Meningen

Twee volle sterren voor het razende tempo en het feit dat alle mannetjes doodgaan? De rest kraak je namelijk zo'n beetje in zijn geheel af. Maar ik moet je nageven dat ik dat ook de beste punten van de film vond.

Neeson is inderdaad niet de meest soepele actieheld, maar door zijn degelijkheid en oprecht gezicht kon hij me zeker wel boeien. Verhaal is zeer matig en op een aantal punten ook erg ongeloofwaardig. Het leukste zit hem inderdaad wel in de momenten dat Neeson tof in zijn eentje ergens komt binnenwandelen en er als enige weer geheel ongedeerd uitkomt. Dit leveren meerdere leuke scenes op. Een prima actiefilm over de teruggetrokken bescheiden held, die voor zijn dochter alles op alles zet. Een simpel plot maar weet te boeien door de constante spanning en de hoeveelheid boys waarop Liam zijn clip leegschiet

Matige film. Ik had er ook meer van verwacht. Snoop Dogg is naar mijn mening niet echt geschikt voor het type personage dat neergezet moet worden.

Er wordt vrij goed geacteerd in deze film vond ik, alleen klopt het niet helemaal. Want de personages staan niet in verhouding tot elkaar, ze gedragen zich een beetje ongeloofwaardig naar elkaar toe. Onrealistische dat zulke personages op deze manier met elkaar omgaan, dit had veel beter uitgewerkt kunnen (moeten) worden.

McDermott speelt een verstilde man die zijn boek af probeert te krijgen in een eenzaam appartement, waar Snoop Dogg zo nu en dan binnenvalt en begint te schelden maar ondertussen wel Lessers (Mcdermott) zijn hulp vraagt. Waat aan het einde van de film Mcdermott ineens ook agressief wordt en ook ruig wil gaan leven. Opzich klinkt het niet slecht, maar dit is op zo'n manier uitgewerkt dat het heel onrealistisch overkwam op mij. 2*

Het hoge dramatische gehalte in de Indonesische cinema ben ik onderhand wel gewend, maar dat maakt niet dat ik me er minder aan stoor. Dit keer lijkt Soedjarwo een groter budget te hebben als normaal, en ook andere cameramannen; mooi rauw geschoten. Wirasti speelt weer goed en ook Baadila en de voor mij onbekende Wimala doen het prima. Het verhaal, daar schort helaas veel aan; stom, ongeloofwaardig en behoorlijk saai, zelfs voor de anderhalfuur dat de film duurt.

Mooie documentaire zeker. Weerzinwekkende beelden van sneeuwlandschappen en prachtig om deze crew van snowboarders daar door heen te zien glijden. Fantastisch om hier en daar ook de dieren voor wie deze gebieden hun natuurlijke habitat zijn in beeld te zien. Daarentegen mocht het beeldmateriaal van mij iets minder flitsend gemonteerd worden en de muziek was over het algemeen verschrikkelijk tergend.

Een betere film heeft als kenmerk dat je bij de eerste kijkbeurt al onder de indruk bent en dat iedere volgende kijkbeurt een grotere waardering oplevert, althans zo werkt dat voor mij. Dit is van toepassing op de meeste films van Malick en dat maakt hem voor mij toch wel mijn favoriete cineast van allemaal, dit kan ik met steeds meer zekerheid stellen. Gisteravond deze voor de tweede maal gezien, hij werd vertoond op groot scherm in de Uitkijk en dat kon ik natuurlijk niet laten schieten. Wat ik heb genoten.

Hij begon laat, om 23.00 uur en ik twijfelde of ik moest gaan want ik herinner me dat sommige delen van de film mijn aandacht licht wegzakte en drie uur blijft aan de lange kant voor een film. Maar deze twijfel werd meteen al weggenomen door de intro scene met Caviezel in het dorp van de inheemse bevolking. De typische Malick stijl van beelden plakken, van de zonnestralen die door de tropische bomen vallen, de glimlachen op de gezichten van verschillende mensen, water in de zee, interactie van mens en natuur, de vragende voice-overs en de dans en ritmisch gezang op het eind. Bij mij haalt dit puur geluk naar boven, goede emotie en een soort levensvreugde. Toen wist ik meteen al weer wat voor topfilm dit is en dat ik hem zonder meer uit ging zitten.

