menu

Hier kun je zien welke berichten W.M.J.M als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Dalkomhan Insaeng (2005)

Alternatieve titel: A Bittersweet Life

3,0
Simpel actieverhaaltje,

Ik snap de hoge waarderingen voor deze film dan ook niet. Simpeler als dit kan niet, gebrek aan (goede) humor of plot, het enige opvallende aan deze film is de mooie cinemagrafie, maar dat helpt ook niet echt. Ik kon mij er niet voor interesseren en vond het op een gegeven moment ongelofelijk saai en voorspelbaar aan het worden. De hoofdrolspeler schiet iemand neer, om vervolgens iemand anders neer te schieten etc… Het is dan ook raar voor een film van twee uur dat het plot zo oppervlakkig blijft.

Zonder hart, zonder emotionele betrokkenheid bij de karakters is het maar wat geknal. Ook raar dat niemand blijkbaar zijn werk goed kan doen. De gangsters zijn met, pak en beet, 20 man, maar niemand heeft een geweer of zo om de hoofdrolspeler tijdens zijn ontsnapping neer te schieten. Ik de schoot-out op het laatst staan de beveiligers er maar een beetje bij, totdat hun baas wordt neergeschoten. In het echt moet die weggetrokken worden, en moet zo iemand, zeker als maffiagast zijnde, gelijk onschadelijk gemaakt worden, maar ze staan er bij en kijken er maar een beetje naar.

3*

End of Watch (2012)

3,5
@ Gluon
Tuurlijk, als je zo’n blunder maakt, dan ben je een slechte regisseur. De film is goed ondanks de regisseur. Als regisseur is hij uiteindelijk voor de ‘look’ van de film verantwoordelijk.

Ten eerste is het onlogisch: Criminelen die al hun misdaden zelf filmen: Ja natuurlijk. Echte professionals. Hij heeft informatie nodig van Mexicaanse drugskartel. Toevallig staat het allemaal op film. Ik geloof het niet
Daarnaast is hij niet consequent en krijg je constant shots die overduidelijk niet found footage is. Of je maakt een found footage film of niet. Nu is het alleen found footage als het hem uitkomt.

Elke keer als die drugskartel elkaar filmt geloof ik de film niet, elke keer las hij breekt met het format, word ik uit de film gehaald. Dan heb ik iets van: Hé wie filmt dit nu? Bij een normale film let je daar niet op, vergeet je dat er uberhaubt een cameraman moet staan om het te filmen, maar als je er een punt van gaat maken dat het allemaal gefilmd is door een van de karakters, ga ik er onbewust op letten. En als je het dan niet goed doet, ga ik me eraan ergeren. Dan ben je gewoon dom bezig. Bij de meeste found footage films is er geen enkele reden om het found footage te maken. Hier is het zelf idioot. Nog nooit heb ik een film gezien waarbij de regisseur en enkel de regisseur verantwoordelijk is voor het omlaag halen van het niveau van de film.

Godfather: Part II, The (1974)

Alternatieve titel: Mario Puzo's The Godfather: Part II

4,5
The Godfather-trilogie is meer dan een film, het is een begrip. Klassieker dan deze krijg je ze niet. De eerste film ging niet om de misdaden die de familie uitvoert, je zag dan ook nooit waar ze het geld nu precies binnen meehalen, maar dat zou ook alleen maar afleiden van de daadwerkelijke plot, het ontstaan van een nieuwe Godfather, en wat dat met Michael doet, dat zie je in deze film.

De film heeft twee grote delen, een deel behandelt de manier waarop Michael Corleone zijn machtsimperium uitbreidt, en een ander deel zijn een soort prequel van Vito Corleone. Hoe werd Vito don alshetwaar.

Wat vooral opvalt is de sfeer van deze film. In De eerste film had een warmte die, op de flashbacks na, hier niet te zien is. The Godfather II is rauwer, kouder en verschilt hierin met het eerste deel.

Door deze verandering in sfeer zijn de flashbacks met Robert de Niro als Vito Corleone zo belangrijk. Vito Corleone is niet alleen de patriarch van de familie, maar hij zet ook de standaard, een standaard die Michael, slim en sluw als hij is, nooit aan kan tippen. Het contrast tussen Vito en Michael is dan ook enorm. Zijn schaduw is dan ook duidelijk voelbaar in zowel deze als de volgende film.
Vito hield van zijn familie, en liet dat ook altijd blijken. De flashbacks zijn dan ook het hoogtepunt van de films, deze herinnert ons aan deel 1.

