Meningen

Ik zou ongeschikt zijn als vader van een puber denk ik. Veel te begripvol. Komt waarschijnlijk dat ik nog steeds ergens een puber ben. Vandaar ook mijn zwak voor dit soort films.

Zoals Nienthe terecht opmerkt, Rebel Without A Cause in de jaren '70. De tijd van de ideale suburbs met keurige groene tuintjes waarin voormalige stadsbewoners hun rust zochten. Achter de keurig aangeharkte tuintjes is er een gebrek aan belangstelling voor elkaar, vaders die bezig zijn met hun carrière, moeders die zichzelf proberen te ontdekken in praatgroepjes en kinderen die in de zielloze buitenwijk in het speeltuintje of in een buurthuis rondhangen, wat experimenteren met drugs en uit vervelling "over the edge" gaan. De film kiest duidelijk voor de kinderen. Als je dat als kijker niet kunt raak je de film vrij makkelijk kwijt denk ik. Ik heb daar geen moeite mee en zag ook nog eens een geslaagd tijdsbeeld. Geholpen door de Amerikaanse rocksoundtrack, de aankleding en de sterk getroffen desolate sfeer van een een mislukte poging om in the middle of nowhere een ideale woonplaats neer te zetten.

Minstens een keer een film als deze per generatie graag (en dan ook even sterk).

4.0*

De tweede wereldoorlog was eerder een tijd genegeerd door de filmwereld in Nederland. We wilden dat juist vergeten. Maar langzaam maar zeker kwamen de verhalen op gang. Niemand minder dan Lou de Jong die in opdracht van de overheid de bezetting onderzocht kwam dit verhaal tijdens zijn onderzoek tegen en zag er een film in. Hij benaderde Bert Haanstra, maar die haakte af en maakte Alleman.

Er werd daarom toch weer een regisseur uit het buitenland gehaald. Dat was Paul Rotha. Die was opgevallen door een documentaire over Hitler en voornamelijk documentairemaker, al had hij in Engeland ook de misdaadfilm Cat and Mouse gemaakt. Het zorgde ervoor dat De Overval een kale film zonder opsmuk en zonder muziek is. Zonder overdreven heroiek en nadrukkelijk sentiment of spanning. Maar tegelijk is het ook een wat oppervlakkig goed-tegen-slecht verhaal waarbij stiekem echt wel de heroische daad wordt geeerd. Nou ja, stiekem is het niet, de film opent met een korte toespraak van een echte verzetsman, De film was een hit en kreeg zeer goede reacties. Hij werd zelfs de beste Nederlandse film van na de oorlog genoemd. Dat vind ik zeker niet, hoewel het de moeite best waard is.

Vond het in tegenstelling tot enkele reacties hier een fantastische film. Evenwichtig, to the point en zeer goed geacteerd. Qua fotografie en toon zag ik wat noirtrekjes. Plotiddee is later vaker gebruikt, maar dit zou weleens de eerste kunnen zijn geweest, want voor 1943 was dit erg ongewoon, maar vond het hier beresterk gedaan met echt een heel goed script. Dit is waarschijnlijk in een klap mijn favoriete western van voor 1960.

Zwaar overdreven inderdaad.

Dit is pas de tweede Mizoguchi voor me dus ik trek niet al te veel conclusies nog. De andere was Ugetsu en dit is wel anders. Zoals veel (grote) Japanse filmmakers uit het studiosysteem daar (Ozu, Naruse) maakte Mizoguchi vooral films gericht op vrouwen, die de belangrijkste bioscoopdoelgroep waren in deze tijd en dit is daar een voorbeeld van.

Op basis van deze film (maar die basis is dus veel te smal) lijkt Mizoguchi wat dramatischer van toon dan de twee die ik eerder noemde. En het drama wordt nergens echt gelaagd, blijft een beetje aan de oppervlakte hangen. Wel mooie plaatjes, zoals een silhouet tegen de achtergrond van bomen ergens midden in de film. Wow.

3.5*