Meningen

Eerste 15 minuten, in combinatie met de status van deze klassieker, beloofden wel wat. Daarna werd het eigenlijk alleen maar slechter en slechter. Sloom, apathisch, onlogisch.. nee het kon me echt niet bekoren. Waarom zou een parasitaire soort zo moordlustig zijn en zo zijn eigen voortbestaan verhinderen? Waarom geeft niemand een fuck als de eerste crewmember zo goed als afgeschreven is? Waarom doe je panisch over nalatigheid van het quarantaine protocol, maar laat je vervolgens zelf de deur wagenwijd openstaan als je naar dat beest gaat? Waarom is die alien ineens 20 keer zijn eigen formaat zonder iets geconsumeerd te te hebben? Vragen, vragen, vragen.. of nja, eigenlijk ook niet.

Wel vaker met klassiekers heb ik het idee dat het aan mij ligt, omdat ik de film niet goed op waarde kan schatten 40 jaar na dato. In die gevallen onthou ik me vaak van het geven van een score, nu echter niet. Deze rammelt gewoon teveel. 2,0* voor de eerste 15 minuten.

In ongeveer elke reactie komt het woord realiteit voor.. onbegrijpelijk, want al snel in de film, die inderdaad een actueel en realistisch startschot heeft, wordt duidelijk dat dit niet het doel van de regisseur is. Een epos in een modern jasje gegoten, met soms duidelijke (denk aan muziekkeuze) verwijzingen, en wat subtielere verwijzingen.

Dat dit er zo dik bovenop lag, gaf mij in ieder geval de gelegenheid het verhaal los te laten, en van het 99 minuten durende choreo- en cinematografische spektakel te genieten. Alleen al de (pak ‘m beet) 10 minuten durende openingsshot, wat een regie.

Sta er van te kijken dat ik op MM daarmee een uitzondering ben.

Overigens is de making of ook zeker een aanrader.. Ook daar geen pretentieus geneuzel over actualiteit, realiteit, of ‘onder de aandacht brengen’.

Gotham, permanent geteisterd door regenval, iedere straat heeft een metrobaan en de Batman weet met zijn gezicht duizend kogels te ontwijken (inclusief hagelpatronen van twee meter afstand)... we kennen het inmiddels wel. Uiteraard met de hedendaagse toevoeging: de burgermeester, cat woman en james gordon.. alle drie zijn ze ditmaal donker. En de corrupte criminele top bestaat uiteraard uit boze witte bevoorrechte mannen. Pff, het had een Netflix productie kunnen zijn. Het kost me de grootste moeite om dan nog te geloven dat er iemand met artistieke vrijheid en passie tekeer is gegaan.. en dat dreunt door tot in de kleinste details.

De lange speelduur en het niet heel erg boeiende plot worden enigszins gecompenseerd door de vele puzzels die me aandacht wel vast wisten te houden (jaja, sucker for riddles). Daarnaast gewoon een paar visueel aantrekkelijke scenes, die me niet doen spijten deze in de bioscoop te hebben gezien. Maar goed, een topper is het niet. Na Marvel moe, kan Batman ook wel aan het rijtje worden toegevoegd. En eigenlijk iedere toekomstige film die bestaat uit consessies.

Standaard rise to the top verhaal.. ziet er allemaal prima uit. Maar, gemiste kans om McGregor eens van de andere kant te belichten. De enige twee momenten van tegenslag worden dan ook volledig overgeslagen.. terwijl dat het interessantste zou moeten zijn. Onbegrijpelijk.

Zintuiglijke stimulatie tot in de perfectie. Wat heb ik genoten van deze film zeg.

Dit deel doet zijn naam eer aan (zand, zand en nog eens zand). De omgeving is beknopt, maar dat lijkt Villeneuve allerminst te deren. Hoe minder hij kan uitwijken, hoe subliemer de details. De openingsscene bijvoorbeeld, het gespeel met geluid, de fits van de Harkonnens, de dreiging,, het vult elkaar zo naadloos aan.

