Meningen

Ongelooflijk... wat een waardeloze film. Een verhaaltje van niks, maar dat geeft niet, maar ook acteerwerk van niks. Ongeloofwaardige stereotypetjes. En... gelukkig kon ik doorspoelen, wat een langdurige schiet-scene... pffffff... er kwam zelfs met versneld doorspoelen geen eind aan. Een simpel 3e rangs conceptfilmpje dat om 't even in welke entourage gemaakt had kunnen zijn. Ik had een klassenfilm verwacht met een dergelijke titel. Het enige dat met deze film geloofwaardig is neergemaaid is het genre 'western' zelf. Een sneue dood stierf 't bijna met dit gedrocht, ware het niet dat er de afgelopen jaren godzijdank nog enkele goede westerns zijn gemaakt.

Ik geef een 1.5 ster... maar weet niet waarvoor...

Nee dit is toch echt een van de mindere van Woody Allen in mijn optiek.

Wat zijn films juist zo leuk maakt is dat je in een - soms - spannend of complex verhaal belandt en tegelijkertijd in allerlei onmogelijke relatie-kwesties terechtkomt; die zijn altijd verstrooiiend en grappig.

In Manhattan gaat het alléén maar over relatie-kwesties, en alles is onmogelijk, en hopeloos. Er zat geen enkel verhaal in, geen spitsvondigheden en nauwelijks humor. Bovendien, omdat de film erg vlak was en voortkabbelde was er geen buitengewone acteerprestatie nodig...

Ik denk dat dit niet alleen een van zijn matigste films is maar ook een van de somberste...

Als fan kom ik eerlijkheidshalve niet verder dan een 2,5

Een film dat in mijn top-10 aller tijden zal prijken. Een parel in de cinematografie. Maar... voor fijnproevers.

De combinatie van behoorlijk spannende momenten (zeker als Carol Lipton (Diane Keaton) bij haar buurman in huis gaat rondsnuffelen op zoek naar bewijs voor een moord), slapstick (in de lift alwaar Larry Lipton (Woody Allen) een claustrofobische aanval krijgt, maar ook, dezelfde Larry later in het verhaal door de zenuwen aan geluidsbanden begint te trekken en te scheuren als ze de vermeende moordernaar er proberen in te luizen,... zijn zonder meer hilarisch!), het doodgewone en alledaagse (als koffiezetten, haren kammen, de vuilnis op straat, e.d.) die een absurd verhaal zo aannemelijk maken, maar ook Woody's - denk ik toch - aangeboren, maar wellicht aangezette motoriek als schlemiel werkt erg aanstekelijk. Ook de grappen tussendoor die je door de snelheid gewoon ontgaat.

Het zou allemaal ongeloofwaardig zijn als Larry niet ongelooflijk zijn best zou doen (iets wat de kijker ook zou doen, door te zeggen; waarom doe je dat nou!, je blijft hier!) om zijn vrouw Carol niet proberen te weerhouden van dit moordonderzoek af te zien. Het meest overtuigende vind ik nog de wijze van converseren tussen mensen onderling. Als dat in groepsverband is en men is enthousiast dan klets iedereen dwars door elkaar heen. Daar heeft Woody Allen in zijn films patent op. Dat maakt 't reeel en aannemelijker.

Om je niet te hoeven vereenzelvigen met, nota bene, Larry, die als enige nog níet zijn verstand lijkt te hebben verloren (in de zucht naar avontuur door een stel in een midlife crises), is het camerawerk een uitkomst en cruciaal; je hoeft je als kijker niet te vereenzelvigen met Larry, maar je bent (door de positie en zoeken van de camera) een toevallige getuige, hoe dan ook, die alle ontwikkelingen in verwarring, niet wetend wat er telkens volgt, gade slaat.

De dubbele laag in de films van Woody Allen over huwelijk en trouw en crises en tekortkomingen, mogen niet ontbreken.

Uiteraard zijn de goede acteurs noodzakelijk om hier geen platte komedie van te maken, en dat was bij Diane Keaton en Alan Alda in goede handen; zij voerden de kijker mee in de ondoorgrondelijke wegen van hormonale oprispingen.

Voor mensen die niet van een anti-held, gelaagdheid en gepraat houden, maar van eenduidige super hero's die ongelooflijk dingen kunnen; niet kijken!

