Meningen

Hmmmmmmm.............wat moet ik hier nu mee?

Ben een enorme fan van spektakelfilms met een historisch tintje en Ben-Hur met Charlton Heston heeft een ereplaatsje in mijn filmverzameling. Je vraagt je af: wat bezielt een regisseur een dergelijke Oscarwinnaar (11 stuks nota bene) opnieuw te verfilmen? Zijn eigen argumentatie klinkt voor mij niet geloofwaardig, maar soit.......ik beperk me tot het beoordelen van de film.

En dat is niet eens zo makkelijk.

De prent begint aangenaam anders en toont de band tussen Messala en Ben-Hur. In tegenstelling tot wat ik hierboven las begint de roman waarop de verfilming baseert niet op deze manier, maar met de samenkomst der 3 koningen, doch dit terzijde.

Fijn is ook de verzorgde aankleding van de film. Het doet deugd dat de bekende 'kwasten' op de romeinse helmen naar gelang van rang, stand en bevoegdheden ook wel eens dwars staan of geheel ontbreken. Aan dergelijke details is de nodige aandacht besteed. Verder kiest men niet voor pompeuze pracht en praal, doch eerder voor soberheid en dat is weliswaar anders, maar daardoor niet meteen slecht.

Vervolgens verzandt het geheel echter in oeverloos geneuzel. Als een verhaal binnen een tijdsbestek van 2 uur in plaats van 3,5 uur verteld wordt, dan verwacht ik vaart en een zinderende spanningsboog. Dit alles ontbreekt echter. De film heeft geen hart en is ondanks de kortere speelduur vreemd genoeg veel slomer dan zijn voorbeeld uit 1959.

Zelfs de zeeslag liet me niet op het puntje van mijn stoel belanden. Daar waar je dan verwacht dat de regisseur van films als 'Wanted' alle aktieregisters open zal trekken kom je bedrogen uit. Weliswaar optisch een leuk idee om alles vanuit de optiek van de hoofdpersoon te filmen, maar daardoor mist de scene ontzettend veel kracht. Imposant is het niet en de nerveuze en schokkerige camera verhoogt de spanning niet. Het werkt eerder op je zenuwen.

Tot aan de wagenrace dan weer een hoop langdradig gezwets en geen enkele vorm van spanning. En vervolgens moet iemand bedacht hebben dat er nog maar 20 minuten over zijn en gaat de turbo erop. De race, de kruisweg, de kruisiging, de dood van Christus, de genezing van moeder en dochter, de ommekeer van Ben-Hur, de ommezwaai van Mesalla (volstrekt ongeloofwaardig), de verzoening en het mierzoete einde, dit alles binen een dik kwartier. Tijdens dit laatste kwartier laat Huston trouwens plotseling zien dat hij wel degelijk kan acteren. Had hij een dergelijke prestatie ook daaraan voorafgaand laten zien, dan had hij de film duidelijk meer gevoel en emotie mee kunnen geven.

Een pluim verdient de wagenrace. Afgezien van de karikaturale figuren is deze schitterend in scene gezet. Fijn om te zien dat Kebell en Huston ogenschijnlijk elke seconde hun wagens besturen, hier laat Bekmambetov zien wat voor een talent op dat gebied in hem sluimert.

Tja.......laat ik objectief blijven en geen vergelijkingen trekken. Ik heb slechtere films gezien, maar het ontbreekt aan emotie en gevoel, aan vaart en spanning. Optisch goed en daarom een nipte voldoende.

Fijn, maar voor mij niet het meesterwerk dat enkelen hierin zien. Daarvoor is de film naar mijn mening te onevenwichtig en niet consequent genoeg

Enerzijds wil men een realistisch beeld geven van het cowboyleven, anderzijds ontbreekt het de film echter op essentiele momenten juist aan realiteit. De manier waarop Culpepper zich regelmatig opstelt en beslissingen neemt zijn voorbeelden hiervan. Ook op het einde ontspoort de film wat realiteitszin betreft

Nochtans heeft mij dit niet zo gestoord dat ik niet van het verhaal kon genieten. Meerdere bekende en markante karakterkoppen uit de betere b-garnituur geven de film net dat beetje extra. Veel sfeer en een goede soundtrack ronden het geheel af.

'Vin Diesel Light' Purcell in een fijn uitgevoerde actiefilm.

