeb op roadtrip naar een festival. (so far so good...)
Onderweg verdwalen ze hopeloos - 'iemand' kotst over de kaart heen, zodat de hele route onleesbaar wordt!- en raken ze in de problemen in een pompstation worden ze aangevallen door vampiers!. Tenslotte raken ze verzeild in een stadje waar net een groot warenhuis is geopend, 'dat er wel ns iets mee te maken zou kúnnen hebben...' Het stadje zit in de problemen, en kan wel wat helden gebruiken!!

Er zit verrassend veel leuke en goed uitgevoerde actie in, voor een lowbudget effort. Veel in gezichten sproeiend bloed, doorboorde lichamen, afgerukte ledematen en wild rood spuitende slagaders.

De karakters waren sympathiek onsympathiek, als u begrijpt wat ik bedoel. Voor al hun onhebbelijkheden -de twee hoofdrolspelers zijn gewoon twee botte boeren, maar daar verontschuldigen ze zich ook niet voor!- begon ik ze gaandeweg de film wel steeds meer te mogen!! Het meisje is een arrogant, irritant, viswijvend trailer trash mokkel, máár wel een lekker mokkel! Dus dan mag het... En de gozer is een aso, testosteron-aangedreven, beer-fueled meathead!

Een klein minpuntje zóu zijn dat er nogal veel in gepraat wordt! Het is wel een erg 'lippy' film. MAAR in dit geval vond ik dat niet storend, omdat de meeste gesprekken leuk en vlot geschreven waren. Vooral de losse opmerkingen -al dan niet gevat- vond ik een meerwaarde. Sommige mensen zouden zich eraan ergeren, ik vond het érg grappig! Veel sex referenties, veel platte opmerkingen, veel schuin gegein, maar t is allemaal met een dikke vette knipoog!

Twee interessante cameo'tjes, waar eigenlijk te weinig mee gedaan is. De eerste vermelding is voor Sheriff Wydell uit House of 1000 Corpses. Leuk karakter, maar wordt véél te beperkt gebruikt! De tweede is leuk voor Beffy fans, Xander maakt ook te kort zijn opwachting als... ja dan moet je de film maar gaan kijken!!! Ik vond t grappig, spelen met clichés is leuk!

Al met al heb ik me prima vermaakt met deze film! Met het strikt lage budget hebben ze er een leuke en vooral grappige film van gemaakt. Dit is het niveau wat je van dit soort film mag verwachten. En als je niet meer verwacht dan dit, dan zal je niet teleurgesteld worden!

Voor beer-fueled Meathead en viswijvend Trailer Trash Mokkel 4 naar buiten geperste sterren!

Leuke SOV.

Verwacht geen strak geschoten moord mysterie, en horror is helemáál ver te zoeken! Toch is er veel leuks te beleven in Allessandro de Gaetano's Bloodbath in Psychotown - die ik ken als 'Video Demons Do Psychotown', van de sleaze merchants van Troma!

Het verhaal is een beetje non-existent, het lijkt vanaf de heup geschoten. Toch proberen de 'acteurs' er nog het beste van te maken... Twee studenten willen voor hun filmklas een sfeervolle documentaire opnemen over de ongelukkige dood van een plaatselijke notabele. De dorpsbewoners zijn echter niet gecharmeerd van pottenkijkers! Ook worden ze tegengewerkt door de plaatselijke orde van helderzienden(?). Vooral op het meisje -dat ook de 'gave' blijkt te bezitten, blijkt de dorpskern de -dodelijke- pik te hebben! Het is aan het tweetal om het raadsel op te lossen, en zelf niet in de ban te raken van de subliminale boodschappen in de net geschoten videotapes! Er is duidelijk meer aan de hand....

En dawast. Meer is er niet. Ondanks het flinterdunne verhaaltje, en de niet zo soepele opnames, zijn de beelden wél heel acceptabel geschoten! De kleuren zijn -volgens mij- op video geschoten, en daardoor wat hard. Maar de -sobere- special effects zijn interessant en gory genoeg om de aandacht vast te houden. Goed, de actiescenes zijn weinig subtiel, en vrij gemaakt ingezet, maar dat mag 'm de pret niet drukken. De makers hadden er duidelijk plezier in, en dat straalt er ook vanaf!

Wat ik wel gemist heb, is een groots opgezette 'Psychic Battle'! Want, wat heb je aan een dorp vol psychics, als je die niet vol gaat inzetten!