Wow... wat een indrukwekkende film. Je bent er nog net niet ontdaan van...

Hoewel de wat trage, maar daardoor erg realistische opbouw van de film, beland je van een leven waar het geluk je toelacht langzaamaan in een leven die op een nachtmerrie lijkt.

Woody Allen heeft zich niet laten verleiden om af en toe een grap te plaatsen ter verluchtiging; dat maakte het erg zwaar, maar dat was vreemd genoeg ook de kracht van de film.

Ook de acteurs waren geweldig en overtuigend.

Het thema van deze film, zoals gebruikelijk bij Allen, het gevecht tussen verstand en gevoel, liefde en passie... waar kies je voor; of is hinken op twee benen ook een keuze?

Kortom meesterlijk film!

Ik moet eerlijk zijn; ik ben deze film klakkeloos gaan bekijken zonder hiervan maar iets te weten, althans niet meer dan 'beste 50 films van 2014'... zoiets...

Nou ja, zitten en genieten maar! Dat lukte de eerste 30 minuten ook nog wel. Het moest zich nog ontwikkelen, en ze hadden maar over dat vreselijke doolhof....; toch veelbelovend allemaal. Maar al snel ging 't een richting op die mij niet kon bekoren. Grote enge rondrennende giga-spinnen met electronica in hun poten... met maar één opdracht: die irritante pokkepubers moeten dood. Nou kan ik me nog best wel vinden in dat idee, maar kan niet op een normale manier? Alsof dat niet genoeg was moest dat allemaal nog gepaard gaan met vele miljarden kostende mega-bouwsels van schuivende systemen en wat al niet, met als doel; puberpletten. Die gasten maar rennen en bleren. Dat speelden ze allemaal erg goed trouwens. Zo goed dat ik er moe van werd. Nou ja, en dat duurt dan twee uur, zo ontdekte ik tussentijds... en bijtijds eigenlijk, als je op een pointe zit te wachten... Totaal gesloopt belandde ik al skippend bij het einde. Pikte nog even snel een tante mee die mededeelde dat zij nota bene hén had uitverkoren om de wereld... weet ik veel. Ik vrees met grote vreze deel twee. Volgend jaar. Voor de liefhebbers.

* 1,5

Het is na het zien van deze film toch; Life of Brian en The Holy Grail... en daarna een tijd niets. Althans dan volgt er een zee aan andere films die wél grappig zijn... The Meaning of Life haalt het niet bij de voorgaande films. Ik vind de zgn maatschappijkritiek (of wat het ook moge wezen) maar zuur en bijna sarcastisch. De typetjes zijn nergens leuk. Hoe mensen nu hiervan constant in een deuk kunnen liggen is mij een compleet raadsel. Subtiele, verborgen en snelle humor waren de kracht (en het succes) van de vorige films; bij de Meaning of Life daarentegen is alles zo expliciet uitgemeten en bedacht, en ... bedoeld om te choqueren(?), dat het z'n doel voorbij schiet. Eigenlijk is de ondertoon, althans in mijn ogen, verre van grappig.

2.5*

Het getuigt van lef om een literair werk van een genie als Shakespeare te verfilmen. Maar dan moet je als kijker wel even diep ademhalen voordat je je laat onderdompelen in die woordenbrei. De film gaat met de dialogen al direct vlot van start; zoveel diepzinnigheid en betekenis in woord en volzin... dat is niet te behappen. Maar net als je denkt, blijft dat zo?, dan zit je in het verhaal en laat je je meevoeren.

Er zit weliswaar geen greintje humor in, maar dat mag het genot niet drukken. De spanning is net zomin een reden om de film te gaan zien. Zelfs - en daar schuilt juist het gevaar in - de romantische verwikkeling van de 'dubbelrol' van Portia (Lynn Collins), die zichzelf later in de film als rechtsgeleerde zal opvoeren, zou je vergezocht kunnen noemen of ongeloofwaardig... maar dat verwijt gaat voor dit verhaal niet op; het is een literair middel om 'bedrog', 'hebzucht' en 'dubbelspel' te kunnen vervatten. Een bewonderenswaardige stijl.

En even bewonderenswaardig is de integere wijze (van de filmmakers) om een neigen naar antisemitisme (vanuit Shakespeares christen-moralistische inslag) vooraf, d.m.v. een tekst, in een historische context plaatsen. Maar ook door Shylock (Al Pacino) de woekeraar te laten zeggen, in een geweldig overtuigend fragment, dat joden dezelfde gevoelens hebben als christenen.