Na een wat matte opening, die soms zelfs in het kolderieke dreigt af te glijden, neemt de film de juiste afslag. We maken alsdan kennis met een soort 'special ops-team', compleet met Paul Walker kloon en Angelina Jolie look-a-like, dat plots binnen de eigen vier muren in nood geraakt en na een kleine drie kwartier barst het geweld eindelijk los.

Niks nieuws, geen geniale plot, maar wel verzorgd opgezet. Purcell benut zijn drie mogelijke gelaatsuitdrukkingen optimaal en zet een prima karakter neer, de actie wordt goed in scene gezet en gelukkig ontbreken de hysterische camerabewegingen die recent in veel films (naar mijn smaak volstrekt overbodig) worden toegepast.

Het geheel wordt veredeld met een aantal karakterkoppen in de tweede en derde rij, waaronder Danny Glover en Vinnie Jones. Stephen Lang steelt echter iedereen de show, alleen al door zijn aanwezigheid.

Het is duidelijk dat Hackman zo nu en dan voor de comic relief moet zorgen, maar dat is juist het enige dat veelal niet werkt. Wat mij betreft had men de film aan het begin flink mogen inkorten of zelfs Hackman kompleet eruit mogen knippen. Met een speelduur van 90 minuten en het oogmerk enkel op de vlotte actie zou mijn beoordeling nog hoger zijn uitgevallen.

Een kleine verassing -eigenlijk zelfs twee- heeft de film dan ook nog in petto en dat is meestal veel leuker dan een enorme twist die men veelal van meerdere kilometers afstand ziet aankomen.

Prettig kijkvoer voor een avondje relaxen zonder verhoogde hersenactiviteit.

"De melkwegvoogden": wie kende ze voor deze film eigenlijk niet? Euh......zo ongeveer 85% van deze wereldbol, denk ik. Mimimaal....

En juist daar ligt mijns inziens de kracht van deze blockbuster. Regisseur Gunn introduceert zijn protagonisten met een uitzonderlijke snelheid en zonder voorgeschiedenis, met uitzondering van Star Lord Peter die we als kind in de proloog voorbij zien schuiven. Hier gaan geen tig films aan vooraf waarin alle helden eerst hun eigen verhaal mogen vertellen, vervolgens zien we geen eerste uur waarin eerst het groepsgevoel gesmeed moet worden voordat het geweld in volle hevigheid losbarst. Nee hoor, we zitten er meteen middenin. Genoeg spektakel, het nodige gooi- en smijtwerk, prachtige effecten en dat alles ook nog met de nodige jolijt. Dikke pret, grote glimlach op mijn gezicht. Ik zeg: gaan met die banaan!

Zo moet een zomerse (nachos en biertje erbij) blockbuster zijn.

Geen plot? Flinterdun verhaaltje? So what, als ik dat wil kijk ik wel naar "The Usual Suspects".

En toch ook nog dit: voor de oplettende kijker zit de rode Infinity draad er wel zeker in en weet Gunn meer dan één ode te brengen aan diverse genre-klassiekers. Daarnaast geeft men ondanks de niet aanwezige introductie elk lid van het chaotische groepje iets mee waardoor we toch met ze meeleven. Hoezo, hier is niet over nagedacht......

Fijne 4* voor een lekkere wegkijkfilm, die lak heeft aan de standaardformules waaraan big budget films normaal moeten voldoen. En hulde aan Marvel dat men Gunn heeft laten begaan.....

Fijn........en naar mijn bescheiden mening op MM licht ondergewaardeerd.

In a Valley of Violence kijkt lekker weg, de opening credits en bijbehorende muziek zijn een geweldige ode aan de spaghettiwestern en aan Leone/Morricone in het bijzonder.

Goed, het verhaal is dun, maar er zijn in het westerngenre maar weinig uitzonderingen daarop. Soms is de film traag, maar nooit te traag en ook hier moet gezegd worden dat veel westerns 'langzaam' zijn. De rustige opbouw komt de film juist ten goede.

Ook dat het stadje zo dun bevolkt is werkt voor mij niet als kritiek punt. De oplettende kijker neemt waar dat veel gebouwen dichtgetimmerd zijn, het stadje is niet ver van een 'ghost town' verwijderd. Hangen gebleven zijn de typische losers en een kreupele wetsdienaar, die krampachtig vasthoudt aan zijn reeds lang verloren autoriteit.