Het is dan ook een geweldige prestatie van Robert de Niro om Vito Corleone te spelen, en daar in te slagen! Zo'n prequel vernielt vaak zo'n iconisch personage (Hannebal Rising bv.), maar Robert weet zijn karakter juist sterker te maken. Iets wat sowieso moeilijk voor hem moet zijn geweest, omdat hij de interpretatie van Marlon Corleone op het karakter Vito Corleone moet imiteren, en niet zijn eigen creativiteit kan gebruiken om het karakter te creëren.

Michael daarentegen is iemand die dat nooit, maar dan ook nooit in deze film laat blijken. In tegendeel zelfs. Zijn zus veracht hem, hij is gemeen zijn eigen broer (Tom Hagen), om uiteindelijk het ultieme verraad tegen zijn familie te plegen door zijn bloedeigen broer te vermoorden. Michael is de grootste hypocriet die er is. Niemand mag zich tegen de familie keren, maar wat hij eigenlijk bedoeld, niemand mag zich tegen hem keren. Wanneer hij Fredo vermoord omdat hij de familie 'verraden' heeft, doet hij precies hetzelfde. Daarbij komt dat bij dat Fredo de familie niet echt heeft verraden omdat hij te naïef was om dat in te zien, en nooit de intentie had om zijn familie te verraden.


De misdaden die Michael pleegt is niet in dienst van de familie, in de zin dat je die familie probeert te beschermen, maar om zijn eigen machtspositie te beschermen. Geen middel is te klein om dat te bereiken. Dat is het contrast tussen Vito en Michael, en tussen deel I en deel II. Let op het verschil tussen hoe Vito Corleone omgaat met het nieuws van Tom Hagen dat zijn zoon (Sonny) dood is, en hoe Michael omgaat met het nieuws van Tom Hagen dat zijn (ongeboren) zoon dood is.
Vandaar dat het daadwerkelijke einde zo prachtig is. Michael zit in zijn eentje, machtiger en rijker dan ooit, maar ook eenzamer, gevaarlijker en kouder dan ooit


Al Pacino is hier geweldig . Hij speelt Michael zo ingetogen en koud, zo heb ik hem nog niet gezien. Jammer dat hij later in zijn carrière steeds vaker over de top ging en een schreeuwlelijk werd, zeker aangezien hij hier bewijst dat hij veel meer in zijn mars heeft. Dit is dan ook zijn meesterwerk.

Happiness (1998)

3,5
Gemiste kans 3.5

Een film waar heel veel potentie in zit, maar het komt er niet uit omdat het teveel wil. De film duurt veel te lang. Het verhaal van de 'scheiding' van de ouders had van mij er helemaal uit gemogen en het stuk met de Rus was voor een groot deel overbodig. Alles na de klap van zijn vriendin komt is overbodig. Een goede regisseur moet zich bij elke scène de vraag stellen: "Wat voegt deze scène toe aan de film?".

Er zit zo'n groot verschil tussen het niveau van de verschillende verhaallijnen, waarbij de film ongelofelijke saaie stukken heeft. De verhaallijnen van de zussen en de ouders hebben ook erg weinig met elkaar te maken waardoor het net 3,4 films in een lijkt in plaats van een geheel. Als je kijkt naar de andere grote ensemblefilms (Magnolia, 21 Grams, Pulp Fiction etc..), daarbij zijn de vehaallijnen met elkaar verheven, beïnvloeden ze elkaar, waardoor de film een geheel vormt.

Verreweg het beste verhaal in de film was die van de pedofiel. Dit had de hoofdmoot voor de film moeten zijn.
Het geweldige aan het medium film is dat het je clichébeelden van personen kan veranderen, vermenselijken. In Der Üntergang zag je dat ook, daar bleek de 'vertegenwoordiging van slechtheid' ook maar een mens te zijn, met maar al te menselijke eigenschappen.
Dat zie je hier ook in de rol van de pedofiel, waarbij de film je dwingt om in hem meer te zien dan enkel zijn pedofilie, waardoor het een tragisch figuur wordt in plaats van een beest, waarbij je bij dat soort mensen toch geneigd bent om dat te denken.