Het zijn veelal statische scenes waarin je je door de taal laat meevoeren. De acteurs, met name Al Pacino, waren erg goed. Het verhaal is zeer smaakvol neergezet. Prachtige muziek en mooie kostuums. Het eindshot is geweldig... alhoewel raadselachtig. Het is een film die je een paar moet zien...

Prima commentaar van nota bene John Barry (1 maart j.l.); helemaal mee eens.

Deze film was ook niet helemaal aan mij besteed, en bovendien, ik ging er met een andere intentie in... Dat hoef ik dus niet mee te laten wegen in mijn beoordeling.

Ik denk wel iets anders over de zwaarte van de film, want ik vond 'm niet 'flauw', maar van vereenzelviging met de hoofdpersonen was weinig sprake; je bleef toch een toeschouwer... en dat vond ik zelf erg prettig.

Het thema die ik er tenminste uithaalde vond ik best boeiend en universeel. Namelijk, de jeugdige bravoure, waarmee je de wereld instapt en denkt dat de wereld op je wacht, en dat je die wereld aankan, maar... 't tegendeel blijkt, niemand wacht op je, je moet vechten voor je bestaan, en je vervalt in levens die je niet wilt leven... althans toch niet al te lang... En uiteindelijk, kom je toch het oordeel; ik moet toch maar een baantje zoeken ofzo... Haha... schitterend!

Ik vond het net luchtig genoeg gebracht allemaal om niet te hoeven afhaken. Bovendien vond ik het prima geacteerd. Beide hoofdrolspelers.

Maar ik wilde de film alleen maar zien om... de film muziek! Ik bedoel niet het pakkende liedje van Harry Nilsson, Everybody's Talking, maar de eigenlijke filmmuziek.

Volstrekt onderbelicht. De filmmuziek is gecomponeerd door John Barry (1933–2011). Mijn favoriete (filmmuziek) componist. Geweldige en onvergetelijke melodieën heeft hij gecomponeerd. Diverse composities voor James Bond en nog veel meer is van zijn hand, maar vooral zijn muziek voor The Persuaders gaat nog steeds door merg en been. Heerlijk.

Kortom, de film is de moeite waard om eens te zien, maar de muziek leeft in ieder geval voort...

2.5 *

De sfeer was trouwens prima. De beelden waren ook erg goed. Er werd eerlijk gezegd ook goed geacteerd. Elk verhaal is als je alles analyseert veelal flinterdun, maar het gaat om de vertelling. Daar lag het ook niet aan. Maar... alles was uit balans op een of andere manier. Jammer! Net te veel flauwe en rauwe en herhaalde gein; het lag er te veel bovenop. Als dat anders was geregisseerd en gedoseerd dan wordt het al een veel betere film. Het verhaal zelf kon meer diepte krijgen door meer nadruk op de spanning te leggen. Had zeker gekund!

Nou ja.... zeker niet slecht... en zeker eens zien luidt mijn advies; een 2.5*

Dat er iets aan het oorspronkelijke verhaal gedaan moest worden is logisch; het moet een boeiend verhaal zijn voor jong en oud. In die opzet zijn ze zeker geslaagd.

De beelden waren af en toe echt betoverend... zo mooi!

Er werd ook wel aardig, maar niet echt verbluffend goed en vol overtuiging geacteerd, maar dat was nog net niet storend. Julia Roberts vond ik daarentegen wel wat onder de maat - maar mogelijk was de opdracht van de regisseur; als kijker wil je toch ook door stemverheffing en veranderingen in grimas (maar dat laatste aspect is bij haar al lang al kansloos) ook een vuil secreet zien!; niet aldoor dat vlakke...

Het Bollywood op een eind bij de aftiteling kan toch niet erg zijn? Gewoon een grapje van de maker!

Kortom, erg leuk om eens te zien met de family!

3*

Misery is een film die in mijn top 10 aller tijden staat. De kracht van de film ligt 'm in het feit van de strak doorgevoerde geloofwaardigheid en kleinheid. De kracht zit 'm niet in de prachige beelden, de geweldige muziek, nee, alleen sec; het verhaal.