De 'acteurs' zijn welwillende amateurs, die hun stinkende best doen om eruit te halen wat erin zit! En dat zie je -heel erg. Maar als je dat weet, dan kan je daar doorheen kijken. Vooral Donna Baltron zet haar beste beentje, én haar ranke slanke lijfje méér dan voor! Ik had haar graag iets meer in actie gezien. Of 'in actie', bij nog een vrijscene of twee, drie meer... Dat is het enige wat eigenlijk mist, tieten en bloed, bloed en tieten! Meer bloed had de film ten goede gekomen. En van meer tieten wordt íedere film beter!

Al met al een leuke SOV om een keertje tussendoor te zien. Geen hoogvlieger, maar zeker de moeite waard voor een bier en popcorn avondje.

Voor Donna Baltron en haar 'bijzondere psychic talenten', 3,5 op video geschoten sterren!

I AM the Crimson Executioner!

100% eens met wendyvortex! Meesterwerk! Gotische Eurotrash pur sang. De Breedbeschouderde Bodybuilder Miklós -Mickey- Hargitay speelt niet De Scharlaken Beul, neen, hij IS Il Boia Scarlatto!

Om een gotische setting te hebben voor een horror-fotoshoot, breken vijf sexy covermeisjes en een handvol fotografen in wat zij houden voor een onbewoond kasteel. Met de grimmige kamers en kerkers als achtergrond nemen ze prachtige gestileerde horrorfoto’s. MAAR... er bevindt zich een getormenteerde acteur in het kasteel. En ... het is de ex-vriend van een der modellen!
Het kasteel blijkt de laatste ‘rustplaats’ van de Scharlaken Beul, een 17e Eeuwse bruut, die bekend stond als een roodbemutste, gemaskerde maniakale martelaar. Deze freaky bullebak werd in een IJzeren Maagd ingesloten in de catacomben van het kasteel, om daar te creperen.
De shoot verloopt lekker, totdat... Al snel vinden er vreemde ongelukken plaats, mensen beginnen dood te gaan. De modellen moeten vechten om het vege, bevallige lijfje te redden. De Scharlaken Beul heeft z’n zweepje weer uit het vet getrokken, en hij is pissig!

De locatie alleen al is het waard om te zien. Het is een prachtig kasteel met alles erop en eraan. Alles wat een goede gotische horrorfilm zich maar kan wensen. De film schijnt geïnspireerd te zijn door Markies de Sade. En als ik de uitgebreide creatieve martelkelder zie, snap ik dat wel. Toch vind ik er ook een Edgar Allan Poe aspect aan zitten. Alleen al het hele karakter van De Scharlaken Beul is een onuitputtelijke bron van hilarische intensiteit!

De special effecten zijn zó pijnlijk fake, maar het is een goede pijn, een lekkere pijn. Hoe de acteurs reageren op elke namaakdreiging is briljant in zijn campheid! Het doet je met tranende ogen, bijtend op je trillende onderlip vragen om meer, méér, alsjeblieft, MEER! Hoogtepunt is het prachtige meisje –de adembenemende exotische schone Moa Tahi- dat aan een gigantische spinnenweb vastgebonden is. De held wurmt zich met heel veel moeite om zich onder een netwerk van spinnentouwtjes door. Elke keer als hij een touwtje raakt, schiet er een pijl uit de muur! Ondertussen daalt er een spin naar beneden, richting het hulpeloze, doodsbange meisje! Zei ik spin? Meer een aardappel met pijpenragers als poten! Dit meisje toont zóveel acteertalent om zó’n pure angst uit te stralen voor een PIEPER! Er is uiteraard nog veel meer moois te zien.

Iedereen leeft zich geweldig uit in zijn rol. De doodsangst en paniek straalt uit elke porie. Toch is het Miklós -Mickey- Hargitay die boven iedereen uit schmiert. Hij hijgt, hij puft, hij blaast giechelend zijn gespierde ingeoliede borst vooruit, giechelend, steeds maar weer giechelend! Hij pompt zijn spieren op bij elke ademteug, hij is intens in zijn overtuiging dat hij Il Boia Scarlatto IS! En dat is prachtig. Iedereen is intens in zijn overtuiging. Da’s toch kicken?