Persoonlijk vind ik dit geen humor, Het onderwerp is zo serieus en het verhaal zo zwart, dat ik er eigenlijk niet om kan lachen. De donkere toon zo groot dat ik overbleef met een gevoel van medelijden voor de personages in plaats van er de humor? van in te kunnen zien.

Ikiru (1952)

Alternatieve titel: Doomed

5,0
Heerlijke film die een plek in mijn top tien heeft te weten bemachtigen. Akira Kurowasa levert hier een briljante film af en ik wil er nu dus veel meer van zien. Dit is toch verassend te noemen aangezien ik twee films nog terug een hekel aan Akira begon te krijgen. Zowel Ran als 7 samurai konden mij niet bekoren en ik was eigenlijk van plan om geen films meer van Kurowasa te gaan bekijken. Toch blij dat ik door heb gezet want na het al zeer goede en orginele Rashamon (4.5 ster) komt nu zijn eerste 5 sterrenfilm eraan: Ikuru.

Om te beginnen ben ik zeer onder de indruk van het acteerwerk van Takasi Shimuru die ik gerust onder een van de beste rollen ooit wil zetten. Zijn gezicht is gewoon ideaal voor de film. Wat is er zo bijzonder aan dit gezicht. Het feit dat het zo leeg is. Takasi Shimuru straalt voor het grootste gedeelte van de film niets uit en dat past perfect bij zijn karakter. Wat heeft hij in zijn 30 jarige carrière nauw immers voor elkaar gekregen? Inderdaad niets! Je ziet en voelt mee met deze man die volgens mij wel 5 burn-outs in zijn leven heeft gehad.

Dan het verhaal. Nadat de Watanabe ontdekt dat hij niet lang meer te leven heeft gaat hij bij zich wat de zin van zijn leven is? Aangezien hij tot het voor hem zeer onthutsend antwoord komt dat hij al zijn tijd heeft opgemaakt aan nutteloze dingen gaat hij proberen om toch nog zin te geven aan zijn leven.

Eerst ontmoet hij een schrijver naar wiens quote de maker van Saw volgens mij goed geluisterd hebben. Vervolgens gaan Watanbe en de schrijver op stap. Hier komt de hoogtepunt van de film in de zogenaamde pianoscène. Het lied, simpel maar o zo emotioneel mag van mij gerust een van de mooiste nummers in een film ooit worden genoemd. Toch vind hij geen geluk in sake en vrouwen waarna hij de levenslust van zijn ex-collega probeert te kopiëren.

Ondanks dat dit niet lukt kom Watanabe er wel achter hoe hij wel een goede invulling van zijn leven kan geven. Niet door enkelweg naar zijn baan te gaan maar door daar ook echt te gaan werken en door daadkracht te tonen in een gemeente dat enkel en alleen mensen van het kastje naar de muur te sturen en door documenten te stempelen. Deze ‘wedergeboorte’ van Watanabe wordt prachtig gefilmd door het verjaardagsfeest van de achtergrond dat ‘Happy Birthday’ gaat zingen op het moment dat de jarige job de trap oploopt en Watanbe de trap afloopt.

Het laatste stuk is tijdens de wake van Watanabe. Aangezien succes vele ouders heeft en falen een wees is neemt iedereen credit voor het aangelegde plein dat enkel en alleen door Watanbe bestaat. De collega’s beginnen een discussie over de rol van Watanbe hierin en zoeken een verklaring voor zijn plotselinge verandering in gedrag. Onder invloed van sake besluiten ze hun eigen leven te verbeteren en een voorbeeld te nemen aan de daadkracht van Watanbe. Zeer moralistisch allemaal en duidelijk het minste stuk van de film. Als de effect van de sake uitgewerkt is blijkt dat er niets is veranderd op zijn werkplaats en dat alles hetzelfde is gebleven. Maar was dit dan het doel van Watanabe? Wou hij de werkplaats veranderen? Nee, hij wou zelf veranderen en is daar dan ook in gelukt.


De 5 sterren zijn dan ook meer dan verdient.

Låt den Rätte Komma In (2008)

Alternatieve titel: Let the Right One In

5,0
Let the Right One In is een zeldzame film, die zich niet gemakkelijk in een hoekje laat drukken. Is het nu een horrorfilm, een psychologische thriller, een -coming of age- film, een drama?
De kracht van de film zit er in dat het al van deze zaken is, zonder van de hak op de tak te springen, zonder zijn focus te verliezen (de relatie tussen Eli en Oskar).