De sfeer is meer dan goed te noemen. De soundtrack is geweldig. Hawke doet het als 'bijna-man-zonder-naam' en eenzame wreker meer dan aardig, fijn dat hij daarbij niet overloopt van coolness maar worstelt met zijn verleden en een vuistdik trauma. De chemie tussen Hawke en Jumpy is geweldig, Travolta 'schmiert' zinderend, Ransone 'schmiert' daarentegen helaas katastrofaal. Gillan had in deze film absoluut niets te zoeken, haar acteren is ver beneden peil en haar rol volstrekt overbodig, niemand zou haar hebben gemist.

Jammer dat de film tijdens het laatste kwartier totaal over de top gaat en daardoor fiks aan geloofwaardigheid inboet, anders had er een nog hogere waardering ingezeten.

Zoals gezegd........Fijn.

Ook na de x-te herziening blijft 'The Magnificent Seven' een dijk van een film.

De opbouw van de film (ik weet het: toen al gekopieerd) werd later in de '80er jaren de basis voor bijna elke actiefilm (misstanden worden getoond, de helden worden geselecteerd op hun capaciteiten en hoe verschillend ze ook zijn: allen met ruwe bolster en blanke pit, tenslotte bijten de slechterikken en een paar van de 'goeien' in het stof) en is vandaag de dag nog steeds maatgevend voor de onbekommerde actietoppers in het genre (met 'The Expendables' als waarschijnlijk beste voorbeeld).

Natuurlijk worden de karakters niet al te diep uitgewerkt, maar daarvoor kijk ik ook geen (amerikaanse) western. Het is juist fijn dat het drama-gehalte niet al te ver opgeschroefd wordt, de beweegredenen om aan de reddingsoperatie deel te nemen en de aanduiding bij enkelen dat er nog onderliggende problemen bestaan (Robert Vaughn), volstaan om deze film tot een prettige kijkervaring te maken. Hier ligt ook het grote verschil met het origineel: om deze te bekijken moet ik in de stemming zijn en dan is hij groots. 'The Magnificent Seven' daarentegen kan ik altijd bekijken, de filmervaring is en blijft goed, en vooral fijn. De muziek van Elmer Bernstein draagt hiertoe aanzienlijk bij.

Uitstekend is ook dat niet alleen aandacht wordt besteed aan de '7', maar dat ook Eli Wallach de tijd krijgt de slechterikken een gezicht te geven. En dat doet hij op perfecte wijze. Met zijn grijns en zijn sarcasme geeft hij juist genoeg diepte om zelfs bij tijd en wijle enige sympathie voor zijn karakter te kweken. Dit kunstje zou hij nog enkele malen succesvol in navolgende spaghetti-westerns toepassen (the good, the bad & the ugly, ace high)

De sfeer die over de gehele film hangt helpt mij tenslotte ook door een of twee wellicht overbodige of langdradige scenes, geen enkel moment slaat de verveling toe. En hoewel er zoveel hoofdrolspelers aanwezig zijn en dientengevolge de screentime voor de enkeling niet al te groot is, leef je met allen mee en wordt het zelfs voor mij emotioneel (anderen noemen het wellicht kitsch) als blijkt dat niet allen het einde van de film halen.

Missie volbracht, ik geniet elke keer weer : 4 dikke sterren

Tsja..........

been there, done that maar vooral..........seen that before.

San Andreas is een blockbuster met standaard formule. De ontwrichte familie vormt weeral het drama element, de nadruk ligt duidelijk niet op de duizenden en duizenden anderen die ten onder gaan. Het leed van de algemene massa wordt al snel bijzaak, want onze held moet immers zijn dochter redden. Niet erg, hoort bij de show, is immers een blockbuster en entertainment gaat voor, zou je dan kunnen zeggen.

Daarvoor zou het element drama echter een beetje moeten werken. En dat doet het mijns inziens voor geen meter. Je vraagt je eigenlijk al af hoe een huwelijk met zo'n dijk van een vent überhaupt stuk heeft kunnen lopen. In tegenstelling tot vele andere verhalen is de hoofdpersoon geen loser die boven zichzelf uitgroeit in een noodsituatie, waardoor moeder de vrouw en dochterlief hem met andere ogen bekijken. Nee, de heer Johnson is een stralende held, ik wachtte eigenlijk alleen nog maar op het moment dat hij zijn superheldenpak met cape aantrekt en zonder helikopter verder vliegt.

Begrijp me niet verkeerd, Dwayne Johnson doet zijn uiterste best de pathetische zinnen en one-liners uit zijn strot te wurgen en dat lukt hem aardig. Gugino en Daddario doen ook hun best om mooi, volstrekt hulpeloos en soms ook dom over te komen, alles in afwachting van de sterke arm die hen op het nippertje zal redden. Want daarover bestaat helaas nooit enige twijfel.