Massimo Pupillo heeft een briljant stukje 1960s gotische Eurotrash neergezet. Het is donker, het is zwierig. En de muziek, WOW de muziek! Alles wat film zo geweldig maakt, in één film opgerold. Van begin tot eind weet je dat je in een bizar avontuur verzeild bent geraakt. Maar wát voor avontuur! Niets is wat het lijkt. iedereen is in gevaar. Achter elke muur wacht een nieuwe bedreiging. Hilarische, bizar heftige en bloedige effecten, hammy en schmierende acteurs. Het ultieme campy Eurotrash genot.

Voor de Scharlakenbespandexte Beul, en een schitterend modelletje, doodsbang voor een Bintje met pijpenragers, 4,5 roodgeslagen sterretjes, bwa-HAHAHAHAHAHAHA!

Derde en laatste schitterende 'poliziottesco' in een reeks van drie, van genrespecialist Fernando Di Leo!

Een geweldige, spijkerharde misdaadfilm met geloofwaardige karakters, treffende locaties, vette actie en rake muziek.

Henry Silva speelt hier een zeer geloofwaardige hoofdrol als henchman van een maffiafamilie die misschien óók wel eens een keer hogerop wil! Hij begint als 'simpele' hitman. Maar hij ontpopt zich al snel tot kameleon, en kat met negen levens als hij de dochter van zijn baas moet bevrijden uit de klauwen van een rivaliserende bende! Maar wíl dochterlief eigenlijk wel mee?

De personages zijn lekker schimmig en vet neergezet. Vooral de lieftallige gangsterdochter wordt briljant vertolkt door Antonia Santilli! Zij weet iedere man om haar poezelige vingertje te winden, en trekt zich van niemand wat aan. Maar is zij wel zo onverschillig als ze lijkt???

Prachtig, mooie karakters, met heerlijke karaktistieke gangsterkoppen!

De muziek is alweer zéér raak gekozen. Van jazzy en trippy naar nerveus en opzwepend.. De scenes zijn mooi vormgegeven, gaaf geschoten. Rustige praatsessies en palavers worden naadloos opgevolgd door spijkerharde shootouts. En de kleuren, o mijn god de kleuren! Prachtig!

Voor de oplettertjes onder ons: Ik heb uit betrouwbare bron dat zowat elke zichzelf respecterende giallo sinds het begin de gialli ergens een scene verstopt heeft waar een grote fles J&B Rare Schotch Whisky zichtbaar in beeld is! En ja hoor, óók in deze poliziottesco komt de karakteristieke J&B fles prominent voor! Veel plezier met zoeken naar waar precies!!!... (met dank aan DieHard.Willis)

Conclusie: stijlvolle, kneiterharde poliziottesco. prachtige afsluiting van deze weergaloze trilogie. Ik moet haast huilen omdat het tot een eind is gekomen! Gelukkig is er van nog zoveel andere prachtige polizioteschi te genieten!

Eén vraag nog: aan het eind van dit deel komt bij mijn versie (in de Street Thug Chronicles box) het woord CONTINUA levensgroot in beeld!!!!! Nu ben ik geen expert in de Italiaanse taal, maar dat betekent toch dat het verhaal WORDT VERVOLGD? Of ben ik nou gek???

Voor de Coolest Killer Of Killers, en het kleine maar o zo verleidelijke serpent van een gangsterdochter, 4,5 de lucht ingeblazen sterren!

Een van de betere Henenlotters. NIet dat dat nou zoveel zegt, maar het is wel zo...

Vijf jaar na zijn debuut Basket Case[//i] is hij terug met dit hele fijne werkje. Dat misschien niet uit hetzelfde 'instant classic' hout gesneden is, maar op zijn eigen manier toch een solide horror/humor/sleaze presentatie ten beste geeft om U tegen te zeggen!