Alles speelt zich (voornamelijk) af in een simpel alledaags kamertje... in een klein huisje verder gelegen van een dorp. Een beroemd auteur Paul Sheldon (James Caan) wordt na een autocrash in de barre sneeuw, gevonden in zijn auto en wordt prive opgevangen en verzorgd door een voormalig verpleegkundige Annie Wilkes (Kathy Bates) die dat ongeluk als enige bemerkt; ze woont er niet ver vandaan.

Wat aanvankelijk een liefdevolle opvang was lijkt meer en meer om te slaan in twijfel en onrust bij Paul. Ze blijkt toevallig een groot fan van deze schrijver, maar gaat zich ineens met het nieuwe script bemoeien (dat ook in die auto lag), omdat het haar niet bevalt. Er volgen emotionele uitbarstingen over het feit waarom iemand dood ging in een boek van hem. Hij gaat zich nu realiseren dat ze wellicht iets mankeert. Hij moet zelfs het nieuwe script herschrijven. En hij doet dat, omdat hij nu beseft; ik kom hier niet zomaar weg, nee, ik zit in de val. De beklemming schuilt in het feit dat hij tot niets spectaculairs of buitengewoons in staat is. Hij kan niet meer doen dan wat wij in die situatie hadden kunnen bedenken of doen. HIj is net als wij een simpel mens, zonder buitengewone gaven, om zichzelf zomaar hieruit te kunnen redden. Zelfs het 'spelletje meespelen' (wat ook een methode is om toe te passen) om aan haar toorn te onsnappen mag niet meer baten. Die beperkingen van hooguit een - erg moeilijk te bemachtigen - schaar of iets dergelijks om te kunnen ontkomen is wat hem rest. Want... ze heeft hem in totale macht. Ze controleert en weet Alles. Haar waanzinnigheden, uitbarstingen en wreedheden stapelen zich op; alles om hem gevangen te kunnen houden. Maar daarin blijft 't geloofwaardig. Of en hoe het hem lukt te ontsnappen uit die hopeloze situatie aan die vreselijke psychopate... dat verklap ik niet... Hoe dan ook, een geweldig verhaal, maar ook fantastische acteurs!

Ik vond het gewoon een erg leuke film!

Zelf had ik wat reserves ingebouwd i.v.m. de mogelijke gedateerdheid... alweer die poppen.. temeer animatiefilms tussentijds zo'n enorme vlucht nam waarin werkelijk álles mogelijk was!... dus in die zin wat de Muppets weer een stapje terug?... back to the 70's. Nou ja... dit is zoals ik het beleef, en vreesde dat dit concept passé was. Maar niets is minder waar! Ik heb er gewoon wéér erg van genoten. Heerlijke gein, heerlijke zelfspot, waanzinnig avontuur.

In één woord: genieten geblazen (oh jee... dat zijn er twee).

Van mij mogen er nog vele Muppetavonturen volgen!

Zeker een klassieker geworden...

Al is het alleen maar om de cast die eraan mee doet. Fantastisch. Maar zeker ook om het verhaal en de sfeer die neergezet is. Natuurlijk zijn er ook puntjes van kritiek, zoals de brei aan onnavolgbare teksten...

Maar al met al leuk om te zien, en weer eens te herzien!

3.5 *

Ik had geen idee waar ik naar zat te kijken. Of liever.. ik zat maar te wachten tot het echt begon. Heb er geen moment 'in' gezeten. Echt jammer want ik had me er erg op verheugd. Natuurlijk had ik de originele versie nog in m'n achterhoofd, maar ik stond zeker open voor deze nieuwer versie. Waarom niet?

Nou dan achteraf hierom niet: de acteurs konden op een of andere manier niet tippen aan de originele mega cast. De 'humor' of bepaald soort kwikslagen waren er helemaal niet meer bij. Luchtigheid evenmin.

Dat een snor al of niet echt lijkt vind ik helemaal niet boeiend, of zelf dat de spectaculaire beelden misschien niet echt genoeg zouden lijken, evenmin... maar het acteerwerk overtuigde mij niet. Geen van allen konden mij meenemen in het verhaal. Ook, of zelfs, de hoofdrolspeler niet. Waar 'm dat nu aan ligt weet ik nog steeds niet. Zijn irritante, monotone stemgeluid? Misschien was het wel die ondraaglijke zachte muzak op de achtergrond. Heel jammer. Een gemiste kans.