De acteurs werken met de mogelijkheden die ze gekregen hebben, het is het script dat niet werkt, want eerlijk: na gevoelsmatig duizend reddingen op het allerlaatste moment interesseerde het me uiteindelijk geen moer meer of het Johnson ook nog zou lukken zijn dochter te redden. Als ze direct daarna tijdens het oversteken door een aanstormende stadbus geplet zou zijn, ik had er geen traan om gelaten. En dan wil ik over patriottisme en pathos aan het eind (waarover martijnk al het nodige schreef) nog niets eens meer wat kwijt.

Is de film dan zo slecht? Nee hoor, als desaster movie werkt-ie wel. Als tussen alle onbenulligheden zoals een gesprek over de diepere betekenis van halssieraden en een irritante cameo van Kylie Minogue het geweld eindelijk weer losbarst, dan gaan de remmen ook los. Het ziet er gelikt uit, het is oorverdovend en je kijkt je ogen uit. Natuurlijk speelt Peyton leentjebuur bij '2012' maar dat doet hij ijzersterk. Het is alleen jammer dat dit te weinig gebeurt. Het gezin Gaines staat centraal en jammer genoeg niet het natuurgeweld. Daardoor lijkt het alsof een natuurcatastrofe er enkel toe dient om een gebroken gezinnetje te kitten. En dat kan niet de bedoeling zijn.

Als spektakel goed, als drama dramatisch. Daarom dan ook maar de helft van het maximale aantal sterren.

Nee hoor, ik zie bij herziening geen meesterwerk.

Ik zie een irritant overacterende Pacino (en dat heeft niets met 'hij is Tony Montana' te maken).

Ik zie naast het veelgeroemde camerawerk ontzettend veel aansluitfouten.

En ik hoor een gruwelijk stuk filmmuziek dat te pas en te onpas alle emotie en opkomende spanning in de kiem smoort.

Scarface verdient een voldoende, meer niet. Hier had zoveel meer ingezeten.Vreselijk overgewaardeerd in mijn ogen. Dat is echter geen feit doch enkel mijn mening.

Tja.......apart.

Eigenlijk zo slecht nog niet, een paar zaken verhinderen echter een echt goede beoordeling.

Ten eerste lijkt de film een verkeerde opbouw te hebben. Er wordt niet naar een climax toegewerkt, het is eerder andersom. Na een enerverende opening in winterse omgeving zakt de film steeds verder in. Ten tweede komt de spreekwoordelijke aap ruim voor het einde van de film al uit de mouw en tot slot eindigt Seraphim Falls na een veel te langdradige finale onbevredigend.

Dit klinkt harder dan ik het daadwerkelijk bedoel: Seraphim Falls is fijn optisch kijkvoer met puik camerawerk, maar er had zoveel meer ingezeten.

Hoewel dit door velen anders wordt gezien zit Brosnan voor mij goed in zijn rol. Hij heeft duidelijk aan zijn uiterlijk gewerkt, komt ruig genoeg over en zijn anders zo typische maniertjes zijn niet aanwezig. Na een paar minuten vergeet je dat hij eigenlijk niet in een western thuis hoort.

Dit is helaas niet het geval bij Liam Neeson. Met zijn dure , smetteloze hoed en zijn aristrocatische optreden toont hij duidelijk aan zich in de verkeerde film te bevinden. De manier waarop hij zich beweegt, paard rijdt, praat: het past allemaal niet. Je verwacht elk moment dat hij zijn mobieltje uit zijn binnenzak haalt.

Verassend overtuigend: Michael Wincott.

Helaas veel te mak. Er wordt weliswaar een poging gedaan sfeer te scheppen, enige spaning is echter ver te zoeken. De acteerprestaties tillen het geheel ook niet naar een hoger niveau, de kids acteren zwak en Sylvester McCoy overdrijft schromelijk.

Daarnaast behoort naar mijn mening elke film een bepaalde realiteitszin te behouden, ook al bevinden we ons in het genre horror, fantasy, enz. Arts 1 bevindt zich bij een slaapwandelaar op zijn kamer, maar dat weerhoudt arts 2 er niet van doodgemoedereerd een kop koffie te gaan halen en de monitoren onbewaakt te laten. De vader wordt gearresteerd zonder dat de agenten of wie dan ook de videobeelden bekijken, de artsen doen dat pas de daaropvolgende dag. Er zijn meer voorbeelden te noemen maar dan zou ik moeten spoileren. Normaal kan ik mij aan dergelijke zaken niet ergeren maar hier viel het wel heel erg op.