Het verhaal draait allemaal om Aylmer (klinkt eigenlijk gewoon als Elmer met een lange 'e'). Wat is er zo speciaal aan Aylmer? Nou, Aylmer is een onsterfelijke parasitische worm, die -eenmaal aan je nek vastgezogen- een blauwe stof naar binnen pompt die je in euforische en hallucinerende staat brengt! Zolang hij de stof blijft produceren, maakt het je niet uit of hij zich een weg door je lijf aan het graven is, en ondertussen gewoon je hele leven aan het overnemen is! Dit is heavy shit man!
Brian heeft net zijn intrek genomen in een apartement. Zijn buren zijn oude mensen, en heel aardig, maar zijn óók wat éigenaardig! Én Brian heeft het idee dat ze iets voor hem proberen te verbergen. Als hij daar achterkomt, maakt hij kennis met Aylmer, die bij de oudjes 'inwoont'. Aylmer besluit bij Brian in te trekken, met alle ranzige gevolgen van dien.
Brian weet eerst niet goed wat hij aanmoet met een betweterige parasiet die hem dope inspuit, maar al snel worden hij en zijn pratende(!) sidekick de beste maatje, als Aylmer hem het goede leven van trippy kroeghoppen laat zien. Zelfs een autokerkhof is van een schoonheid om van te gaan flippen. En telkens als de op roze wolkjes drijvende Brian een helpende hand (óf een muil vol stanleymesscherpe tanden!) nodig heeft, is Alymer de beroerdste niet om 'te hulp' te schieten, en tegelijkertijd een hap uit de heerlijke verse hersenen van de ongelukkige te nemen!
Het begin van heerlijke trip langs de straten en in de goten van Down Town New York. Wat begon als een heerlijke euforische trip, mondt al gauw uit op een martelgang waarbij alleen nog maar de volgende hit 'smurfenbloed' belangrijk is!

Dat is ook meteen het minpunt van de film. Misschien ongewild, maar ik denk tóch bewust, kan een dikke link makkelijk gelegd worden tussen de zich van zijn vrienden afkerende, en steeds meer naar Aylmer toetrekkende Brian, die alleen nog maar zijn volgende fix wil, én de drugsproblematiek. Hoe de vrienden van Brian zich steeds meer zorgen maken om zijn -geestelijke én lichamelijke- gezondheid, Hoe Brian zich afzet tegen de goedbedoelde interventiepogingen. Hoe Aylmer er alles, álles aan doet om Brian om zich gebonden te houden! Het schreeuwt allemaal 'drugs maken meer kapot dan je lief is!' uit!

Dat is niet erg. Het is en blijft een heerlijk smerig werkje, weer in de wereld van Basket Case opgenomen. De humor is heerlijk wrang. Waar kan je anders genieten van hoe een meisje Brian een quickie BJ wil geven in het smerige kroeg-steegje, maar in plaats van Brian's schlong ineens een héél andere trousersnake in d'r klauwtje houdt, die vervolgens aan haar hersens begint te snoepen! "BRAAAAAAINS"!

Fantastische humor in een heerlijk sicko sleaze werkje. Dit kan zich bijna meten met genre-klassiekers als [i]Combat Shock, Street Trash, Deadbeat at Dawn, Kondom des Grauens én zijn eigen Basket Case! Alleen jammer van dat opgeheven vingertje. VIngers kunnen voor veel dingen gebruikt worden. In zo'n film, een sleazoid genrefilm die zwemt in de kots, pis en zaadresten van de stad, recht het riool in, is het misschien een beetje misplaatst.

Voor het mooiste Blow Job Meisje, én voor een serenade brengende Aylmer, 3,5 blauwe hallucinogene sterren!

Geweldige film!

Wie 10 bloedmooie maagden in hun blote niksie in een bad vol ET-zaad kan laten poedelen verdient gewoon 4,5 keiharde sterretjes!!

Goed, ze hebben a la Ed Wood wat extra props uit Alien, Species, Mimic en The Fly gejat, en goed zo voor hen. Ok, voor het verhaal hoef je deze film niet te kijken. Maar voor wat het is is het een heel kijkwaardig product. De effecten vind ik, zeker voor die tijd, niet eens zo beroerd, eigenlijk best wel goed. Niks mis mee.

Ik heb in elk geval met veel plezier naar de zich bij elke gelegenheid uitkledende bevallige dames gekeken! Het had zelfs iets weg van een kruising tussen Mimic, Earth Girls are Easy en een Jean Rollin film! Grote klasse! Het enige wat ik erop aan te merken heb is eigenlijk dat ie véél te kort is! ik wil meer aliens, meer blote meiden, meer marsmannen-yoghurt dammit!

Voor een bad van alien-zaad vol met mooie maagdelijke meiden 4,5 et-yoghurt ster!

Een eiland sfeer met tropische muziek en vriendelijke inboorlingen. Een idyllisch plaatje voor een groepje avonturiers om een vredig stukje plezier te beleven. Een Vredes Corps vrijwilliger (John Ashley), en een echtpaar van een bioloog (Kent Taylor) en zijn nymfomane vrouw (Beverly Powers) reizen per boot naar de Filipijnen om goed én om research te doen.