Oskar is een eenzaam personage, hoe eenzaam moet je zijn om vriendschap te sluiten met een vampier?, dat constant wordt gepest door enkele van zijn klasgenoten. Het is niet dat hij zich wil verzetten, het is dat hij het niet durft. Hij wilt juist geweld gebruiken. Eli, briljant gespeelt door Lina Leandersson, moet echter geweld gebruiken om te kunnen overleven. Haar bedoelingen met betrekking tot Oskar worden ons nooit expliciet vertelt. Er wordt eigenlijk in de film heel weinig dingen expliciet vertelt.
Misschien dat de relatie tussen Eli en Oskar daardoor constant geloofwaardig blijft. Er zijn immers zeer weinig twaalfjarige die hun diepste gevoelens goed weten uit te drukken, zeker als je zo weinig sociale contacten (kunt) hebben zoals de twee protagonisten. Dingen worden hier duidelijk door blikken, omhelzingen etc..

De regisseur heeft ooit vertelt dat hij wou dat je deze film kunt zien met het geluid uit. En dat is te merken. Hoewel ik deze film nu al een paar keer heb gezien, en al een hele tijd in mijn hoofd blijft rondspoken, kan ik me geen enkele citaat herinneren. Scènes zoals de zwembadscène, de opoffering van Hakan, de ziekenhuis-scène , het onuitgenodigde binnenkomen van Eli etc... waarbij dialoog zeer zeldzaam tot afwezig is, kan ik me echter nog zeer goed herinneren en dat zijn dan ook scènes waar ik de hele tijd aan moet denken.

5 sterren.

Life of Pi (2012)

3,0
Op zijn best leek het op Earth, de rest van de tijd op een of ander belachelijk bijbelverhaal. Enige wat ik zal onthouden is dat 3D wel effect kan hebben, de eerste film waarbij het voordeel was om het in 3d te zien. Op het moment dat dit een verhaal was waarbij: "je in God zou gaan geloven", maar dan wel geen keuze maken tussen een god, wist ik dat dit verhaal niet aan mij zou zijn besteed.
Hoofdpersonage zit in een boot, en blijft in een hoofd, daardoor gaat de film niet vooruit en heb je het na een tijdje wel gezien.

3* voor de leuke beeldjes

Lincoln (2012)

5,0
Geweldige Film

Een biografische film lijkt bij mij het beste te werken als het hoofdzakelijk gaat over een bepaald segment van iemand zijn leven. Walk the Line ging over de liefde tussen Johnny Cash en June Carter, Social Network over het creëren van Facebook en dan deze film over de afschaffing van slavernij. Films die het hele leven van een persoon willen laten zien komen bij mij altijd fragmentarisch over, als een soort greatest hits van iemand zijn leven. Deze film laat de mens Abraham Lincoln zien, terwijl het een specifiek onderdeel van zijn politieke carrière laat zien.

Lincoln is zo’n icoon als beste president van de VS dat ik, voordat ik de film zag, bang was dat hij zou worden neergezet als een soort van god (zoals in Ghandi), in plaats van een mens van vlees en bloed. Gelukkig is Daniel Day Lewis simpelweg GEWELDIG als Lincoln, met zijn wat hoge stem, zijn rare manier van lopen maakt hij er een mens van die je inspireert. Tijdens het kijken van deze film kijk je niet naar Daniel Day Lewis, hij is Abraham Lincoln. Als hij geen Oscar hiervoor krijgt, dan weet ik het ook niet meer.

Voor iemand die als bijnaam Honest Abe heeft is het leuk om te weten dat hij alles heeft gedaan, mensen omkopen, bedreigen etc… om deze wet erdoorheen te krijgen. Het mooie vind ik ook de morele keuze die hij moest maken. Door deze wet was vrede onmogelijk. Hij kon vrede krijgen, door deze wet er niet doorheen te drukken. Toch koos hij ervoor om de oorlog voort te zetten en de wet erdoor heen te drukken. Misschien dat de meeste mensen na het aflopen van de film de stemming zullen herinneren. Het mooiste vond ik de kleine momenten. Het begin als Lincoln praat met de zwarte soldaten. Zijn verhaal over Washington zijn afbeelding op de wc enz.

