Meningen

Toen ik erachter kwam dat het van dezelfde regisseur als Shame was, herzag ik mijn vooroordelen over 12 Years a Slave. En terecht, want dit is zeker geen typisch Hollywood - product.
Een bitter, onverbloemd, waargebeurd relaas over een verschrikkelijke periode uit de Amerikaanse geschiedenis, wat je beslist niet in de koude kleren gaat zitten. En dan te bedenken dat in dit geval het nog betrekkelijk 'goed' afliep met de hoofdpersoon.
Fenomenaal spel van alle acteurs, niet in de laatste plaats Fassbender. Ook Brad Pitt komt verrassend goed uit de hoek; dit soort 'natuurlijke' rollen zou die vaker moeten doen, siert hem wel. Al met al steengoed. Het is een tijd geleden dat een film zo lang bleef nagalmen.

Ontzettend top 10 waardig. De chemie tussen de losbandige prettig gestoorde Marion en vertederende droogkloot Jack spat er op elk moment van af. Een van mijn beste feel good movies aller tijden.

Typisch zo een 'wel aardig' - komedie. Waar het concept op zich goed is, valt de praktijk best wel tegen. Het zit er allemaal te dik bovenop, de humor is over het geheel genomen flauw, en haast nergens werd ik er echt in meegesleurd. Enige die me wel meekreeg was die bazin. Maar die had helaas een te kleine rol om het geheel nog te redden. Tegenvallertje dus.

Lastig te beoordelen na een eerste kijkbeurt. Geen gebrek aan schoonheid en poëzie, maar op mij komt het in eerste instantie wel erg gekunsteld en licht pretentieus over, en op bepaalde momenten best zware kost, maar dat zal ongetwijfeld zijn omdat voor mij niet meteen alles op zijn plek valt. Ik had hier torenhoge verwachtingen van, maar die worden wellicht ingelost na een tweede kijkbeurt. Voor nu een 3.5*

Eindelijk eens een Godard gezien

Uiterlijk doet het erg Hollywood aan, en ook het verhaaltje is niet bijster interessant.

Maar die wisselwerking tussen Michel en Patricia is wel betoverend mooi. Zou me niet eens verbazen als films als Before Sunrise hier deels hun inspiratie vandaan hebben gehaald, vooral wat die lekkere vloeiende schijnbaar oppervlakkige dialogen betreft.

En Belmondo is onweerstaanbaar charmant, dat mag ook gezegd worden..

Boeiende film met een hele eigen sfeer. Het jongere zusje speelt fantastisch. Het einde vind ik te ver gezocht. Te veel om te relativeren. Dat vond ik jammer. Niettemin als geheel wel het kijken waard.

Pas gaandeweg tijdens de film kwam ik erachter dat dit een adaptatie is van het bekende boek, dat ik zelf als tiener heb gelezen.

Eigenlijk stelt Ozon nooit teleur. Want ook hier drukt hij zijn stempel met zijn eigenzinnige en inventieve stijl, en toont hij maar weer eens dat hij zichzelf altijd blijft uitdagen. Uiteraard wel met de nodige luchtigheid en bevreemding die hem zo eigen zijn.

En dat is gelijk mijn puntje van kritiek. De onvermijdelijke emotionele spanningsboog die verwikkelt zit in het verhaal, raffelt hij, zeker tegen het einde, een beetje af, wat een beetje afbreuk doet aan de geloofwaardigheid. Toch jammer voor een verder zeer onderhoudende en verzorgde film die ondanks het beladen onderwerp heerlijk wegkijkt. Aanrader!