Ik kan nog wel uren over Malick doorpraten en schrijven, maar zijn stijl waardeer ik gewoon extreem. Het is meer vraag dan antwoord. De menselijkheid; de verbazing, onzekerheid, twijfel, daadkracht die in The Thin Red Line word gecombineerd met realisme, actie en oorlog is zo puur en zuiver, zo goed. De harmonie tussen beeld en geluid is ook zo goed in balans, met name de scene waarbij ze het Japanse kamp invallen vanuit de mist en er een diepe ambient track op de achtergrond speelt terwijl de voice-over vragen stelt over goed en kwaad. Deze herziening maakte het voor mij vrij duidelijk dat ik mijn stem met één ster moest verhogen naar de 5. En iedereen die de kans krijgt om deze in de bioscoop te zien, niet twijfelen en doen.

ps. Ik kom erachter dat ik de films van Malick waardeer op hun lengte, hoe langer hoe beter . Met The New World natuurlijk als onbetwiste nummer één.

Fantastisch gangstersprookje over het Shanghai van de jaren '30. Het hele verhaal loopt vloeiend in elkaar over en wordt begeleid door prachtige piano en vioolmuziek. Qi Shu speelt weer een prachtige schone dame.

Film gaat wel erg snel, maar dat kan de film goed hebben. Wel hadden sommige punten, zoals de vriendschap tussen de drie jongens, misschien beter uitgewerkt worden. Deed aan het einde ook een beetje denken aan Scarface, ook vanwege de muziek (een ode aan?).

4*

Heb wel de volledige versie gezien, maar vond het eigenlijk een wanvertoning in vergelijking met Ong Bak. De regisseur brengt de actie vaak onduidelijk en veraf in beeld, in tegenstelling tot de detailvolle shots van Ong Bak. Deze techniek is denk ik gebruikt vanwege de vele tegenstanders van Jaa die met een gebroken arm of met een duw in de rug tegen de grond gingen. Ook dat vond ik zeer jammer, teveel vijanden die te makkelijk werden verslagen waarbij de echte techniek van de vechtkunst maar weinig naar voren kwam. Ze wilden het met deze film te groot aanpakken naar mijn idee, ook vanwege het Engels wat constant slecht gesproken werd en daardoor zeer irritant werd.

Het verhaal hoeft natuurlijk niet goed te zijn bij dit soort films, maar hier was het verhaal gewoon slordig en irritant uitgewerkt. Het was allemaal zo flauw en 'zogenaamd' grappig, en het deed me erg sterk denken aan de martial arts films van Jackie Chan.

Een verschrikkelijke domper eigenlijk.

Prima western. Lang niet zo gestileerd als een Leone, maar goed vermakelijk met een mooie vertelling van de Wyatt Earp bio. Uitschieter hier is duidelijk de glansrol van Val Kilmer, wat een karakter. In het begin even wennen aan het gelikte uiterlijk en het accent van Kilmer, maar als continu bezwete tuberculosis-lijder, die weinig zegt maar ontzettend welbespraakt is (zelfs in het Latijn) en iedereen met een snelle handbeweging uitschakelt, is het puur genieten. Beste rol van Kilmer veruit (en dat met Heat in gedachten).

De West-Afrikaanse Au Bout de Souffle. Dan wel meer experimenteel en met een ietsjes meer symboliek. Visueel erg sterk, scenes gefilmd vanuit prachtige hoeken en een niet te vergeten goede soundtrack.

Toch vond ik het geheel (net als Au Bout de Souffle overigens) net te mat en te ver van mij als toeschouwer afstaan. Mooi maar niet meer.

Al met al een beetje een flauwe film met hier en daar een paar uit-'schieters'. Een geniale Jeff Bridges dat wel en ook Matt Damon kon me hier wel bekoren al bleef hij wel erg herkenbaar. Vooral erg onderhoudend en hier en daar hele goede opmerkingen en dialogen, al zeker met het eigenwijze hoofdpersonage. Oja Barry Pepper kwam ook nog langs, wie ik altijd erg op prijs kan stellen en zo ook hier weer.

Het einde was misschien wel het minst bevredigendst, met name de shots van een 'lonesome' ranger op een berg met een ondergaande zon op de achtergrond voor het contrast en dan meteen daarna de fade-in en -out met het beeld van een andere berg met dezelfde ranger en een donkerblauwe maanlucht als contrasterend beeld. Zo was de editing en cinematografie in de rest van de film ook, redelijk standaard en bijna irritant hoe cliche voor een western. Beetje jammer. Maar laten we daar niet de hele film op gaan beoordelen want die was prima, niet meer of minder.