Beste film van het jaar: 5 sterren

P.s. waarom draait deze film nog niet in de Nederlandse bioscopen. Waarom moeten we altijd veel langer wachten terwijl je het allang kunt pindakazen?

No Country for Old Men (2007)

4,5
Zeer goede film, 4.5*

De Coen broers zijn mijn favoriete regisseurs, voornamelijk omdat je nooit zeker weet wat je hun film kunt verwachten.
In bijna alle thrillers is de verloop van de film, zeer voorspelbaar. Eigenlijk weet je al van te voren wat er gaat gebeuren. De meeste Hollywoordfilms bevatten te veel actie, te veel (bombastische) muziek en te veel oneliners en lijken continu naar het einde te willen racen. Zulke films zijn nooit goede films, hoogstens coole films.

In No Country for Old Men wordt de film van dit alles ontdaan. Dit is enorm bevorderlijk voor de spanning in de film, en deze film is dan ook de spannendste film die ik ooit heb gezien, juist omdat het ontdaan is van alles wat je moet imponeren of cool wil laten lijken. Een van de grote valkuilen voor filmmakers is dat ze te snel willen toegeven aan de wil van de kijkers om zo snel mogelijk het geweld te laten zien, waardoor de film veranderd van thriller naar actie. Gelukkig weten de Coen-broers dit dan ook te vermijden. De Coen-broers laten de kijker lang, heel lang wachten, totdat je het als kijker bijna niet meer vol kunt houden. Totdat je bij jezelf denkt, laat het in godsnaam beginnen want ik kan de spanning niet meer volhouden. De Coen-broers schijnen, als een van de weinigen in Hollywood te beseffen dat een actiescène niet goed of spannend is door de actie op zich, maar door de opbouw ervan. Soms komt de actie er zelfs gewoon niet en blijven we enkel met het gevoel van spanning over (de scène bij het tankstation bijvoorbeeld). De scène waar Josh Brolin zich schuilhoudt in de hotelkamer is de spannendste scène die ik ooit gezien heb. . Vandaar de actiescène die daarop volgt ook zo goed werkt, en niet zomaar wat geschiet is.

Doordat de films ontdaan is van de cheesy oneliners, bombastische muziek etc… is het geweld rauw en hard. Dit heeft dus minder te maken met de visuele kant van het geweld. Als we bijvoorbeeld kijken naar Rambo of Saw, dan zien we veel gewelddadigere dingen, die niet werken omdat je er continu aan wordt herinnert dat je naar een film aan het kijken bent.

Het grote probleem met een spannende film is echter dat als je de film een 2de of 3de keer bekijkt, dat de film niet meer spannend is omdat je weer wat er gaat gebeuren. Vandaar ook dat de broers de goede keuze maken om aan de film een thematisch zeer interessante diepgang mee te geven die me de eerste keer niet zo was opgevallen. Ik was zo bezig met de plot dat ik ‘vergeten’ was om dieper in de film te kijken. Die diepgang uit zich vooral bij het karakter van Tommy Lee Jones. Een gevoel van een teloorgang van de maatschappij, een gevoel van verlies van normen en waarden. Hij snapt de maatschappij gewoonweg niet meer. Hij is oud geworden. Het gesprek met een andere sheriff over jongeren met groen haar bv.
Zoals ik het hier beschrijf lijkt het heel erg prekerig, maar dat ik het absoluut niet. Dit komt doordat er door de schrijver van het boek enkele goede keuzes worden gemaakt. Zo speelt de film zich in het verleden af, en maakt het gesprek op het einde duidelijk dat dit geweld altijd heeft plaatsgevonden, waardoor het niet gaat over ‘de jeugd van tegenwoordig’, maar de ‘ouderen van tegenwoordig’.

Javier Bardem zijn karakter wordt ontzettend opgehemeld als briljant en een van de beste slechteriken die er ooit is geweest, en ik snap wel waarom dit gezegd wordt. Zijn personage is een ontzettende creep straalt ook constant dreiging uit.
Het probleem echter is dat het nooit een rond karakter wordt. Wat weet je eigenlijk van hem? Dat hij een moordenaar is, dat hij Anton Chigurh heet, en euh… dat is het eigenlijk wel.
Ik vind hem dan ook meer een iconisch personage, en zou hem daardoor eerder bij personages als Jason Voorhees en Michael Myers plaatsen dan met de grootste slechteriken ooit (Michael Corleone, Nurse Ratchett, etc…).