De uitstapjes naar andere plekken zijn weer schaars, maar daarom blijven ze erg fijn aanvoelen. Verfrissende onderbrekingen op het juiste moment.

Afijn, ik begrijp dat het type film/genre wel je ding moet zijn. Maar áls het je ding is.. dan nadert dit toch wel perfectie.

Poehh, hoe meer geld ze erin stoppen, hoe inspiratielozer de projecten worden. Netflix is het spoor bijster en zelfs een sterrencast compenseert niet meer. Film weet op geen enkele manier je interesse te wekken, laat staan vasthouden.

Een verhaal eindeloos rekken totdat het flinterdun wordt. Blijkbaar doet het er niet meer toe als je een van de grootmeesters van cinema bent.

Normaliter neemt de beste man nog de moeite het verhaal eindeloos door te ontwikkelen. Hier gebruikt hij de troef elk personage een IQ van onder de 100 mee te geven, hetgeen resulteert in dialogen die zich 5x herhalen.. dan ben je me volledig verloren. Voor Cannes is het blijkbaar genoeg voor een 9 minuten staande ovatie. Lost.

2.5 voor de verpakking.

Aan mij dus de eer de spits af te bijten van deze veelbesproken film. Als geboren Vlissinger had ik gisteren het geluk de film al in 2020 te mogen zien, een uur voordat de bioscopen weer haar deuren zouden sluiten tot in het nieuwe jaar. Met een hoop bombarie werden we warm gemaakt voor de duurste Nederlandse productie ooit. In combinatie met de Engelse titel "The Forgotten Battle" en een aardige trailer zijn de verwachtingen hoog gespannen. Heel ver rijkt mijn kennis niet van wat er zich afgespeeld heeft rondom mijn geboortestad en goedgezind ging ik dan ook naar de film om daar verandering in te brengen.

The Forgotten Battle zal echter nog wat langer de vergeten slag blijven. Van de twee uur durende film tonen er welgeteld 15 minuten een kleine veldslag rondom de schelde; onbegrijpelijk. Om dan vervolgens in de aftiteling een stad in gruzelementen te tonen met een toelichting over een indrukwekkend aantal te betreuren slachtoffers, terwijl we hier in de film niks van meekrijgen. Van de duizenden burgerlijke slachtoffers zie je er in de film wel vier stuks, waar we het nota bene hebben over verzetstrijders.

Nee, deze film doet je zeker niet inzien wat voor grootste slag hier heeft plaatsgevonden (veronderstellend dat die er dus wel geweest is, iets waar ik komende periode maar eens andere bronnen voor ga raadplegen). Wat de film wel toont is wat op elke willekeurige plek had kunnen plaatsvinden ten tijde van de oprukkende geallieerde eenheid door Duits bezet gebied: euforie over een mogelijk aanstaande bevrijding, angst voor hoe de Duitsers hun nederlagen zullen botvieren bij vertrek - als ze al permanent vertrekken - en uiteraard een standaard verhaaltje over verzetstrijders enerzijds en collaborateurs anderzijds. Op magische manier komen de verschillende verhaallijnen uiteraard nog even samen in de ontknoping van de film, waarbij de aan Duitse zijde vechtende Hollander ontheven wordt van al zijn smet door een laatste heldhaftige daad uit te voeren.

Het verhaal van William, de verdwaalde Britse zweefvliegtuigpiloot, kon me dan nog het meest bekoren, simpelweg om dat deze tenminste íets kenmerkends tentoonstelt van de slag waar de film over zou gaan: beelden van een ondergelopen Walcheren. Een ondergelopen Walcheren resulterend van de inundatie door de geallieerden, een interessant onderdeel van deze slag dat amper behandeld wordt in de film, echt een gemiste kans.