Als McCoy dan ten tonele verschijnt begint de film plots trekjes te vertonen van Poltergeist en The Exorcist. Het lijkt zowaar even echt spannend te willen worden maar kort daarna valt het geheel weer als een pudding in elkaar, hetgeen dan ook resulteert in een niet sterk te noemen einde.

Uit het bovenstaande zou men kunnen concluderen dat het hier om en draak van een film gaat, maar zo erg is het nu ook weer niet. Daarom wil ik me dan ook aansluiten bij de volgende uitspraak van Onderhond:

Beter kan men het denk ik niet verwoorden

'Deze Star Wars is duidelijk meer Star Wars dan de afgelopen drie delen'......las ik hierboven. Waarom? Omdat hij duidelijk zijn inspiratie haalt uit de de originele trilogie (ik schrijf dit voluit, heb een hekel aan filmafkortingen, maar dat is mijn probleem), waarschijnlijk zelfs teert op de inhoud van de originele trilogie. Of dat naar mijn mening goed of slecht is.......daarover later meer.

Ik was 16 jaar oud toen ik in 1983 de Star Wars marathon in de bioscoop zag: de complete trilogie achter elkaar....en ik was verkocht. En ook al heeft de trilogie de tand des tijds niet doorstaan, nog steeds is er dat sentiment en leef ik met de hoofdpersonen mee.

Dan de prequels. Mijn vrouw was zwanger van onze zoon bij het verschijnen van de eerste film, bij het verschijnen van de laatste film was mijn zoon 5 jaar oud. Te jong om mee te slepen naar de bioscoop. Ik zag deze films als volwassene, als vader en daarmee met een hele andere beleving dan de eerdere films. Ik zag wilde actie, spektakel, CGI tot in den treure en miste de ziel van de oude films. Uiteindelijk maakte The Revenge of the Sith veel goed en werd een nagenoeg perfecte link tussen oud en nieuw gelegd. Ik was uiteindelijk redelijk tevreden, maar het had 6 jaar geduurd voor dat gevoel zich instelde (Mijn zoon vind Episode I tot en met III prachtig, maar hij heeft ook mijn roze bril niet op en is opgegroeid in een tijd waarin actie, spektakel en CGI de boventoon voeren).

Stel je nou eens voor dat Abrams nu (2015) met een dergelijk soort 'The Phantom Menace' vehikel had afgetrapt. Einde oefening? Ik denk van wel.

Maar stel je ook eens voor wat er gebeurd zou zijn als Lucas ons in 1999 een 'The Force Awakens' verhaaltje had voorgeschoteld. Deze vorm van recycling zouden we op dat moment niet hebben geaccepteerd, ik in ieder geval niet.

Lucas wilde -en moest- iets nieuws bedenken, we wilden allemaal de voorgeschiedenis kennen, we waren benieuwd welke nieuwe werelden en verhaallijnen zich in dat universum zouden afspelen en daarbij wilden we geen herhaling van zetten zien. Lucas wilde ons dit leveren.....en vergallopeerde zich door een overkill. Uiteindelijk herstelde hij de balans enigszins en wist alles netjes aan elkaar te knopen. Voor de jeugd blijken Episode I tot en met III echter vette actie spektakels en heeft de originele trilogie veelal het nazien.

Om die redenen was de insteek voor The Force Awakens duidelijk: terug naar af, met het originele Star Wars gevoel, ongecompliceerd, maar met de drive, de actie en de technische mogelijkheden uit de prequels. Zo maken we weliswaar geen perfecte film voor een bepaalde groepering, maar kunnen we alle generaties min of meer tevreden stellen.

Vanuit die optiek mijn antwoord op de vraag: is The Force Awakens een uitmuntende film? Nou nee. Komt hij op het goede moment in de bioscoop? Verdomd ja. Als losstaande film in de genres actie/science fiction zou hij misschien net een voldoende halen, maar daarnaast speelt Abrams perfect in op 'het Star Wars gevoel' zonder daarbij de jeugd buiten beschouwing te laten. Mijn zoon is laaiend enthousiast en speculeert al meer dan een week over de mogelijke inhoud van Episode VIII. En het slimme aan het concept is dat The Force Awakens niet alleen een remake/reboot is van A new Hope, maar dat bijna de complete oude trilogie voorbij schuift. En dat opent de ongekende mogelijkheid met deel VIII en IX niet verder te breien op het oude concept, maar nieuwe wegen in te slaan. Een eerste voorbeeld dat men niet vasthoudt aan al het oude heeft The Force Awakens al gebracht.....

