Deze film is uitermate geschikt ter bevordering van bewustwording van het Tourette-syndroom.
De film volgt het beproefd recept van de held die een probleem moet overwinnen en daarin uiteindelijk glansrijk slaagt. Het onderwerp leent zich uitstekend voor het bespelen van de emoties variërend van een lach naar een traan. Dit alles draagt bij tot het op een niet belerende toon onder de aandacht brengen bij het massapubliek. Wat dat betreft is hier degelijk vakwerk afgeleverd.
Als film wist het me niet echt te boeien. Daarvoor was het te voorspelbaar.
Alles werd me duidelijk in de beginminuten van deze Theroux. Hji wijst een influencer erop dat hij niet in de camera van Louis zijn filmploeg moet praten maar dat hij zich moet gedragen en praten alsof die camera er niet is.
Zo trekt Louis de influencer zijn wereld in waarin de ongeschreven regel luidt dat men doet alsof. Voor Louis is het heel normaal om te doen alsof.
Wat zich dan ontrolt in de volgende 90 minuten is dat Louis, die representant van een nepwereld is, verslag doet van een andere wereld. Hij wil ons ervan overtuigen dat die andere wereld nep is.
Van de kijker wordt verwacht dat de wereld die Louis representeert als moreel juist wordt gezien en de wereld die hij de maat neemt als immoreel fout.
In de eindmontage worden beelden van Theroux's gezichtsuitdrukking tussen de extreme uitspraken gemonteerd waarmee hij duidelijk zijn morele verontwaardiging uitdrukt. Theroux is the good guy.
Na Amsterdamned 2 wilde ik graag het eerste deel herzien. Deel 2 was benedenmaats, maar deel 1 is ook niet om over naar huis te schrijven. In mijn herinnering bezat deze film nog een zekere status maar bij herziening bleek daar niets van over.
Het is een trage film met heel veel overbodige scenes of scenes die te lang duren zonder dat er noemenswaardige dingen voorvallen. De dialogen zijn oninteressant en de acteurs spreken hun teksten op alsof ze een telefoonboek voorlezen.
Er worden teveel ongeloofwaardige situaties geschetst waardoor het verhaal alleen met heel veel moeite een beetje serieus genomen kan worden.
Conclusie: Ik heb Dick Maas als regisseur onterecht overschat al die jaren.
Alternatieve titel: The Return, 3 maart, 20:01 uur
Vozvrashchenie kent weinig tekst maar wel veel sprekende beelden. Wat begint als een poging tot hereniging, ontwikkelt zich echter tot een ongemakkelijke reis door de Russische verlatenheid. De vader gedraagt zich autoritair, soms onvoorspelbaar en streng, en daagt zijn zoons uit door hen te testen op moed, gehoorzaamheid en mannelijkheid. (Waar is Sunny Bergman ?)
Het mysterie van de film dringt diep door in de realiteit; Vladimir Garin overleed op tragisch wijze op 24 juni 2003, op 16-jarige leeftijd, kort na de voltooiing van de opnames en twee maanden vóór de première van de film. Hij verdronk in een ongeluk in een meer in de regio waar delen van de film waren opgenomen. Volgens verslagen sprong hij, op een uitdaging van vrienden, van een toren in het water – een locatie die ironisch genoeg overeenkomt met de openingssequentie van de film, waarin zijn personage deelneemt aan een sprong van een vergelijkbare toren.
Het was even doorbijten maar pas na de scene's gedateerde CGI van prehistorische dieren begon de film vat op me te krijgen. Deze verrassende film is impressionistisch en experimenteel opgebouwd, met weinig traditionele plotstructuur.
Voice-overs, poëtische beelden en een nadruk op sfeer en emotie in plaats van een lineaire vertelstructuur. Deze persoonlijke herinneringen van Jack O'Brien en zijn familiegeschiedenis worden afgewisseld met beelden van de kosmos: de oorsprong van het universum, de Big Bang, de vorming van de aarde, de evolutie van leven en de natuurlijke wereld. Tegen deze achtergrond acteren de familieleden langs patriarchale en matriarchale structuren die evolutionair zijn vastgelegd tijdens die grote gebeurtenissen. Vragen over God, lijden, onschuld en de menselijke conditie zijn de centrale thema's.
(Er wordt beweerd dat er 600.000 meter film is geschoten (350 uur beeldmateriaal).
Net als bij veel andere films van Malick werkten er "teams van editors aan verschillende versies, waarbij volledige verhaallijnen tijdens het post-productieproces werden gevonden en weer verworpen." Malick paste "onorthodoxe methoden toe bij het monteren van de film". Een van de editors van de film, Billy Weber, verklaarde: "Terry is bereid alles te proberen. Absoluut alles. Soms knipten we een personage uit een scène, of verwijderden we alle dialoog uit een scène, gewoon om te zien of het werkte. En als je een tijdje met hem hebt gewerkt, kun je dat zelfs proberen zonder het hem eerst te vragen. Hij staat zeer open voor alles wat je voorstelt." Dit omvatte ook het betrekken van filmstudenten van de USC (University of Southern California) en de University of Texas, evenals stagiaires, bij het montageproces.)