Kortom: volgens mij is de intentie nooit echt geweest eer te doen aan een slag waar men maar weinig over weet. Het benoemen van een 'Forgotten Battle' op eigen bodem klinkt echter wel lekker en woekert de interesse goed aan. Het is voor Nederlandse bodem echt wel een prima productie en zal het zeker goed doen bij het grote publiek. Echter weet de film in mijn optiek haar Nederlandse concurrentie niet te ontstijgen. De verhaallijnen zijn hier gewoon niet interessant genoeg voor, gaan nergens de diepte in, zitten vol clichés en focussen niet op wat de titel belooft. Wel lof voor het achterwege laten van een onnodig liefdesroman en het gebruik van de Zeeuwse babbelaarlikeur.

Wat een gedrocht van een film. Weet niet waar ik moet beginnen: het acteerwerk, uitwerking vh verhaal, het sentiment, de zelfverheerlijking, de achtergrond van de film, de score.. pff. Ik ga er gewoon nog maar eentje draaien!

Beeld en geluid echter sterk boven verwachting.. vooral de eerste 20 minuten levert het een aaneenschakeling van zeer mooie scenes.

Dit in schril contrast met werkelijk ieder gesproken woord. Dialogen zijn echt tenenkrommend slecht. Gooi 2x fuck in iedere zin en een paar cliches over het leven en voila we hebben een dialoog van een paar rebelse tieners. Vergelijkbaar met een 50 jarige Nederlandse schrijver die het script aanlevert van een groep Marokkaanse hangjongeren waarbij je na 3 woorden al doorhebt dat zowel de schrijver als de acteurs er in het echt mijlenver vandaan staan. Interessant voor een 50-jarige Friese dorpeling, tenenkrommend voor Achmed uit Amsterdam.

Dit verpest eigenlijk de hele film. De positieve aspecten komen hierdoor niet tot zijn recht. Prachtig werk van de cinematograaf kan niet verhullen dat die stront aan het verhullen is.

Een film die zijn voorganger inderdaad eer aan doet. Een film waar je tenen van gaan krommen, maar waar je naartoe gaat voor de vliegscènes. Daar zeker van genoten, wat zagen die er vet uit. Een moderne dans in de lucht, met prachtige omgevingen. Maaarrrr.. wat was alles eromheen slecht zeg. Dialogen waarbij de zinnen niet langer mogen zijn dan 5 woorden, zorgt halverwege de film gewoon voor een ongemakkelijk gevoel.. smachtend naar een volgende vliegscène. Het plot, de close-ups, de geliktheid, de Amerikaansheid, de simpelheid.. nee ook deze versie gaat binnenkort gewoon richting de score van zijn voorganger, wanneer de fanbase grotendeels is geweest.

Wat een enorm vervelende film. Veertig minuten lang zit je een 50 tal verschillende personen te aanschouwen die elkaar opbellen en spreken van een 'possible hijack'. Ik kon het op een gegeven moment niet meer aanhoren. Met de beste wil kun je niet alle personen en instanties uit elkaar houden die voorbij komen. Wat resulteert is mijn aandacht die overal heengaat, behalve naar waar die zou moeten zijn. Geef me dan maar Flight 93, wellicht besmeurd met het 'Hollywoodsausje' zoals benoemd, maar deze komt i.i.g. een stuk sneller to the point, is lekker kort en neemt je gelijk mee naar de angst in het vliegtuig: ook geen top film, maar wel doeltreffender.

Waardeloos dit.

Zeer onrealistische manier van handelen hoofdpersonages (los van eventuele fictieve aspecten van de film) is mateloos irritant. Dat zorgde eigenlijk al vrij snel voor een verminderde aandachtspanne van mijn kant. Toen de shadows geluid begonnen te produceren begon het eigenlijk een beetje op m'n lachspieren te werken. Als dat eenmaal bereikt is bij een horror, dan blijft er niet veel meer overeind.

Ik zie hierboven nog een paar keer 'mooie beelden' voorbij komen. Beelden waren wel ok, maar het camerawerk was verder gewoon erg straight-forward.

Kortom: verspeelde kijktijd.