Jammer genoeg verandert de sfeer snel, en ligt gevaar op de loer. Heeft straling van nucleaire testen het eiland aangetast, waardoor er mutaties zijn ontstaan? De boomwortels die mensen grijpen als de geile boom in The Evil Dead lijkt een indicatie dat er méér aan de hand is!

De inboorlingen zijn teruggevallen op oude rituelen om naakte maagden te offeren. Maagden die door iets óf iemand in dank worden aanvaard, én verslonden! Het blijkt een eilandwezen te zijn, een gruwelijk uitziend monster dat elke nacht op een rampage gaat om zijn bloedoffer tot zich te nemen.

De reizigers schuilen bij Estaban, een ietwat zonderlinge man (Mario Montenegro), die hen gastvrij opneemt. Hij heeft een zo mogelijk nóg zonderlingere huisknecht, én een roedel van 'verticaal gehandicapte mensen' als hulpjes (soort van Oompa Loompa's).

Als de tijd daar is om Alma, de kleindochter (Eva Darren) van de stamoudste te offeren, moet de melkmuilige vredeskorpser er alles aan doen om haar te bevrijden uit de klauwen van 'het bos'.

Vreemd genoeg probeert de 'ongelukkige huisvrouw' later nog midden in de nacht diep in de bossen een lover te vinden in Estaban. Jammer genoeg loopt ze het Tiki-monster tegen het lijf, dat haar -op de verkeerde manier- de kleren van het lijf wil scheuren!

Uiteraard wordt aan het eind duidelijk waar het Tiki-monster vandaan komt, en hoe ze het moeten vernietigen. Gelukkig kan Vredescorps Man ook meer dan boompjes planten en putten slaan!

Dit was een heerlijk onderhoudende film met veel Filipijnse gekkigheid. De sfeer was bijzonder mooi voor een avonturenfilm. Het was een beetje teveel afwachten op wat komen gaat, maar de aktie was erg leuk gedaan. De gevechten waren -hoewel wat sullig- toch enthousiast uitgevoerd. De spanning was prachtig. Vooral de inboorlingse maagden legden goede emotie bloot terwijl ze -al nakend- op de Grote Tiki aan het wachten waren!

De Grote Tiki oogde wat ongeloofwaardig grotesk. Gelukkig had ik al door dat het een berubberpakte man was. Dus dat was geen verrassing meer! De effecten van de tot leven komende natuur, het bos, de takken, de lianen, en zelfs een agressieve vlinder, waren schitterend gedaan in hun eenvoud.

Ik heb Matango gezien, en The Evil Dead ook. Deze 'nature gone wild', met een navrante boodschap!, mag zich daar wat mij betreft tussen scharen! (nb, de boodschap is, 'straling is slecht, hmmm-kay?').

Dit is blijkbaar het tweede deel uit een drieluik (deel 1 - Mad Doctor of Blood Island en deel 3 - Beast of Blood). Als de andere delen net zo gaaf zijn als deze, ben ik bijna verplicht deze ook te kijken!

Voor Alma, Tiki en de Bruiden van Bloed, 4,0 Sterretjes Van Bloed!

Geflipt! Meesterlijk geflipt.

Hardy zet een vreselijke psychopaat neer, waar ik toch grappig genoeg een ziekelijke sympathie voor kreeg. Had ik ook voor Alex in A Clockwork Orange of Henry in ... wel, Henry Portrait of a Serial Killer! Met z'n glimmend kale knar en klerenhangersnor lijkt hij zo uit het circus weggelopen als sterke man! Zet een kachelpijphoed op z'n schedel, en hij is de perfecte bozewicht uit stomme films van de 1900s!

Ik kan de vergelijking met Chopper wel begrijpen. Beide films gaan over -blijkbaar- bestaande personen die hun eigen plekje in de annalen van de geschiedenis van de criminaliteit hebben verworven..

