Meteen na Citizen Vigilante ( op weg naar cultstatus) deze van Uwe Boll bekeken. Ook met deze stelt hij niet teleur. Het chaotische gezwaai met de camera benadrukt de adrenaline gedreven actiebeelden, die overigens echt goed in elkaar zitten. Het prima sounddesign valt goed samen met de edit waardoor een aangenaam ritmisch geheel ontstaat. Petje af. De dialogen zijn geïmproviseerd en komen daardoor redelijk naturel uit de verf. Brendan Fletcher doet het erg goed als psychopaat die methodisch, koelbloedig en berekend te werk gaat.
Uwe Boll behandelt dezelfde thematiek als in Citizen Vigilante: maatschappelijk onbehagen, falende systemen en radicalisering. Goed dat er nog regisseurs rondlopen die onafhankelijk werk produceren zonder te hoeven buigen voor subsidiefondsen en overheidsgeldpotten.
Dit is mijn tweede Anderson-film. Ook nu weer wordt het thema kapitalisme en religie op de korrel genomen. In One battle after another was nog enige lichtvoetigheid te bespeuren, zoniet in deze loodzware film. Het is van begin tot end allemaal kommer en kwel.
Anderson verhaalt over de botsing tussen het meedogenloze Amerikaanse kapitalisme en religieuze corruptie en hypocrisie. De film laat zien hoe extreme hebzucht en de weigering om liefde toe te laten iemand volledig kunnen uithollen, tot er aan het einde letterlijk alleen nog maar waanzin en bloed over is. De hoofdpersonen bezitten klinkende bijbelse namen en vertegenwoordigen dientengevolge ook de achterliggende diepere betekenis, Daniel, Eli, Paul, Maria etc. Letterlijk vertaald betekent Plainview zoiets als "in het volle zicht" of "duidelijk zichtbaar", duidend op het karakter van de protagonist. Zijn ware aard ligt in het volle zicht: Daniel Plainview liegt niet echt over wie hij is voor de kijker. Vanaf de allereerste scène is het volkomen duidelijk dat hij een meedogenloze, kille man is die gedreven wordt door pure hebzucht.
Net als de zonen van de Bijbelse Eli, gebruikt Eli Sunday religie niet uit pure vroomheid, maar als een instrument om macht, status en geld te vergaren. Hij manipuleert zijn volgelingen met theatrale uitdrijvingen en emotionele chantage.
Dat klinkt allemaal interessant. Ware het niet dat de film op geen enkele wijze mij wist te vermaken. Het is een donker verhaal dat overloopt van misantropie en naargeestigheid. Ik kon me gedurende de film met geen enkel personage vereenzelvigen. Ook vroeg ik me steeds af waarom deze film uberhaupt bestaat, anders gezegd, waarom wil iemand heel erg graag deze film maken. Toegegeven, het ziet er allemaal erg fraai uit en er wordt goed geacteerd. Maar, het boeide me voor geen meter. Net zoals one battle after another.
