Meningen

Visueel best een sterke Disney. Maar vind de karakters bijna zonder uitzondering irritant. Als ik naar een high school movie wil kijken zet ik dat wel op. Hoef ik toch niet mee geconfronteerd te worden in een tekenfilmsprookje? Kreeg trouwens überhaupt niet het gevoel naar een sprookje te kijken en dan gaat de essentie voor mij een beetje verloren. Qua entertainmentwaarde zit het verder wel in orde.

Vond em in ieder geval veel leuker dan toen ik em als kind in de bios zag vroeger. Want toen ontging de meeste humor me volkomen. Er had een en ander behoorlijk ingekort kunnen worden hier en daar, maar ach, het is te vergeven. Er zijn genoeg hilarische momenten in de film die het goed maken. 3*

Dit is een heel mooi voorbeeld van dat een mainstream film van top kwaliteit kan zijn. Natuurlijk draagt Daniel Day Lewis de hele film. Wat een meesterlijk acteur! Fantastisch meedogenloos karakter neergezet in een historische context, heerlijk over the top, maar totaal niet misplaatst, het leidt niet af van het verhaal en van de geloofwaardigheid. En de magie van de film zit hem vooral in de eenvoud en precisie in het vormgeven van de tijd, plaats en omstadigheden waarin het zich afspeelt. Ben ruim twee en een half uur geboeid gebleven.

Redelijk vermakelijk, maar meer ook niet. Het was eigenlijk net niet grappig genoeg, waardoor ik helaas niet mee kan gaan met de hype rond deze film. Cast doet het trouwens wel voortreffelijk, maar de humor is toch best flauw, en de 'pijnlijke' stiltes net iets te geforceerd en zonder goed opgebouwde situaties achter de hand. De liedjes waren dan weer wel lekker.

Hier werd ik zo vrolijk van. Gewoon een heerlijke feel good film, waarbij het drama element precies goed genoeg gedoseerd is om er gewoon een heerlijke film van te maken. Ook het jaren 70 sfeertje komt zo lekker over, mede door het rode kleurgebruik. Van dit soort films zou ik er graag meer zien! Ik hou me aanbevolen..

Heb deze film beetje bij beetje, in stukjes gekeken. Want geduld is wel vereist. Als je het de tijd gunt ontdek je waarom het zo een bijzondere film is. Een met compassie verteld en zeer onderhouden familierelaas waarin een heel scala aan emoties verborgen zit onder de Japanse oppervlakte. De moeder/schoondochter uitwisseling is heel vertederend. Het laatste half uur is het mooist. Ook de cameravoering is vrij uniek te noemen, voor als Ozu nieuw voor je is, zoals voor mij. Hoewel het veel geduld van me heeft vereist was het zeker de moeite waard.

Goede recensies allemaal hierboven, waar voor ieder wel wat over te zeggen valt. Dolan vind ik tot nu toe altijd interessant en vooral verrassen. Je vraagt je telkens af waar ie nu weer mee gaat komen en met Tom a la ferme heeft hij opnieuw een andere kant van zichzelf laten zien zowel als acteur en helemaal als regisseur. Wel heb ik met Dolan af en toe het gevoel dat hij graag experimenteert om het experimenteren. Dat kan leuke resultaten opleveren maar het kan ook al gauw artificieel en rommelig/chaotisch overkomen. Niettemin vind ik zijn werk wel altijd boeiend. Alleen plotmatig gesproken, waar heb ik in hemelsnaam naar zitten kijken (en dan bedoel ik vooral het personage Francis)? Naar een man die vanaf de 1e scene dat ie geïntroduceerd wordt al een beetje psychopathische trekjes heeft, en dat tegen het einde alleen maar meer dan waar heeft gemaakt? Zo kwam het op mij in ieder geval wel over.

Het is zo apart om een film van bijna 20 jaar geleden te herzien.

Waar ie vroeger toen ik em als puber zag loodzwaar op mijn maag lag en de humor me totaal ontging, is het nu precies andersom. Ondanks het cynisme is het best wel lichtvoetig gebracht en misschien daarom juist wel geestig.

Toch kwam ik niet onder het gevoel vandaan dat de film behoorlijk gedateerd is, ook al is het 'nog maar' uit de negentiger jaren. Met name de scenes in de nachtclubs, de kleding, die typische jolige housemuziek, dat lege sfeertje - het draagt daar eigenlijk allemaal een beetje toe bij.

Maar het blijft natuurlijk wel een goede originele film met een lekker tempo en genoeg leuke snufjes uit de trukendoos.

M'n eerste Korine, omdat Gummo me vanwege het dierenleed liet passen.

Het absurdistische idee/concept was op zich niet eens zo gek bedacht, maar de uitwerking vond ik dusdanig eentonig dat ik een paar keer twijfelde of ik het wel helemaal tot het einde uit zou houden, ondanks de relatief korte speelduur.

Prachtige beelden, beklemmende sfeer, hele subtiele onderhuidse spanningsopbouw totdat de explosie komt. Met als resultaat dat je in het begin, ondanks dat je weet dat er iets in de lucht hangt je toch betrokken voelt met de twee zussen, maar gaandeweg alleen maar meer van ze vervreemd raakt. Knap ook hoe het onuitgesproken verleden zo nadrukkelijk aanwezig is zonder dat er ook maar iets onthuld wordt. De rol van Johan, hoe geniaal en vertederend op zichzelf ook, zal uiteindelijk voornamelijk kracht zetten bij bovengenoemde punten.
Toch heb ik de eerste drie kwartier een beetje door moeten bijten. Ik ervoer het als een wel hele lange introductie tot de personages.
Wat ik jammer vind is dat de synopsis in het geval van deze film toch teveel weggeeft. Overigens zie ik dat bij veel films. Nu zal dat vast komen doordat de meeste synopsissen nou eenmaal een internationale officiële standaard hebben, maar ik vraag me toch af of daar op MM wel eens over gedacht is om dat aan te passen.
Hoe dan ook, dit was mijn tweede speelfilm van Bergman. En weer kan ik niet anders dan zijn kunstenaars-vakmanschap erkennen. 4*
En toch, ondanks dit alles ben ik niet weggeblazen. Maar misschien hoort dat ook wel helemaal niet bij Bergman.