Ox-Bow Incident, The (1942)

4,5
Geweldige film 4.5*

4,5 ster is zeer veel, en misschien wel meer dan de film had gekregen als het in 2009 was gemaakt. Dit komt doordat ik constant het gevoel had dat de drie veedieven niet vermoord zouden worden. Dit komt doordat ik nog nooit een oude film heb gezien waarbij zoiets onrechtvaardigs gebeurd. Bij oude films is het toch altijd een happy end.
Hoewel alles er op wees dat de mannen zouden worden opgehangen, was mijn gebrek aan ervaring aan zo’n negatieve einde een voordeel, omdat ik bleef gelopen dat het wel goed zou aflopen. Zelfs nadat de personen werden neergeschoten, dacht ik dat het niet echt gebeurd was, geholpen door het feit dat het off-screen gebeurde.


Het thema is gewoon geweldig en tijdloos, ook zeer actueel. De neiging om voor eigen rechter te gaan spelen is in deze maatschappij, en ook bij mij persoonlijk, aanwezig. Ik ben er niet rauwig om als een misdager om wordt gelegd en bij bv. een pedofiel is groepswraak ook begrijpelijk. Deze film laat zien wat er (kan) gebeuren als je aan die neigingen toegeeft. De posse was dan ook niet echt geïnteresseerd in recht, maar in pure wraak en machtsuitoefening. Zulke dingen spelen mee in elke rechtsgang, maar als 'volksrecht' zijnde veel meer.

Het deed me een beetje denken aan '12 Angry Man' die dezelfde thema's raakt en natuurlijk ook dezelfde hoofdrolspeler (Henry Fonda) heeft. Hoewel Henry Fonda de hoofdrol speelde vond ik hem onopvallend. De leider van de posse, die zuidelijke kolonel vond ik beter. De brief op het laatst is briljant, een prachtige scène, die de essentie van de film weet te vatten, zonder prekerig om misplaatst in de plot te voelen.
Nadelen zijn vooral dat het wel erg toevallig is, wat er allemaal gebeurde. De jongens hadden de schijn wel erg tegen, iets teveel als je het mij vraagt.

Shawshank Redemption, The (1994)

4,0
Soms vraag ik me wel eens af wat er nu zo goed is aan deze film dat ik hem 5 sterren geef. De acteerprestaties zijn zeer goed, maar niet legendarisch. Het verhaal is ook zeer goed, maar het –onschuldige man ontsnapt uit de gevangenis- verhaal is verre van origineel. Er zitten geen legendarische scènes of quotes in, en de muziek en het camerawerk zorgen ook niet voor de punten. De muziek dient in principe geen andere rol dan het tijdsbeeld aan te geven en de camerawerk staat volledig in dienst van het verhaal. Maar met zo’n sterk verhaal is dat dan ook niet nodig en zou het alleen maar afleiden.

Maar toch is de film geweldig. De meeste personages zijn niet puur slecht of puur goed. Misschien dat je daardoor zo goed kunt mee leven met de hoofdpersonages en de gevangeniswereld. Op zich is dat de meest routineuze plaats waar je kunt zijn, de gevangenis. Toch blijft de film ook na vele kijkbeurten altijd interessant. Ik denk dat dit voor een groot deel komt door het feit dat de positie van Andy de hele tijd veranderd, outcast, boekhouder, vriend, slachtoffer, leraar, bibliothecaris, fraudeur and ‘escape’. Daardoor krijg je de hele film een andere kant van Andy te zien en is het onmogelijk om zijn levensverhaal saai te vinden.

De casting is gewoon perfect. Morgan Freeman als verteller gebruiken is een gouden greep gebleken die later vaak genoeg is gekopieerd. Zijn stem ademt rust en gezag uit zonder te intellectueel of te prekerig te klinken. Tim Robbins is ook zo’n persoon die griezelig goed is gecast. Hij weet een intellectueel neer te zetten, maar niet een die te afstandig of arrogant overkomt. Het beste aan zijn acteerprestatie is echter de berusting die hij laat zien in zijn doen en laten. Hier zij je een persoon die zich schikt in zijn rol om de rest van zijn leven in de gevangenis te zitten.