Deze film vond ik sterk door de moeiteloze schakelingen tussen de ultra-realistische werkelijkheid van het bestaan in het Engelse gevangeniswezen, én de burlesque, het theater, ja zelfs de animatie-wereld waar Michael Peterson aka Charlie Bronson zich af en toe waant cq zijn verhaal uit vertelt.
Ik vind dit mooi gedaan. Het doet inderdaad op sommige punten denken aan A Clockwork Orange, maar hier vind ik de theater-stukken nóg prangender, omdat zijn hele bestaan zo van god verlaten uitzichtloos is! Prachtig zoals hij, vanuit een plots opkomende geweldsexplosie ten opzichte van zijn kunstdocent, ineens compleet rustig en sereen om muziek vraagt aan de klaarstaande stormtroepen. Die hem daarna trakteren op een prachtig stukje klassiek. Waarna Bronson zich zonder met z'n ogen te knipperen, klaarmaakt voor a bit of the old Ultra-Violence! "COME ON, YA F*CKIN C*NTS!"

Ik dacht dat Roy 'Pretty Boy' Shaw a hard b*stard was! Roy Shaw, die overigens verre van mooi is met z'n littekens, platgeslagen neus en emotieloze blauwe ogen heeft een soortgelijke carriëre achter de rug als Bronson. Na een half leven achter de tralies van de hardste gevangenissen van Engeland, besloot hij op z'n ouwe dag van z'n hobby z'n beroep te maken, en ging bare knuckle boksen! Zo werd hij op z'n 40e nog The Guv'nor of London! (zijjn gevechten met Lenny McLean zijn the stuff of legends!)
Die eer is Charles Bronson niet gegund. Hij is gek van a nice bit of the old Ultra Violence, maar vindt matten met een roedel platte petten net zo leuk als een zigeuner door een muur proberen te beuken voor wat rotcenten aan winnaars-loon.
Charles Bronson zit nog steeds vast, misschien wel vastgebonden, in welke bak ze hem nu vasthebben. Pretty Boy is oud geworden, maar staat trouwens nog best z'n mannetje! Toch zou ik geld betalen voor dat gevecht!!

Kramer vs Kramer for the Grindhouse Crowd!

Na Shivers en Rabid is dit alweer zo'n donker, broedend, in de krochten van het onderbewuste kronkelend werkje van de Canadese Meester van de Biomechanische Horror. Dit kan zomaar David Cronenbergs naarste, meest villijne, meest persoonlijke hersenkronkel zijn!

Grimmige ingehouden woede voortgebracht door een bittere scheiding en de daaropvolgende kneiterharde voogdijzaak is gegoten in deze fijne film.

Als Frank Carveth zijn dochtertje meeneemt van zijn ex-vrouw Nola ontdekt hij blauwe plekken op het lijfje van het meisje. Hij vermoedt kindermishandeling. Zijn onderzoek leidt hem naar de kliniek van Dr. Raglan, waar Nola behandeld wordt voor psychotische aanvallen.

Ondertussen vinden er rare ongelukken plaats met Frank's intimi! Er zijn in fleurig rode regenjasjes geklede dwergjes gesignaleerd!

Wederom is de Canadese Grootmeester geïnteresseerd in de moderne -psychologische- wetenschap. Ook velt hij zijn oordeel over de psychologische werking van sekten en hun leiders op de leden daarvan. Dr. Raglan is een controversiële psychiater en bedenker van Psychoplasmics, een therapie die de patiënten leert hun onderdrukte emotionele pijn te manifesteren in fysieke vormen - zweren, gezwellen, en extremere mutaties!

Als de goede dokter zijn therapie loslaat op de getraumatiseerde Nola, zijn de rapen binnen no time gaar, verpieterd én ontploft!

Art Hindle zet een geloofwaardige cynische bezorgde ouder neer. Samantha Eggar gooit al haar emoties in de strijd om de engste psycho-mom from Hell te worden. Oliver Reed schmiert er lustig op los als gewetensvolle edoch misleide psychiater.

Het geweld komt hard aan omdat het door kinderen -of Munchkins!- gepleegd wordt! Een oma die met een vleeshamer wordt bewerkt. Een kinderjuf die ten overstaan van haar kinders met hamertjes-tik wordt doodgetikt. Een dokter die wordt besprongen door een roedel roodbejackte kabouters

Juist door de leegzuigende slepende voogdijzaak waarin Cronenberg verzand was, is The Brood een van de meest urgente bijtende genrefilms van de jaren '70 geworden. Een goedkope, verontrustende, uitmuntende prestatie. Het is een Dali- en Giger-esque schilderij met koude spaarzame achtergronden, personages met diepere gelagingen dan op het eerste gezicht gedacht, en een 80%-proof Cronenberg eindspel!

Voor Oliver 'The Liver of Death' Reed vs The Red Munchkin Army, 4,5 gemeen bijtende sterretjes!