Meningen

Ik had eigenlijk een meer activistische, politiek georiënteerde aanpak verwacht, maar Rosi kiest er voor de vluchtelingencrisis te tonen via het contrast tussen het wat gezapige leventje van de bewoners van het eilandje Lampedusa en de traumatische ervaringen van de vluchtelingen. Ik vond dat wel redelijk geslaagd, al is de droge, registrerende stijl misschien niet ieders smaak.

De film kent wel schokkende beelden, met name als ze de halfdode lichamen van een schip halen, en daarna ook de binnenkant van het ruim wordt getoond. De vluchtelingen zelf worden niet of nauwelijks aan het woord gelaten. Net als in de discussie op politiek niveau zijn zij het lijdend voorwerp, terwijl de vluchtelingencrisis vooral een crisis is voor de vluchtelingen zelf. Sowieso doet Rosi geen poging te duiden of te verklaren, en dat doet de film geen kwaad.

Ik had overigens gedacht dat de vluchtelingencrisis het leven op Lampedusa totaal zou hebben ontregeld, maar dat blijkt niet uit deze film- op direct betrokkenen als de dokter na. De voornaamste zorg van Samuele en zijn eilandgenoten lijkt , naast de dagelijkse beslommeringen, de kennelijk abominabele staat van het Engelstalig onderwijs te zijn.

Goede onconventionele western- geen sherrif tegen wil en dank of revolverheld, maar de verwende dochter van een rijke herenboer is de hoofdrolspeler, uitstekend vertolkt door Stanwyck, die de 40 al ruim gepasseerd was en niet bepaald de indruk gaf van een ongehuwd beschermd opgevoed meisje. Maar ze speelt weer erg goed: dan weer venijnig en kil, dan kwetsbaar en dan weer woedend, haar karakter vond ik erg geloofwaardig. Hooguit dat ze viel voor de wat sloom overkomende Darrow was wat vreemd, maar goed, vrouwen

Laatst rol van Huston, die de patriarch speelde. Hij moest een soort larger than life karakter spelen maar dat kwam niet altijd even goed uit de verf. En hij leek me niet het type dat zijn woord zou breken- die hang-scene was overbodig, ik denk dat het beter voor de film was geweest als hij dat anders had opgelost (schiet hun paarden dood en zeg, "OK, ze zijn van jou", zoiets.

Goede film, anders dan sommigen hier vond ik het begin niet saai, het is de nodige inleiding waardoor je de hoofdrolspelers leert kennen en hun motieven later begrijpt.

Spencer is op dreef als voorbeeldige burgerman die verbitterd raakt. De lynchpartij is huiveringwekkend, en laat goed zien hoe een opgestookte massa tekeer kan gaan. Tijdens de rechtbankscene werd genoemd dat er meer dan 6000 mensen waren gelynchd de afgelopen 50 jaar (in de meeste gevallen overigens African Americans of andere minderheden).

Fury was gebaseerd op deze zaak: Vigilante Justice! Kidnappers Lynched By An Angry Mob - November 26, 1933 - YouTube

Nou zie ik al niet graag westerse personages in Japanse films, in Sex & Fury maken ze het wel heel bont. Lindberg was een opvallende verschijning in Thriller, maar hier zijn de scenes met haar echt tenenkrommend slecht. Ik zie haar liever als éénoog, en zwijgend graag. Zo mogelijk nog slechter is die rode snor die de teksten tijdens de opnamens voor het eerst lijkt uit te spreken. Gelukkig wordt de boel nog wel enigszins gered door Reiko Ike, die iedereen met gemak wegblaast en een memorabele rol neerzet. Vind haar als badass wraakgodin ook sterker dan 'concurrent' Meiko Kaji. Het standaard revenge-verhaaltje stelt verder weinig voor, maar dat had ik wel ingecalculeerd.