Alternatieve titel: Met Hart en Ziel, 1 november, 11:58 uur
Erg fijne tragikomedie. James L. Brooks heeft me al eerder weten te overtuigen van het succesvol kunnen combineren van humor en drama in As Good As It Gets en Spanglish. Ook in Terms of Endearment laat hij zien deze moeilijke mix goed in de vingers te hebben. Hier krijg je een film met duidelijk twee helften, waarbij we van een luchtige, optimistische fase uit de levens van de hoofdpersonen naar een steeds donkerdere gaan. Wat dat betreft is het een mooie weerspiegeling van het leven.
De film haalt vooral veel kracht uit de sterke cast. Eigenlijk zitten alle personages vol met imperfecties, waardoor ze heel authentiek op me overkwamen. Shirley MacLaine, Debra Winger, Jack Nicholson, Jeff Daniels... Allemaal verdienen ze het om geprezen te worden, want ze spelen allen erg overtuigend. Perfect vond ik het uiteindelijk niet: de speelduur is aan de stevige kant, er wordt niet bepaald elegant omgegaan met tijdsprongen en bij vlagen ontkomt de film niet aan een wat gezapig soap-gevoel. Desondanks staat de film wel bol van de memorabele scènes, soms in de luidruchtige variant en soms ook heel klein en ingetogen. Dat maakt wel dat dit een film is waarvan ik blij ben hem eindelijk eens gezien te hebben en waarbij ik een hogere waardering in de toekomst zeker niet uitsluit.
Aardige film, maar ik had wel op iets meer gehoopt. Ik ben zeker niet de grootste Owen Wilson fan, maar kan hem over het algemeen goed hebben en vond hem sterk in bijvoorbeeld Midnight in Paris en Marley & Me. Ik kreeg in Drillbit Taylor vooral het idee dat er te weinig met hem gedaan wordt, ondanks dat hij zo prominent op de poster pronkt en de filmtitel naar zijn personage vernoemd is. De film is op zijn leukst wanneer hij in de school infiltreert en actief de pestkoppen tegenwerkt. Mooi dat dit aanslaat, want mijn nieuwsgierigheid hiernaar was ook vooral waarom ik de film wilde zien. Helaas duurt het vrij lang voordat we daar zijn aanbeland en is het ook van relatief korte duur.
Van de kids is Troy Gentile een positieve uitschieter en tevens degene die de boel enigszins bij elkaar houdt, want de andere twee zijn niet best. Wanneer Wilson bij hen is, is het niveau van de film aanzienlijk beter. Onderling hebben de vier namelijk wel enige chemie. Van de bijrollen moet de film het verder ook niet hebben. Leslie Mann is hier zó naïef dat je haar niet serieus kan nemen en Danny McBride... Ik zucht altijd al als ik de naam van de beste man voorbij zie komen, want ik zie hem altijd vooral heel hard zijn best doen om grappig te zijn, zonder dat hij het is. Dat is hier niet anders. De humor is op en top Amerikaans en vaak van het flauwe, platte kaliber. Enkele glimlachmomenten komen zeker voorbij; echte dijenkletsers heb ik daarentegen gemist.
Met Drillbit Taylor wordt je op je wenken bediend wanneer je op zoek bent naar een verstand op nul tussendoortje. Ideaal bijvoorbeeld aan het einde van een lange werkdag; dan kijkt dit prima weg. Als je echter op zoek bent naar een komedie waar je veel bij kan lachen of die op een bepaalde manier verrassend uit de hoek komt, dan kun je beter verder zoeken.
Gisteren voor het eerst sinds 2009 gezien en mijn waardering van destijds blijft wel staan. Dreamgirls schittert in de manier waarop de optredens gefilmd en gebracht worden en de kleurrijke vertolkingen van de cast. Jamie Foxx geeft gestalte aan een personage dat een interessante ontwikkeling doormaakt; compleet verblind door succes en hebzucht. Daarnaast zijn de vier dames zelf zijn erg leuk om te volgen en ook Eddie Murphy laat zich van een iets andere kant zien dan het grote publiek van hem gewend is. Wat dat betreft heeft de film wel enkele verrassingen voor de kijker in petto.
Waar de film enigszins door de mand valt, is de manier waarop het verhaal om de nummers heen gebracht wordt. Niet alleen stelt het soap-achtige verhaal niet zo gek veel voor, maar men moet het publiek er, ondanks de grote hoeveelheid bombastische muziek, kennelijk meermaals aan helpen herinneren dat het een musical is door uit het niks dialogen te beginnen zingen. Niet alleen werkt het tenenkrommend, maar het doet ook afbreuk aan de kwalitatief goede muziek die ertussen zitten, omdat die nu opgaat in een groter geheel en dus mijns inziens minder tot zijn recht komt. Daarnaast zal het een kwestie van persoonlijke smaak zijn of alle nummers aanslaan. Zo was het nummer waarbij Jennifer Hudson lange tijd aan het einde solo zingt absoluut niet aan mij besteed, terwijl ik haar qua acteren wel een positieve uitschieter vond.
Ik vond het zeker geen vervelende film. Dreamgirls heeft absoluut genoeg elementen die het de moeite waard maken om het eens een keer voorbij te laten komen, maar schiet ook wel op wat vlakken tekort. Wat resteert is dus niet meer dan een vermakelijke wegkijker en ook dat is leuk op zijn tijd. Schitterende finale overigens!