Een uitgekiende 'starter' op het juiste moment, die vele generaties weer aan het concept bindt en het Star Wars gevoel doet herleven. IK heb er van genoten. Geen juweel van een film, maar dat wil hij naar mijn mening ook niet zijn, het is eerder een opstap naar iets groters......... We hebben nog een paar jaar de tijd deze film te beoordelen op zijn werkelijke waarde in het complete plaatje. Laten we daarbij niet vergeten dat The Phantom Menace uiteindelijk geleid heeft tot The Revenge of the Sith!

Daarom van mij: ****

Gisteren herzien en ik moet eerlijk zeggen: de film staat nog steeds als een huis.

De film kent een lange introductie maar dat werkt absoluut niet storend. Het is zelfs fijn om te zien hoe de karakters van Darby en Wayne steeds met elkaar botsen, om uiteindelijk met dezelfde koppigheid opnieuw een discussie te starten. De Marshall geniet ervan het meisje steeds weer op stang te jagen, andererzijds is duidelijk waar te nemen dat hij haar al heel snel respecteert. Mooi drama met enkele kolderieke kwinkslagen.

De overige karaktertekeningen sneeuwen daarbij een beetje onder, maar dit zij regisseur Hathaway vergeven.

Pas in de tweede helft kunnen we dan spreken van een ouderwetse western die met een fraaie spanningsopbouw naar een climax toewerkt. Daarbij blijven de karaktertekeningen van de hoofdrolspelers en de sfeer fraai overeind.

Mijn persoonlijke mening: duidelijk beter dan de remake van 2010.

3,5*

Gisteren beide films (origineel en remake) herzien. En daar waar ik ruim 4 jaar geleden zo enthousiast was over de remake, sloeg nu een lichte teleurstelling toe. Een enkele gedachte drong zich gedurende deze kijkbeurten telkens weer op: wat voegt de remake eigenlijk toe? Behalve slecht weer kon ik eigenlijk niks verzinnen. En door deze ene verandering wordt de film echt niet beter dan het origineel, in tegendeel.

Jeff Bridges die zijn rol als 'Dude' nog een keer dunnetjes overdoet, daarbij welhaast de hele film onverstaanbaar mompelt en gromt en alleen maar nors overkomt, ontneemt Marshall Cogburn elke vorm van sympathie. Hier oogt Wayne, de eigenlijk mindere acteur, veel beter op zijn plaats, waarschijnlijk omdat hij datgene deed wat hij altijd al goed kon: als een oude brombeer door een film denderen, maar wel een brombeer met een groot hart.

Een bijna 1 op 1 remake die niets toevoegt. De Coen broertjes weten op geen moment de film naar zich toe te trekken en het geheel een eigen smoel te geven. Achteraf vraag ik me dan af waar een paar jaar geleden de hype vandaan kwam en waarom de film door critici de hemel in werd getild. Een hype waarin ook ik werd meegezogen. Dat kan ik nu niet meer verklaren. Wellicht ligt het aan mij, ik laat me graag nogmaals overtuigen.

Ik weet dat een film op zichzelf en losstaand moet worden beoordeeld, maar bij zo weinig verschil in beide versies kom ik helaas aan een vergelijking niet voorbij en daarbij is het origineel dan toch de duidelijke winnaar:

2,5* voor True Grit (2010)

Ai ai ai.........nostalgische herinneringen aan Universal Soldier hebben mij ertoe verleid deze film te kijken.

Ik had beter moeten weten. Dit heeft met het concept nog nauwelijks wat te maken.

Donker en grauw, geen enkel personage weet enige sympathie op te wekken. En waar zijn we beland als Lundgren het enige lichtpuntje in heel de film is? Arlovski een acteur te noemen staat gelijk aan vloeken, om van Van Damme in deze rolprent maar te zwijgen. Daar waar hij bijvoorbeeld in Expendables 2 nog aardig voor de dag wist te komen, loopt hij hier rond als een slaapwandelaar met lamme oogleden, een gastrol als zombie in The Walking Dead zou niet misstaan. Zoals hij erbij loopt is het dan ook helaas volstekt ongeloofwaardig dat hij het meer dan 10 seconden zou kunnen opnemen met een van zijn tegenspelers.

1,0 *