Vandaar ook dat de uiteindelijke beslissing van Andy om tegen de wensen van de directeur, en uiteindelijk te ontsnappen zo’n geweldig feel-good moment is. Niet dat het een grote verassing is, daarvoor is het toch te cliché. Nee, het is eerder het genieten van een verandering van zijn karakter. Andy blijkt toch een diepere laag in zijn ziel te hebben waar de drang naar rechtvaardigheid en vrijheid levend nog sterk aanwezig is. Vandaar ook dat ik Tim Robbins zo’n geweldig personage weet te creëren. Daarom is het zo’n goede acteur. Hij weet het de karaktertrekken van het personage Andy te verbreden en uit te diepen. Juist vanwege die menselijkheid van Andy kun je van elke scène met hem meegenieten of medelijden met hem hebben en juist dat maak deze film tot een van de beste films ooit.

Shoot 'em Up (2007)

4,5
Geweldige no-nonsense films 4.5*

Er zijn van die films die je niet serieus moet nemen aangezien dat niet de bedoeling is van de makers en daardoor het plezier wat je krijgt teniet doet. Als je hier de kritiek leest over zwak plot en over de tot etc... dan denk ik, wat doe je jezelf aan. Dit is geen Schindler's List of zo.
Wat deze film zo genietbaar maakt is dat de film de hele tijd duidelijk maakt aan zijn publiek dat je de film niet serieus moet nemen. Clive Owen vermoord mensen met een wortel, for crying out loud.

Waar je z'on film op moet beoordelen is: werkt de actie? Zitten er voldoende (cheesy) one-liners in. Is er variatie in de actiescènes, is de film cooler dan de bijbelcitaten van Samuel L. Jackson?

En het antwoord is JA! De actie is totaal over de top, en juist daarom ontzettend genieten. De eerste actiescène begint na, pak en beet, 1 minuut en blijft maar doorgaan. Actiescènes met wortels, touwtjes, tijdens de sex.... Geweldig. Neem daarbij ook nog eens een fantastische Paul Giamatti, een ruige Clive en Owen en een sexy Monica Belucci. Wat wil je nog meer?

Smultronstället (1957)

Alternatieve titel: Wilde Aardbeien

4,5
Vanmorgen vroeg iemand me wat ik gisteravond had gedaan, waarop ik antwoordde dat ik een Zweedse film uit 1957 had gezien. En hoewel ik aan zijn mimiek kon zien dat hij het maar raar vond ik naar zo’n films keek besefte ik daardoor dat ik dankzij MM de laatste maanden een omslag heb gemaakt in mijn filmvoorkeur. Keek ik voorheen enkel en alleen maar films als entertainment, gaat mijn voorkeur de laatste maanden juist uit naar films met wat meer inhoud. Films zoals ‘Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring’, ‘Ikiru’ en natuurlijk ‘Wilde Aardbeien’.

Gisteravond deze film voor de tweede keer gezien en sindsdien blijft hij maar door mijn hoofd spoken. Zijn er in de geschiedenis van de
cinemagrafie ooit films geweest die zoveel zeggen in zo weinig tijd?

Bij het zien van deze film kon ik het niet laten om de film te vergelijken met Ikiru. Een stervende man overdenkt zijn leven en de fouten die hij daarin heeft gemaakt. En hoewel ik Ikiru al ‘vol’ vond qua verhaal geeft ‘Wilde Aardbeien’ toch meer stof om na te denken. De katalysators tot het nadenken over zijn levensloop zijn gevarieerder en geloofwaardiger dan in Ikiru. Natuurlijk zeg ik dit vanuit Westerns perfectief, maar aangezien ik zelf een Europeaan ben, vind ik dit niet meer dan logisch. In plaats van één gebeurtenis (het ontdekken van maagkanker, zijn het bij Wilde Aardbeien juist toevallige ontmoetingen, herinneringen en dromen die het hoofdpersonage doen reflecteren over zijn eigen leven).
De film behandeld zoveel zaken, maar tochvervalt het niet in een prekerige film.

