Meningen

Walgelijke film. Ik hoor argumenten dat de gevechten er mooi uitzagen; integendeel! Wtf momenten waren aanwezig; maar dit waren wtf momenten waarbij je dacht 'wtf is dit nou weer voor slechte scene'. 'Aanrader voor je lachspieren', zeker niet, eerder een aanrader voor je melatonine-aanmaak. Belachelijk dat deze film gemaakt is.

Gister herzien en even verhoogd met 0,5* Zulke goede humor, hele film door waan je je ook in een heerlijk sfeertje door onder meer de soundtrack en het kleurgebruik. Snel andere flicks van Anderson zien.

Belachelijke en weer typisch Koreaanse film. Constant gescheld en agressief gedrag, dit is dan ook meteen de volledige inhoud van de film. Dit constante gescheld zou grappig moeten zijn - maar als je constant dezelfde handeling (die je al kent van tig andere Koreaanse flicks) voorgeschoteld krijgt (shibaloma en een klap op het achterhoofd) begint het gewoon vreselijk te irriteren. Er wordt wel geprobeerd hierachter een soort van emotioneel verhaal te creeeren, waarbij de agressie van de personen de emotionele frustratie moet uitten; werkt niet en is zeer ongeloofwaardig. Zeer matige acteerprestaties en standaard regiewerk vullen dit nog aan tot een typische Koreaanse 'hollywood' film.

Ik kan nu echt stellen dat het overgrote deel van de Koreaanse cinema heel oppervlakkig is en zeer veel met dezelfde stijlen werkt, dit is daar één van. Die films zijn niet voor mij weggelegd. Gelukkig kent de Koreaanse cinema daarentegen een paar zeer goede stilistische films, echt het tegenovergestelde.

Ben nooit overtuigd geweest van Larenz Tate evenals van de eerdere film van de Hughes broertjes. Voor deze film geldt hetzelfde.

Nergens echt intrigerend of speciaal, vrij simpel regiewerk en eenvoudig opgezette scenes die niet bijster leuk of goed waren. Acteerwerk vond ik zeer matig, alleen Chris Tucker wist mij eigenlijk echt te overtuigen van een realistisch personage. De soundtrack was wel helemaal top, heerlijke jazz/soul tracks die de sfeer goed kleur wisten te geven.

Zeer onderhoudende film met continu doldravend geweld en idem actie. Met echt goede bijdrages van Tyrese en Natalie Martinez (1 hete chick).

Een soort van Indonesische versie van 'Requiem for a Dream'. De film wist goed te boeien, mede door goed acteerspel en intrigeerde op sommige momenten ook echt. Helaas werd het naar het einde toe iets té dramatisch en de scene in de club met speelgoedpistooltjes was een domper.

Wat een heel gek feit was, dat de hoofdrolspeelster constant sigaretten/kretek rookt, maar dit geen enkele keer inhaleert. Dit komt natuurlijk uiterst onrealistisch over en is echt vervelend om te zien.

Inderdaad Silvio, een genot simpelweg. Prachtige film, heerlijk de losse relatie tussen de tweeling en Matthew als derde persoon. Heerlijke de kritische kijk op de tweeling van Matthew. Heerlijk de scènes uit de oudere films. Heerlijk de liefde tussen de drie personages. Ik twijfel tussen de 4 en de 4,5. Maar hij krijgt deze eerste keer het voordeel van de twijfel. 4.5*

Inderdaad, Duvel blijft heel erg ingetogen, introvert haast. Maar hij legde ook uit dat hij niet te concreet wilde zijn, ook in zijn teksten. Vond het juist wel iets hebben. Dope dat ze met kubusbiets wat heb je voor eindigden.

Ook opvallend trouwens bij DuvelDuvel concert in Melkweg zag je echt hip-hop publiek en dan zie je bij Brainpower een paar 13 jarige meisjes vooraan staan Ik heb het nooit op Brainpower gehad, vind hem als artiest waardeloos - op een paar nummers na. Ik stond dan ook vreemd te kijken toen hij met Jean Grae een track opnam (!) waar Brain ineens een heel andere identiteit leek te hebben. Zijn verse - in het engels - vond ik echt dope en ik vroeg me af waarom hij niet vaker op deze manier en in het engels rapte.