De opbouw van de film is geweldig. Voordat de hoofdmoot van de film eraan komt het personage Isak Borg door zeer komische gesprekken met zijn ‘hulp’ en in het begin van de autorit (‘sigaar is een mannelijke ondeugd’) aan bod en leer je hem op een onvervalste manier kennen, waarna de diepgang van de film zeer makkelijk te verdragen is doordat je al zoveel sympathie hebt met Isak en met Marianne. Wat een heldin. Haar scherpe analyserende geest en confronterende gesprekken die ze voert met Isak maken van haar een geweldig personage. Dat Marianne na het zien van de moeder van Isak dan ook zo bezorgd was dat het koude, lege egoïstische dat de Borgen zo kenmerkt zich zou voortzetten in haar eigen (ongeboren) kind. was dan ook zeer ontroerend.

De beelden waren ook een genot om te zien. Mooi gebruik van contrasten, schitterende belichting. De typische klassieke achtergrond in de auto vind ik altijd sfeerverhogend en dan heb ik het nog niet eens gehad over de prachtige droomscènes waarvan ik de tweede de beste vond. Prachtige symboliek .

Enkele zaken die me tegenstaan om het (alvast) in mijn top tien te zetten:
Het overdreven acteren van Sara: Toch ben ik hier steeds meer over aan het twijfelen omdat we het gesprek van Sara met Sifrid en het gesprek dat Sara heeft op de trap eigenlijk volgen vanuit de invulling die Isak er pak en beet 60 jaar na dato aan geeft. Heeft het echt zo afgespeeld? Ik denk het niet. Als Isak het gesprek met Sigfrid al had gevolgd, zou hij dan niet ingegrepen hebben op het moment suprème? Ook de ophemelende manier waarop Sara over Isak praat: “Hij is zo aardig, zo goed etc…” en hoe Sara over Sigfrid praat: “Je stinkt….” Doet me denken dat Isak zijn eigen beeld aan het scheppen is over de gebeurtenissen met Sara. Heeft Ingmar Bergman eigenlijk in zijn andere films zo’n actrices rondlopen?

Het einde: Toen ik het voor de eerste keer zag dacht ik: “Is dit het nauw?” Gisteren was vond ik het einde echter mooi, maar nog steeds abrupt. Het vrede hebben met het verleden is mooi, maar toch wou ik dat de film langer duurde. Kun je dit echter als een negatief punt beschouwen?

Sara, Anders en Victor vond ik wel erg kinderlijk overkomen. Op zich is dat logisch aangezien het ook kinderen waren maar ze lijken een jaar of tien te oud, waardoor ik ze al snel ga zien als volwassenen.

Taken (2008)

3,0
Taken is een straight-forward wraakfilmpje dat niets propageert dat het niet kan maken. Jer zou de film kunnen aanvallen op de onwaarschijnlijkheden in de film. Te voet een auto bijhouden bijvoorbeeld is geen probleem, de sexsueel wat lossere reisgezel overleeft het natuurlijk wel en de 'pure' dochter natuurlijk wel. Liam die zich uitgeeft voor corrupte Franse politieagent, wel in het Engels natuurlijk Zulke cliches en onwaarschijnlijkheden zitten in de film en je zou de film daar natuurlijk (terecht) over kunnen aanvallen. De film is echter een actiefilm en dat is gewoon goed.

De film is 'lean en mean'. Alles wat de snelheid van de film normaal gesproken zou vertragen, wordt hier niet getoond. . Geen ellelange converaties met de politie, FBI, de Amerikaanse ambassade, wat logisch zou zijn. Nee, gelijk het vliegtuig in en laat de actie maar beginnen. Met zijn 93 minuten is het een verademing ten op zichte van de meeste van de film die tegenwoordig uitkomen die bijna zonder uitzondering te lang duren. Veel te veel films tegenwoordig hebben niet grappige nevenkarakters of zouden het vrouwenhandel gebeuren in deze films veel meer emotioneel uitbuiten. Deze film richt zich voor 100% op de zoektocht van Liam naar zijn dochter en verspeelt aan zulke dingen geen tijd. De film geeft je gewoon geen kans om je te vervelen, vandaar dat het ook gewoon geen onvoldoende bij mij kan scoren, hoewel ik de mensen die hier voor een halve ster geven natuurlijk kan begrijpen.

Daarnaast heb je met Liam Neeson en Famke Jansen natuurlijk ook over beter acteerwerk dan met Jean Claudde van Damme of Steven Seagal natuurlijk.